Thailand - Laos                Feb-maart 2003

deel 1 


 

Bangkok, Chang Mai, Gouden driehoek                                                                                 Verder naar deel 2

                                                                                                                                                                                  terug naar Homepagina

__________________________________________________________________

Deze keer gaat de reis naar Laos. Ik had al eens eerder een reis naar Laos geboekt bij Koning Aap, maar door een fout van de reisorganisatie kon ik otne niet mee.

Dus deze keer heb ik de reis bij Shoestring geboekt.

 

Hierbij even een kort berichtje om te laten weten dat ik goed ben aangekomen in Bangkok.

Tjonge wat was het koud in Nederland.
Op het treinstation in Venlo kwam een collega me nog een goede reis wensen, ze was helemaal uit Roermond gekomen!
Deze keer was ik natuurlijk veel te vroeg op Schiphol. Dus ca 4 uur wachten.
Het vliegtuig zat helemaal vol, en daardoor heb ik vrijwel niet kunnen slapen. Om 7.20 lokale tijd aangekomen in Bangkok. En ik werd opgewacht door onze Thaise gids voor de komende tijd. Ze heet Thur of zoiets. Ik ben de enige van de groep, omdat ik een afwijkende vlucht heb. De rest van de groep komt aan het eind ergens in de middag aan.
Om 8.30 ’s ochtends was ik in het hotel, en ik ben meteen in slaap gevallen. Om 12 uur ben ik met moeite wakker geworden. Ik heb het gevoel dat ik nog uren kan slapen. Maar dat kan ik beter niet doen. Het is beter zo snel mogelijk aan de plaatselijke tijd te wennen.
Maar ik ben nu toch maar even de stad ingelopen. Tjonge wat is hier warm! Zeker over de 30 gr.

Hier in de buurt zijn veel winkeltjes, restaurants, en internetcafe's en 1 daarvan ben ik binnengelopen.
Ik ga nu eerst even wat eten en winkelen (nou ja, water kopen enzo).
Om 5 uur moet ik terug in het hotel zijn, dan is de rest van groep (als het goed is) dan aangekomen.

Ik had net een lang bericht ingetikt, maar dat is op mysterieuze wijze verdwenen. Dus begin ik maar opnieuw.
Ik ben inmiddels in Chang Mai aangekomen. Hier is het niet zo heet als in Bangkok, maar echt een lekker aangenaam temperatuurtje om in korte broek en T-shirt rond te lopen.
Maar even terug naar Bangkok.

Na de eerste mail kom ik terecht op Siam Square. Het dure luxe winkelcentrum. Ik kom daar Noi tegen, een immigratie officier. Hij verteld dat er problemen tussen Cambodja en Thailand zijn. De Thaise ambassade in Pnom Phen is in brand gestoken, en de grenzen zijn dicht. Hij verteld dat de Thai teleurgesteld zijn, ze hebben die arme Cambodjanen altijd zo goed geholpen. Veel Cambodjanen komen naar Thailand om hun oogst te verkopen en om geld te verdienen. Toen ik naar Cambodja ging heb ik de lange rijen Cambodjanen voor de grens zien staan.
Ik hoop dat ik nog wel Khao Prah Wihaan een tempel net over de Cambodjaanse grens, kan bezoeken, maar dat is pas over 4 weken.
Hij verteld dat er veel illegale Cambodjanen, Birmezen, en Lao in Thailand zijn. Hij moet deze opsporen en terugsturen. Anders vervallen ze toch in de criminaliteit zegt hij. Hij zal wel een LPF er zijn.
Zijn zus gaat over een week naar Nederland voor 6 maanden, voor een studie/research project. Hij vraagt daarom veel over Nederland, en vooral over het weer. Ik zeg dat het erg koud is en dat het nu vaak vriest.

