Documenten

Antwoord ter voorbereiding van synode 2015

Monseigneurs,

 

Wij waarderen het dat brede groepen of individuele personen, zoals voor de synode 2014, ook nu uitgenodigd worden om een antwoord te bezorgen op de vragen over de synode 2015.

 

Met onze groep Holebipastores staan wij stil bij de vraag ivm homoseksualiteit en holebirelaties (vraag 40).

 

Waren de vragen ivm dit thema informatief en open in 2014, dan noteren we nu dat de vraag erg beperkend en tendentieus is.  De aangepaste formulering van de vraag in Kerk en Leven (21 januari 2015) is correcter, positiever en benoemt de realiteit.

 

De terminologie ‘homoseksuele neiging’ stoort ons.  Het gaat niet om een ‘neiging’, wel om geaardheid: iets eigens aan mensen die houden van mensen van hetzelfde geslacht.  Aan een neiging kan ik toegeven of er aan weerstaan.  Geaardheid is iets van jezelf.  Iets positiefs.   Het maakt ons tot wie we zijn.

 

De pastorale zorg is niet afhankelijk van de manier waarop de rechten van holebi’s en transgenders in de maatschappij worden voorgesteld.  Die pastorale zorg heeft te maken met hun verlangen naar erkenning en waardering.  

De pastorale zorg houdt in dat men  aan mensen met een holebi-geaardheid het recht toekent deze geaardheid ook effectief te beleven.

Aanzetten voor deze pastorale zorg lezen we in de brief die bisschop Bonny schreef naar aanleiding van de synode 2014.  Eveneens in zijn interview van 27 december 2014 in De Morgen waar hij zegt ‘dat er binnen de kerk meer ruimte moet komen om de inhoudelijke kwaliteiten van holebikoppels te erkennen’ en dat ‘we moeten zoeken naar een formele erkenning van de relationaliteit die bij veel gelovige holebikoppels aanwezig is.  Ook binnen de kerk moet er een diversiteit aan erkenningsvormen zijn’.

Eerder had paus Franciscus in zijn interview op de terugreis uit Brazilië al gezegd: ‘Als een persoon homoseksueel is, God zoekt en een goede wil heeft, wie ben ik dan om hem te veroordelen?’

 

De pastorale zorg voor gezinnen waarvan iemand homoseksueel is, is dezelfde als voor alle andere gezinnen: nabijheid, steun, er-zijn, begrip, open gesprek, empathie… 

 

Kijkend naar het evangelie zien we dat Jezus mensen onbevangen, open, onthalend, met respect, hartelijk… tegemoet trad en begaan was met ieder die Hij ontmoette (bekommerd klinkt zo neerbuigend, paternalistisch). 

Uiteraard dient discriminatie vermeden te worden, zeker onrechtvaardige.  Of suggereert de tekst dat er tegenover holebi’s een ‘rechtvaardige’ discriminatie bestaat? 

 

Wij zijn er tenslotte van overtuigd dat het Gods wil is dat ‘alle mensen leven mogen hebben en wel in overvloed’ (Joh. 10,10).

 

Wij staan open voor verder gesprek.

 

Wij wensen u een vruchtbare voorbereiding op de synode toe.

 

Met hartelijke groeten,

 

Namens de holebipastores,

Rik Beckers

 

 

VRAGEN

 

De pastorale zorg voor personen met een homoseksuele neiging (55-56)

De pastorale zorg voor personen met een homoseksuele neiging zorgt vandaag voor nieuwe uitdagingen, die toe te schrijven zijn aan de manier waarop hun rechten worden voorgesteld in de samenleving.

40. Hoe kan de christelijke gemeenschap pastorale aandacht geven aan gezinnen waarvan sommige leden een homoseksuele neiging hebben? Op welke manier is het mogelijk om zich in het licht van het evangelie te bekommeren om personen die zich in dergelijke situaties bevinden en daarbij elke vorm van onrechtvaardige discriminatie te vermijden? Hoe kan men wat Gods wil in hun situatie vraagt, verhelderen?

 

Kerk en Leven 21 januari 2015:

 

De pastorale zorg voor personen met een holebi-geaardheid.

