Γενικά θέματα

Εδώ υπάρχουν αναρτήσεις που πιθανόν να ενδιαφέρουν τα μέλη της Ένωσης ή επισκέπτες της ιστοσελίδας.

Όσοι έτρωγαν στο εστιατόριο αηδίασαν με τον γέρο πατέρα του, αλλά αυτό που τους είπε στο τέλος ήταν στ’ αλήθεια ανεκτίμητο.

αναρτήθηκε στις 15 Μαΐ 2018, 10:18 μ.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

Όσοι έτρωγαν στο εστιατόριο αηδίασαν με τον γέρο πατέρα του, αλλά αυτό που τους είπε στο τέλος ήταν στ’ αλήθεια ανεκτίμητο.

0 Σχόλια [20:13, 15/05]

Το πως, όμως, αντιμετωπίζεις τα στερεότυπα, φαίνεται μόνο όταν έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με τη διαφορετικότητα.

Όπως ακριβώς, δηλαδή, έγινε και Ιστορία που θα σας διηγηθούμε ευθύς αμέσως.

Ένας γιος δειπνούσε με τον πατέρα του σε ένα πολυσύχναστο εστιατόριο. Ο πατέρας, καθώς ήταν πολύ μεγάλος και αδύναμος, ενώ έτρωγε, έριχνε το φαγητό του στα ρούχα του. Όσοι ήταν εκεί τον παρακολουθούσαν με αηδία. Ο γιος, όμως, παρέμενε ήρεμος.

Αφού τελείωσαν με το φαγητό τους, ο γιος χωρίς να νιώσει καθόλου ντροπή, ήσυχα, πήγε τον πατέρα στην τουαλέτα. Εκεί, σκούπισε το φαγητό από πάνω του, καθάρισε τους λεκέδες, χτένισε τα μαλλιά του και σταθεροποίησε τα γυαλιά του. Όταν βγήκαν, ολόκληρο το εστιατόριο τους κοιτούσε. Κανείς δε μιλούσε.

Ο γιος πλήρωσε το λογαριασμό και προχώρησε να φύγει με τον πατέρα του.

Ξαφνικά, ένας ηλικιωμένος ανάμεσα στον κόσμο φώναξε στον γιο και τον ρώτησε, “Μήπως άφησες κάτι πίσω;”

Κι ο γιος απάντησε ήρεμος: “Όχι κύριε, δεν άφησα”.

Τότε εκείνος του αποκρίθηκε:
“Κι όμως άφησες παιδί μου! Ένα μάθημα ζωής για κάθε γιό και για κάθε πατέρα.”

Και πάλι κανείς δε μίλησε στο εστιατόριο. Αλλά είχαν καταλάβει.

Μέσα από αυτούς τους δύο άνδρες που τους συνέδεε η αγάπη και ο σεβασμός είχαν πάρει ένα δυνατό μάθημα ζωής:

Πως το να μπορείς να νοιάζεσαι για εκείνους που νοιάστηκαν για σένα, είναι η μεγαλύτερη τιμή.

Η ανατρεπτική ανακάλυψη των βαρυτικών κυμάτων και της κάμψης του χωροχρόνου - Ο ρόλος της Β.Καλογερά

αναρτήθηκε στις 24 Οκτ 2017, 10:13 μ.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

Μια σειρά από ανακαλύψεις έλαβαν χώρα το προηγούμενο διάστημα, σε σχέση με τους «αστέρες νετρονίων» και των δυνατοτήτων τους να «κάμπτουν το χωροχρονικό συνεχές», ως μια ύστατη επιβεβαίωση των θεωριών του Άλμπερτ Αϊνστάιν, όσον αφορά τη λειτουργία του σύμπαντος.

Πίσω από την εν λόγω κοσμοϊστορική επιστημονική ανακάλυψη, πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραμάτισε μια Ελληνίδα επιστήμων, η κυρία Βίκυ Καλογερά, είναι τόσο επαναστατική όσο θα μπορούσε να μαρτυρά μια επιδίωξη, η οποία πλέον φαντάζει εφικτή: το να καταφέρει η ανθρωπότητα να δει με τα μάτια της, να γίνει μάρτυρας ωσεί παρούσα της στιγμής που άρχισαν όλα. Η απαρχή της δημιουργίας, η Μεγάλη Εκρηξη, η γένεση του κόσμου, όσο και αν ακούγεται παρανοϊκό και απίστευτο, είναι δυνατόν να παρατηρηθεί ασχέτως εάν συνέβη πριν από ένα ασύλληπτα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το να περιεργαστεί κανείς τον τρόπο που θα επιτευχθεί αυτό το κοσμογονικό φλας-μπακ προϋποθέτει ότι διαθέτει, έστω και στοιχειωδώς, τα εργαλεία -αλλά και τη φαντασία- να κατανοήσει πρώτα από όλα τον χώρο και τον χρόνο σαν ένα όλον. Στον περίφημο χωρόχρονο δεν νοείται ο χώρος των γνωστών τριών διαστάσεων ανεξάρτητος από μια τέταρτη διάσταση, τον χρόνο. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι όταν τα πανίσχυρα όργανα παρατήρησης που έχει κατασκευάσει και διαρκώς βελτιώνει ο άνθρωπος μελετούν γαλαξίες οι οποίοι βρίσκονται στις εσχατιές του σύμπαντος, το φως που αυτοί εκπέμπουν και φτάνει στα γήινα υπερ-τηλεσκόπια είναι ένα φως παλαιό. Δεν έρχεται μόνο από μακριά στον χώρο, αλλά και από μακριά στον χρόνο. Και γι’ αυτό οι επιστήμονες λαμβάνουν ως δεδομένο ότι το σύμπαν δεν αναπτύσσεται μόνο στον χώρο, αλλά και χρονικά. 

Η τολμηρή υπόθεση του 1916

Πριν από έναν αιώνα και ένα έτος, το 1916, ο Αλμπερτ Αϊνστάιν είχε διατυπώσει μία από τις πιο τολμηρές υποθέσεις του, εφόσον βασιζόταν κυρίως στη διαίσθησή του ή μάλλον στην καλπάζουσα φαντασία του, παρά σε οποιοδήποτε δεδομένο. Ο Αϊνστάιν υπέθεσε ότι στο σύμπαν θα πρέπει να υπάρχουν φαινόμενα τα οποία εξηγούνται μόνο εάν υπάρχει κάτι σαν ενέργεια που μεταδίδεται με κύματα. Βάφτισε αυτά τα φανταστικά κύματα «βαρυτικά», όμως ακόμη και ο ίδιος αμφέβαλλε για το αν η υπόθεσή του έχει νόημα, εξ ου και επανερχόταν συχνά σε αυτήν, τροποποιώντας και αναδιατυπώνοντάς την, σαν να πάσχιζε να πείσει τον εαυτό του ότι οι ενοράσεις του δεν είχαν εκτροχιαστεί εντελώς προς την καθαρή φαντασιοκοπία, αλλά ότι παρέμεναν στις ράγες της επιστημονικής γνώσης. Επιγραμματικά ο Αϊνστάιν πίστευε ότι η γενικότερη θεωρία του περί σχετικότητας δεν θα μπορούσε παρά να οδηγεί στα βαρυτικά κύματα, διότι έτσι εξηγείται ότι σώματα υπέρπυκνα, με τεράστια μάζα, τα οποία κινούνται σπειροειδώς, πλησιάζοντας το ένα το άλλο προξενούν αναταραχή στον ιστό του χωροχρόνου. Ακολούθως οι παραμορφώσεις αυτές, οι επονομαζόμενες και «ρυτιδώσεις», μεταδίδονται στο σύμπαν σαν κυματισμοί που διαταράσσουν την ηρεμία μιας λίμνης - αλλά αυτό γίνεται με την ταχύτητα του φωτός. Οπότε, τα βαρυτικά κύματα είναι η συνέπεια των πιο βίαιων επεισοδίων που συμβαίνουν στο σύμπαν, τα οποία μπορεί να είναι εκρήξεις πλανητών, συγκρούσεις μεταξύ αστέρων νετρονίων ή συσσωματώσεις μαύρων τρυπών. Θεωρείται δεδομένο ότι ο πλανήτης Γη είναι εκτεθειμένος και πλήττεται διαρκώς από τέτοια βαρυτικά κύματα, τα οποία, όμως, δεν καταγράφονται, καθώς τα όργανα που θα είχαν τη δυνατότητα να τα ανιχνεύσουν απλώς δεν έχουν κατασκευαστεί ακόμη. 

Εξηγήθηκε η καταγωγή του χρυσού

Το γεγονός που ενδεχομένως άλλαξε για πάντα την πορεία της Αστρονομίας περιγράφηκε από έναν εκ των επικεφαλής επιστημόνων σαν την «πρώτη φορά που το σύμπαν μάς προσέφερε μια ομιλώσα ταινία. Στην περίπτωσή μας, ο ήχος της μουσικής επένδυσης αυτού του νοερού φιλμ προέρχεται από τα βαρυτικά κύματα. Η εικόνα του βίντεο είναι το φως που έφτασε ως εμάς».

Η παγκόσμια κοινότητα ενημερώθηκε για την κοσμοϊστορικής σημασίας είδηση στις 16 Οκτωβρίου του 2017 με μια ανακοίνωση: Επιστήμονες, διασκορπισμένοι σε ερευνητικά κέντρα και στα πλέον προκεχωρημένα παρατηρητήρια των μεταβολών του σύμπαντος που υπάρχουν σήμερα στη Γη, επιβεβαίωσαν ότι για πρώτη φορά, πέραν οποιασδήποτε αμφιβολίας, καταγράφηκε η ύπαρξη βαρυτικών κυμάτων.

Ο Αϊνστάιν είχε δίκιο, έστω και αν στις μέρες του δεν είχε καταφέρει να πείσει ούτε τον εαυτό του. Η σύγκρουση ανάμεσα σε δύο αστέρες νετρονίων, ένα συμβάν που έλαβε χώρα σε απόσταση 130 εκατομμυρίων ετών φωτός στον μακρινό αστερισμό της Υδρας, έγινε αντιληπτή από τη συνδυασμένη δράση του LIGO και του VIRGO, δηλαδή κάποιων από τα πιο φιλόδοξα και πολυδάπανα πειραματικά κέντρα παρατήρησης που υπάρχουν σήμερα στον κόσμο. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι το Νόμπελ Φυσικής για το 2017 απονεμήθηκε αρχές Οκτωβρίου στους τρεις ιδρυτές του LIGO, τους Ρέι Βάις, Κιπ Θορν και Μπάρι Μπαρίς.

