Δημοσιεύσεις συναδέλφων

Σ' αυτή την σελίδα θα αναρτώνται κείμενα που οι συνάδελφοι θεωρούν αξιόλογα προς δημοσίευση, τηρώντας πάντα τους κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. 

Εγώ και οι σκέψεις μου

αναρτήθηκε στις 14 Ιουν 2013, 3:35 μ.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ   [ ενημερώθηκε 14 Ιουν 2013, 3:59 μ.μ. ]

Εγώ και οι σκέψεις μου

 

 

Παρασκευή βράδυ 14/6/2013 και ώρα 22:00 άλλη μια μέρα πέρασε.

 

 

__ Πέμπτη, Παρασκευή…Παρασκευή Πέμπτη άντε πάλι απ΄ την αρχή Πεμπ…………δεν μπορεί  είχαν κάτι το διαφορετικό, τι όμως;

 Να κάτι σαν μαυρίλα, μια βαριά καταχνιά……, από την απότομη αλλαγή του καιρού θα  ναι.

-- Ε και;

Οι πρώτες ή οι τελευταίες θα ναι;

__Όχι ρε φίλε δεν είναι οι πρώτες και σίγουρα δεν θα είναι οι τελευταίες,  αλλά  να, καμία άλλη φορά αυτή η μαυρίλα δεν ήταν ίδια με της καρδιάς μου.

Όχι, σίγουρα δεν μου φταίει η μαυρίλα του καιρού.

--Χμμμ  τι το σκέφτεσαι,  γιατί ψευτοαναρωτιέσαι; Το ξέρεις, και πριν το ‘ξερες…..είναι η μαυρίλα που κουβαλάς μέσα σου εδώ και καιρό εσύ και άλλοι πολλοί.

__Ναι ρε φίλε το ξέρω, αλλά τι είναι αυτό που ειδικά τώρα μου ταράζει τη καρδιά και το μυαλό περισσότερο από κάθε άλλη φορά;  Εεε;;;;;;;;;;;

--Χα χα χα  δε θα το πιστέψεις αλλά είναι το ίδιο το σκοτάδι  φίλε, ναι  ναι  σου λέω το σκοτάδι εκείνο που ξαφνικά έπεσε σε μια οθόνη αλλά άναψε ένα  φως μες το μυαλό σου και όλα αυτά που μέχρι χθες ήταν θολά τώρα έγιναν ξάστερα.

__Σαν δίκιο να ‘χεις  αλλά ….και πάλι αφού είναι τόσο ξάστερα γιατί το βλέπουμε λίγοι;

--Που το ξέρεις ότι το βλέπουν λίγοι;

__Ε να,  εκεί που πήγα για να φωνάξω γι αυτό που είδα ξάστερα όπως λες, ήμασταν ελάχιστοι μπροστά σε αυτούς που θα έπρεπε να είναι εκεί. Δεν λέω, ήταν ο Γιάννης ο Μανώλης η Κατερίνα  αα!!!!   ήταν και ο Βαγγέλης με τα παιδιά του,  αλλά πάλι έλειπε  η Μαρία η Γεωργία  ο Ντίνος και άλλοι πολλοί …

Γι αυτό σου λέω κανένα φως δεν άναψε, καμιά οφθαλμαπάτη θα ΄ταν,  γι άλλη μια φορά σαν κορόιδο έχασα χρόνο, χρήμα  άσε που έγινα και παπί και γελούσαν οι μικροί.

Άσε με τώρα να φύγω γιατί έχω και μια παιδική χαρά να φτιάξω, ίσως τα πιτσιρίκια που είναι εκεί με τις φωνές  τους, τους τσακωμούς  και τα τρελά τους σχέδια, μου αλλάξουν τη διάθεση.
 

--Πήγαινε, μα να ‘ξέρεις τίποτα  απ΄ όσα είπες δεν έχασες. Μην με κοιτάς με απορία,  έχεις τον εαυτό σου.

__Καλά, πάει αυτός έχει ξεφύυυυυυυγει που λέει και η Κρουστάλω.
 

Η ώρα πέρασε, το τσαίλι στρώθηκε το πλέγμα μπήκε στην θέση του  μα  μα ..γ…ώ  τα υπουργεία μου γιατί η μαυρίλα μεγαλώνει ;  δεν έμαθα και κανά νέο.

Να ‘χει φτιάξει τίποτα καλό η γυναίκα τουλάχιστον……..κουράστηκα σήμερα αλλά κάναμε και δουλειά έτσι;:::::::

…………………………………………………………………………………..

Φάγαμε ήπιαμε για να σερφάρουμε και λίγο.

__Εεεεεεεεεεεεεεε,  για δες ρε χμμμμμμ τι διάλο  λες να είχε δίκιο ο άλλος ; ναι ρε αυτός που έχει ξεφύγει.

Για κοίτα!!!!!!!!!!!! , κοίτα κάνει πίσω ο «μεγάλος» ;;;; τι;; και ο πιο «μεγάλος» τα μαζεύει λίγο  χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα.

Ναι σου λέω, ναι τώρα είμαι σίγουρος δεν έχασα τίποτα ή  όσα και αν έχασα είναι λίγα γιατί ΕΓΩ τους έκανα και κάνουν κωλοτούμπες.

--Σιγά ρε μην παίρνουν αέρα τα μυαλά σου   ΕΓΩ και ΕΓΩ

__Όχι, όχι μη με παρεξηγείς  ο «ΕΓΩ»  είναι η Κατερίνα ο Βαγγέλης ο Νίκος και όλα τα άλλα παπιά χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα.

Μαυρίλα;   πια μαυρίλα;   έχω τον εαυτό μου και την ελπίδα ότι αφού μπορούν μερικά παπιά φαντάσου τι μπορούμε να κάνουμε ως άνθρωποι με σεβασμό στον εαυτό μας.

 

 

Κ. Μπέζος

Παγκόσμιος θαυμασμός για την ανωτερότητα της Ελληνικής

αναρτήθηκε στις 12 Μαΐ 2013, 1:40 π.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

Στο έργο «Σύντοµη ιστορία της Ελληνικής Γλώσσης» του διάσηµου γλωσσολόγου Α. Meillet, υποστηρίζεται µε σθένος η ανωτερότητα της Ελληνικής έναντι των άλλων γλωσσών.

Ο σπουδαίος Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαρριέρ είχε δηλώσει:
«Στην Ελληνική υπάρχει ένας ίλιγγος λέξεων, διότι µόνο αυτή εξερεύνησε, κατέγραψε και ανέλυσε τις ενδότατες διαδικασίες της οµιλίας και της γλώσσης, όσο καµία άλλη γλώσσα.»

Ο μεγάλος Γάλλος διαφωτιστής Βολτέρος είχε πει «Είθε η Ελληνική γλώσσα να γίνει κοινή όλων των λαών.»

Ο Γάλλος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Σορβόνης Κάρολος Φωριέλ είπε: «Η Ελληνική έχει ομοιογένεια σαν την Γερμανική, είναι όμως πιο πλούσια από αυτήν. Έχει την σαφήνεια της Γαλλικής, έχει όμως μεγαλύτερη ακριβολογία. Είναι πιο ευλύγιστη από την Ιταλική και πολύ πιο αρμονική από την Ισπανική. Έχει δηλαδή ότι χρειάζεται για να θεωρηθεί η ωραιότερη γλώσσα της Ευρώπης.»

Η Μαριάννα Μακ Ντόναλντ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας και επικεφαλής του TLG δήλωσε «Η γνώση της Ελληνικής είναι απαραίτητο θεμέλιο υψηλής πολιτιστικής καλλιέργειας.»

Theodore F. Brunner (Ιδρυτής του TLG και διευθυντής του µέχρι το 1997)
«Σε όποιον απορεί γιατί ξοδεύτηκαν τόσα εκατοµµύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής, απαντούµε: Μα πρόκειται για την γλώσσα των προγόνων µας και η επαφή µε αυτούς θα ßελτιώσει τον πολιτισµό µας.»

Η τυφλή Αμερικανίδα συγγραφέας Έλεν Κέλλερ είχε πει «Αν το βιολί είναι το τελειότερο μουσικό όργανο, τότε η Ελληνική γλώσσα είναι το βιολί του ανθρώπινου στοχασμού.»

Ιωάννης Γκαίτε (Ο μεγαλύτερος ποιητής της Γερμανίας, 1749-1832)
«Άκουσα στον Άγιο Πέτρο της Ρώµης το Ευαγγέλιο σε όλες τις γλώσσες. Η Ελληνική αντήχησε άστρο λαµπερό µέσα στη νύχτα.»
Διάλογος του Γκαίτε µε τους µαθητές του:
-Δάσκαλε τι να διαßάσουµε για να γίνουµε σοφοί όπως εσύ;
-Τους Έλληνες κλασικούς.
-Και όταν τελειώσουµε τους Έλληνες κλασικούς τι να διαßάσουµε;
-Πάλι τους Έλληνες κλασικούς.