Hij vraagt of ik mee ga naar zijn huis om wat meer te vertellen, maar ik moet terug naar het hotel.
Om klokslag 5 uur kom ik aan in het hotel. Ze waren me al aan het zoeken, maar ik zeg tegen Thur dat we om 5 uur hadden afgesproken en het is inderdaad precies 17.00 uur. Ze kan er wel om lachen.
Ik ontmoet de rest van de groep, allemaal Nederlanders. Er zijn 3 oudere stellen en nog 2 alleengaanden,

De reisleider verteld het standaard verhaal, en heeft 2 excursies in de aanbieding. De eerste, voor morgen, gaat naar het paleis, lunch, en een rondvaart over de khlongs, Ik ga niet mee, dit heb ik 3 jaar geleden gedaan, het is leuk maar niet om nog een keer te doen. Het paleis wil ik nog wel even gaan bekijken. De rest van groep gaat wel mee.
De dag erna kunnen we gaan fietsen, door onbekendere wijken in en net buiten Bankok. Dit lijkt me wel leuk, maar ik ben zo te zien de enige gegadigde. Dus besluit ik maar met een reisgenoot naar de drijvende markt te gaan op maandag. Daarna ontstaat er een discussie en gaan de drie koppels toch maar de fietstocht doen. Ik dus niet.
We gaan deze avond samen eten bij restaurant cabbages and condoms, een naam met een verhaal erachter: De eigenaar zet zich in voor de aids bestrijding en vindt dat condooms net zo gemakkelijk verkrijgbaar moeten zijn als kool.

We eten in de tuin met hoge bomen. In de bomen hangen lichtjes, en het lijkt net een sterrenhemel.  Ik, en veel anderen bestellen een biertje, maar ze blijven de hele avond de glazen bijvullen. De bierrekening loopt behoorlijk op.
We leren elkaar iets beter kennen en de groep lijkt wel in orde. Zo'n leuke groep als vorig jaar krijg ik waarschijnlijk nooit weer. Deze mensen zijn veel 'normaler'.
Men denkt dat ik deskundige ben op Thailand gebied (ik was er immers al eerder geweest)en krijg veel vragen. Ik verwijs de meeste door naar Henk. Ze willen ook weten hoe lang ik verlengd heb en wat ik dan ga doen.
Na het eten gaan we terug naar het hotel. Om ca 12 uur ga ik slapen.

Ik wordt pas om 10 uur weer wakker. Dag 3 van de vakantie al!
Ik ga snel op pad, en ga naar de pier vlak bij het hotel waar de busboot stopt. Na ca 10 minuten komt de boot en ik klim aan boord. Ik moet betalen, maar heb alleen een biljet van 500 baht (ca 11 euro) dat kunnen ze niet wisselen, dus ik mag gratis mee. Op een gegeven moment moet iedereen de boot uit: eindpunt.
Ik stap over op een andere boot en ga verder. Ik heb inmiddels geld gewisseld in een winkeltje waar ik een flesje water heb gekocht, en kan nu de 7 baht betalen. Na ca 15 minuten bereikt ook deze boot het eindpunt. Ik stap uit om te kijken waar ik ben.

 Ik kom hier een tuk-tuk chauffeur tegen die met een ritje aanbiedt langs 3 boeddha tempels, waarvan 2 alleen vandaag open zijn, vanwege een boeddhistische feestdag. Dit had de reisleider ook al genoemd, dus dat kan kloppen.
Voor 20 baht kan ik mee, maar dan moeten we wel even een kleermaker bezoeken. Vooruit dan maar.
De 3 tempels zijn leuk, De grote boeddha, 40 meter goudkleuring, de lucky boeddha en de marmeren tempel.
Bij de lucky boeddha ontmoet ik een man die me uitlegt over de feestdag vandaag. Er worden 4 dingen gevierd, de geboorte dag van boeddha, de sterfdag van boeddha, de dag waarop hij de illuminatie bereikte, en de dag waarop de eerste van zijn lessen verscheen. Dit gebeurde allemaal op dezelfde datum. Groot feest dus.
Hij vertelt ook nog wat over de problemen met Cambodja, en dat er om 7 uur veel mensen met kaarsen, bloemen en versieringen naar het paleis komen om te vieren.
Misschien ga ik kijken.
Bij de kleermaker, waar ik met tegenzin naar toe ga, vraagt het meisje waar ik vandaan kom: Nederland, en zeg ik in een melige bui: where do you come from. Ik mag raden dus zeg Thailand, No Belgium zegt ze. Ik denk grapje en zeg in het Nederlands: dan verstaat u dus goed Nederlands. Ze antwoord, en ik ben compleet verrast: Ja ik spreek een beetje Nederlands maar praat liever engels!
Ik koop niets, maar de tuktuk chauffeur heeft z'n benzine bon weer verdiend.
Ik laat me afzetten bij Vieng travel, volgens lonely planet een betrouwbaar reisbureau om een vliegticket van Ubon Ratachani naar Bangkok te regelen. Ik wordt hier weer in het Nederlands aangesproken. De eigenaar blijkt een Nederlander te zijn. Maar hij kan vandaag geen tickets regelen en verwijst me door naar een ander reisbureau aan de Khaosan road.