Το LIGO (Laser Interferometer Gravitational - Wave Observatory ή Παρατηρητήριο Βαρυτικών Κυμάτων μέσω Παρεμβολόμετρου Λέιζερ) είναι ένα δίδυμο κέντρο με πανομοιότυπες εγκαταστάσεις στη Λουιζιάνα και στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ. Μαζί με το αντίστοιχο ευρωπαϊκό VIRGO συνθέτουν ένα δίκτυο μέσω του οποίου γίνεται η ασφαλής τεκμηρίωση των ευρημάτων. Αυτό έγινε και στην περίπτωση της 16ης Οκτωβρίου, όταν όλα τα κέντρα επιβεβαίωσαν το ίδιο γεγονός, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία. Ότι δηλαδή δύο αστέρες νετρονίων, αφού στροβιλίστηκαν στο σύμπαν, συγκρούστηκαν και διαλύθηκαν. Από την κολοσσιαία έκρηξη, μια ποσότητα μάζας όσο 25 πλανήτες του μεγέθους του Δία μετατράπηκε σε βαρυτικά κύματα. Και για τους επίδοξους χρυσοθήρες του Διαστήματος, διασκορπίστηκε μια αχανής ποσότητα, όσο 50 φορές ο Δίας, από βαρέα στοιχεία, όπως χρυσός και άργυρος. Οι συγκρούσεις μεταξύ τέτοιου είδους αστέρων ονομάζονται kilonova και παράγουν μέταλλα σε ποσότητες που ισοδυναμούν 16.000 φορές το μέγεθος της υδρογείου.

Το κρίσιμο σημείο είναι ότι αυτό το κοσμικό τρακάρισμα έγινε στα τρίσβαθα του παρελθόντος, εφόσον οι αστέρες νετρονίων είναι απομεινάρια νεκρών πλανητών. Ωστόσο, αυτά τα «ζόμπι» είναι πολύ ομιλητικά, καθώς περιβάλλονται από πανίσχυρα μαγνητικά και βαρυτικά πεδία δισεκατομμύρια φορές πιο δυνατά από αυτά της Γης. Μελετώντας τα κύματα που εκπέμπουν οι αστέρες νετρονίων, οι επιστήμονες κατάφεραν να λύσουν το μεγάλο αίνιγμα της καταγωγής υλικών, όπως ακριβώς ο προαναφερθείς χρυσός. Ελπίζουν ότι ακολουθώντας τα βαρυτικά κύματα ως την πηγή τους, θα φτάσουν, ενδεχομένως, ακόμη και στην ίδια τη στιγμή της πρωταρχικής Μεγάλης Εκρηξης.

Από τις Σέρρες

Ίσως να οφείλεται στην ελληνική της ιδιοσυγκρασία, αλλά ήταν εμφανές ότι δύσκολα έκρυβε την έξαψή της. Η δρ Βίκυ Καλογερά θα έλεγε κανείς ότι ακτινοβολούσε από υπερηφάνεια και ικανοποίηση κατά την παρουσίαση της πρώτης, χειροπιαστής τρόπον τινά, ανίχνευσης βαρυτικών κυμάτων από γήινα παρατηρητήρια. Εξάλλου η ίδια εδώ και αρκετό καιρό είχε προϊδεάσει την επιστημονική -και όχι μόνο- κοινότητα ότι επέκειτο «μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις στη φυσική και την αστρονομία». Διακεκριμένη αστροφυσικός, πολυβραβευμένη και πολυγραφότατη στον τομέα της εξειδίκευσής της (Λευκοί Νάνοι, αστέρες νετρονίων, μαύρες τρύπες), είναι το αρχετυπικό παράδειγμα της Ελληνίδας που, μοιραία, δεν θα χωρούσε ποτέ στην Ελλάδα. Σήμερα, λόγω της ιστορικής αποκάλυψης των βαρυτικών κυμάτων, η κυρία Καλογερά συστήνεται με την ιδιότητά της ως καθηγήτριας Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν του Ιλινόις στις ΗΠΑ και διευθύντρια του Κέντρου Διεπιστημονικής Ερευνας Αστροφυσικής στο ίδιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, ενώ κατέχει ηγετικό ρόλο στο Παρατηρητήριο LIGO και συνεργάζεται στενά με τη NASA.

Ωστόσο, αυτή η λαμπρή επιστήμων που θεωρείται παγκόσμια αυθεντία στα βαρυτικά κύματα γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Σέρρες και φοίτησε στο ΑΠΘ, προτού βεβαίως μετοικίσει στις ΗΠΑ για τις μεταπτυχιακές της στο Χάρβαρντ κ.ο.κ. Οπως λέει η ίδια, «από πολύ μικρή κοινώνησα την ομορφιά των μαθηματικών, μια που ο πατέρας μου είχε μεγάλο πάθος γι’ αυτά. Εκείνος με μύησε στη λογική και στη δομή τους, οπότε εγώ πολύ γρήγορα έγινα εμμονική με την επίλυση προβλημάτων. Υπήρξε όμως και ένας σπουδαίος καθηγητής στο σχολείο, ο οποίος με ώθησε και με ενθάρρυνε να προχωρήσω. Οταν εκείνος με πρότεινε για τη Μαθηματική Ολυμπιάδα, με κατέλαβε τρόμος γιατί πίστευα ότι δεν θα τα κατάφερνα. Τελικά, όμως, προς μεγάλη μου έκπληξη, ύστερα από τις εξετάσεις ήμουν το ένα από τα δύο άτομα ανάμεσα σε εκατοντάδες μαθητές από τη Βόρεια Ελλάδα που προχώρησαν στην επόμενη φάση και τον εθνικό διαγωνισμό».

Μόνιμα στις ΗΠΑ

Η κυρία Καλογερά είναι μόνιμα εγκατεστημένη στις ΗΠΑ, όπου πλέον έχει τη δική της οικογένεια, με τον επίσης αστροφυσικό και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν, Φρεντ Ρέιζιο. Καθώς, όμως, είναι και οι δύο ερευνητές -και δη στην αιχμή της επιστήμης-, ως στελέχη πολυδάπανων, εξαιρετικά σημαντικών προγραμμάτων έχουν αποφασίσει από κοινού όχι μόνο να μη συνεργάζονται, αλλά ούτε καν να συζητούν για οτιδήποτε σχετικό με την πρόοδο της έρευνας που κάνει ο καθένας τους.

Οπως εξομολογείται η κυρία Καλογερά, ο πρώτος πνευματικός έρωτας για εκείνη ήταν ο μικρόκοσμος των αθέατων με γυμνό μάτι σωματιδίων της ύλης. Ωστόσο, το επιστημονικό πεδίο που τελικά την κέρδισε ήταν το αχανές Διάστημα, εκεί όπου η ύλη λαμβάνει μορφές, όπως οι αστέρες νετρονίων, οι οποίοι είναι τόσο πυκνοί ώστε μάζα ίση με αυτή του Ηλιου μπορεί να περιέχεται σε μια σφαίρα μεγέθους μόλις όσο μια αμερικανική μεγαλούπολη, όπως π.χ. το Σαν Φρανσίσκο. Παραδόξως, στις μεγαλύτερες ανακαλύψεις που έχει κάνει ποτέ η κυρία Καλογερά, πριν από οτιδήποτε άλλο αναφέρει αυτό που η ζωή τη δίδαξε για τον εαυτό της. Οτι δηλαδή «εάν κάτι μου κεντρίζει την περιέργεια, θα πρέπει να το παλέψω, ακόμη και αν με φοβίζει».

Το ότι βρίσκεται σε τροχιά υποψηφιότητας ακόμη και για το βραβείο Νόμπελ πλέον είναι κάτι αυτονόητο για την ίδια. Ωστόσο, υπάρχει ένας τίτλος μοναδικός, πιθανώς ακόμη πιο σπουδαίος από οποιαδήποτε διάκριση, τον οποίο η Ελληνίδα επιστήμων έχει ήδη κατακτήσει: ανήκει σε μια πολύ μικρή ομάδα ερευνητών που συνέβαλαν στην πανηγυρική δικαίωση του Αλμπερτ Αϊνστάιν, επιβεβαιώνοντας τις πιο μεγαλοφυείς από τις εμπνεύσεις του και αλλάζοντας εκ βάθρων την άποψη που έχει ο πλανήτης για την ίδια του την καταγωγή, αλλά και τη θέση του μέσα στο σύμπαν.

Η θρασύτητα της αμάθειας

αναρτήθηκε στις 26 Μαΐ 2016, 10:15 μ.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

thrasitita_amathias

Είναι κατανοητό πως ότι δεν ξέρεις απλά δε σε απασχολεί. Αν ξέρεις όμως κάτι για ένα θέμα υπάρχουν δυο οδοί να ακολουθήσεις: είτε να μάθεις περισσότερο για αυτό, είτε να επαναπαυτείς στις πληροφορίες που έχεις, θεωρώντας πως είναι αρκετές.

Αυτή η ελλιπής πληροφόρηση είναι που διακρίνει τη σημερινή μας κοινωνία στο έπακρο. Η ημιμάθεια, οι «μισές γνώσεις», η τεμπελιά της αμάθειας. Γιατί σε έναν κόσμο ο οποίος κινείται πλέον με ψηφιακούς ρυθμούς, κανείς δεν έχει χρόνο για τίποτα – ούτε καν για σωστή ενημέρωση, πόσο μάλλον για εμπλουτισμό γνώσεων.

Μα το πρόβλημα δεν είναι μόνο το ότι ανατρέφουμε πια μια γενιά που τόσο επιμελώς επιμένει να καταγράφει τα τόσα λίγα επιτεύγματά της. Το πρόβλημα αντανακλάται σε αυτό που τόσο εύγλωττα είχε πει ο Περικλής: πως «η αμάθεια προκαλεί το θράσος, ενώ ο συνετός υπολογισμός τον δισταγμό».

Έχουμε γεμίσει φωνές που επαναλαμβάνουν σχεδόν με αυθάδεια τα λίγα που ξέρουν, ασχέτως αν αυτά είναι ελλιπή, σε σημείο που αγγίζουν την παραπληροφόρηση. Από ρήσεις που αναπαράγονται λάθος, σε αβάσιμα επιχειρήματα, ανακριβείς στατιστικές και άγνοια για την άλλη όψη κάθε θέματος. Ίσως ισχύει τελικά πως «ο αμαθής είναι σαν το ντέφι: κάνει θόρυβο χάρη στην κενότητά του» (Ο. Μπέτλινγκ). Γιατί ενώ ο μορφωμένος διψάει για περαιτέρω γνώση, ο αμαθής προτιμάει να κηρύττει στους άλλους και να μην παραδέχεται τα λάθη του. Είναι οι άνθρωποι που έχουν τις «εύκολες λύσεις» στο τσεπάκι. Αυτοί που «αναλαμβάνουν πολιτικές ευθύνες» και νομίζουν πως ξεμπερδεύουν έτσι, ενώ στην ουσία δεν έχουν κάνει τίποτα. Αυτοί που κοιτάνε μόνο τους αριθμούς στην ευημερία μιας χώρας, αγνοώντας το πώς πραγματικά επιβιώνουν οι πολίτες της. Αυτοί που επιμένουν πως ξέρουν καλύτερα λόγω της θέσης που κατέχουν.