Μάρκος Τύλλιος Κικέρων (Ο επιφανέστερος άνδρας της αρχαίας Ρώµης, 106-43 π.Χ.)
«Εάν οι θεοί µιλούν, τότε σίγουρα χρησιµοποιούν τη γλώσσα των Ελλήνων.»

Χάµφρι Κίτο (Άγγλος καθηγητής στο πανεπιστήµιο του Μπρίστολ, 1968)
«Είναι στη φύση της Ελληνικής γλώσσας να είναι καθαρή, ακριßής και περίπλοκη. Η ασάφεια και η έλλειψη άµεσης ενοράσεως που χαρακτηρίζει µερικές φορές τα Αγγλικά και τα Γερµανικά, είναι εντελώς ξένες προς την Ελληνική γλώσσα.»

Ιρίνα Κοßάλεßα (Σύγχρονη Ρωσίδα καθηγήτρια στο πανεπιστήµιο Λοµονόσοφ, 1995)
«Η Ελληνική γλώσσα είναι όµορφη σαν τον ουρανό µε τα άστρα.»

R.H. Robins (Σύγχρονος Άγγλος γλωσσολόγος, καθηγητής στο πανεπιστήµιου του Λονδίνου)
«Φυσικά δεν είναι µόνο στη γλωσσολογία όπου οι Έλληνες υπήρξαν πρωτοπόροι για την Ευρώπη. Στο σύνολό της η πνευµατική ζωή της Ευρώπης ανάγεται στο έργο των Ελλήνων στοχαστών. Ακόµα και σήµερα επιστρέφουµε αδιάκοπα στην Ελληνική κληρονοµιά για να ßρούµε ερεθίσµατα και ενθάρρυνση.»

Φρειδερίκος Σαγκρέδο (Βάσκος καθηγητής γλωσσολογίας – Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδηµίας της Βασκονίας)
«Η Ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη κληρονοµιά που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος για την ανέλιξη του εγκεφάλου του. Απέναντι στην Ελληνική όλες, και επιµένω όλες οι γλώσσες είναι ανεπαρκείς.»
«Η αρχαία Ελληνική γλώσσα πρέπει να γίνει η δεύτερη γλώσσα όλων των Ευρωπαίων, ειδικά των καλλιεργηµένων ατόµων.»
«Η Ελληνική γλώσσα είναι από ουσία θεϊκή.»

Ερρίκος Σλίµαν (Διάσηµος ερασιτέχνης αρχαιολόγος, 1822-1890)
«Επιθυµούσα πάντα µε πάθος να µάθω Ελληνικά. Δεν το είχα κάνει γιατί φοßόµουν πως η ßαθειά γοητεία αυτής της υπέροχης γλώσσας θα µε απορροφούσε τόσο πολύ που θα µε αποµάκρυνε από τις άλλες µου δραστηριότητες.» (Ο Σλίµαν µίλαγε άψογα 18 γλώσσες. Για 2 χρόνια δεν έκανε τίποτα άλλο από το να µελετάει τα 2 έπη του Οµήρου).

Γεώργιος Μπερνάρ Σο (Μεγάλος Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας, 1856-1950) «Αν στη ßιßλιοθήκη του σπιτιού σας δεν έχετε τα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, τότε µένετε σε ένα σπίτι δίχως φως.»

Τζέιµς Τζόις (Διάσηµος Ιρλανδός συγγραφέας, 1882-1941)
«Σχεδόν φοßάµαι να αγγίξω την Οδύσσεια, τόσο καταπιεστικά αφόρητη είναι η οµορφιά.»

Ίµπν Χαλντούν (Ο µεγαλύτερος Άραßας ιστορικός)
«Πού είναι η γραµµατεία των Ασσυρίων, των Χαλδαίων, των Αιγυπτίων; Όλη η ανθρωπότητα έχει κληρονοµήσει την γραµµατεία των Ελλήνων µόνον.»

Will Durant (Αµερικανός ιστορικός και φιλόσοφος, καθηγητής του Πανεπιστηµίου της Columbia)
«Το αλφάßητον µας προήλθε εξ Ελλάδος δια της Κύµης και της Ρώµης. Η Γλώσσα µας ßρίθει Ελληνικών λέξεων. Η επιστήµη µας σφυρηλάτησε µίαν διεθνή γλώσσα διά των Ελληνικών όρων. Η γραµµατική µας και η ρητορική µας, ακόµα και η στίξης και η διαίρεσης εις παραγράφους… είναι Ελληνικές εφευρέσεις. Τα λογοτεχνικά µας είδη είναι Ελληνικά – το λυρικόν, η ωδή, το ειδύλλιον, το µυθιστόρηµα, η πραγµατεία, η προσφώνησις, η ßιογραφία, η ιστορία και προ πάντων το όραµα. Και όλες σχεδόν αυτές οι λέξεις είναι Ελληνικές.»

Ζακλίν Ντε Ροµιγί (Σύγχρονη Γαλλίδα Ακαδηµαϊκός και συγγραφεύς)
«Η αρχαία Ελλάδα µας προσφέρει µια γλώσσα, για την οποία θα πω ότι είναι οικουµενική.»
«Όλος ο κόσµος πρέπει να µάθει Ελληνικά, επειδή η Ελληνική γλώσσα µας ßοηθάει πρώτα από όλα να καταλάßουµε την δική µας γλώσσα.»

Μπρούνο Σνελ (Διαπρεπής καθηγητής του Πανεπιστηµίου του Αµßούργου)
«Η Ελληνική γλώσσα είναι το παρελθόν των Ευρωπαίων.»

Φραγκίσκος Λιγκόρα (Σύγχρονος Ιταλός καθηγητής Πανεπιστηµίου και Πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδηµίας προς διάδοσιν του πολιτισµού)
«Έλληνες να είστε περήφανοι που µιλάτε την Ελληνική γλώσσα ζωντανή και µητέρα όλων των άλλων γλωσσών. Μην την παραµελείτε, αφού αυτή είναι ένα από τα λίγα αγαθά που µας έχουν αποµείνει και ταυτόχρονα το διαßατήριό σας για τον παγκόσµιο πολιτισµό.»

Ο. Βαντρούσκα (Καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήµιο της Βιέννης)
«Για έναν Ιάπωνα ή Τούρκο, όλες οι Ευρωπαϊκές γλώσσες δεν φαίνονται ως ξεχωριστές, αλλά ως διάλεκτοι µιας και της αυτής γλώσσας, της Ελληνικής.»

Peter Jones (Διδάκτωρ – καθηγητής του Πανεπιστηµίου της Οξφόρδης ο οποίος συνέταξε µαθήµατα αρχαίων Ελληνικών προς το αναγνωστικό κοινό, για δηµοσίευση στην εφηµερίδα «Daily Telegraph»)
«Οι Έλληνες της Αθήνας του 5ου και του 4ου αιώνος είχαν φθάσει την γλώσσα σε τέτοιο σηµείο, ώστε µε αυτήν να εξερευνούν ιδέες όπως η δηµοκρατία και οι απαρχές του σύµπαντος, έννοιες όπως το θείο και το δίκαιο. Είναι µιά θαυµάσια και εξαιρετική γλώσσα.»

Ντε Γρόοτ (Ολλανδός καθηγητής Οµηρικών κειµένων στο πανεπιστήµιο του Μοντρεάλ)
«Η Ελληνική γλώσσα έχει συνέχεια και σε µαθαίνει να είσαι αδέσποτος και να έχεις µιά δόξα, δηλαδή µιά γνώµη. Στην γλώσσα αυτή δεν υπάρχει ορθοδοξία. Έτσι ακόµη και αν το εκπαιδευτικό σύστηµα θέλει ανθρώπους νοµοταγείς – σε ένα καλούπι – το πνεύµα των αρχαίων κειµένων και η γλώσσα σε µαθαίνουν να είσαι αφεντικό.»

Gilbert Murray (Καθηγητής του Πανεπιστηµίου της Οξφόρδης)
«Η Ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα. Συχνά διαπιστώνει κανείς ότι µιά σκέψη µπορεί να διατυπωθεί µε άνεση και χάρη στην Ελληνική, ενώ γίνεται δύσκολη και ßαρειά στην Λατινική, Αγγλική, Γαλλική ή Γερµανική. Είναι η τελειότερη γλώσσα, επειδή εκφράζει τις σκέψεις τελειοτέρων ανθρώπων.»

Max Von Laye (Βραßείον Νόµπελ Φυσικής)
«Οφείλω χάριτας στην θεία πρόνοια, διότι ευδόκησε να διδαχθώ τα αρχαία Ελληνικά, που µε ßοήθησαν να διεισδύσω ßαθύτερα στο νόηµα των θετικών επιστηµών.»

E, Norden (Μεγάλος Γερµανός φιλόλογος)
«Εκτός από την Κινεζική και την Ιαπωνική, όλες οι άλλες γλώσσες διαµορφώθηκαν κάτω από την επίδραση της Ελληνικής, από την οποία πήραν, εκτός από πλήθος λέξεων, τους κανόνες και την γραµµατική.»