Ik loop daar naar toe, en door een kleine omweg te nemen kom ik langs het hotel waar ik de vorige keer zat. Ik herken alles weer, en veel herinneringen komen boven. Een restaurant waar we gegeten hebben, een bekend internetcafé, een winkeltje....  Leuk.
Bij het reisbureau aangekomen kunnen ze een ticket regelen, alleen nog niet afgeven want die liggen in de kluis, en de baas is met sleutel en al gaan lunchen. Ik zie dat het al 13.30 uur is. Ik heb nog niets gegeten.
Ik vraag wanneer de baas terug is. Met enige twijfel: een half uur. Dat zal dus wel een uur worden.
Ik ga lunchen in de buurt, en kom na 3 kwartier terug. De baas is er nog niet giechelen de meiden. Dus ik ga in de buurt even internetten. Als ik dan terug kom is de baas er en wordt alles geregeld.Het ticket dat ze maken klopt uiteindelijk en ik ben 2000 baht armer.
Ik besluit naar China town te gaan en neem een taxi. De taxi chauffeur vertelt van alles onderweg. Alleen het is in het Thai. Ik had hem al een paar keer duidelijk gemaakt dat ik geen Thai sprak maar hij ging maar door.
Toen een paar keer het woord Boeddha viel dacht ik dat hij het over de feestdag had en zei: today boeddha birthday. Hij reageerde enthousiast en zij yes bhuldee boeddha bhuldee.
Dacht ie zeker dat ik hem toch nog verstond.
Hij kon me toch wel veel duidelijk maken, zoals er veel koopjes te halen waren in chinatown, en dat er soms ook wel gestolen goederen werden verkocht.


China town is erg druk, maar een feest van herkenning: ik ben weer in China!

Al de kraampjes verkopen Chinese spullen, en alles ziet er chinees uit: uithangborden, mensen, geuren (soms stank), en herkenbaar. Erg leuk.
Ik kom bij een poort met een slagboom en erachter zie ik iets dat op een tempel lijkt. Ik loop naar binnen en niemand houdt me tegen. Ik zie verderop veel monniken zitten bij iets wat steeds meer op een tempel begint te lijken als ik dichter bij kom.

Ik loop er naar toe: er zijn alleen monniken, geen toeristen, geen burgers. Ik loop het complex binnen en begin de tempels te bekijken. Er komt een monnik naar me toe en ik denk dat ik weggestuurd zal worden. Maar nee hoor hij geeft met een uitgebreide rondleiding en verteld van alles over het boeddhisme, over meditatie en het leven als monnik. Ik vraag hoe lang hij monnik is, 15 jaar. Waarom vraag ik want iedere man hoeft maar 15 dagen monnik zijn. Because it's easy zegt hij.

Hij biedt nog aan met mij te mediteren, maar Ik besluit toch maar weer de stad in te gaan. Achteraf heb ik daar wel eens spijt van gehad.
Na alles gezien te hebben ga ik weer en zoek een taxi.

Ik wil naar de Wat Arun. Een tempel die ik vorige keer niet heb gezien. De chauffeur zet me ergens af, volgens mij op een verkeerde plaats. Maar hij blijft me zeggen dat dit Wat Arun is en dat ik het wel zal zien als ik de hoek om loop. Oplichter. Ik zit helemaal fout.
Ik zoek op waar ik ben en blijk van hieruit gemakkelijk een boot te kunnen nemen naar het paleis dus dat doe ik maar. Bij het paleis aangekomen wordt ik gevraagd door een tuk-tuk chauffeur waar ik naar toe ga. Het paleis antwoord ik . Hij lacht me uit. Dat is al twee uur gesloten zegt hij. Ik zie opeens dat het al 17.30 uur is! En volgens de lonely planet is het inderdaad om 15.30 gesloten. Ik besef met tegenzin dat er vandaag niets meer te bezichtigen is. En loop toch maar langs het paleis. In het park daartegenover zijn veel mensen aan het vliegeren enzo en ik zit daar een tijdje te kijken.
Ik krijg honger en zoek een restaurantje op. Om 18.30 zit ik aan de tafel en bestel een biertje. De serveerster komt iets later terug, en zegt dat het vandaag een boeddhistische feestdag is en ze mag geen alcohol schenken. Ze heeft wel een oplossing. De inhoud van de bierfles wordt overgeschonken in een theepotje en ik krijg een theekopje om uit te drinken. Ja giechelt ze, de politie komt hier soms controleren. Als ze het serveert zegt ze met een glimlach: here is your tea sir!