Είναι όμως αυτοί οι θρασείς, οι ημιμαθείς και οι επηρμένοι που καταλήγουν να μας διοικούν, και μάλλον φταίμε περισσότερο εμείς για αυτό. Γιατί δεν χρησιμοποιούμε τη μόρφωση που έχουμε ως την εξουσία που αυτή μας προσφέρει, και υποκύπτουμε στην αποχή από τη σύγκρουση ως πιο αξιοπρεπή λύση.

Όπως είπε και ο Ξενοφών όμως, «εκείνοι που φαίνονται ότι εκ φύσεως είναι άριστοι, χρειάζονται περισσότερο από τους άλλους την παιδεία», και ίσως εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε: να ξεχωρίζουμε τους αναιδείς αμαθείς, από τους θαρραλέους ελλόγιμους.

http://sfairika.gr/site/%CE%B7-%CE%B8%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%8D%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CF%82-2/

Η παιδαγωγική στο δημοτικό σχολείο

αναρτήθηκε στις 13 Μαΐ 2016, 12:07 μ.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ   [ ενημερώθηκε 13 Μαΐ 2016, 12:18 μ.μ. ]

Κανείς δάσκαλος δεν αναπολεί το σχολείο της βέργας και των προσβολών. Αλλά και κανένα εκπαιδευτικό περιβάλλον δεν μπορεί να είναι λειτουργικό χωρίς σεβασμό των κανόνων και των ορίων.



Σε αδρές γραμμές η μεταπολιτευτική ιστορία του ελληνικού σχολείου ακολουθεί την εξής διαδρομή: το αυταρχικό σχολείο υποχωρεί και τελικά καταρρέει υπό την επίδραση μιας μακράς περιόδου πολιτικού και εκπαιδευτικού εκδημοκρατισμού. Η εξέλιξη αυτή ανταποκρίνεται τόσο στα μεταπολιτευτικά πολιτικά δεδομένα της χώρας όσο και στην ανάγκη προσαρμογής του ελληνικού δημοτικού σχολείου στο νέο αντιαυταρχικό και μαθητοκεντρικό παιδαγωγικό παράδειγμα. Ωστόσο, όπως και σε άλλους τομείς της δημόσιας ζωής, η φάση αυτή εξελίχθηκε ασύμμετρα και παρήγαγε νέα προβλήματα.

Όσοι σπουδάσαμε και δουλεύουμε ως δάσκαλοι και παιδαγωγοί γνωρίζουμε καλά ότι κεντρικός στόχος της νεότερης Παιδαγωγικής είναι η εξασφάλιση παιδαγωγικής ατμόσφαιρας στη σχολική τάξη. Με τον όρο παιδαγωγική ατμόσφαιρα αναφερόμαστε σε μια συγχορδία ερεθισμάτων, καταστάσεων, σχέσεων και δράσεων που λειτουργούν ως προϋποθέσεις αγωγής και μάθησης. Οι προϋποθέσεις αυτές που έχουν την αφετηρία τους στις παραδόσεις της ρουσσωικής και αντιαυταρχικής αγωγής είναι ο σεβασμός της παιδικής φύσης, η ελευθερία επιλογών και έκφρασης του παιδιού, η εμπέδωση αισθήματος ασφάλειας και η ψυχική ικανοποίηση του μαθητή στον χώρο του σχολείου. Ταυτόχρονα όμως η σύγχρονη παιδαγωγική υπογραμμίζει πως οφείλουμε να καλλιεργούμε συστηματικά στην παιδική προσωπικότητα τις αρχές της αυτοπειθαρχίας, του σεβασμού των συλλογικών κανόνων και ορίων, της τήρησης των υποχρεώσεων, της οργάνωσης του χώρου και του χρόνου της μάθησης. Αυτά τα δύο σκέλη, οι δύο όψεις του παιδαγωγικού έργου αλληλοεξαρτώνται. Πρέπει να ισορροπούν κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή, σε κάθε παιδαγωγικό πρόβλημα που διαχειριζόμαστε.

Όμως η ισορροπία αυτή διαταράσσεται στο σημερινό ελληνικό δημοτικό σχολείο. Υπερτροφεί ρητορικά το πρώτο σκέλος («αντιαυταρχικό») ενώ το δεύτερο (σεβασμός των κανόνων και των ορίων) υποσιτίζεται και ατροφεί ολοένα. Αποτέλεσμα, μια ιδιότυπη παιδαγωγική με χαρακτηριστικά φοβικά, ενοχικά και υπερπροστατευτικά διαχέεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και αναπαράγει εγωκεντρικά παιδιά που δυσκολεύονται να ενταχθούν σε ομαδικά πλαίσια και να επεξεργαστούν την έννοια των ορίων. Τα παιδιά που αντιλαμβάνονται τη σχολική τάξη ως προέκταση του οικογενειακού living room ή της πλατείας της γειτονιάς αυξάνονται.

Αντιλαμβανόμαστε ως δάσκαλοι πως ο πειθήνιος μαθητής που παρακολουθεί με τα χέρια σταυρωμένα δεν είναι το ζητούμενο και ότι η διάπλαση της ανώριμης παιδικής φύσης είναι επαγγελματικό μας καθήκον, αλλά δεν πρόκειται για αυτό. Αναφερόμαστε σε μια συνθήκη όπου τα κρούσματα ενδοσχολικής βίας πολλαπλασιάζονται, όπου εμπεδώνεται από πολλά παιδιά μια αντίληψη ασυλίας ακόμη και για ενέργειες που λειτουργούν διαλυτικά στη σχολική ζωή, όπου ο εκπαιδευτικός διάλογος για τους περισσότερους μαθητές σημαίνει «θέλω να μιλήσω αλλά όχι να ακούσω», όπου ο καθαρός διδακτικός χρόνος μειώνεται όλο και περισσότερο από διαρκείς παραινέσεις συμμόρφωσης, όπου οι μαθητές οι οποίοι εκδηλώνουν ενδιαφέρον για μάθηση και αναζήτηση δυσανασχετούν και ταλαιπωρούνται, παρόλο που το δημόσιο σχολείο οφείλει να υπερασπίζεται τόσο τον αδύναμο όσο και τον καλό μαθητή.

Πολλοί βέβαια θα αντιτείνουν πως γι’ αυτή την εξέλιξη δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνο το σχολείο αλλά ένα πλήθος άλλων παραγόντων (οικογενειακή αγωγή, τηλεόραση, μαζική κουλτούρα, πρότυπα κ.τ.λ.). Σωστά, αλλά το σχολείο αφενός πρέπει να περιφρουρήσει την αυτοτέλεια του κοινωνικού του προορισμού και να μην παραδοθεί αμαχητί και αφετέρου έχει τις δικές του ευθύνες, οι οποίες κάθε άλλο παρά αμελητέες είναι. Ποιες είναι αυτές;

Πρώτον, η πρόσληψη της αντιαυταρχικής αγωγής στην ελληνική εκπαίδευση υπήρξε επιφανειακή και μονομερής. Η επίσημη παιδαγωγική διαχείριση της σχολικής καθημερινότητας καταναλώνεται σε έναν πομπώδη αντιαυταρχικό ρητορισμό ο οποίος πρακτικά μεταφράζεται σε μια άνευ όρων επιβράβευση και υπερπροστασία των παιδιών και υποτιμάται η εκπαιδευτική προσπάθεια για βαθμιαία ανάληψη ευθυνών εκ μέρους των παιδιών, στόχος που βρίσκεται στον φιλοσοφικό πυρήνα της αντιαυταρχικής αγωγής. Θα ορίζαμε αυτή τη διαχείριση ως παιδαγωγικό λαϊκισμό. Το γεγονός οφείλεται τόσο στην ανεπάρκεια των στελεχών εκπαίδευσης (διευθυντές, σχολικοί σύμβουλοι, διευθυντές περιφερειών) που παρήγαγαν τα κομματικά δίκτυα όσο και σε μια γενικευμένη διάθεση όλων (των δασκάλων συμπεριλαμβανομένων) να «μην μπλέξουν» με παρεμβατικούς γονείς. Σε αυτό το πλαίσιο το δημοτικό σχολείο ουσιαστικά είτε «εξόρισε» από την εφαρμοσμένη παιδαγωγική του μέτρα συνεπειών για προβλήματα συμπεριφοράς είτε δεν επεξεργάστηκε τρόπους διαχείρισης αυτών των συμπεριφορών. Κατά συνέπεια η αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων επαφίεται στον επαγγελματικό πατριωτισμό του κάθε δασκάλου, το ζήτημα δεν αντιμετωπίζεται μέσω ενός ευρύτερου σχολικού ή συστημικού σχεδιασμού. Και όμως ο σύλλογος διδασκόντων και η σχολική μονάδα, ως σύνολο, μπορούν να σχεδιάσουν κανόνες, να θέσουν όρια και να τα υπερασπιστούν με σθένος.

Δεύτερον, σοβαρό σύμπτωμα του «παιδαγωγικού λαϊκισμού» αποτελεί και ο τρόπος με τον οποίο κατανοείται ο ρόλος του δασκάλου σε σχέση με τον μαθητή. Με βάση μια ρηχή «παιδαγωγική» νοοτροπία ο δάσκαλος σήμερα συχνά προσδιορίζεται ως φίλος, ως δεύτερος γονέας του μαθητή και όχι ως ένας «σημαντικός άλλος» που χρειάζεται να καθοδηγεί τον μαθητή, αναλαμβάνοντας ευθύνες κοινωνικοποίησης και εκπαίδευσης. Μια επιπόλαιη μαθητοκεντρική ερμηνεία εξομοιώνει το δάσκαλο με τον μαθητή, κάνοντας κακό και στους δύο. Θα συμφωνήσουμε πως ο δάσκαλος οφείλει να συμπαραστέκεται και να εμψυχώνει τον μαθητή αλλά παράλληλα πρέπει να είναι ακριβοδίκαιος κριτής και μέντορας της εκπαιδευτικής προσπάθειας του παιδιού. Αν ο δάσκαλος παραιτηθεί από τη δεύτερη  διάσταση του ρόλου του θα πάψει να υπηρετεί και την πρώτη. Ο μαθητής δεν ζητά στο πρόσωπο του δασκάλου ένα φίλο που θα τον κολακεύει ή ένα γονιό που θα  τον κανακεύει, δεν ζητά αυτό που ο Freire εύστοχα αποκαλεί «πατερναλιστική περιποίηση», αλλά ένα δάσκαλο – παιδαγωγό ο οποίος εμπιστεύεται ανυπόκριτα τις λανθάνουσες δυνάμεις του και εργάζεται συστηματικά για την απελευθέρωσή τους. Η σχέση δασκάλου-μαθητή δεν απαιτεί εξομοίωση αλλά σεβασμό των ρόλων, χωρίς σε καμία περίπτωση αυτό να συνεπάγεται έλλειψη ταπεινοφροσύνης από τον δάσκαλο.