Martin Heidegger (Γερµανός φιλόσοφος, απο τους κυριότερους εκπροσώπους του υπαρξισµού του 20ου αιώνος)
«Η αρχαία Ελληνική γλώσσα ανήκει στα πρότυπα, µέσα από τα οποία προßάλλουν οι πνευµατικές δυνάµεις της δηµιουργικής µεγαλοφυΐας, διότι αναφορικά προς τις δυνατότητες που παρέχει στην σκέψη, είναι η πιό ισχυρή και συνάµα η πιό πνευµατώδης από όλες τις γλώσσες του κόσµου.»

David Crystal (Γνωστός Άγγλος καθηγητής, συγγραφεύς της εγκυκλοπαίδειας του Cambridge για την Αγγλική)
«Είναι εκπληκτικό να ßλέπεις πόσο στηριζόµαστε ακόµη στην Ελληνική, για να µιλήσουµε για οντότητες και γεγονότα που ßρίσκονται στην καρδιά της σύγχρονης ζωής.»

Μάικλ Βέντρις (Ο άνθρωπος που αποκρυπτογράφησε την Γραµµική γραφή Β’)
«Η αρχαία Ελληνική Γλώσσα ήταν και είναι ανωτέρα όλων των παλαιοτέρων και νεοτέρων γλωσσών.»

R.H. Robins (Γλωσσολόγος και συγγραφεύς)
«Ο Ελληνικός θρίαµßος στον πνευµατικό πολιτισµό είναι ότι έδωσε τόσα πολλά σε τόσους πολλούς τοµείς [...]. Τα επιτεύγµατά τους στον τοµέα της γλωσσολογίας όπου ήταν εξαιρετικά δυνατοί, δηλαδή στην θεωρία της γραµµατικής και στην γραµµατική περιγραφή της γλώσσας, είναι τόσο ισχυρά, ώστε να αξίζει να µελετηθούν και να αντέχουν στην κριτική. Επίσης είναι τέτοια που να εµπνέουν την ευγνωµοσύνη και τον θαυµασµό µας.»

Luis José Navarro (Αντιπρόεδρος στο εκπαιδευτικό πρόγραµµα «Ευρωκλάσσικα» της Ε.Ε.)
«Η Ελληνική γλώσσα για µένα είναι σαν κοσµογονία. Δεν είναι απλώς µιά γλώσσα…»

Juan Jose Puhana Arza (Βάσκος Ελληνιστής και πολιτικός)
«Οφείλουµε να διακηρύξουµε ότι δεν έχει υπάρξει στον κόσµο µία γλώσσα η οποία να δύναται να συγκριθεί µε την κλασσική Ελληνική.»

Ζακ Λανγκ (Γάλλος Υπουργός Παιδείας)
«Η Ελληνική γλώσσα είναι µία γλώσσα η οποία διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά, όλες τις προϋποθέσεις µιας γλώσσης διεθνούς… εγγίζει αυτές τις ίδιες τις απαρχές του πολιτισµού… η οποία όχι µόνον δεν υπήρξε ξένη προς ουδεµία από τις µεγάλες εκδηλώσεις του ανθρωπίνου πνεύµατος, στην θρησκεία, στην πολιτική, στα γράµµατα, στις τέχνες, στις επιστήµες, αλλά υπήρξε και το πρώτο εργαλείο, – προς ανίχνευση όλων αυτών – τρόπον τινά η µήτρα… Γλώσσα λογική και συγχρόνως ευφωνική, ανάµεσα σε όλες τις άλλες…»

[Πηγή ellinikoarxeio.com]

Θέμα: > Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963

αναρτήθηκε στις 5 Μαρ 2013, 8:29 π.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

 Σαν να το είπε χθές!
>
> Πριν Μιλήσεις, Άκου.
> Πριν Γράψεις, Σκέψου.
> Πριν Πληγώσεις, Νιώσε.
> Πριν Μισήσεις, Αγάπησε.
> Πριν τα Παρατήσεις, Προσπάθησε.
> Μα Πριν Πεθάνεις, ΖΗΣΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!
>
>
> “Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή” (Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη)
>
>
>
> Εδώ και μήνες η Ελλάδα είναι στο πραιτώριο. Χλευάζεται και
> κατασυκοφαντείται. Αναίσχυντοι αργυραμοιβοί την παίζουν στα ζάρια.
> Προσβάλλουν τους ανθρώπους της, αμφισβητούν την ιστορία της και τον
> πολιτισμό της. Όποια εφημερίδα και να ανοίξεις, μας έχουν κατατάξει
> στα «σκουπίδια». Μας θεωρούν ένα περιττό βάρος, από το οποίο
> όλοι θέλουν να απαλλαγούν, αλλά δεν ξέρουν ακόμα πώς.
> Ε, λοιπόν, η Ελλάδα δεν είναι για τα σκουπίδια!
> Δεν είμαστε οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Χαβαλέδες ήμασταν
> για πολύ καιρό. Βάλαμε τον αυτόματο πιλότο. Ένας φτωχός λαός, που
> γνώρισε την αφθονία και παρασύρθηκε γιατί νόμισε πως θα κρατήσει για
> πάντα. Πίστεψε και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» κάποιων
> αδίστακτων πολιτικάντηδων. Για την ακρίβεια ίσως στην Ελλάδα υπάρχουν
> λιγότεροι διεφθαρμένοι και τεμπέληδες απ’ ότι σε πολλές άλλες χώρες.
> Και τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Είναι μια δύσκολη ώρα, αλλά δεν
> ήρθε το τέλος.
> Όμως, ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα το 15% του πληθυσμού της δεν ζει με κουπόνια.
> Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα, κάθε ελληνόπουλο έχει δωρεάν πρόσβαση στο
> Πανεπιστήμιο.
> Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα, έστω ημιτελές, αλλά έχουμε σύστημα υγείας.
> Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα κράτος που έχει μια μεγάλη
> περιουσία. Άλλα κράτη δεν έχουν τίποτα. Αυτήν βλέπουν και
> ξερογλύφονται.
> Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα οι γονείς βοηθάνε τα παιδιά τους και εκείνα
> τους γονείς τους.
> Ευτυχώς, η μικρή και φτωχή Ελλάδα δεν ήταν απούσα από καμιά μεγάλη
> μάχη για την ελευθερία. Και έδινε το είναι της, όταν οι άλλοι είχαν
> ήδη παραδώσει και την ψυχή και το πνεύμα.
> Ευτυχώς ακόμα, η Ελλάδα έχει μέλλον.
> Έβλεπα εκείνα τα κορίτσια της Εθνικής Ομάδος Πόλο, να ανεβαίνουν στον
> Όλυμπο, μες τη «φωλιά του Δράκου», και είπα , πως δεν χάθηκε η
> ελπίδα. Υπάρχει ακόμα το μέταλλο του νικητή.
> Η Ελλάδα έχει μέλλον, γιατί στη μακραίωνα ιστορία της κάθε μεγάλη ήττα
> και καταστροφή, αντί να την αφανίσει, την ανάσταινε!
> Γιατί τα γράφω αυτά; Μου τηλεφώνησαν κάποιοι «φίλοι» απ’ το εξωτερικό
> και μας ….νεκρολογούσαν! Είναι απ’ τα κοράκια που έχουν στοιχηματίσει
> στην πτώχευσή μας και ανησυχούν μήπως και χάσουν τα λεφτά τους! Και
> βιάζονται! Τόσο πολύ θύμωσα που έκλεισα το τηλέφωνο. Ύστερα τους
> έστειλα το κείμενο που ακολουθεί…
>
> “Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή.
> Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν
> ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου.
> Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ
> πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή.
> Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς
> ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα
> χάσµα.
> Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν
> ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη.
> Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ
> ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.
> Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης
> εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ
> φυσικοῦ κόσµου.
> Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα,
> γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …».
> Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα
> πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ
> προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ
> ἴδιο καὶ ἡ ποίηση.
> Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει
> καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν
> ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ἕνα λαὸ περιορισµένο.
> Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ
> τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση.
> Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ
> γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε;
> Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας
> δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης.
> Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ
> µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ
> στὴ λογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα
> καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ
> ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς
> νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ
> ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ
> στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ
> ’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς
> πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη
> τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς
> γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία.
> Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ
> πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης
> χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς
> ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ
> ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ,
> τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου
> ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴνἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς
> καρδιᾶς του.
> Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους
> τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ
> βρίσκεται.
> Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ
> ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ
> λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε. Ἂς
> συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»
>
>
> Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου
> Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963
> Σαν να το είπε χθές !!!
 
ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

Ο Μύθος του Σπηλαίου του Πλάτωνα, οι ομοιότητές του με το Matrix και η σύγρονη ερμηνεία του

αναρτήθηκε στις 25 Οκτ 2012, 10:44 π.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ

Ο Μύθος του Σπηλαίου του Πλάτωνα, οι ομοιότητές του με το Matrix και η σύγρονη ερμηνεία του
Ο Μύθος με τη σπηλιά στην Πολιτεία του Πλάτωνα
Η Πολιτεία περιλαμβάνει την Αλληγορία του σπηλαίου, με την οποία ο Πλάτων εξηγεί τη Θεωρία των Ιδεών του.