Als ik de eerste slok neem staan de jongens achter de bar te lachen, ze gebaren dat ik moet blazen, want de thee is heet. Lachen.
Maar het eten is goed en erna ga ik terug naar het hotel met een taxi.  Het was een lange dag met veel belevenissen. En ik ga even op bed liggen.Een uur later wordt ik wakker omdat iemand op mijn deur klopt. Een reisgenoot wil de trip naar de drijvende markt van morgen doorspreken.

We komen nog andere mensen van de groep tegen op de gang. We blijven staan praten over de belevenissen van vandaag en om 11 uur ga ik slapen. Ik val meteen in slaap en de volgende morgen wordt ik om 5.45 wakker van de wekker.


De volgende dag, maandag. Om 6.15 gaan we naar de receptie. We worden opgewacht door de gids van vandaag. We moeten nog langs 3 andere hotels om mensen op te pikken en we gaan richting drijvende markt.
Onderweg verteld de gids dat we van tevoren nog langs gaan bij een kokosnoten plantage waar ze kokossuiker maken en allerlei andere spullen van kokosnoten. Na de markt gaan we nog langs een slangenshow, een handicrafts market, een olifanten show, een juwelier. We hebben het al in de gaten, allemaal commerciële zaken waar de gids een goede commissie opstrijkt.
We moeten om 16.30 terug zijn in het hotel voor vertrek richting station (naar Chiang may). Maar gelukkig hebben wij maar een halve dag geboekt, en volgens de gids worden wij om 12 uur weer richting hotel vervoerd.
De drijvende markt is ca 70 km vanaf Bangkok.
Bij de kokosnoten aangekomen kijken we even rond en hebben er snel genoeg van, de hele groep trouwens. Het is inderdaad alleen maar commercieel gedoe, en men verwacht dat we tocht wel iets kopen. Niet dus.

Goed, we komen aan bij een riviertje waar we overstappen op een boot, die brengt ons naar de drijvende markt. Het is wel leuk, maar niet meer authentiek. De kopers zijn vrijwel uitsluitend toeristen. We varen met een ander bootje (roei bootje) wat rond. Het valt toch niet tegen, aan de buitenkant van de markt zijn wat mooie groente fruit en eten kraampjes(bootjes) die er wel echt uitzien.
Na een uurtje zijn we uitgekeken en willen terug.

 

Op de terugreis gaan we langs de slangen show. Entree 200 baht. Ik ga, mede na het verhaal van een collega vorige week te hebben gelezen maar niet naar binnen.
Gelukkig kunnen we daarna vrij snel doorreizen naar ons hotel de stops bij de handicraft markt en de juwelier kunnen we beperken tot 5 minuten!
Om kwart voor 2 zijn we bij het hotel. Ik wil eigenlijk nog naar het paleis maar ons hotel is ca 7 km daarvandaan en het is erg druk in de stad. En ik moet om 16.30 terug zijn. Ik neem toch maar een taxi. De chauffeur rijdt zo hard mogelijk en controleert onderweg bij stoplichten tot twee keer toe of z'n bougie kabels goed vast zitten. De motor draait inderdaad soms op 3 cilinders.
Goed we arriveren toch, om 14.37 uur.

Ik ga snel naar binnen. Bij het loket aangekomen zit de juffrouw rustig geld te tellen en met een collega te kletsen . Ze ziet me staan, maar gaat rustig door. One Ticket please zeg ik op nogal doordringende toon, en ze kijkt me gepikeerd aan. Maar ik krijg m'n ticket. Even later sta ik weer bij de tempels behorende bij het paleis. Verschillende Thai hadden mij gisteren verteld dat het paleis de laatste 3 jaar enorm was opgeknapt. Ik zie niet veel verschil.
Het is wel mooi om hier nog even te zijn. In mijn herinnering was het veel groter. Maar het is enorm mooi. Zeker de 3 verschillende stijlen waarin de tempels zijn gebouwd.
Goed ik blijf een uurtje rondlopen en moet dan weer terug.
De taxichauffeurs bij de uitgang willen echter veel geld verdienen. De eerste vraagt 300 baht (46 baht is 1 euro)