Τρίτον, ιδιαίτερη πτυχή της ευθυνόφοβης και λαϊκίστικης παιδαγωγικής αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο το δημοτικό σχολείο διαχειρίζεται τη βαθμολόγηση της σχολικής επίδοσης των μαθητών και ιδιαίτερα αυτών των μεγαλύτερων τάξεων. Ως δάσκαλοι αναγνωρίζουμε πως τίποτε δεν είναι πιο αποκαρδιωτικό για τα παιδιά από την επανειλημμένα αρνητική βαθμολογία, πως η βαθμολόγηση δεν πρέπει να λειτουργεί τιμωρητικά, πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποτυπώσει πλήρως τη γκάμα δυνατοτήτων του μαθητή. Είναι όμως άλλο αυτό και άλλο να καταλήγουμε σε βαθμολογίες-παρωδία για να μην κακοκαρδίσουμε τους γονείς και να αντιπαρέλθουμε τις πιέσεις τους. Είναι άλλο να αναζητούμε κριτήρια και τεχνικές που θα μας βοηθήσουν σε μια ουσιαστικότερη αξιολόγηση και άλλο να μοιράζουμε αφειδώς πλαστές αριστείες με κωμικά παρεπόμενα (π.χ. όπως στην επιλογή των σημαιοφόρων όπου συχνά υποψήφια είναι η μισή τάξη) για να αποκοιμώνται μακάρια οι μαθητές και να αποπροσανατολίζονται οι γονείς. Η ευθυνόφοβη αυτή στάση οδήγησε στην καθίζηση των μηχανισμών αξιολόγησης στο δημοτικό σχολείο, σε λάθος συμπεράσματα και εκφύλισε μέσω του πληθωρισμού την αξία της αριστείας, των πρωτείων και της διάκρισης.

Τέταρτον, υπάρχει οπωσδήποτε πρόβλημα περιεχομένων διδασκαλίας και διδακτικών μεθόδων. Πολύ συχνά τα παιδιά του δημοτικού σχολείου αντιδρούν στη συνθήκη του μαθήματος με αδιαφορία και εκνευρισμό, γιατί το μάθημα είναι πληκτικό και οι μέθοδοι του ελληνικού σχολείου πεπαλαιωμένες. Πράγματι η μετωπική διδασκαλία εξακολουθεί να κυριαρχεί όπως και οι απαιτήσεις απομνημόνευσης ενώ συχνά μεγάλο τμήμα μελέτης και εργασιών μεταφέρεται στο σπίτι. Αντιθέτως η βιωματική διδασκαλία, η ομαδοσυνεργατική, το πείραμα, το «project» βρίσκονται σε εμβρυώδη κατάσταση στο ελληνικό δημοτικό σχολείο. Χρειάζεται να δουλέψουμε ομαδικά για να κατορθώσουμε τις νέες διδακτικές μεθόδους αλλά να έχουμε υπόψη μας ότι η υστέρηση που παρουσιάζεται δεν συμβαίνει μόνο για λόγους αδιαφορίας των εκπαιδευτικών ως προς τις νέες μεθόδους αλλά και γιατί η «τεχνογνωσία» των νέων στρατηγικών μάθησης παραμένει εν πολλοίς άγνωστη, αφού οι ίδιες οι διδακτικές παραστάσεις των δασκάλων κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών τους δεν περιλαμβάνουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Έτσι συχνά η εφαρμογή τους διολισθαίνει στον φορμαλισμό ή προκαλεί απογοήτευση με αποτέλεσμα γρήγορα να επανερχόμαστε στη «σιγουριά των δοκιμασμένων διδακτικών».

Από την άλλη όμως πλευρά, όταν αναφερόμαστε στο βαρετό σχολείο ως παράγοντα εκνευρισμού των παιδιών, είναι χρήσιμο να έχουμε και επίγνωση των ορίων της εκπαιδευτικής συνθήκης. Η άποψη που περιγράφει τη μάθηση ως μια αποκλειστικά χαρμόσυνη συνθήκη κινείται στα όρια της φαντασίωσης. Η εκπαίδευση, η κάθε είδους μαθητεία (επαγγελματική, αθλητική, καλλιτεχνική, επιστημονική) δεν υπήρξαν ποτέ διαδικασίες αμιγώς ευφρόσυνες, έχουν αργούς ρυθμούς και περιλαμβάνουν προσπάθεια, αποτυχία, επανάληψη και μόχθο.

Κανείς δάσκαλος-παιδαγωγός δεν αναπολεί το σχολείο της βέργας, της φάπας και των προσβολών για να επιτύχει συμμετοχή και πειθαρχία αλλά και κανένα εκπαιδευτικό περιβάλλον δεν μπορεί να είναι λειτουργικό χωρίς σεβασμό των κανόνων και των ορίων. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους μαθητές μας, ας προσπαθήσουμε να τους εμφυσήσουμε μέσα από τη σχολική ζωή αυτό το πνεύμα χωρίς να υπερβάλλουμε και χωρίς να κολακεύουμε.

Nuit Debout, σε όλη τη Γαλλία: Η δική μας στιγμή είναι τώρα!

αναρτήθηκε στις 17 Απρ 2016, 10:23 μ.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

Πού βρισκόμαστε; Έχουμε χάσει τον λογαριασμό των επαρχιακών πόλεων στις οποίες υπάρχει μια Nuit Debout. Και το ευρωπαϊκό λιβάδι παίρνει επίσης φωτιά, από τη Βαρκελώνη ως τη Μαδρίτη, τη Σαραγόσα, την Μούρθια, τις Βρυξέλλες, τη Λιέγη και το Βερολίνο. Η κατάληψη της Place de la République πραγματοποίησε στις 9 Απριλίου κατάληψη στον σταθμό του παρισινού μετρό Στάλινγκραντ. Οι δράσεις ξεπετάγονται ξαφνικά, αυθόρμητα όλη την ώρα. Υπάρχει ένα ραδιόφωνο, το Radio Debout, η Debout TV, και τα Cartoons Debout. Τα πάντα τώρα είναι Debout

Πού βρισκόμαστε; Έχουμε χάσει τον λογαριασμό των επαρχιακών πόλεων στις οποίες υπάρχει  μια  Nuit Debout. Και το ευρωπαϊκό λιβάδι παίρνει επίσης φωτιά, από τη Βαρκελώνη ως τη Μαδρίτη, τη Σαραγόσα, την Μούρθια, τις Βρυξέλλες, τη Λιέγη και το Βερολίνο. Η κατάληψη της Place de la République πραγματοποίησε στις 9 Απριλίου κατάληψη στον σταθμό του παρισινού μετρό Στάλινγκραντ. Οι δράσεις ξεπετάγονται  ξαφνικά, αυθόρμητα όλη την ώρα. Υπάρχει ένα ραδιόφωνο, το Radio Debout, η Debout TV, και τα Cartoons Debout. Τα πάντα τώρα είναι Debout – ξαγρυπνούν.

Αν μιλούσαμε δέκα ημέρες πριν, θα έπρεπε να μιλήσουμε υποθετικά, και θα λέγαμε «Θα μπορούσαμε ίσως να κάνουμε κάτι εδώ». Νομίζω ότι τώρα μπορούμε να εγκαταλείψουμε τις υποθέσεις. Κάνουμε κάτι. Τελικά, κάτι συμβαίνει.

Κάτι – αλλά τι; Αν κανείς δεν καθοδηγεί ένα κίνημα, πώς μπορεί να πάρει κάποια κατεύθυνση; Πώς μπορεί ένα κίνημα χωρίς ηγετική ομάδα να αποφασίσει να ακολουθήσει τον ένα ή τον άλλο δρόμο; Σε κάθε περίπτωση, είναι βέβαιο ότι θα πρέπει να βρει μια κατεύθυνση. Ένα κίνημα που δεν θέτει το ίδιο πολιτικούς στόχους, θα ξεφουσκώσει γρήγορα. Είτε επειδή θα εξαντληθεί στη χαρά της συνύπαρξης, είτε επειδή θα θαφτεί και πάλι κάτω από το εκλογικό παιχνίδι.

Πώς μπορούμε να αποφύγουμε  μια τέτοια μοίρα; Ενώ όλα αρχίζουν με τις καταλήψεις πλατειών, τίποτα δεν τελειώνει εκεί. Θυμόμαστε τι ήταν αυτό που μας έβγαλε στους δρόμους: το νομοσχέδιο για τα εργασιακά  της Ελ Κομρί. Όταν στρέφουμε το βλέμμα μας πολύ πέρα ​​από το νομοσχέδιο, αυτό δεν σημαίνει ότι το έχουμε ξεχάσει. Ένα κίνημα χρειάζεται ενδιάμεσους στόχους και ενδιάμεσες νίκες. Το αποτελείωμα του νομοσχεδίου είναι σίγουρα ένας από αυτούς τους στόχους –είναι εντελώς απαραίτητό και δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτό. Αλλά ακριβώς όπως οι zadistes[i] δεν επικεντρώνονται μόνο σε ένα αεροδρόμιο, αλλά σε όλο το σύστημα που επωφελείται από την κατασκευή του, το νομοσχέδιο Κομρί  είναι το βλαστάρι ενός ολόκληρου κόσμου με τον οποίο πρέπει να αντιπαρατεθούμε.

Στον κόσμο της Ελ Κομρί οι μισθωτοί ζουν με τον φόβο και παραμένουν σε κατάσταση φόβου. Υπάρχουν πολύ λόγοι για αυτό. Ζουν κάτω από την κυρίαρχη βούληση του αφεντικού, ο οποίος έχει κάθε εξουσία πάνω τους, καθώς ελέγχει τις βασικές συνθήκες της ίδιας της υλικής τους επιβίωσης. Πρέπει λοιπόν να ξεκινήσουμε από αυτή την κοινή εμπειρία. Πρώτον, να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους: η μισθωτή εργασία είναι μια κοινωνική σχέση εκβιασμού, που δεν προσφέρει άλλες επιλογές εκτός από την υποταγή ή την διακινδύνευση. Το να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους –ενάντια σε όλα τα ιδεολογικά περικαλύμματα του νεοφιλελευθερισμού– είναι ίσως το πρώτο βήμα στο να βρούμε τη δύναμη να απελευθερωθούμε από αυτά.