Η σημερινή κατάσταση του ανθρώπου, λόγω απαιδευσίας, μπορεί να αναπαρασταθεί άψογα από τον περίφημο μύθο του σπηλαίου που διηγείται ο Πλάτωνας, στην αρχή του έβδομου βιβλίου της Πολιτείας του.

Ο άνθρωπος ζει σε μια ψευδαίσθηση


Σύμφωνα με τον αλληγορικό μύθο οι άνθρωποι ζούμε σαν φυλακισμένοι μέσα στις παραισθήσεις και τις αυταπάτες μας και δεν μπορούμε να γνωρίσουμε την αλήθεια γιατί μας εμποδίζουν τα δεσμά των αισθήσεων αλλά και τα δεσμά των εξουσιαστών, που χειραγωγούν τις αισθήσεις μας ώστε να αντιλαμβανόμαστε μόνο την πραγματικότητα όπως την καθορίζουν εκείνοι.

Κάποια στιγμή μερικοί δεσμώτες απαλλάσσονται επιτέλους από την επιρροή των δογμάτων, χάρη στην παιδεία και τον ορθό λόγο και επιτέλους με καθαρή σκέψη μπορούν να γνωρίσουν την αλήθεια βασιζόμενοι σε αποδείξεις.

Ο μύθος του σπηλαίου


Ο άνθρωπος ζει σε μια ψευδαίσθηση
απατηλές παραστάσεις
Ο μύθος αυτός διηγείται πως σε ένα σπήλαιο, κάτω από τη γη, βρίσκονται μερικοί άνθρωποι αλυσοδεμένοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον απέναντί τους τοίχο. Δεν μπορούν να κοιτάξουν ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Πίσω τους ωστόσο είναι αναμμένη μια φωτιά. Έτσι οτιδήποτε εκδηλώνεται πίσω από την πλάτη τους αναπαριστάνεται ως σκιά στον απέναντι τους τοίχο. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί σε ολόκληρη τη ζωή τους τα μόνα πράγματα που έχουν δει είναι οι σκιές των πραγμάτων, έχουν την εντύπωση ότι οι σκιές που βλέπουν πάνω στον τοίχο είναι τα ίδια τα πράγματα. Εάν όμως κάποιος από τους αλυσοδεμένους ανθρώπους του σπηλαίου κατορθώσει να ελευθερωθεί, να βγει από τη σπηλιά και να ανέβει πάνω στη γη και, κάτω από το φως του ήλιου πλέον, δει τα πράγματα, θα καταλάβει την πλάνη στην οποία ζούσε όσο ήταν μέσα στη σπηλιά. Θα αντιληφθεί τότε ότι οι σύντροφοι του, που εξακολουθούν να βρίσκονται αλυσοδεμένοι στο σπήλαιο, ακόμη ζουν βυθισμένοι μέσα στις ψευδαισθήσεις.

Η ερμηνεία του μύθου από τον μεγάλο μας φιλόσοφο


Πλάτων
Κατά τον Πλάτωνα, ο απελεύθερος δεσμώτης είναι ο φιλόσοφος, ο οποίος βλέπει τα ίδια τα όντα, τις ιδέες, και όχι τα είδωλά τους. Οι αλυσοδεμένοι σύντροφοι του είναι οι κοινοί άνθρωποι που, έχοντας εθισθεί στις απατηλές παραστάσεις των αισθητών πραγμάτων, ζουν, χωρίς να το ξέρουν, μέσα στο ψέμα. Πάντοτε βέβαια, για τον Πλάτωνα, υπάρχει η δυνατότητα απεμπλοκής των αλυσοδεμένων ανθρώπων από τις πλάνες τους. Για να το πετύχουν αυτό, χρειάζεται να αποδεσμευτούν από τις αλυσίδες τους. Αυτές συμβολίζουν τις αισθήσεις τους, που τους υποχρεώνουν να παρατηρούν μόνο τα απατηλά είδωλα των ιδεών, των αληθινών όντων. Αντί για τις αισθήσεις τους όμως θα πρέπει να εμπιστευτούν το νου τους.

Ο ρόλος του Μύθου και η θέση του Φιλόσοφου στην Πολιτεία του Πλάτωνα


Ο ρόλος του Μύθου και η θέση του Φιλόσοφου στην Πολιτεία του Πλάτωνα
Ο φιλόσοφος - ηγέτης
Η αλληγορία του σπηλαίου είναι μια προσπάθεια τεκμηρίωσης της θέσης του φιλόσοφου ως βασιλιά στην Ιδεώδη Πολιτεία. Οι φυλακισμένοι αρχίζουν να αποδίδουν τα μη πραγματικά σχήματα των σκιών με όρους και έννοιες, ενώ πιστεύουν ότι οι σκιές αυτές είναι η πραγματικότητα.

Το ότι οι φυλακισμένοι, ωστόσο, μπορούν να δουν μόνο τις σκιές αυτές, δε σημαίνει ότι ο υπαρκτός κόσμος περιορίζεται μόνο μες στο σπήλαιο. Αν κάποιοι καταφέρουν να λυθούν από τις αλυσίδες και βγουν από το σπήλαιο, θα τυφλωθούν από τη λάμψη του Ήλιου και θα επιστρέψουν πίσω. Αν, ωστόσο, συνηθίσουν το φως, θα δουν καθαρά τον Ήλιο, που συμβολίζει το Αγαθό, και θα καταλάβουν ότι όσα έβλεπαν μες στο σπήλαιο ήταν απλά αντίγραφα των αληθινών. Ίσως σκεφτούν να επιστρέψουν πίσω, λυπούμενοι τους φυλακισμένους συντρόφους τους. Πίσω, όμως, στο σπήλαιο, δε θα μπορούν να συνηθίσουν στο σκοτάδι, και, προσπαθώντας να διδάξουν στους υπόλοιπους την αλήθεια, ίσως δεχτούν το μίσος και την αντίδρασή τους.

Σωκράτης : « -Και αν κανείς ήθελεν να επιχειρήσει να τους λύσει από τα δεσμά τους και να τους ανεβάσει, δεν θα ήσαν ικανοί να τον σκοτώσουν αν ημπορούσαν να τον πιάσουν στα χέρια τους; Αφου θα θεωρούσαν ότι θέλει να τους κάνει κακό και να τους τυφλώσει ενώ αυτός θέλει να τους δείξει το μόνο αληθινό Φώς.» Γλαύκων : «-Το δίχως άλλο!». Έχουμε πολλά θλιβερά ιστορικά παραδείγματα εν προκειμένω. Ο ίδιος ο Σωκράτης είχε τραγικό τέλος, επειδή εισήγαγε καινά δαιμόνια...

Ωστόσο, όσοι ελευθερώθηκαν, οι φιλόσοφοι, έχουν χρέος να επιστρέψουν πίσω και να διδάξουν και τους υπόλοιπους.

Συχνά, ο Ήλιος, που συμβολίζει το Αγαθό, ωθεί στην ερμηνεία του Μύθου του Σπηλαίου από θρησκευτικής απόψεως: χωρίς Θεό, οι άνθρωποι ζουν μες το σκοτάδι.

Ο κόσμος μέσα στο σπήλαιο, για ολόκληρο το έργο της Πολιτείας, εκφράζει την εμμονή στα αισθητά πράγματα, όσων μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους, ενώ η άνοδος στον πραγματικό κόσμο και η όραση των αληθινών Ιδεών υπό το φως του Ήλιου οδηγούν στην κατα τον Πλάτωνα απόλυτη αλήθεια :

Την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού.


Καθηλωμένοι στην ίδια θέση οι έγκλειστοι βλέπουν μόνο σκιές και, ελλείψει άλλων ερεθισμάτων, θεωρούν αυτονόητη την αυθεντικότητά τους. Τα δεσμά τούς στερούν κάθε δυνατότητα κίνησης, αυτενέργειας και διεύρυνσης του οπτικού τους πεδίου. Προσωπική δράση δεν υφίσταται. Υπάρχει μόνον όρασης αλλά και αυτή δεν είναι άλλο από παθητική παρατήρηση των συμβάντων, αναντίρρητη αποδοχή των δεδομένων των αισθήσεων, άγνοια, πλάνη.

Η ανάβαση στον κόσμο του φωτός συνιστά μια πορεία, η οποία ξεκινώντας από μια αρνητική γνώση, από τη γνώση "του τι δεν είναι", απολήγει στην αυτογνωσία και την κοσμογνωσία. Ο κόσμος του σπηλαίου απεικονίζει την εμμονή της ψυχής στο αισθητόν, την υπερεκτίμησή του, την παντελή κυριαρχία των αισθήσεων και του επιθυμητικού τμήματός της επί του λογιστικού. Η προσκόλληση στο γίγνεσθαι επιφέρει ψυχική σύγχυση, νόσον, ενώ η θέασις των όντων εσωτερική ισορροπία , την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού μέρους της. Για τον Πλάτωνα, το αίτημα της αυτογνωσίας είναι πρωταρχικό. Ακόμη κι αν δε βρεθεί ποτέ ο φιλόσοφος -ηγέτης που θα διοικήσει την ιδανική πολιτεία, κάθε άνθρωπος χωριστά θα πρέπει να επιδιώξει τουλάχιστον να ρυθμίσει το πολίτευμα της ψυχής του.