Op de heenreis had ik 100 baht betaald, dus ik stap lachend weer uit.
De tweede vraagt 250 en als ik vraag of hij niet gewoon de meter kan aanzetten zegt hij dat die stuk is.
De derde zegt het voor honderd baht te willen doen maar dan moeten we even langs een kleermaker, bekijk het maar zeg ik.
De vierde spreekt echt helemaal geen engels en weet niet waar het hotel is.
Ik begin een beetje onrustig te worden en loop een stukje verder en pik een taxi van de straat. Deze spreekt een beetje engels weet waar het hotel is en zet netjes de meter aan. Hij wil onderweg nog wat engels leren en wijst dingen aan die ik moet vertalen: pigeon, motorbike traffic lights etc. Hij zit de woordjes steeds mompelend te oefenen. Ondanks de drukte zijn we om 16.00 bij het hotel prijs: 81 baht!
We moesten de kamers om 12 uur verlaten hebben, maar er is 1 kamer aangehouden voor opslag van de bagage en om te douchen. Dit is mijn kamer. Als ik daar binnen kom zit bijna de hele groep er.
Om beurten douchen. Er zijn al 4 klaar, en de badkamer is veranderd in een sauna. Had ik trouwens al verteld dat het een erg warme dag was?
Zelfs de Thai lopen te klagen dat het zo warm is.

De 3 koppels hadden dus de fietstocht gedaan het was erg leuk geweest, en ze waren op veel plaatsen geweest waar bijna geen toeristen komen. Ze hadden een huis mogen bezoeken en ergens lekker gegeten. Opeens besef ik dat ik de hele dag nog maar 2 banaantjes heb gegeten. Ik had op de drijvende markt een tros van die mini banaantjes gekocht. Ik neem er nu nog maar een paar.

Ik kan om 16.20 even snel douchen en we vertrekken om 16.35 uur.
We gaan eerst eten: een lopend buffet.
De koppels hadden uitgebreid gegeten, nog niet zo lang geleden.

Ik val meteen aan en haal nog 2 keer een bord vol. Een biertje erbij (deze keer niet in een theepot)

Na het eten naar het station. De trein staat al klaar, al zijn we een uur te vroeg. We hadden ons dus helemaal niet hoeven haasten.
We verdelen de plaatsen, ik lig met twee anderen van de groep in een coupe. De vierde slaapplaats wordt door een ander meisje ingenomen. Als we onderweg zijn lezen we wat, praten we wat (met de hele groep) en er wordt veel gelachen Mede veroorzaakt door het bier dat wordt aangevoerd door een vlijtige steward.
Het meisje dat bij ons in de coupe zit is stil, maar ik zie haar soms stiekem lachen ik denk dat ze ons verstaat.
Na een tijdje spreekt iemand haar aan, en inderdaad ze is Nederlandse.

Ze reist allen door Thailand en gaat over een paar weken stage lopen bij een apen opvang in Phuket.

Om 10 uur komt een mannetje onze stoelen omtoveren in bedden en maakt ze netjes op twee boven elkaar.
Ik kruip er om 11 uur in en slaap deze nacht niet zoveel. De trein schudt me steeds wakker, en eigenlijk zijn de bedden 10 cm te kort.
Om 6 uur worden we wakker gemaakt en, moeten we uit de bedden.
Ik blijf nog 1,5 uur liggen en kom er dan uit. Meteen komt er iemand het bed weer omtoveren in stoelen.
Voordat we om 9.20 aankomen ben ik al weer 2 keer zittend in slaap gevallen. Het waren ook drukke dagen geweest in Bangkok.
Chiang Mai dus, we blijven hier 2 dagen.
Eerst even ontbijten in het hotel, het is een buffet dus volgens goed Nederlands gebruik zoveel mogelijk eten.
Daarna krijgen we de kamers lekker even opfrissen douchen enzo en schone kleren aan. Ik ga even op bed liggen en val meteen weer in slaap. Een uurtje later wakker en ga meteen de stad in. Eerst maar even e-mailen.