Ο καθένας τότε θα δει ότι αν το ζήτημα «βάζουμε ένα τέλος στον φόβο», απαιτεί να βάλουμε ένα τέλος σ’ αυτόν τον εκβιασμό και την κυρίαρχη βούληση των αφεντικών, τότε θα πρέπει να βάλουμε και ένα τέλος στο κοινωνικό σύστημα που τους παρέχει τα όπλα τους. Δηλαδή, πρέπει να θέσουμε ένα τέλος στην αυτοκρατορία των ιδιοκτητών — και αυτό πρέπει να το έχουμε ως θεμέλιο.

Τούτου λεχθέντος, κάθε στιγμή, επίσης, θα πρέπει να αξιώνουμε τις κατάλληλες συνθήκες γι’ αυτό που θέλουμε. Εάν το κίνημά μας έχει πραγματικές φιλοδοξίες για κάτι τέτοιο, τότε θα πρέπει να εξοπλιστεί με τα κατάλληλα μέσα για την επίτευξή τους. Από την πλευρά μου, μπορώ να δω μόνο ένα τέτοιο μέσο: τη γενική απεργία. Μην με παρεξηγήσετε. Δεν είμαι εδώ για να απευθύνω  έκκληση για γενική απεργία. Δεν έχω ούτε τη δύναμη, ούτε τη νομιμοποίηση να το κάνω. Γι’ αυτό δεν κάνω  κάποια έκκληση, αλλά διατυπώνω μια προϋπόθεση: την προϋπόθεση ανατροπής όχι μόνο του νομοσχέδιου της Ελ Κομρί αλλά και ολόκληρου του συστήματος, του κόσμου της Ελ Κομρί.

Γνωρίζουμε καλά ότι οι γενικές απεργίες δεν κηρύσσονται με το πάτημα ενός κουμπιού. Αλλά ίσως μπορούμε να δώσουμε συμβουλές σε αυτό το σημείο. Και, για τον λόγο αυτό, ας υπενθυμίσουμε τις τεράστιες αρετές της γενικής απεργίας. Η γενική απεργία σημαίνει ότι το σύνολο της χώρας νεκρώνει – όπως το θέτουν, η χώρα «κλείνει». Αλλά, στην πραγματικότητα, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: τη στιγμή που λένε ότι τα πάντα«κλείσανε», την ίδια στιγμή ανοίγουν τα πάντα: πολιτική –πραγματική πολιτική– ομιλίες, δράσεις, ακόμη και οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Και τότε –το πιο σημαντικό απ’ όλα– η δυνατότητα, το μέλλον το ίδιο, ανοίγει. Πρέπει να τα κλείσουμε όλα, ώστε να μπορέσουμε να ανοίξουμε τα πάντα.

Εδώ και πάρα πολύ καιρό, ρωγμές είχαν εμφανιστεί παντού. Δεν μπορείτε να κρατήσετε μια κοινωνία για πάντα με τους μπάτσους, το BFM (δημοφιλές δεξιό ειδησεογραφικό κανάλι), και  τα συνταγογραφούμενα φάρμακα. Αναπόφευκτα έρχεται η στιγμή που οι άνθρωποι σηκώνουν τα κεφάλια τους και ανακαλύπτουν για τον εαυτό τους την πανάρχαια ιδέα της ανυπακοής και της απελευθέρωσης. Αυτή η στιγμή είναι δική μας. Αυτή η στιγμή είναι τώρα!

[i] Ακτιβιστικές οικολογικές ομάδες (ZAD = «Ζώνη προς υπεράσπιση»), Πρόσφατα κατέλαβαν την περιοχή όπου είναι προγραμματισμένη η κατασκευή του αεροδρομίου της Notre-Dame des Landes, αντιδρώντας στην κατασκευή του.

http://sfairika.gr/site/nuit-debout

Πρωταθλήτρια Κόσμου η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών

αναρτήθηκε στις 5 Νοε 2015, 3:35 π.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

Η Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών «ξαναχτυπά» καθώς  φοιτητές της κερδίζουν για μία ακόμα φορά σε διεθνή διαγωνισμό ακόμα και τους συμφοιτητές τους του Χάρβαρντ!

Συγκεκριμένα   η  ομάδα προπτυχιακών φοιτητών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατέκτησε την πρώτη θέση στον Παγκόσμιο Γύρο του διεθνούς πανεπιστημιακού διαγωνισμού Foreign Direct Investment International Arbitration Moot 2015 (FDI Moot - http://www.fdimoot.org) στο Λονδίνο μεταξύ 29 Οκτωβρίου - 1 Νοεμβρίου 2015, ξεπερνώντας πανεπιστήμια όπως, μεταξύ άλλων, το Harvard University, το Georgetown University, το King's College London, το University of Hong Kong, το University of Buenos Aires, το University of Ottawa, το Johannes Gutenberg-Universität Mainz, το Lomonosov State University of Moscow, το National Law School of India University (Bangalore), το University of Helsinki και το University of Oslo (PluriCourts).

Ο διαγωνισμός εικονικής διεθνούς επενδυτικής διαιτησίας FDI Moot αφορά στο συνεχώς εξελισσόμενο διεθνές δίκαιο προστασίας ξένων επενδύσεων και αποτελεί προσομοίωση της διαδικασίας διαιτητικής επίλυσης διεθνών επενδυτικών διαφορών. Διοργανώνεται κάθε χρόνο υπό την αιγίδα του Centre for International Studies (Salzburg, Austria), των Νομικών Σχολών των πανεπιστημίων του Suffolk (Boston, Massachusetts), και Pepperdine (Malibu, California), του German Institution of Arbitration (DIS), (Frankfurt/Cologne, Germany), καθώς και του Centre of European Law του πανεπιστημίου King's College London. Κάθε συμμετέχουσα Ομάδα φοιτητών πρέπει να υποστηρίξει γραπτώς (memorials) και προφορικώς (με επίσημη αγόρευση) τόσο την πλευρά του προσφεύγοντος ξένου επενδυτή, όσο και του καθ’ου η προσφυγή κράτους υποδοχής της επένδυσης, σε μια μη πραγματική υπόθεση, ενώπιον ενός πάνελ ειδικών της διεθνούς διαιτησίας.Στο φετινό διαγωνισμό FDI Moot συνολικά έλαβαν μέρος 83 πανεπιστήμια από όλο τον κόσμο. Μετά και την ολοκλήρωση των Περιφερειακών Γύρων του διαγωνισμού FDI Moot για τις περιοχές της Ασίας – Ειρηνικού (Asia Pacific) και Νοτίου Ασίας (South Asia) τον Αύγουστο 2015, στον Παγκόσμιο Γύρο του διαγωνισμού, που διεξήχθη στο πανεπιστήμιο King's College London μεταξύ 29 Οκτωβρίου - 1 Νοεμβρίου 2015, συμμετείχαν οι 51 καλύτερες ομάδες στον κόσμο. Ως κριτές στον Παγκόσμιο Γύρο του διαγωνισμού FDI Moot 2015 συμμετείχαν εγνωσμένης φήμης ακαδημαϊκοί και ανώτατα στελέχη διεθνών δικηγορικών εταιρειών.
 
Η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών συμμετείχε φέτος για τρίτη φορά στο διαγωνισμό FDI Moot, και η Ομάδα της αποτελείτο από τους φοιτητές τους φοιτητές Δέσποινα Αρσλανίδη, Ελευθέριο Δαφέρμο, Θωμά Παπαδογιάννη Βαρουχάκη, Δημήτριο Σταμάτη, Νικολέττα Χαλικοπούλου και Μαρία-Ελένη Χρυσανθακοπούλου. Προπονήτριες της ομάδας ήταν οι φοιτήτριες Ειρήνη Κικαρέα και Κλεονίκη-Μαρία Σεργάκη, μέλη της Ομάδας που είχε εκπροσωπήσει τη Νομική Σχολή Αθηνών με εξαιρετική επιτυχία στον περσινό διαγωνισμό FDI Moot 2014 καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στον κόσμο. Η Ομάδα προετοιμάστηκε υπό την επιστημονική επίβλεψη και καθοδήγηση του λέκτορα Αναστασίου Γουργουρίνη.
 
Το φετινό θέμα του διαγωνισμού FDI Moot ήταν ιδιαίτερα επίκαιρο και αφορούσε σε προσφυγή ξένου επενδυτή/παραγωγού ενέργειας από φωτοβολταϊκά πάρκα εναντίον του κράτους υποδοχής της επένδυσής του, στο Δικαστήριο Διεθνούς Διαιτησίας του Λονδίνου (London Court of International Arbitration). Ειδικότερα, το κράτος είχε προβεί, δια νόμου, στην οριζόντια μείωση των εγγυημένων τιμών (Feed-In Tariffs) και στη ριζική αναμόρφωση του ρυθμιστικού πλαισίου για τα φωτοβολταϊκά, ενόψει της μείωσης του κόστους παραγωγής ενέργειας από ΑΠΕ λόγω ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων, καθώς και των έντονων ανησυχιών αναφορικά με την ενεργειακή ασφάλεια του κράτους και τη βιωσιμότητα του εθνικού μηχανισμού χρηματοδότησης ενέργειας από φωτοβολταϊκά. Ως εκ τούτου, οι φοιτητές είχαν να αντιμετωπίσουν σειρά πολύπλοκων νομικών ζητημάτων, μεταξύ άλλων, ως προς τη δικαιοδοσία και το παραδεκτό της επενδυτικής προσφυγής ενόψει του ενωσιακού δικαίου, τη δίκαιη και επιεική μεταχείριση του προσφεύγοντος επενδυτή, την επίκληση της άμυνας της κατάστασης ανάγκης από το κράτος υποδοχής της επένδυσης, τα είδη επανόρθωσης καθώς και τον υπολογισμό της αποζημίωσης του επενδυτή.
 
Στην προκριματική φάση του Παγκόσμιου Γύρου του διαγωνισμού FDI Moot 2015 η Ομάδα της Νομικής Σχολής Αθηνών αντιμετώπισε τις ομάδες των University of Buenos Aires, Georgetown University, ILS Law College-Savitribai Phule Pune University (Ινδία) και Universitas Gadjah Mada (Ινδονησία), τερματίζοντας αήττητη και πρώτη στον όμιλό της.
 
Στη Φάση των 16 του διαγωνισμού, η Ομάδα της Νομικής Σχολής Αθηνών απέκλεισε την ομάδα του University of Santo Tomas (Φιλιππίνες), επικράτησε στον Προημιτελικό της ομάδας του University of Ottawa, αντιμετώπισε, και πάλι με επιτυχία, στον Ημιτελικό την ομάδα του University of Buenos Aires, ενώ η πρόκριση στον Μεγάλο Τελικό του φετινού διαγωνισμού FDI Moot την έφερε αντιμέτωπη με την ομάδα του πανεπιστημίου του Universitas Pelitas Harapan (Ινδονησία).
 