40. Hoe kan de christelijke gemeenschap pastorale aandacht geven aan gezinnen waarvan sommige leden holebi zijn?  Op welke manier is het mogelijk om zich in het licht van het evangelie te bekommeren om hen en daarbij elke vorm van onrechtvaardige discriminatie te vermijden?  Hoe kan men wat Gods wil in hun situatie vraagt, verhelderen?

 

 
 « Homosexualité. Oser en parler »

Matinée de réflexion, Liège, 22/05/15, acceuil par B. Charpentier

Je voudrais vous saluer et vous remercier d’être présents et d’avoir répondu à notre invitation. Nous tenions beaucoup à l’organisation de cette matinée et nous apprécions que vous nous ayez rejoints. Je salue chaleureusement la présence de notre évêque, Mgr Delville qui a tout de suite accepté l’idée de la mise sur pied de cette rencontre. Je tiens à remercier les organisateurs, partenaires et l’ensemble des intervenants que nous entendrons faire part de leur réflexion, de leur questionnement ou de leur cheminement.

La préparation de cette matinée a permis de nombreux contacts fructueux et enrichissant.

Je tiens aussi à saluer la présence de groupes scolaires qui nous rejoignent.

L’homosexualité : oser en parler.

En fait tout est dans le thème de cette rencontre. Il s’agit d’une rencontre fraternelle pour évoquer un sujet encore trop peu abordé dans l’Eglise et au sein de nos Communautés. Or nous savons que de nombreuses familles sont confrontées à la question de l’homosexualité. Quelle attitude avoir ? Certains nous questionnement sur le regard de Dieu. Des crimes homophobes ont eu lieu ici dans la région liégeoise. L’Eglise ne peut pas se tenir à l’écart : elle a pour mission de se mettre à l’écoute, d’accompagner, d’accueillir chacun et de l’aider dans ce qu’il est, ce qu’il vit.

Il ne s’agit pas aujourd’hui de faire le tour du sujet, mais d’oser aborder par la parole et l’expérience qu’en ont les intervenants. Car il reste encore bien trop de préjugés tenaces dans nos régions et dans l’Eglise. Nous souhaiterions essayer d’en sortir et que chacun quel qu’il soit, puisse se sentir à l’aise dans l’Eglise et qu’il puisse y prendre sa part de responsabilité.

Nous croyons que notre rencontre pourra favoriser le dialogue et être source d’une compréhension plus grande et d’un respect mutuel. La parole libère toujours et permet de sortir des malentendus. « L’ignorance ouvre la porte à l’intolérance, aux amalgames négatifs et à une homophobie qui peut devenir meurtrière » comme l’écrit José Davin, SJ.

Juger quelqu’un en raison de son orientation sexuelle me parait insoutenable. Nous espérons contribuer à une approche positive de la question qui retient notre attention aujourd’hui.

Au delà de la thématique, il y a d’abord et surtout des hommes et des femmes dont la découverte de leur orientation sexuelle n’a pas toujours été facile. Il reste parfois, souvent, de la souffrance. « On aurait préféré être hétérosexuel » disent certains.

Mais il y a aussi ces hommes et ces femmes qui désirent aimer et construire des unions durables et responsables... qui s’épanouissent et qui vivent de réelles relations amoureuses. L’Eglise ne peut l’ignorer, elle veut les écouter, les entendre…

Pour terminer, je veux redire ma conviction -si c’est nécessaire- que toute personne qui a une orientation homosexuelle est pleinement enfant de Dieu et aimée de Dieu comme toute autre personne et qu’elle revêt la même dignité. Non, une personne homosexuelle, n’est pas moins ou moins bien qu’une autre.

Nous souhaitons que les mentalités puisent encore évoluer dans la société, sur nos lieux de travail, dans nos cercles sportifs, nos écoles… et dans l’Eglise.

Bonne matinée à chacun.

TEKSTEN:

www.croire.com

www.monfilsgai.org

www.oserenparler.com

 

 
 
SelectionFile type iconFile nameDescriptionSizeRevisionTimeUser
Comments