 

Daarna nog rustig 3 van de 200 tempels bekijken. Ze zijn mooi en de stijl is iets anders dan de tempels die ik eerder hier en in omliggende landen heb gezien.
Lopend door de stad kom ik nog veel reisgenoten tegen.
Ik eet een pannenkoekje en ga nog maar eens e-mailen

Eigelijk valt Chiang Mai een beetje tegen, ik had er veel leuke verhalen over gehoord en gelezen. Misschien is de overgang van het bruisende en drukke Bangkok gewoon te groot.
Ik heb het vandaag rustig aan gedaan, en dat was ook wel even nodig denk ik.
Gelukkig is de mail weer bijgewerkt.

We gaan vanavond samen eten, bij een restaurant met een dansvoorstelling van verschillende bevolkingsgroepen. Ik heb dat eerder meegemaakt en vond dat meestal maar niks zeker niet als je zelf mee moet gaan dansen.Maar goed om niet teveel buiten de groep te raken ga ik toch maar mee.
Morgen kunnen we een tempel in de buurt georganiseerd gaan bezoeken. Inbegrepen lunch en een bezoek aan een parasolmakerij en een orchideeën kwekerij. Ik zeg dat ik niet meega, dat parasollen gedoe heb ik in Cambodja al eens gezien en orchideeën trekken me ook niet. Waarom toch altijd dat gedoe eromheen. Ik ga morgen wel weer zelf op stap. Ik denk een fiets huren en in de omgeving rondkijken.

Ik moet nu terug naar het hotel om te gaan eten want het is al 18.30 uur!


Vandaag om 8.30 uur wakker. Ik heb eerst even wat was naar de wasserij gebracht, en ben op zoek gegaan naar een fiets verhuur bedrijf. Ik had een fiets gekozen die op een mountain bike leek maar het niet bleek te zijn. Er zaten geen versnellingen op en hij was een beetje gammel. Maar het ging wel. Ik moest mijn paspoort als onderpand inleveren. Ik wilde naar Wiang Kum Kam, ongeveer 5 km onder Chiang Mai. Dit is een tempel ruïne van ca 700 jaar oud. In de lonely planet stonden aanwijzingen. Het was lekker fietsweer, en er was veel te zien. Ik was dus na 5 minuten al de weg kwijt. Maar door richting rivier te fietsen kwam ik op de goede weg. Na 3 km op deze weg staat een bord met Wiang Kum Kam erop stond in de beschrijving. Na een half uur fietsen ging ik maar even naar een winkeltje om de weg te vragen. Ik was dus al 2 km te ver. Ik kocht een colaatje en iets te eten als ontbijt en ging weer op weg terug. Na 10 min fietsen nog geen bord gezien en ik dacht, maar weer eens vragen. Op hetzelfde moment zag ik het kleine bordje staan, en kon weer verder.


Nog 2 km stond er in de beschrijving. Ik kwam bij een mooie tempel uit, maar geen ruïnes te zien. Ik vroeg aan een monnik (zo een in een oranje gewaad) waar Kum Kam was. Hij wees naar deze tempel. Dus ik stapte maar weer op mijn fiets en ging verder. Al snel kwam ik bij een ruïne terecht, een kleintje, dat wel, maar dit was ik verwachtte. Ik bleef even kijken en liep wat rond. Was dit alles?
Weer op mijn fiets kwam ik al snel weer een paar ruïnes tegen. En later nog meer. Ik heb zo'n 8 ruïne groepen gezien, en vermoed dat er nog meer waren, maar dit was genoeg.

 

Ik kwam een paar maal een school klas (meisjes) tegen die steeds uitbundig hello riepen.
Toen ik terug wilde kon ik niet gemakkelijk de juiste weg terug vinden. Er waren daar veel weggetjes kris kras door elkaar.
Na tijdje rondfietsen en sommige mensen 3 maal gepasseerd te zijn vond ik de weg terug.
Terug gefietst naar Chiang Mai. De fiets was toch wel erg gammel en fietste heuvel op niet zo gemakkelijk. Ook was de fiets eigenlijk te klein (natuurlijk).
Aangekomen in Chiang Mai om ca 13.00 eerst maar wat gaan eten. Daarna even E-mail checken en beantwoorden.
Om ca 3 uur heb ik de fiets maar weer ingeleverd en ben richting hotel gegaan. Ik dacht mij even op te frissen en daarna te kijken wat ik nog zou gaan doen. Maar in de lobby kom ik een reisgenoot tegen en we maken een praatje. Ze had eigenlijk naar Doi Suthep gewild, een tempel 16 km buiten Chiang Mai, ik had daar ook wel heen gewild, maar ons was aangeraden met minstens 4 man te gaan wegens taxi kosten.
Na wat praten besloten we maar eens te vragen wat een taxi zou gaan kosten. Bij de Mac donalds vlakbij ons hotel staan altijd wel wat taxi's.
De eerste wilde niet, de tweede was erg duur. We konden toch tot 300 baht afdingen en besloten maar te gaan. De tempel ligt op een berg boven Chiang Mai, dus het was een mooie rit, met af en toe een mooi uitzicht over de stad.