Η ερμηνεία της αλληγορίας του σπηλαίου του Πλάτωνα στη σύγχρονη εποχή


ΜΜΕ και Προπαγάνδα
Οι άνθρωποι, από αρχαιότατες εποχές ως σήμερα, ζούμε φυλακισμένοι στα σώματά μας, μέσα στις παραισθήσεις, τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες μας που δημιουργούνται από τον εγωκεντρισμό, την επιθυμία για απόκτηση και εξουσία, τον ατομικισμό, την αδιαφορία για τους άλλους, την προσκόλληση μόνο στις σωματικές μας ανάγκες και σε αυτές που μας προστάζει η αυτοϊκανοποίηση του εαυτούλη μας και την άκριτη υπακοή σε αυτό που μας παρουσιάζουν ως πραγματικό και ως την μοναδική μας επιλογή για ζωή . Για να γνωρίσουμε την αλήθεια, πρέπει ν’ αποτινάξουμε τα δεσμά των αισθήσεων αλλά και τα δεσμά των ποικίλων εξουσιαστών, που αφήνουν ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνο τα αντίγραφα και τις απατηλές σκιές της πραγματικότητας.

Έρχεται όμως κάποια στιγμή, που κάποιοι δεσμώτες, καταφέρνουν ν’ απαλλαγούν απ’ την επιρροή των αισθήσεων και των δογμάτων και να γνωρίσουν την αλήθεια, βασιζόμενοι στις αποδείξεις που τους παρέχει μόνο ο ορθός λόγος και η καθαρή σκέψη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι φιλόσοφοι και οι «πεπαιδευμένοι», οι μορφωμένοι, που η παιδεία τους δείχνει τον τρόπο πώς, ξεγλιστρώντας μέσα από τα ποικίλα δογματικά δίχτυα, να ξεφύγουν από τη μοίρα των δεσμωτών της σπηλιάς…

Άλλωστε ο κόσμος του σπηλαίου και όσα διαδραματίζονται εντός του είναι τόσο δεδομένος, ώστε να μη γεννά την παραμικρή αμφιβολία για το αν είναι αληθινός. Ωστόσο αυτό συμβαίνει και στη δική μας πραγματικότητα που δεδομένα και αληθινά θεωρούνται μόνο όσα μας δείχνουν τα ΜΜΕ, όσα μάθαμε στο σχολείο, όσα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας όχι όμως με τον νου μας, όσες επιθυμίες απορρέουν από τις σωματικές μας ανάγκες αλλά και τις ανάγκες επιβεβαίωσης του υπέρμετρου εγώ μας με αποτέλεσμα όλα αυτά να έχουν οδηγήσει τον άνθρωπο στη ψευδαίσθηση πως είναι μόνος του και ο μόνος τρόπος να επιβιώσει είναι εις βάρος των άλλων και της φύσης.

Οι ομοιότητες με την ταινία Matrix


Οι ομοιότητες με την ταινία Matrix
ο κόσμος του Μάτριξ (σπηλιά -ΜΗΤΡΑ - matrix)
Ο πυρήνας του μύθου του σπηλαίου ξαναπροτάθηκε, σε σύγχρονη εκδοχή, στην ταινία το Matrix (1999) των αδερφών Andy και Larry Wachowsky (Γουατσόφσκυ). Η ταινία, ως γνωστόν, περιγράφει ένα μέλλον στο οποίο ο κόσμος όπως τον ξέρουμε εμείς είναι ουσιαστικά το Matrix, μια εικονική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε και συντηρείται από νοήμονες μηχανές προκειμένου να κατευνάσει, υποτάξει και εκμεταλλευτεί τον ανίδεο ανθρώπινο πληθυσμό ως πηγή ενέργειας (παραγωγής και κατανάλωσης, θα λέγαμε).

Όπως στο μύθο του σπηλαίου, ο κόσμος του Μάτριξ (σπηλιά -ΜΗΤΡΑ - matrix) , είναι ένας κόσμος παραισθήσεων. Οι άνθρωποι ζουν και κινούνται σε αυτόν, χωρίς να υποψιάζονται την πραγματική «ψεύτικη» κατάστασή του. Η ταινία αναφέρεται δήθεν στο μέλλον, για ευνόητους λόγους, ενώ περιγράφει γλαφυρά τη σύγχρονη κατάσταση της ανθρωπότητας. Στην πρώτη ταινία της σειράς, ο ήρωας ο Neo, διαλέγει το κόκκινο χάπι που του επιτρέπει να προχωρήσει στην αφύπνιση. Ο Σκοτεινός, όπως τον αποκαλούσαν, Ηράκλειτος δηλώνει χαρακτηριστικά :

« ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΥΠΝΗΤΟΥΣ. ΟΙ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΙ ΖΟΥΝ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ».


Όμως δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι να ξεφύγουν από το Μάτριξ!.. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να αντικρούσουν την φοβερή πραγματικότητα. Θέλουν σαν το Σάιφερ να ζουν στον ψεύτικο κόσμο. Όταν τους δίνουν «το κόκκινο και το μπλε χάπι», δεν επιλέγουν οι περισσότεροι το κόκκινο που θα τους οδηγήσει στο «ξύπνημα». Προτιμούν να μένουν στο όνειρο, παρά να αντιληφθούν το μέγεθος του εφιάλτη στον οποίο είναι έτσι κι αλλιώς μπλεγμένοι.

από την ταινία the Matrix

Οι παρόμοιες ερμηνείες του Μύθου και της ταινίας Μάτριξ στη σημερινή πραγματικότητα

εικονική πραγματικότητα
Ομοιότητες του μύθου με το Μάτριξ
Δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κανένα να ξυπνήσει με το ζόρι. Αυτό όμως που έχουμε υποχρέωση είναι να καταστήσουμε εμφανή και προσβάσιμη την έξοδο από το τούνελ γι' αυτούς, που έχουν κουραστεί να ζουν στο όνειρο-εφιάλτη και η ψυχή τους είναι έτοιμη να ανθίσει στη συνειδητότητα. Δεν είναι χρήσιμο να περιμένουμε την έλευση του Νέου (Νήο=New) εκλεκτού για να μας σώσει από τη μηχανικότητα, γιατί μόνο ο καθένας μπορεί, με τη δική του προσπάθεια και τη σχετική εξωτερική βοήθεια, να γίνει o σωτήρας του εαυτού του. Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο ζοφερά. Αυτή είναι η μία πλευρά της Σελήνης, η σκοτεινή. Υπάρχει όμως και η άλλη που μας κάνει να είμαστε, υπό όρους, αισιόδοξοι....Είναι η πλευρά που υπάρχει στην έξοδο του σπηλαίου....
 
 
 
Από τον συνάδελφο Κ. Μπέζο.

Οι Γερμανοί τα πήραν όλα

αναρτήθηκε στις 12 Δεκ 2011, 11:41 π.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ   [ ενημερώθηκε 12 Δεκ 2011, 11:43 π.μ. ]