Ενώπιον ενός τριμελούς διαιτητικού δικαστηρίου που αποτελείτο από τους David Caron (King's College London), Samuel Wordsworth QC (Essex Court Chambers) και Wendy Miles QC (Boies, Schiller & Flexner LLP), η Ομάδα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, έχοντας το ρόλο του καθ’ ου η προσφυγή κράτους, ,επικράτησε στον Μεγάλο Τελικό της ομάδας του πανεπιστημίου Universitas Pelitas Harapan και ανακηρύχθηκε νικήτρια του φετινού διαγωνισμού FDI Moot καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση παγκοσμίως.
 
Συνολικά, η Ομάδα της Νομικής Σχολής Αθηνών κέρδισε οκτώ βραβεία/διακρίσεις του φετινού διαγωνισμού FDI Moot:
 
   
το Skadden, Arps Τrophy FDI Moot 2015 για τη νίκη της στον Μεγάλο Τελικό του διαγωνισμού,
   
το Baker & McKenzie Prize 2015 για την υψηλότερη βαθμολογία (γραπτή και προφορική απόδοση) μεταξύ όλων των ομάδων που συμμετείχαν στους αγώνες της προκριματικής φάσης (Highest Ranked Team),
   
το Βραβείο του Καλύτερου Υπομνήματος Προσφεύγοντος Επενδυτή (Best Claimant Memorial),
   
το Βραβείο του Τέταρτου Καλύτερου Υπομνήματος αναφορικά με τον υπολογισμό της αποζημίωσης του επενδυτή (4th Ranked Damages Aspect in a Memorial),
   
το Βραβείο για τον Καλύτερο Αγορητή του Μεγάλου Τελικού (Βest Αdvocate in the Final Hearing), που έλαβε η Μαρία-Ελένη Χρυσανθακοπούλου,
   
το Thomas Wälde Award for Best Advocate για τους αγώνες της προκριματικής φάσης που έλαβε η Δέσποινα Αρσλανίδη,
   
το Manuela Béltran Woman Advocate Award για τους αγώνες της προκριματικής φάσης που έλαβε η Δέσποινα Αρσλανίδη,
   
Τιμητική Διάκριση Aγορητή (Honorable Mention Advocate) για τους αγώνες της προκριματικής φάσης, που έλαβε η Μαρία-Ελένη Χρυσανθακοπούλου.
 
Οι φοιτητές της Ομάδας αποφάσισαν ότι χρηματικό έπαθλο που έλαβαν για την εξαιρετική απόδοση της ομάδας θα διατεθεί για την οικονομική ενίσχυση της συμμετοχής της νέας ομάδας της Νομικής Σχολής Αθηνών στο διαγωνισμό FDI Moot 2016 στο Μπουένος Άιρες (Αργεντινή) μεταξύ 4-6 Νοεμβρίου 2016.

Αρωγοί στην προσπάθεια της Ομάδας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών στον φετινό διαγωνισμό FDI Moot 2015 ήταν η δικηγορική εταιρεία Λαμπαδάριος και Συνεργάτες και η εταιρεία ΑΚΤΩΡ, τις οποίες ευχαριστούμε θερμά.

Ο Τομέας Διεθνών Σπουδών εκφράζει και πάλι την ελπίδα ότι οι εξαιρετικές επιδόσεις των Ομάδων της Σχολής μας, οι οποίες, από καιρό, συμμετέχουν με σημαντικές διακρίσεις σε διεθνείς διαγωνισμούς εικονικής δίκης, θα διευκολύνουν την προσπάθειά που συνεχίζεται για την εξασφάλιση των αναγκαίων οικονομικών πόρων για τη συμμετοχή τους.

- See more at: http://www.defencenet.gr/defence/20151105/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83/%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%BB%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B7-%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CF%8E%CE%BD#sthash.y5v7LYKR.dpuf

ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ 60 ΗΜΕΡΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

αναρτήθηκε στις 5 Νοε 2015, 3:33 π.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

2Με αριθμό προτεραιότητας οι εγγραφές ανέργων στον ΟΑΕΔ Ρεθύμνου

Με αριθμό προτεραιότητας θα γίνονται οι εγγραφές των ανέργων στο ταμείο ανεργίας στον ΟΑΕΔ Ρεθύμνου, προκειμένου να αποφευχθεί η πολύωρη αναμονή.

Παράλληλα σε ανακοίνωση που εξέδωσε η υπηρεσία υπενθυμίζεται πως η προθεσμία εγγραφής είναι 60 ημέρες από την ημερομηνία της απόλυσης ή τη λήξη της σύμβασης.

Αναλυτικά η διαδικασία θα τηρηθεί ως εξής: 
-Για εγγραφή στο ταμείο μέχρι και τη Πέμπτη 29/10/2015 θα δίδεται αριθμός προτεραιότητας, την ίδια μέρα στις 08:00 το πρωί στον ΟΑΕΔ.
-Από την Παρασκευή 30/10/2015 οι εγγραφές θα γίνονται αφού προηγουμένως οι άνεργοι θα έχουν πάρει αριθμό προτεραιότητας από το ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ από Δευτέρα έως Παρασκευή και ώρες 08:00 έως και 13:00 πμ. Η διανομή των αριθμών θα ξεκινήσει από την Πέμπτη 29/10/2015 και θα δίδονται αριθμοί και για τις επόμενες ημέρες (μετά την Παρασκευή 30/10/2015).


Πώς μιλάμε στα παιδιά μας για την ανεργία

αναρτήθηκε στις 5 Οκτ 2015, 2:59 π.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

Κυριακή, 04 Οκτ 2015 17:00 Ο κόσμος του παιδιού
Πώς μιλάμε στα παιδιά μας για την ανεργία

Οι επιπτώσεις της ανεργίας στην οικογένεια είναι πολλαπλές και δεν περιορίζονται δυστυχώς μόνο στο οικονομικό-πρακτικό κομμάτι.

Κάθε περίπτωση βέβαια είναι διαφορετική και επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως από το πόσο διαρκεί η κατάσταση, ποιο ήταν το προγενέστερο οικονομικό επίπεδο της οικογένειας, τι άλλους οικονομικούς πόρους έχει η οικογένεια, ποιος από τους δύο γονείς έμεινε άνεργος.

Είναι πολύ σημαντικό να γίνει αντιληπτό από τα παιδιά αλλά πρώτα από όλα από τους ίδιους τους γονείς, ότι πρόκειται για μια κατάσταση που αλλάζει, που δεν θα παραμείνει για πάντα έτσι.

Όπως υπήρχε ένα «πριν», έτσι θα υπάρξει και ένα «μετά». Χρειάζεται δηλαδή να τονιστεί η προσωρινότητα της κατάστασης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα πρέπει να ωραιοποιηθεί ή να μιλήσουμε στα παιδιά με μισόλογα. Τα παιδιά όχι μόνο δικαιούνται αλλά και πρέπει, για την ομαλή ψυχοσυναισθηματική τους ανάπτυξη, να γνωρίζουν τι συμβαίνει όσον αφορά ένα τόσο σημαντικό θέμα για όλη την οικογένεια.

Το στρες και τα υπόλοιπα συναισθήματα που νιώθει ένας άνεργος -θλίψη, φόβος, πανικός, ανησυχία, θυμός, ντροπή, ενοχή, αίσθηση ανημποριάς, απόσυρση-, είναι εξίσου ανάλογα με αυτά που βιώνει ένας άνθρωπος μπροστά σε μια απώλεια. Άλλωστε, μια απώλεια έχει βιώσει και ο άνθρωπος που έχασε τη δουλειά του. Αυτό το στρες, είναι δεδομένο ότι περνάει στο συγκινησιακό κλίμα όλης της οικογένειας. Αν λοιπόν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το σημαντικότερο είναι να σταθούμε δίπλα στα παιδιά, να ακούσουμε αυτά που έχουν να μας πουν, τους φόβους τους, την αγωνία τους, τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους.

Όσο παράδοξο και να φαίνεται, μια τέτοια κρίση στην οικογένεια μπορεί να γίνει ευκαιρία για την αλλαγή αυτή. Όπως μάλιστα τονίζουν ψυχολόγοι από το Χαμόγελο του Παιδιού , ένα παιδί μεγαλώνει σωστά και με ασφάλεια όταν υπάρχουν σαφή και λογικά όρια γύρω του.

Τα όρια αυτά είναι άμεσα συνδεδεμένα με την εκάστοτε πραγματικότητα της οικογένειάς του. Ένας γονιός, λοιπόν, ανεξάρτητα αν έχει επί του παρόντος δουλειά ή όχι, είναι αυτός που έχει την ευθύνη και τη δύναμη να διαπαιδαγωγήσει το παιδί του και να το φέρει σε επαφή με την πραγματικότητα γύρω του.


Πηγή: http://www.mothersblog.gr/o-kosmos-toy-paidioy/item/30685-pos-milame-sta-paidia-mas-gia-tin-anergia#ixzz3ngapRsUC

Κορυφαίος Έλληνας επιστήμονας προειδοποιεί: "Η Ελλάδα θα χαθεί μέσα σε 50 χρόνια από την κυριαρχία της μετριοκρατίας!"

αναρτήθηκε στις 29 Σεπ 2015, 9:57 μ.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

Διακεκριμένος Έλληνας επιστήμονας ο οποίος διαπρέπει στις ΗΠΑ παρουσίασε εκτενή ανάλυση για τον κίνδυνο που απειλεί την Ελλάδα για να εξαφανιστεί ως έθνος από την έλλειψη της αξιοκρατίας και την επιβολή (από ποιους άραγε!) της μετριοκρατίας.
 
Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι "μόνο στους κορυφαίους επιστήμονες (εν ζωή ή όχι), το ποσοστό των Ελλήνων πλησιάζει το 3%, που είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό δεδομένου ότι οι Έλληνες αποτελούν λιγότερο από το 0,2% του παγκόσμιου πληθυσμού. Από αυτούς τους Έλληνες του 3%, μόλις ένας στους επτά (14%) έζησε ή ζει στην Ελλάδα, ενώ όλοι οι άλλοι (86%) στο εξωτερικό".
 
Πρόκειται για μια συγκλονιστική καταμέτρηση που δείχνει ότι το καλύτερο ελληνικό δυναμικό διαρρέει στο εξωτερικό και προσφέρει τις υπηρεσίες του σε ξένα συμφέροντα, και η πατριδα του δεν ωφελείται ουδέν από την ποιότητά του.
 
Ο κορυφαίος ερευνητής Γιάννης Ιωαννίδης, που είναι διευθυντής του Κέντρου Ερευνών Πρόληψης Ασθενειών (Prevention Research Center) στο πανεπιστήμιο Stanford και ταυτόχρονα καθηγητής Παθολογίας, Έρευνας και Πολιτικής Υγείας και Στατιστικής στο ίδιο πανεπιστήμιο, δίνει τον προσωπικό και συνήθως μοναχικό του αγώνα υπέρ της αξιοκρατίας και εναντίον της μετριοκρατίας, η οποία -όπως υποστηρίζει- στην περίπτωση της Ελλάδας μπορεί να μας εξαφανίσει ως χώρα μέσα στα επόμενα 50 χρόνια.
 