Daar aangekomen moesten we nog 300 treden omhoog klimmen.
De tempel was erg mooi, een goudkleurige stoepa in het midden, en kleinere tempels eromheen in de veelkleurige (goud rood blauw etc) Thaise stijl. Het deed me een beetje denken aan de Shweh Dagon in Yangoon in Birma, alleen veel kleiner.
Na 45 min rond te hebben gelopen hadden we het wel gezien en klauterden weer naar beneden.
Onze taxi stond nog netjes te wachten, natuurlijk want we hadden nog niet betaald.
Hij bracht ons netjes terug naar het hotel.

Daar heb ik me eerst maar even opgefrist, en daarna weer de stad in. Doel: massage. Door dat fietsen en klimmen had ik dat wel nodig. Ik heb een niet al te sjofel tentje uitgezocht, en liep naar binnen. Massage, dat kon wel kom maar mee zij het vrouwtje. We gingen een schaars verlicht achteraf kamertje binnen waar een matras op de grond lag. Ik mocht mijn shirt uit doen en ze begon, soms nogal hardhandig, te kneden. Af en toe vroeg ze of ze me pijn deed, maar ik hield me natuurlijk groot. Ze deed haar best en ging zelfs op mij zitten. Al met al voelde het wel goed. En na een uurtje was ze klaar. Ze had alle ledematen, en vooral rug nek en schouders flink onder handen genomen, maar ook mijn hoofd kreeg een beurt.
De prijs viel best mee. Volkomen relaxed ging ik eerst maar wat eten, want het was inmiddels 21.00 uur.
Thaise kip met knoflook, en een bijzonder pittig sausje.

Daarna maar gaan slapen, want morgen vroeg weer op.
Volgende morgen vertrek uit hotel om 7.30 uur.
We gaan met 2 mini busjes op pad, richting Laotiaanse grens.
Onderweg doen we olifanten trainingscentrum aan. Daar aangekomen wacht ons een druk programma. Eerst gaan we raften. De laatste keer dat ik dat gedaan heb, op de Zambezi ben k 4 keer overboord geslagen, en de hele boot is ook een keer omgekieperd. Ik had dus hoge verwachtingen. We bleken op een houten vlot te gaan.

 

Met z'n zessen erop ging volgens de bootchauffeur wel, maar we stonden allemaal met de schoenzolen in het water. Het bleek tegen te vallen: het was een heel rustig tochtje over een kabbelend riviertje. Na een half uurtje terug, en naar de olifanten show. Olifanten die met boomstammen sjouwen, voetballen, dansen, en meer van dat soort gein.
Daarna een ritje op een olifant. We zaten op een bankje op de rug van de olifant, en de chauffeur op de nek.
We mochten beide ook een keer op de nek zitten terwijl de chauffeur ging lopen. Ook maakte hij wat video opnames van ons met onze camera's.

Terug naar het centrum met een ossenwagen. Daar gegeten en weer in de busjes. We gaan overnachten bij een hill tribe, de Lahu-people.

 

Maar eerst bezoeken we nog een dorpje waar de Paduang stam woont, ook wel longnecks genoemd. De vrouwen van deze stam hebben vanaf jong leeftijd koperen spiralen om hun nek die steeds worden verlengd. Hierdoor krijgen ze een lange nek (eigenlijk worden de sleutelbenen naar beneden geduwd en vervormd). Dit dorpje is er echt voor de toeristen: we moeten voor de toegang betalen, en dan pas mogen er foto's worden gemaakt. Er zijn ook veel kraampjes met souvenirs.

 

 

 

Dan gaan we met een boot naar het dorpje. Het is een mooie boottocht.