Το παρακάτω άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ αξίζει να το διαβάσουμε με προσοχή. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Έθνος» στις 10 Δεκεμβρίου 2011 και αναφέρεται στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής που έγινε στις Βρυξέλλες πριν από λίγες μέρες. Στη Σύνοδο αυτή ανατράπηκαν όλες οι ισορροπίες που μέχρι σήμερα ίσχυαν στην ενωμένη Ευρώπη. 
Πλέον δεν θα ισχύει η αρχή της ομοφωνίας (δηλαδή να συμφωνούν και τα 27 κράτη μέλη για να λαμβάνεται μία απόφαση). Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη τροπή των πραγμάτων. Η Γερμανία θα αποφασίζει πλέον για όλους μας, όπως φάνηκε και στην Σύνοδο που έγινε πριν από λίγες μέρες. Ο μόνος που πήγε κόντρα στη Γερμανία ήταν ο Άγγλος πρωθυπουργός, που όπως είπε ο ίδιος «είναι κάποιες στιγμές που πρέπει να βάζεις το συμφέρον της χώρας σου πάνω από όλα».
Κρίμα που κανένας άλλος ηγέτης δεν έκανε κάτι ανάλογο. Ούτε ο διορισμένος πρωθυπουργός της Ιταλίας (που και αυτή θα μετατραπεί σε περιφερειακός παίκτης) ούτε πολύ περισσότερο ο δικός μας διορισμένος πρωθυπουργός. Ρημάζουν τα εθνικά κράτη! Αυτή είναι η απόφαση της Συνόδου.
Και δείτε την ειρωνεία: αν ήταν στη συγκεκριμένη Σύνοδο ένας Έλληνας πρωθυπουργός εκλεγμένος αρχηγός ενός κόμματος, τότε τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα είχαν ξεσηκωθεί εναντίον της προδοτικής συναίνεσής του. Τώρα καμία φωνή αντίδρασης. Μας ξεπουλάνε όλοι τους.
Περισσότερο από ποτέ υπάρχει τώρα η ανάγκη για προσευχή. Σε λίγο θα χάσουμε (όπως πάει) την ξεπουλημένη επίγεια πατρίδα μας. Μας κόβουν κάθε δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης. Ας μην χάσουμε την αληθινή Ζωή για να μην στερηθούμε την Αιώνια Πατρίδα μας. Προσευχή για να μας ενδυναμώσει ο Κύριός μας.
Διαβάστε το άρθρο αξίζει να ενημερωθούμε!  
Καμία έκπληξη δεν έκρυβε η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Από τη στιγμή που ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί είχε ήδη υποκύψει στις απαιτήσεις και στους όρους της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ για ένα ευρώ με δημοσιονομικό πλαίσιο αέναης λιτότητας, τα πάντα είχαν κριθεί εκ των προτέρων. Ποιος θα τολμούσε να φέρει αντιρρήσεις στη γραμμή του Βερολίνου, ο εγκάθετος πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Μόντι ή ο πρωθυπουργός της... Εσθονίας; Προφανώς, κανένας. Οπερ και εγένετο. Ο μόνος που ήταν σε θέση να πει «Οχι» στη Μέρκελ ήταν ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον και φυσικά το έκανε. Είναι τραγικά αποκαλυπτικό, όμως, ότι ενώ στην ουσία ελάχιστοι από τους 26 ηγέτες συμφωνούσαν με τη Γερμανίδα καγκελάριο, κανένας, απολύτως κανένας δεν τόλμησε να συμπαραταχθεί μέχρι τέλους με το Λονδίνο!
Ούτε η Ευρωδεξιά, οι ηγέτες της οποίας πραγματοποίησαν την καθιερωμένη προ Συνόδων Κορυφής της ΕΕ δική τους σύνοδο κορυφής, αυτήν τη φορά στη Μασσαλία, δεν υιοθέτησαν το σχέδιο της Μέρκελ για το ευρώ, το οποίο είχε επιβάλει στον Σαρκοζί. Στη διακήρυξή τους δεν υπάρχει καμία αναφορά, ούτε καν υπαινιγμός στις θέσεις των «Μερκοζί».
Η Μέρκελ απέρριψε τις προτάσεις που είχαν ετοιμάσει οι ομοϊδεάτες της δεξιοί κορυφαίοι αξιωματούχοι της ΕΕ, ο Βέλγος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν βαν Ρομπάι, και ο Πορτογάλος πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Σάρωσε σαν οδοστρωτήρας τους πάντες στο πέρασμά της, προκειμένου να επιβάλει τις γερμανικές θέσεις. Η αντίσταση της Βρετανίας δεν έσωσε τίποτα περισσότερο από τα προσχήματα, αφού ναι μεν κατέστησε αδύνατη την κατάρτιση μιας νέας συνθήκης της ΕΕ των «27», αλλά αυτή θα υποκατασταθεί από μια διακυβερνητική συνθήκη των «17» της Ευρωζώνης, ανοιχτή σε όλα τα κράτη της ΕΕ.
Ευρωπαϊκό πραξικόπημα είναι ουσιαστικά αυτό που προωθεί η Μέρκελ και στο οποίο συμφώνησαν ήδη όλοι οι υπόλοιποι ηγέτες της ΕΕ πλην του Κάμερον. Η εκχώρηση του ελέγχου του προϋπολογισμού μιας χώρας σε ξένες δυνάμεις, ο καθορισμός δηλαδή της οικονομικής της πολιτικής από ξένους είναι η κορυφαία πράξη απεμπόλησης εθνικής κυριαρχίας. Το λιγότερο που απαιτείται για να νομιμοποιηθεί αυτό θα ήταν μια θεμελιώδης συνθήκη της ΕΕ και φυσικά σε καμία περίπτωση κάποιες διακρατικές συμφωνίες σαν αυτές που ετοιμάζουν.
Αφιλόξενη για τη δημοκρατία θα είναι, όπως φαίνεται, η «γερμανική ΕΕ» του Τέταρτου Ράιχ που οικοδομεί η Μέρκελ. Είναι εμφανέστατο ότι με ταχύτατους ρυθμούς αποδομούνται και εγκαταλείπονται όλες εκείνες οι χρονοβόρες «κοινοτικές» διαδικασίες συναπόφασης και διαμόρφωσης συναινετικών απόψεων, πάνω στις οποίες οικοδομήθηκαν επί σχεδόν εξήντα χρόνια η ΕΟΚ και η ΕΕ, έστω και τυπικά. Τώρα η γερμανική κυβέρνηση αποφασίζει, ανακοινώνει τις αποφάσεις της στη γαλλική κυβέρνηση, που πειθαναγκάζεται να συμφωνήσει, και στη συνέχεια λαμβάνει χώρα μια Σύνοδος Κορυφής των ηγετών της ΕΕ, η οποία και επικυρώνει τυπικά ως ευρωπαϊκή τη γερμανική θέση.
Η ρήξη ΕΕ - Βρετανίας δεν είναι τόσο ασήμαντη υπόθεση όσο φαντάζει εξαιτίας της απομόνωσης του Λονδίνου. Πίσω από την Αγγλία βρίσκεται η Αμερική, η οποία θα ηγηθεί του οικονομικού πολέμου κατά της Γερμανίας και των Ευρωπαίων υποτελών της. Η υπονόμευση του ευρώ αποκτά πλέον ζωτική σημασία για την Ουάσιγκτον, καθώς έχει ήδη διαπιστώσει ότι το κοινό νόμισμα αύξησε κατακόρυφα και εδραίωσε την απόλυτη γερμανική επικυριαρχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Υποσκάπτει την ηγεμονία του Βερολίνου στην ΕΕ αφενός η σφοδρή αντίθεση των λαών της Ευρώπης που υποφέρουν από τη λιτότητα και αφετέρου η καταπιεσμένη διαφωνία των πολιτικών ηγετών σχεδόν όλων των χωρών-μελών, συμπεριλαμβανομένων και των δεξιών, στα γερμανικά σχέδια. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί δυνατότητες προσεταιρισμού Ευρωπαίων συμμάχων για τις ΗΠΑ και τη Βρετανία.
Κύριο στόχο τη Γαλλία θα βάλει η αμερικανική πολιτική - πώς να την αποσπάσει δηλαδή από τη συμμαχία υποταγής της στη Γερμανία. Καθόλου εύκολο δεν είναι αυτό, αλλά αν το πετύχουν οι ΗΠΑ, τότε η κατάρρευση της «γερμανικής ΕΕ» θα είναι σχεδόν άμεση και σίγουρα ολοκληρωτική.
πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63587743

Από τη συνάδελφο:  Κα Καλλιόπη Εργαζάκη.

Η θαρραλέα πρωτοβουλία του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεοδώρου στη μάχη κατά του AIDS

αναρτήθηκε στις 13 Αυγ 2011, 12:08 π.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ   [ ενημερώθηκε 13 Αυγ 2011, 12:12 π.μ. ]

του Νίκου Παπαχρήστου /amen
Ο ιός του HIV που προκαλεί την ασθένεια του AIDS θερίζει κυριολεκτικά την Αφρική οδηγώντας στο θάνατο εκατομμύρια ανθρώπους, που δεν έχουν την τύχη να έχουν πρόσβαση σε σύγχρονα φάρμακα,
ενώ παράλληλα ανατρέπει τις κοινωνικές δομές σε μιαν ήδη σκληρά και ποικιλοτρόπως δοκιμαζόμενη ήπειρο.
Σε αυτή την τραγική πραγματικότητα η θαρραλέα απόφαση του Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρου να πρωτοστατήσει σε μια προσπάθεια ενημέρωσης των λαών της Αφρικής και ευαισθητοποίησης της διεθνούς κοινότητας για το πολυδιάστατο πρόβλημα του AIDS αποδεικνύει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία  δεν στέκεται στον τύπο αλλά εμβαθύνει στην ουσία των πραγμάτων.

Το Ιεραποστολικό Πατριαρχείο της Αφρικής τολμά να ασχοληθεί ενεργά με ένα καίριο κοινωνικό ζήτημα, χωρίς τις τυπολατρικές προσεγγίσεις, τον στρουθοκαμηλισμό και την υποκριτική διάθεση άλλων θρησκειών. Τολμά να παρέμβει ως ένας κατεξοχήν πνευματικός θεσμός, απόλυτα ανεξάρτητος από τις όποιες επιδιώξεις των διαφόρων τοπικών και πολυεθνικών πολιτικό-οικονομικών και επιχειρηματικών συμφερόντων που αντιμετωπίζουν την Αφρική ως πηγή κέρδους και τους λαούς της ως αναλώσιμο είδος προς εκμετάλλευση.