Σε αυτόν ακριβώς τον αγώνα επικεντρώθηκε ο ίδιος κατά την ομιλία του με τίτλο:»Medocracy versus Meritocracy» στο TΕDx academy που έλαβε χώρα το περασμένο Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής, και κατέγραψε η Βάσω Μιχοπούλου.
 
«Θεωρώ ότι είναι πολύ λίγες οι ευκαιρίες που σου δίνονται για να επικοινωνήσεις με το κοινό και στις μέρες μας δεν δίνεται καν η δυνατότητα να βγει στην επιφάνεια κάποια τέτοια τοποθέτηση για τη μετριοκρατία. Πιστεύω ότι o επιστήμονας έχει υποχρέωση να τοποθετηθεί δημόσια εναντίον της, γιατί έχω την αίσθηση πως δεν υπάρχει σωστή πληροφόρηση του κοινού.
 
Το να αφήσεις τον κόσμο στο σκοτάδι νομίζω ότι είναι πολύ απαισιόδοξο και ηττοπαθές. Τώρα κατά πόσο μπορεί κάποιος να τον αλλάξει με μια ομιλία 15 λεπτών δεν είμαι και πολύ βέβαιος.
 
Γιάννης Ιωαννίδης: «Μπορεί σε 50 χρόνια να μην υπάρχει η Ελλάδα ως χώρα»
 
Μπορεί όμως να ευαισθητοποιήσει κάποιους να ψάξουν κάτι περισσότερο ή να αμφισβητήσουν κάποια πράγματα που θεωρούν δεδομένα», λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος, ο οποίος υποστηρίζει πως η μετριοκρατία μέσα σε μια κοινωνία επιφέρει ως φυσική εξέλιξη την καταστροφή.
 
Σύμφωνα με την άποψή του, οι ίδιοι οι μετριοκράτες επιζητούν κάποια στιγμή την καταστροφή, αφού γνωρίζουν μυχίως ότι, όντως στείροι ιδεών, δε μπορούν να κατακτήσουν μια θέση στην Ιστορία ως δημιουργοί και προσπαθούν να πάρουν μια θέση σε αυτήν τουλάχιστον ως καταστροφείς:
 
«Νομίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια και πρέπει να την λέμε και ας πληρώνουμε το τίμημα, την ποινή που επιφέρει η ομολογία της.
 
Όμως είμαστε επιστήμονες και στην επιστήμη δεν υπάρχει ολόκληρη ή μισή ή σχεδόν αλήθεια. Υπάρχει αλήθεια και μόνο αυτήν μπορεί κάποιος να κυνηγήσει και να υποστηρίξει. Το ίδιο ισχύει και για το κοινωνικό χώρο.
 
Το να μην λέμε την αλήθεια και να μην την υπερασπιζόμαστε μας έχει στοιχίσει ήδη ακριβά.
 
Μας έχει στοιχίσει ο συμβιβασμός, η συγκάλυψη, η παραδοχή κάποιων πραγμάτων τα οποία διστάζουμε να τα καταγγείλουμε δημόσια, αφού μέχρι τώρα δε βγήκε κανένας.
 
Αυτό που διδάσκει η επιστήμη είναι η παρρησία, το θάρρος, η ειλικρίνεια και η εντιμότητα που πρέπει να έχει κάποιος, πρώτα ως προς τον εαυτό του και δευτερευόντως ως προς τους άλλους.
 
Δεν έχεις ανοχή για ψέμα όταν ερευνάς την αλήθεια και όταν δυσκολεύεσαι τόσο πολύ να την ανακαλύψεις. Και όταν τη βρεις πρέπει να την τεκμηριώσεις, να τη μοιραστείς, να την εμφανίσεις, όσο και αν ενοχλείς, και να την εκθέσεις στη κριτική των άλλων. Πρέπει να είσαι ανοικτός στη κριτική.», υποστηρίζει ο ίδιος.
 
Ένας τολμηρός διανοητής και μετα-ερευνητής
 
Δεν είναι τυχαίο που το 2010 το περιοδικό «The Atlantic» χαρακτήρισε τον καθηγητή Ιωαννίδη ως τον πλέον τολμηρό διανοητή-επιστήμονα (Brave thinker).
 
Ο Έλληνας ερευνητής θεωρείται κορυφαίος παγκοσμίως στο χώρο της μεθοδολογίας της έρευνας και ειδικότερα της συστηματικής αξιολόγησης της αξιοπιστίας ερευνητικών ευρημάτων και έχει αναδειχθεί 191ος ανάμεσα σε 669 επιστήμονες υψηλού κύρους, όσον αφορά την επιρροή του (με βάση τις αναφορές άλλων επιστημόνων στο έργο του), σύμφωνα με τα στοιχεία της βάσης δεδομένων «Google Scholar Citations.
 
Το 2005 «τάραξε» τα νερά της επιστημονικής έρευνας παρουσιάζοντας τη μελέτη με θέμα «Γιατί τα ευρήματα των περισσότερων δημοσιευμένων επιστημονικών ερευνών είναι αναληθή», στην οποία κατέδειξε την πληθώρα ανυπόστατων ισχυρισμών και λανθασμένων στατιστικών στοιχείων που προκύπτουν από τις σύγχρονες έρευνες.
 
Η μελέτη αυτή δημοσιεύτηκε τότε στην επιστημονική εφημερίδα PLoS Medicine και εξακολουθεί να είναι, μέχρι στιγμής, η πιο πολυδιαβασμένη (από περισσότερους από 1,5 εκατομμύρια αναγνώστες).
 
Ο ίδιος, επιδιώκοντας να πάει την έρευνά του ένα βήμα παραπέρα, εργάστηκε πάνω στην «μετα-έρευνα» και το 2014 ίδρυσε το –μοναδικό στον κόσμο– εργαστήριο METRICS στο Πανεπιστήμιο Stanford, το οποίο ασχολείται με τη βελτίωση των ερευνητικών μεθόδων και πρακτικών με τέτοιο τρόπο ώστε να οδηγηθούμε σε πιο αξιόπιστα ερευνητικά αποτελέσματα και σε μείωση των σφαλμάτων και των μεροληψιών.
 
Η αναξιοκρατία και η έκπτωση αριστείας «πληγώνουν» την Ελλάδα
 
Ο καθηγητής σε κάθε ευκαιρία στηλιτεύει την αναξιοκρατία και την έκπτωση της αριστείας στην Ελλάδα, όμως πιστεύει πως η χώρα μας διαθέτει την ικανότητα να γίνει μία από τις πλέον ευημερούσες χώρες του κόσμου, αν αξιοποιήσει το ταλέντο και τις δεξιότητες σοβαρών επιστημόνων και αν εστιάσει αυστηρά στην αξιοκρατία και στην αριστεία.
 
«Η έλλειψη αριστείας είναι η κύρια αιτία που δεν μπορεί η χώρα μας να αξιοποιήσει τους ανθρώπους της και αυτή είναι μια κατάσταση που δυστυχώς ανατροφοδοτείται. Η έκπτωση της αριστείας δημιουργεί περισσότερη έλλειψη αριστείας.
 
Νομίζω ότι ζούμε σε εποχή σκοταδισμού. Έχουμε ακόμη δημοκρατία δηλ. μπορούμε να ασκούμε τα δικαιώματά μας, αλλά παρατηρώ ότι οι επικρατούσες δομές εξακολουθούν να είναι ασφαλείς στη φαυλότητά τους και ίσως είναι και πολύ ενδιαφέρον το ότι καταφέρνει να υπάρχει ακόμη αυτή η δημοκρατία. Μοιάζει σχεδόν ειρωνικό.
 
Σκοπός της δημοκρατίας είναι να αναδεικνύει την αριστεία, η οποία με τη σειρά της υπερασπίζεται τη δημοκρατία.
 
Αν η δημοκρατία καταστρέψει την αριστεία, τότε ποιος θα την υπερασπιστεί;
 
Ζούμε ίσως σε μια μορφή εικονικής, μιας άκυρης δημοκρατίας, όπου υπάρχουν τα δικαιώματα αλλά δεν υπάρχει ουσία.
 
Έτσι ο κόσμος δεν αλλάζει, δεν πάει μπροστά, δεν εξελίσσεται, δεν βελτιώνεται και παραμένει σε τέλμα ανακυκλώνοντας την παθογένεια» , υποστηρίζει ο Έλληνας επιστήμονας.
 
Σύμφωνα με έρευνά του, από τα περίπου 20 εκατομμύρια επιστήμονες που έχουν κάνει τουλάχιστον μία επιστημονική δημοσίευση, το 1% (περίπου 200.000) έχει ελληνικά ονόματα.
 
Αν εστιάσει κάποιος μόνο στους κορυφαίους επιστήμονες (εν ζωή ή όχι), το ποσοστό των Ελλήνων πλησιάζει το 3%, που είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό δεδομένου ότι οι Έλληνες αποτελούν λιγότερο από το 0,2% του παγκόσμιου πληθυσμού. Από αυτούς τους Έλληνες του 3%, μόλις ένας στους επτά (14%) έζησε ή ζει στην Ελλάδα, ενώ όλοι οι άλλοι (86%) στο εξωτερικό».
 
Πολλοί αναρωτιούνται γιατί οι Έλληνες επιστήμονες μεγαλουργούν στο εξωτερικό. Υπάρχει απάντηση. Καταρχήν το δείγμα είναι σαφώς επιλεγμένο. Δε φεύγει οποιοσδήποτε. Φεύγει αυτός που έχει και λίγο το δαίμονα μέσα του για να τον σπρώξει να «αποδράσει».
 
Αυτοί που φεύγουν είναι λοιπόν μάλλον επιλεγμένοι, ανήσυχοι, με περισσότερα ενδιαφέροντα και όρεξη, με διάθεση να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες και να ξεκινήσουν από το μηδέν σε ένα περιβάλλον ξένο και εχθρικό πολλές φορές.
 
Ο άλλος παράγοντας είναι πως αν αυτός ο άνθρωπος βρεθεί στο κατάλληλο περιβάλλον, αν έχει όρεξη, αν διακρίνεται από δημιουργικότητα, αν θέλει να πετύχει κάτι παραπάνω και προτίθεται να δουλέψει από το πρωί ως το βράδυ, τότε έχει τα μέσα, την υποστήριξη, την αναγνώριση, τη χρηματοδότηση και άλλους έξυπνους ανθρώπους γύρω του για να αλληλεπιδράσει , για να τον εμπνεύσουν και να τους εμπνεύσει, υπάρχει το υπόστρωμα για να ανθίσει αυτή η προσπάθεια του.
 