Er is hier geen elektriciteit, maar wel stromend water. We hebben allemaal een eigen bamboe hutje.
Alles is van gevlochten bamboe, en je kunt door de wanden en de vloer heen kijken. Maar in ieder hutje wel een eigen hurk toilet en een mandie bak, als vervanging van een douche.
Het is een leuk dorpje, waar verder geen toeristen zijn. Bij een wandeling door het dorpje (59 inwoners) zien we dat men in bamboe hutjes woont, en overal lopen kippen varkens en koeien. Een man laat mij trots z'n visvangst van de dag zien.
's Avonds gaan we barbecuen, nou ja we krijgen allemaal een bordje met een gebarbecuede kippenpoot, een karbonaadje, een worstje en een gepofte aardappel. Daarbij wat sausjes, salade, en bier.
Na het eten krijgen we een dans en zang voorstelling van de inwoners. Het ziet er erg traditioneel uit, wel leuk.
Daarna slapen in onze hutjes. Op het bamboe ligt een dun matrasje en een slaapzak. Daar overheen een klamboe. Alles is netjes schoon.

Ik slaap goed en ben net als de anderen vroeg wakker. We krijgen een goed ontbijt, met eieren toast worstjes jam koffie thee en fruit.
Daarna vertrekken we weer. Met de boot naar de busjes, en weer verder. We rijden helemaal naar het noorden en komen bij de Birmese grens. We kunnen daar even rondkijken op de markt en eventueel even naar Birma. Dat doet niemand, want er is daar niets te zien, het kost 5 dollar en je krijgt geen stempel in je paspoort. Bovendien was ik daar al eens geweest. Ik heb niet zo'n zin in de markt en klim omhoog naar een klein tempeltje waar ik een mooi uitzicht over de omgeving heb.

Na een uurtje gaan we weer verder. We gaan naar de gouden driehoek, een gebied waar vroeger veel opium werd verhandeld en gesmokkeld. Het is het drielanden punt van Laos, Birma, en Thailand. Het is nu een toeristische attractie waar eigenlijk niet veel te zien is. Het opium museum is wel leuk, verder vooral markt kraampjes met toeristen koopwaar. De Mehkong rivier is hier te zien. Dat is hier de grens tussen Laos en Thailand.
Na hier een uurtje te hebben rondgelopen gaan we verder, naar Chiang Khong. Een stadje vlakbij de grens. Hier hebben we een hotel waar we voorlopig de laatste nacht in Thailand zullen doorbrengen. Het is een mooi oud hotel, helemaal van teak hout. Na douchen even het stadje ingelopen, en nu ben ik aan het internetten.

Het is bijna 7 uur, en ik ga zo even wat eten. Morgen gaan we de grens over, tenminste als onze visa allemaal gereed zijn. Deze hebben we nog niet, want die konden we in Bangkok vanwege een feestdag niet regelen. De ambassade was dicht. Als het goed is is alles via een koerier geregeld en kunnen we morgen over. We zien wel.

We moeten met bootjes een stuk stroomopwaarts de Mehkong op, ca 4 uur varen. Dan zullen we hopelijk eindelijk in Laos arriveren.
Het lijkt erop dat het voor mij moeilijk is Laos te bereiken, maar het lijkt te gaan lukken.

We zijn al een paar dagen in Laos, maar dit is het eerste plaatsje met en internetcafé. En er is maar 1 internetcafé. We zijn hier, in Oudomxai, net aangekomen na een lange dag reizen.

Maar even terug naar zaterdag, 22 feb. We zijn om 8.30 uit Thailand vertrokken en met een bootje de Mehkong rivier overgegaan.

Van Chiang Khong naar Huay Xai. Daar werden we opgewacht door Som Phon, onze Laotiaanse gids voor de komende tijd. Hij spreekt vrij goed engels en een beetje Nederlands, waar hij veel op oefent.
Bij de grens moeten we nog de nodige formulieren invullen, en in afwachting van de afwerking hiervan kunnen we al vast geld wisselen. 10.000 kip voor 1 euro. Ik wissel wat geld in en ben in 1 klap miljonair.Maar we krijgen het geld in biljetten van 5000 kip, dus krijg ik een enorme stapel biljetten. De grens stelt hier niet zoveel voor, twee loketten, een voor aankomst en een voor vertrek. Volgens mij kun je hier gewoon doorlopen zonder dat iemand je tegen houdt. De reisleider komt na een tijdje aangelopen met onze paspoorten, en het visum stempel staat erin. Het is gelukt!
Nog even langs het loket om een inreis stempeltje te halen en 15 baht te betalen en we mogen verder.
We lopen Laos binnen!



Verder naar deel 2

Terug naar Homepagina