Οι εκθεσεις και οι εργασιες μου

Εδώ μπορείτε να δείτε κάποιες από τις εργασίες και τις εκθέσεις μου. Χρησιμοποιήστε τα links για περιήγηση.

Ο άγνωστος πλανήτης

Η ιστορία των τριών σταγόνων

Έκθεση για το περιβάλλον

Ομαδική εργασία

 

Ζήτω το καλοκαίρι


Πριν από δυό μέρες τελείωσαν τα σχολεία. Εύχομαι να μην περάσει τόσο γρήγορα το καλοκαίρι όσο κι η σχολική χρονιά.

Ούτε όμως να περάσει σιγά σιγά χωρίς να έχω κάνει αυτά τα οποία θέλω. Να κάνω μπάνια, να βγω στην εξοχή να παίξουμε μπάλα στο γήπεδο...
Πρέπει να εκμεταλλευτώ τον καλό καιρό. Όχι να κάθομαι στο σπίτι και να μη βγαίνω καθόλου έξω.
Θα προσέχω όμως τον ήλιο. Αντηλιακές κρέμες, γυαλιά ηλίου, καπέλο, νερό και τα σχετικά.
Κάποιο βιβλίο δεν θα ήταν άσχημο.
Έχω πολλά να κάνω...

Σας εύχομαι καλό καλοκαίρι και να περάσετε καλά όπου και αν διαλέξετε να περάσετε τις διακοπές σας.

Αροκάρια 

    Θρύλοι των λαών του Αμαζονίου αναφέρουν για την ύπαρξη μιας πόλης στα βάθη της ζούγκλας, της Αροκαριάς. Σύμφωνα με τους θρύλους η πόλη χτίστηκε το 3.500 π.Χ. περίπου και ήταν η μεγαλύτερη στον κόσμο. Βρισκόταν στους πρόποδες ενός ηφαιστείου.

    Οι άνθρωποι εκείνης της πόλης ζούσαν αρμονικά μεταξύ τους, αλλά και με τους γειτονικούς λαούς. Ήταν ψηλοί, μελαχρινοί και συνήθως με μακριά μαλλιά. Οι συνήθεις ασχολίες τους ήταν η υλοτομία και η κτηνοτροφία.

    Η πόλη είχε έκταση δεκαεννιά τετραγωνικά χιλιόμετρα. Τα σπίτια της πόλης ήταν πέτρινα και κολλημένα μεταξύ τους.

    Την ανάπτυξη της πόλης έπνιξε μία μεγάλη καταστροφή. Το ηφαίστειο «ξύπνησε» και σκέπασε την Αροκαριά με λάβα. Η έκρηξη του ηφαιστείου υπολογίζεται ότι έγινε εξακόσια χρόνια μετά από την ίδρυση της πόλης.

    Οι επιστήμονες σήμερα οργανώνουν αποστολές στα βάθη της ζούγκλας του Αμαζονίου για να διαπιστώσουν την ύπαρξη αυτής της χαμένης πόλης.

 

 

Φθινόπωρο ρεεε.!

 Άνοιξα τη μύτη μου και πήρα βαθιά ανάσα.  

Τόσο σα να μέθυσα.

Γέμισα την καινούργια τσάντα μου με βιβλία.

Ωραία βιβλία.

Ωραία είπα έχω πολλά για να διαβάζω… να τα ανοίγω τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

Τώρα προσπαθώ να την σηκώσω, ίσως τα καταφέρω λίγο βαριά μου φαίνεται...

Δασκάλες και δάσκαλοι, είμαι ο μαθητής της πέμπτης τάξης. Σηκώνω άνετα την ασήκωτη τσαντάρα μου με σαράντα ωραίους μαρκαδόρους  και φτάνω άνετα στον πίνακα γιατί έχω ψηλώσει.

Download ένα παιχνίδι, το τίποτα, να παίξω ρε παιδιά, ακόμα καλοκαίρι είναι.

Είναι διάλειμμα και τα αγόρια παίζουμε μπάλα. Ωραία είναι. Μπάλα. Άλλο παιχνίδι δεν υπάρχει. Το προτιμώ! Τι άλλο να κάνω...

 Δασκάλες και δάσκαλοι!

Απέναντι βλέπω τα σκουπίδια που καίγονται. Διοξινούλες, περιδεείς κάτοικοι με σημαίες. Αυτή είναι η πόλη μου.

Νάτοι ξανά με μπογιές νόστιμες, δειλές δυσοσμίες.

Στέκομαι με ύφος στο σχολειό μου, κοντά του. Το αυτοκίνητο πάλι, ναι, λαχτάρα να κρατήσω το τιμόνι κι ας είναι δύσκολο.

Ποδήλατο όμως;

Πρώτα όμως τον αγιασμό μ’ ένα δίτερμα στον Άγιο Γεώργιο. Μετά ξελιγωμένος για γύρο με πίτα.

Το keyboard παραδίνεται στα δάχτυλά μου…

Όμορφα πηγαίνω, σημαδεύω καλά, δυνατά, έχω ιδέες.

Δεν είναι έτσι; Aλλά υπάρχουν και εκείνες οι πικρές γεύσεις που εύκολα γλυκαίνουν, θέλουμε να γλυκαίνουν, να είναι γλυκές, χωρίς να το ξέρουμε;

 Είμαι ο μά-θη-τής της πέ-μπτης τά-ξης δημοτικούυυ (για λίγο ακόμη).