Αλλά και στην Ελλάδα μπορεί να γίνει αυτό, από ο, τι λέει η προσωπική μου εμπειρία, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο. Όμως σήμερα ο παγκόσμιος ερευνητικός ιστός είναι μια ανοικτή κοινότητα, δεν υπάρχουν στεγανά, μπορεί να κάνει κανείς έρευνα από όποιο σημείο του πλανήτη βρίσκεται, μπορεί να συνεργαστεί με οποιονδήποτε, δεν είναι περιορισμένος».
 
Σημασία κατά τον καθηγητή έχει το αν η Ελλάδα μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες που θα την κάνουν ελκυστική για ανθρώπους που θέλουν να παραμείνουν ή να επιστρέψουν για ρεαλιστικούς και όχι για «ποιητικούς» λόγους.
 
«Εγώ θεωρώ ότι έμεινα στην Ελλάδα δέκα χρόνια (δίδαξε στην Ιατρική Σχολή Ιωαννίνων) για ποιητικούς λόγους και όχι για ρεαλιστικούς.
 
Έβλεπα το χάος γύρω μου και εμπνεόμουν από αυτό να συνεχίσω, αλλά αυτό είναι μια ψυχοπαθολογική κατάσταση. Δεν μπορείς να περιμένεις από το μέσο άνθρωπο να εμπνέεται από τις δυσκολίες και από το χάος.
 
Κάποιος που αποφασίζει να γυρίσει στα ελληνικά πανεπιστήμια, τις περισσότερες φορές αποφασίζει να διασχίσει την έρημο Γκόμπι.
 
Αν εμπνέεται από αυτό (υπάρχουν πολλοί που εμπνέονται κι εγώ εμπνεόμουν από αυτό) διασχίζουν την έρημο Γκόμπι, βιώνουν μια εξαιρετικά πλούσια εμπειρία και την εκμεταλλεύονται με διάφορους τρόπους είτε επιστημονικά είτε γράφοντας ποίηση. Αλλά δε μπορώ να πω στο μέσο άνθρωπο πήγαινε να διασχίσεις την έρημο Γκόμπι. Πρέπει να είμαι ρεαλιστής μαζί του».
 
Ο καθηγητής δηλώνει πως λατρεύει την πατρίδα του και πως ουσιαστικά δεν την έχει εγκαταλείψει ποτέ, αφού η ψυχή του παραμένει εδώ.
 
«Στην Ελλάδα θα ήμουν διατεθειμένος να γυρίσω και σωματικά αν έβλεπα ότι η χώρα μου έχει όραμα αριστείας και είναι διατεθειμένη να απαντήσει σε προκλήσεις με έναν τρόπο καινούργιο, δυναμικό, διαφορετικό, καινοτόμο. Θα πήγαινα οπουδήποτε υπάρχει αυτό το περιβάλλον, ένα περιβάλλον όπου αμφισβητείς τον ίδιο σου τον εαυτό σου γιατί θέλεις να πετύχεις το ακόμη καλύτερο. Αυτό, δυστυχώς, δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Υπάρχουν κάποιες νησίδες, κάποιοι άνθρωποι που προσπαθούν, απομονωμένοι, βαλλόμενοι πανταχόθεν, περιθωριοποιημένοι σε καθεστώς διωγμού ή σε μια κατάσταση μόνιμης εσωτερικής εξορίας, αλλά η επικρατούσα δυναμική δεν είναι δυναμική αριστείας, είναι ακριβώς το αντίθετο».
 
Η Ελλάδα χρειάζεται όραμα και όχι ηγέτες
 
Ο κορυφαίος επιστήμονας έχει δηλώσει επανειλημμένα πως «δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτα» χωρίς αυτό να αποτελεί απαραίτητα μια αντίφαση, αφού εξελικτικά δεν υπάρχει κάποιο όριο στη γνώση που ο ίδιος να μπορεί να διακρίνει, δεν υπάρχει «ταβάνι», όπως συνηθίζεται να λέγεται.
 
«Αν σκεφτούμε τι ξέραμε 50 χρόνια πριν σε σχέση με αυτά που γνωρίζουμε σήμερα, δεν έχω λόγο, κατά αντιστοιχία να μη πιστεύω ότι αυτά τα δύο ή τρία ή πέντε πράγματα που ξέρω, σε πενήντα χρόνια από τώρα θα είναι σχεδόν ένα τίποτε. Ελπίζω δηλαδή να είναι τίποτε.
 
Το άσχημο θα είναι αν μετά από 50 χρόνια ξέρουμε τα ίδια ή και λιγότερα. Έχει συμβεί στην διαδρομή της Ιστορίας.
 
Εύχομαι και ελπίζω να μη ξαναζήσουμε Μεσαίωνα», λέει χαρακτηριστικά και συμφωνεί με όσους υποστηρίζουν πως η Ελλάδα, αλλά και γενικότερα ολόκληρος ο κόσμος πάσχει από έλλειψη οράματος και ηγετών.
 
«Δεν περιμένω από κανέναν ηγέτη να σώσει την Ελλάδα ή την Ευρώπη ή ολόκληρο τον πλανήτη. Πιστεύω ότι οι εποχές των ηγετών έχουν ξεπεραστεί. Οι ηγέτες ίσως χρειαζόντουσαν κάποτε για να οδηγήσουν στρατούς να πολεμήσουν στη Τροία. Στις μέρες μας πιστεύω μόνο σε, πολλούς σε αριθμό, έντιμους πολίτες επιστήμονες, σοβαρούς, γνώστες, καλά πληροφορημένους, ειδικούς που μπορούν να πουν με βεβαιότητα τι ξέρουμε και τι δε ξέρουμε.
 
Δεν περιμένω από αυτούς που βγαίνουν στα κανάλια και στα μπαλκόνια να μας σώσουν.
 
Περιμένω από ανθρώπους με ήπιο, σοβαρό και τεκμηριωμένο λόγο να δαμάσουν, να μεταφέρουν και να ερμηνεύσουν τη σωστή πληροφορία.
 
Μπορεί να ακούγεται λιγάκι ταπεινό αυτό, ίσως και βαρετό και μπορεί να σου πει κάποιος ότι θέλεις άλλον έναν τεχνοκράτη. Δε θέλω άλλον ένα τεχνοκράτη, θέλω πολλούς τεχνοκράτες, θέλω εκατομμύρια. Τότε μπορούμε να μιλάμε για μια άλλης μορφής κοινωνία όπου δεν θα υπάρχει όλη αυτή η παραπληροφόρηση και η αχρηστία που επικρατεί. Ίσως σε κάποιες κοινωνίες να μη πραγματοποιηθεί αυτό και να χαθούν, να σβήσουν. Σε άλλες ίσως να γίνει και να καταφέρουν να προχωρήσουν».
 
Ο καθηγητής Ιωαννίδης αποφεύγει να κάνει προβλέψεις για την Ελλάδα και δεν το διακινδυνεύει.
 
«Στις προβλέψεις μου έχω πέσει πάντα έξω, άρα δε θα διακινδυνεύσω άλλη μια, δε θέλω να κάνω πρόβλεψη. Τα στοιχεία όπως που έχουμε είναι τραγικά. Παρόλα αυτά δε θέλω να χάνω την ελπίδα ότι μπορεί να προκύψει κάτι καλό.
 
Κανένα επιστημονικό μοντέλο δε μπορεί να λειτουργήσει πλήρως όταν έχουμε να κάνουμε με κοινωνίες ανθρώπων.
 
Κρατάω την ελπίδα ότι η Ελλάδα δεν θα ανήκει σε αυτές τις κοινωνίες που θα σβήσουν, αλλά δεν μπορώ και να το αποκλείσω. Μπορεί σε 50 χρόνια να μην υπάρχει η Ελλάδα ως χώρα, είναι μια πιθανή εξέλιξη και θα έλεγα ότι είναι μια αρκετά πιθανή εξέλιξη.
 
Μπορεί όμως και να σωθεί από κάποιον που δεν έχει γεννηθεί ακόμη ή από κάποιον που αυτή τη στιγμή σκέφτεται κάτι καινοτόμο. Άρα λοιπόν υπάρχει αυτό το στοιχείο της αβεβαιότητας.
 
Νομίζω ότι η ελληνική κοινωνία θα δώσει την ευκαιρία στον εαυτό της να πάρει το ρίσκο. Εδώ έδωσε την ευκαιρία σε τόσους αδαείς, σε τόσους μέτριους και άχρηστους που την εξουσιάζουν τόσα χρόνια, γιατί να μη δώσει την ευκαιρία σε πέντε, δέκα, εκατό ανθρώπους να πάρουν το ρίσκο και ίσως τελικά να είναι εκείνοι που θα καταφέρουν να την τραβήξουν προς τα πάνω, ως σύνολο και όχι ως μονάδες».
Τμήμα ειδήσεων pronews.gr

ΜΙΤ: Ελληνες οι 6 στους 10 διασημότερους όλων των εποχών

αναρτήθηκε στις 6 Απρ 2015, 1:06 μ.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

Εχοντας θέσει τις βάσεις για τη φιλοσοφία, την επιστήμη και τον πολιτισμό, το ελληνικό στοιχείο για μία ακόμη φορά αποδεικνύεται κυρίαρχο, σύμφωνα και με ένα νέο πρότζεκτ της Macro Connections από το Media Lab του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) με το όνομα Pantheon

ΜΙΤ: Ελληνες οι 6 στους 10 διασημότερους όλων των εποχών

Το συγκεκριμένο πρότζεκτ συγκεντρώνει και αναλύει δεδομένα αναφορικά με την πολιτισμική παραγωγή διαφόρων χωρών του πλανήτη, από το 4.000 π.Χ. έως και το 2010.

Στόχος της εν λόγω μελέτης είναι να καταγράψει την αναγνωρισιμότητα των ιστορικών προσωπικοτήτων λαμβάνοντας υπόψη δύο στοιχεία: πρώτον, τον αριθμό των εκδόσεων της Wikipedia που έχουν γράψει ένα άρθρο για το κάθε άτομο και δεύτερον, τον ιστορικό δείκτη δημοτικότητας.

Κάνοντας την απαραίτητη αναζήτηση για τους πιο σημαντικούς ανθρώπους όλων των εποχών η πρώτη δεκάδα περιλαμβάνει έξι ελληνικά ονόματα, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης.

Η δεκάδα

  1. Αριστοτέλης
  2. Πλάτωνας
  3. Ιησούς Χριστός
  4. Σωκράτης
  5. Μέγας Αλέξανδρος
  6. Λεονάρντο Ντα Βίντσι
  7. Κομφούκιος
  8. Ιούλιος Καίσαρας
  9. Όμηρος
  10. Πυθαγόρας

1-10 of 365