Meditatie

Medeleven

De vakanties zijn merendeel voorbij. Onze vakantie kon niet doorgaan. Mijn metgezel moest een operatie ondergaan. Gelukkig is de operatie naar wens verlopen. Het was een spannende tijd voor ons. Maar die tijd kom je door. En je doet nieuwe ervaringen op. Van dichtbij maakte ik mee hoe er gewerkt wordt in het ziekenhuis. Er wordt hard gewerkt. Het werk staat in dienst van de patiënt, van de kwetsbare mens die zorg behoeft. De mens die zonder die zorg niet zal leven. Zonder zorg en aandacht zal de mens reduceren tot een creperend wezen. En dat wil niemand meemaken. 

 

Als je gezond bent, kun je met een grote boog om ziekenhuizen en verpleeghuizen heen lopen. Met een grote boog, door bijvoorbeeld vakantie te vieren op Sicilië, met mooi weer en lange dagen. Maar ook daar zal je dan je ogen moeten sluiten, wil je niet geconfronteerd worden met de armoede waarin veel mensen leven. Armoede, met als gevolg sociale uitsluiting. Er niet bij horen: dan is een mens geen-mens meer. Want de mens kan alleen mens zijn in relatie met de ander.

 

De relatie met de ander heb ik aan den lijve mogen ervaren. De goede zorg en ook het medeleven van mensen. Iemand zei: ik zal voor jullie bidden. 

Dat ontroert mij. Het is balsem voor de ziel. Wij voelden ons niet alleen.

 

De kracht van een kerkelijke gemeenschap is de ontmoeting met de medemens. Niet apart staan, maar erbij horen. Mens zijn, voor en met elkaar. 

De kerkvader Basilius de Grote zei: ‘Door de barmhartigheid jegens je naaste lijk je op God.’

 

Pastor Corrie Dun

 



Het dorp (6)

 

Het verhaal van Willemijn. In elke Morgenster een klein stukje over het dorp van haar jeugd.

 

Sieraden hebben niet zo mijn belangstelling. Wel heb ik de trouwring van mijn oma bewaard. Of wat er van de trouwring over is, want de ring is aardig gesleten: mijn oma heeft veel werk verzet.

 

Mijn opa en oma woonden in het voorhuis, onder hetzelfde dak als ons gezin. Opa is overleden toen ik zes jaar was. Oma is 12 jaar later overleden. Aan mijn oma heb ik de meeste herinneringen. Goede herinneringen. Het was gezellig dat oma in de buurt was. Haar rustige gang door het huis. Soms met een verfkwast. Ik herinner me nog een bepaalde kleur blauw in haar haar. En hoe zij het brood sneed: zij hield het brood tegen zich aan.

Als zij in de middag haar werk gedaan had, zat zij in haar keukentje met een haakwerkje. Ook las zij soms een boek. Dat was bijzonder, want behalve de krant en de Bijbel werd er niet veel gelezen. Spurgeon las zij, zo weet ik nog.Toen ik haar vroeg waar het boek over ging, zei ze dat het te moeilijk voor mij was. Spurgeon was een Engelse baptistenpredikant. Soms rook haar keukentje naar de hazenpeper, die zachtjes pruttelde op het petroleumstel. 

 

Een oma onder hetzelfde dak had voor mij veel voordelen. Nichten en neven kwamen regelmatig op bezoek. En als er tantes bleven eten, zussen en schoonzussen van mijn oma, namen ze wat lekkers voor mij mee. Een nadeel was de extra afwas, want de vleeswaren en de kaas kwamen op mooie schaaltjes. 

 

Ooms waren er niet bij. De man van tante Sjaan ken ik alleen van de verhalen. Dat hij op een Solex naar een zwemplas reed, om daar naar jonge meisjes te kijken. Een pedofiel? Dat woord bestond toen niet. Dat wil niet zeggen dat pedofilie niet bestond want de bovenmeester van de School met de Bijbel was zeker weten een pedofiel. Ik vraag me af hoe het zijn ‘oogappel’ vergaan is. Waarschijnlijk voor het leven getekend. Zo niet de bovenmeester, want hij werd beschermd door zware mannenbroeders die het deksel stevig op de doofpot hielden.

 

Praat me niet van ‘de goeie oude tijd’, want zo goed was die tijd niet. Een oom vertelde dat de broer van mijn opa samenleefde met een vriend. Toen mijn opa aan zijn broer vroeg: ‘Wim waarom zoek je geen vrouw,’ werd Wim boos. Mijn opa begreep dat niet. Homoseksualiteit was niet bekend, zeker niet als woord. 

 

En dan tante Lien. Zij was de kleinste van de tantes. Zij is nooit getrouwd geweest. Tante Lien was heel erg zuinig. Mijn neef zei dat tante Lien drie borstrokken droeg om minder kolen te hoeven kopen. Toch kocht zij, als een van eersten van het dorp, een televisie en die waren in die tijd niet goedkoop. Relatief gezien dan

Tante Lien is oud geworden. Zij kon in haar huisje blijven wonen met de hulp van twee nichten.

 

Toen tante Lien het leven liet en haar testament werd geopend, bleek er één persoon recht te hebben op de erfenis en tot ieders verbazing was dat de veearts. De veearts was echter al jaren dood en tante Lien had niet de moeite genomen om het testament te veranderen. Zo werden haar schamele bezittingen verdeeld onder de nichten en neven. De twee nichten die haar geholpen hadden, kregen onenigheid om een theezeefje. Geen idee wie het uiteindelijk heeft bemachtigd. Het boeit mij niet.

Liever zou ik weten hoe de relatie was tussen tante Lien en de veearts. Het begrip ‘Second Love’ bestond toen niet.

 

De zwarte regenlaarzen van tante Lien mocht ik hebben. Mijn maat, zo dacht men. Maar ze waren aan de kleine kant en daardoor snel stuk bij de hiel. Toch heb ik de laarzen nog lang bewaard, omdat ze iets van het geheim verborgen van de vrouw die ze gedragen had.

 

Willemijn

 

 

Gedachtenisdienst zondag 4 november 2018

Deze zondag gedenken wij degene die ons ontvallen zijn. Onze dierbaren die gestorven zijn en die wij missen. 

Wij ervaren ook verlies van degenen die we verliezen aan het leven: een relatie die verbroken wordt. En daarom is deze zondag, om het verlies met elkaar te delen. 

 

We steken een kaars aan, eenieder met zijn of haar eigen gedachten en gevoelens. We steken een kaars aan omdat er geen woorden voor zijn. We steken een kaars aan, om te denken aan de mensen van voorbij.

Schroom niet, de kerkdeuren staan voor iedereen open! 

 

De mensen van voorbij 
wij noemen ze hier samen. 
De mensen van voorbij 
wij noemen ze bij namen. 
Zo vlinderen zij binnen 
in woorden en in zinnen 
en zijn wij even bij elkaar 
aan ‘t einde van het jaar.

De mensen van voorbij 
zij blijven met ons leven. 
De mensen van voorbij 
ze zijn met ons verweven 
in liefde, in verhalen, 

die wij zo graag herhalen, 
in bloemengeuren, in een lied 
dat opklinkt uit verdriet.

De mensen van voorbij 
zij worden niet vergeten. 
De mensen van voorbij 
zijn in een ander weten. 
Bij God mogen ze wonen, 
daar waar geen pijn kan komen. 
De mensen van voorbij 
zijn in het licht, zijn vrij.

Hanna Lam

 

Corrie Dun