Οι αριθμοί και τα επίσημα στοιχεία φανερώνουν την «κόλαση» που ζει η Μαύρη ήπειρος. Πιο συγκεκριμένα στην υποσαχάρια Αφρική, που πλήττεται περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέρος του πλανήτη από τον HIV και τις συνέπειες του, υπολογίζεται πως περίπου 22,5 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν προσβληθεί από τον ιό. Μόνο το 2009, σε αυτή την περιοχή του πλανήτη, περίπου 1,3 εκατ. άνθρωποι πέθαναν από AIDS ενώ 1,8 εκατ. άνθρωποι μολύνθηκαν από τον ΗIV. Από το ξέσπασμα της επιδημίας, επισήμως στις αρχές της δεκαετίας του '80, περίπου 14.8 εκατομμύρια παιδιά έχασαν τον έναν από τους δύο γονείς τους από HIV/AIDS.

Εν τω μεταξύ οι κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις της επιδημίας του AIDS είναι ευρύτερα αισθητές, όχι μόνο στον τομέα της υγείας, αλλά, όπως αναφέρουν και οι μελέτες διεθνών οργανώσεων, και στην εκπαίδευση, την βιομηχανία, τον αγροτικό τομέα, τις μεταφορές και γενικότερα σε όλους τους παραγωγικούς τομείς.  Ταυτόχρονα, η επιδημία του AIDS στην υποσαχάρια Αφρική εξακολουθεί να αποδομεί τις τοπικές κοινωνίες, γυρίζοντας πολλά χρόνια πίσω τις προσπάθειες για ανάπτυξη.

Τον Φεβρουάριο του 2010 συνόδευσα τον Πατριάρχη Θεόδωρο στην ποιμαντορική επίσκεψή του στην έδρα της Μητροπόλεως Αξώμης, στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας. Μεταξύ πολλών άλλων, μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσαν οι πινακίδες στις εισόδους των σχολείων της Αιθιοπικής πρωτεύουσας. «Μην ξεχνάτε το AIDS», «Προστατευτείτε από τον HIV», «Χρησιμοποιείτε προφυλακτικά, πείτε όχι στο AIDS», προειδοποιούσαν τους μαθητές όλων των ηλικιών. Αυτή η εικόνα μαρτυρούσε τη δραματική πραγματικότητα. Όπως μου είπαν τα ανεπίσημα στοιχεία ανεβάζουν τους φορείς του ιού περίπου στο 7% του πληθυσμού. Από συζητήσεις που είχα με τον Πατριάρχη, του οποίου την δράση παρακολουθώ από το 1995, αντιλήφθηκα την μεγάλη αγωνία του για τους ανθρώπους που βρίσκονται αντιμέτωποι με το πρόβλημα, ανεξαρτήτως χρώματος, καταγωγής αλλά και πίστης. Είδα το ανυπόκριτο πατρικό ενδιαφέρον του για τα μικρά παιδιά που έχασαν τους γονείς τους από AIDS, για εκείνα που είχαν την ατυχία να το «κληρονομήσουν», για τους άνδρες και τις γυναίκες που μολύνθηκαν, συνήθως από άγνοια ή εξαιτίας της απελευθερωμένης σεξουαλικής κουλτούρας που επικρατεί στην Αφρική.  Μα πιο πολύ αισθάνθηκα την αγωνία του Πατριάρχη να βοηθήσουν όλοι, να συμβάλλουν όλοι, να συμμετέχουν όλοι για να σταματήσει η διάχυση και η μετάδοση του ιού του HIV.

Τον περασμένο Δεκέμβριο, στο μήνυμά του ενόψει τον Χριστουγέννων, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος προανήγγειλε «...Μια εκστρατεία υποστήριξης των πασχόντων αλλά και ευαισθητοποίησης των τοπικών κοινωνιών, προκειμένου η μάστιγα του AIDS να αποβεί ευκαιρία ανάδειξης της πνευματικότητάς μας και της ανθρωπιάς μας. Διότι υπηρετώντας τον εμπερίστατο συνάνθρωπο, υπηρετούμε τον ίδιο τον Χριστό και μαρτυρούμε την προφητική αποστολή της Εκκλησίας, την ελπίδα....». Ήταν το πρώτο βήμα αυτής της εκστρατείας που κήρυξε ο προκαθήμενος του Αλεξανδρινού Θρόνου σε μια σαφή και συγκροτημένη προσπάθεια συμβολής της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αφρική για τη διαχείριση και αντιμετώπιση του μεγαλύτερου προβλήματος που αντιμετωπίζει η Μαύρη ήπειρος.    

Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και οι συνεργάτες του εργάστηκαν αθόρυβα και συστηματικά προκειμένου να καθορίσουν την στάση του Πατριαρχείου και τους τομείς συνεισφοράς του.  Ήρθαν σε επαφή με εξειδικευμένους ιατρούς, ερευνητές και εθελοντές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, που δραστηριοποιούνται στην Αφρική, ενώ αξιοποίησαν την πλούσια εμπειρία του δυναμικού των Ιεραποστολικών κλιμακίων του Πατριαρχείου στη Μαύρη ήπειρο.

Τον περασμένο Ιούνιο, στην έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, στη Νέα Υόρκη, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας συμμετείχε - για πρώτη φορά- στη διεθνή συνάντηση υψηλού επιπέδου, του Οργανισμού για το HIV/AIDS. Στη συνάντηση έλαβαν μέρος περισσότεροι από 30 αρχηγοί κρατών, πρωθυπουργοί, αντιπρόεδροι κυβερνήσεων και υπουργοί, μαζί με υψηλόβαθμους κρατικούς παράγοντες, διπλωμάτες, εκπροσώπους διεθνών οργανισμών και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Η Αλεξανδρινή Εκκλησία εκπροσωπήθηκε από τον δυναμικό Αρχιγραμματέα της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, Αρχιμ.Παντελεήμονα Αράθυμο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η συμμετοχή του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στη διεθνή συνάντηση καθώς και οι θέσεις που διατύπωσε προκάλεσαν αίσθηση. Και αυτό, γιατί το παλαίφατο Πατριαρχείο, ο φάρος της Ορθοδοξίας στην πολύπαθη Αφρικανική ήπειρο, έδειξε να μην φοβάται ν' αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο την πραγματικότητα. Με έναν λόγο σύγχρονο και καλά δομημένο, χωρίς να εγκλωβίζεται σε δογματισμούς - όπως συχνά έχει συμβεί με θρησκευτικούς λειτουργούς, και μακριά από αφορισμούς  έδωσε τη δική του μαρτυρία επιβεβαιώνοντας πως  υπάρχει δυνατότητα ουσιαστικής συνεργασίας της θρησκείας με την επιστημονική κοινότητα για την αντιμετώπιση και κυρίως για την αναχαίτιση του θανατηφόρου ιού.

Σε πνευματικό επίπεδο το μήνυμα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας συμπυκνώνεται στην εξής πρόταση: «Ο στιγματισμός και η διάκριση δεν έχουν θέση, από οπουδήποτε και οποιονδήποτε και αν προέρχονται».

Σε πρακτικό επίπεδο ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος διαμήνυσε στους συμμετέχοντες στην συνάντηση του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη, την άμεση ανάγκη «δημιουργίας δομών (νοσηλευτικών μονάδων κάθε βαθμού), οι οποίες να προσφέρουν ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη σε οροθετικούς και ασθενείς HIV/AIDS όλων των ηλικιών». Επίσης πρότεινε να ενταθεί η συνεργασία τοπικών ομάδων ιατρών με διεθνείς ιατρικές οργανώσεις  για την ενημέρωση των τοπικών πληθυσμών από εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό σχετικά με την λοίμωξη HIV, σε συνεργασία με εντεταλμένους προς τούτο κληρικούς, με σκοπό την αντιμετώπιση των σχετικών κοινωνικών προκαταλήψεων. Ζήτησε δε, τη δωρεάν παροχή φαρμάκων σε όλους ανεξαιρέτως τους ασθενείς και τους φορείς του ιού.

Ήδη το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας αποφάσισε να συμμετέχει σε διεθνείς, παναφρικανικούς και τοπικούς οργανισμούς, διαχριστιανικές και διαθρησκειακές κινήσεις, καθώς και σε διεθνείς συναντήσεις, στο πλαίσιο των οποίων αναλαμβάνονται και πρωτοβουλίες περί της αντιμετωπίσεως του HIV/AIDS. Επίσης ο Πατριάρχης Θεόδωρος όρισε ως μόνιμη εκπρόσωπο του για δράσεις και προγράμματα ευρωπαϊκών και διεθνών φορέων και οργανισμών που αφορούν τα θέματα  ΗΙV/AIDS την ιατρό κυρία Χρυσούλας Μπότση, πνευμονολόγο, φυματιoλόγο, ανθρωπολόγο και επικοινωνιολόγο της υγείας, ειδικευμένης σε θέματα HIV/AIDS. Έθεσε μάλιστα υπό την αιγίδα του την ελληνική αντιπροσωπεία στη διεθνή Συμμαχία ESTHER (Ensemble pour une Solidarite Therapeutique Hospitaliere En Reseau) που αποτελεί ένα δίκτυο κυβερνήσεων που προωθεί τη δικτύωση των επαγγελματιών υγείας και αντίστοιχων φορέων με άμεσο στόχο τη συνεργασία στη μάχη κατά του HIV/AIDS, των συλλοιμώξεων  και των συνεπειών τους και περαιτέρω τη συμμετοχή της Ευρώπης στην επίτευξη των στόχων της χιλιετίας καθώς και της συμπεφωνημένης δέσμευσης των χωρών για την παγκόσμια πρόσβαση στην πρόληψη, τη θεραπεία και τη φροντίδα σχετικά με το HIV/AIDS.

Αναμφίβολα ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος έλαβε μια θαρραλέα πρωτοβουλία, όσο όμως και αναγκαία μιας και η επιδημία του AIDS αποδεκατίζει τους λαούς της Αφρικής που τελεί υπό την πνευματική δικαιοδοσία του. Ταυτόχρονα στέλνει με ξεκάθαρο τρόπο το μήνυμα πως οι θρησκευτικοί λειτουργοί δεν μπορούν να παραμένουν παρατηρητές του προβλήματος, προσευχόμενοι απλά για το έλεος του Θεού στα θύματα. Δεν είναι πια αρκετό κάποιοι ιεραπόστολοι κληρικοί ν' ακολουθούν τις ομάδες των εθελοντών ιατρών και νοσηλευτών που ταξιδεύουν στην Αφρική για να προσφέρουν την πνευματική στήριξή τους στους ασθενείς και τις οικογένειες τους. Ούτε αρκούν οι σημαντικές, πλην όμως περιορισμένες σε σχέση με το πρόβλημα, προσπάθειες που καταβάλουν Ιεράρχες του Πατριαρχείου αλλά και λειτουργοί άλλων Εκκλησιών.

Χρειάζεται δράση, τώρα! Για την ενημέρωση, την πρόληψη και την βοήθεια για την αλλαγή της σεξουαλικής συμπεριφοράς των αφρικανικών λαών. Και η Ορθοδοξία με τον πνευματικό της λόγο και την πλούσια παράδοσή της μπορεί να κάνει την υπέρβαση και να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατεύθυνση αυτή. Στηρίζοντας την ιατρική κοινότητα και τις υπηρεσίες πρόνοιας, μα περισσότερο απ' όλους τους λαούς της Αφρικής.

Αυτή τη νέα αποστολή, άκρως επίκαιρη και αναγκαία για τη Μαύρη ήπειρο, ανέλαβε ο δραστήριος Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος. Και πρέπει να τον στηρίξουμε όλοι μας. 

Από τη συνάδελφο:  Κα Καλλιόπη Εργαζάκη.

Θερινές διακοπές...

αναρτήθηκε στις 22 Ιουλ 2011, 3:27 μ.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ   [ ενημερώθηκε 22 Ιουλ 2011, 3:38 μ.μ. ]


Του Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου
Μέχρι προχθές δίνονταν άφθονα τραπεζοδάνεια για διακοπές. Βέβαια, κι εμείς, που λόγω φτώχειας δεν κάναμε οικογενειακές διακοπές, μεγαλώσαμε μια χαρά. Πάντως, είναι γεγονός πως η ζωή στις θορυβώδεις και νεφελώδεις μεγαλουπόλεις έχει γίνει ανυπόφορη και χρειάζεται μια έξοδος σε γραφικές παραλίες νησιών και σε δροσερές βουνοπλαγιές. Έχει μεγάλη ανάγκη οξυγόνου και το σώμα και η ψυχή του Νεοέλληνα.

Οι πόλεις γέμισαν από τα δάση των κεραιών των τηλεοράσεων, τα κορναρίσματα των πολλών αυτοκινήτων, τις φασαρίες και τους διαπληκτισμούς. Αρκετά περιορισμένο το πράσινο και, από πουλιά, λίγα λερωμένα περιστέρια και πιο λίγα επίμονα χελιδόνια. Από τον εξώστη του κελιού μας βλέπουμε όλες τις αποχρώσεις του πράσινου σε καστανιές, καρυδιές, πλατάνια, κυπαρίσσια, δάφνες, μυρτιές, κουμαριές και άγρια δένδρα. Από τα ξημερώματα αηδόνια, τσαλαπετεινοί, ερωδιοί χαλούν τον κόσμο με τα μύρια τιτιβίσματα και τις εωθινές δεήσεις τους. Τα έχουμε συνηθίσει και δεν μας κάνουν τόσο εντύπωση πια. Οι προσκυνητές όμως εντυπωσιάζονται, γιατί πολύ τους λείπουν φυσικά χρώματα και ουράνια κελαηδήματα.

Στην ησυχία ο κουρασμένος άνθρωπος ηρεμεί, γαληνιά, αναπαύεται το κατακτυπημένο πνεύμα του από μύριες πληροφορίες, περιττές γνώσεις, ανούσιες κουβέντες και πικρούς λογισμούς. Εκεί, στην ησυχία, μπορεί ο άνθρωπος να σκεφτεί γιατί γεννήθηκε. Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης λέγει «πτορόεσσα εγεννήθη η των ανθρώπων φύσις». Γεννήθηκε, λέει, ο άνθρωπος με φτερά, για να πετά ψηλά και όχι για να κυλιέται χάμω. Ο Μέγας Βασίλειος λέγει πως ο Θεός «εποίησεν ως αγαθός το χρήσιμον και ως σοφός το κάλλιστον». Αξίζει να τα θυμόμαστε και να τα σκεφτόμαστε αυτά. Η βοή του κόσμου δεν αφήνει τον άνθρωπο στην ωφέλιμη περισυλλογή. Συνήθως τον οδηγεί στην ετεροπαρατήρηση, την κατηγορία και το ευχάριστο κουτσομπολιό. Ο εντοπισμός των λαθών μας, η παρατήρηση των αδυναμιών μας, η μεταμέλεια των σφαλμάτων μας είναι μία χρήσιμη και αποδοτική εργασία. Τότε οι διακοπές σίγουρα θα είναι προσοδοφόρες και κερδοφόρες.

Είναι ανάγκη να αφεθεί στην άκρη το άγχος. Γνωρίζω πως τα προβλήματα είναι μεγάλα και πολλά και δεν γράφω από μακριά, στη μακαριότητα και ασφάλεια της απομονώσεώς μου. Η βιοπάλη για τον επιούσιο άρτο, η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, η μείωση μισθού, η αύξηση της φορολογίας, η μελαγχολική προοπτική για το μέλλον, είναι λίγα από τα πολλά θέματα που δημιουργούν στον άνθρωπο άγχος. Μερικοί παραμιλούν και στον ύπνο και στον ξύπνιο τους. Ο Θεός, ως παντογνώστης, προγνώστης και καρδιογνώστης, γνωρίζει όλων τις ακριβείς ανάγκες, ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Φροντίζει για όλα ανύστακτα. Θέλει την εμπιστοσύνη μας, την οποία όμως δεν του τη δίνουμε εύκολα. Τον λέμε Πατέρα, μα δεν τον αισθανόμεθα έτσι. Είμεθα παιδιά Του, μας δεν αισθανόμεθα αδέλφια με τους συνανθρώπους μας. Για τον Θεό, δεν υπάρχουν άλυτα προβλήματα, αδιέξοδοι δρόμοι και άφωτα τούνελ. Αρκεί κανείς υπομονετικά να τον εμπιστευθεί.

Ο Θεός γνωρίζει πολύ καλά τα παιδιά Του. Είναι τα αγαπητά πλάσματά Του. Γνωρίζει ότι είναι ευκολοπαρασυρόμενα και ευκολοεξαπατούνται. Γι' αυτό τους χάρισε τη διορθωτική και ιαματική μετάνοια. Δεν θέλησε ο Θεός να κάνει τον άνθρωπο άπτωτο. Να τον βάλει θέλοντας και μη στον παράδεισο. Ο Θεός δεν είναι δικτάτορας. Άφησε τον άνθρωπο να διαλέξει ελεύθερα το καλό ή το κακό. Δεν θέλησε με το ζόρι να τους κάνει όλους καλούς. Όλοι, αν θέλουν, μπορούν να μετανοήσουν και να απαλλαγούν από το ενοχλητικό βάρος των ανομημάτων τους.

Παρά την κάποια διάχυση του θέρους, όταν καθυστερεί ο ύπνος, με τα ανοιχτά παράθυρα, τον έναστρο και ασέληνο ουρανό ή με ωραία πανσέληνο, με θαλάσσια αύρα ή βουνίσια δροσιά, μπορεί ο άνθρωπος να αναλογισθεί την παιδική αθωότητα, τη γαλήνη της γιαγιάς του, τις καλές του σκέψεις, και να μισήσει ειλικρινά ό,τι το εμπαθές, το ανίερο, το άηθες και ανειλικρινές που έχει γεμίσει η ζωή του. Τότε οι διακοπές του θα είναι ένας σημαντικός σταθμός της ζωής του, μία ανάπαυλα, ανακούφιση και ενίσχυση.


Από τη συνάδελφο:  Κα Καλλιόπη Εργαζάκη.

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1985

αναρτήθηκε στις 22 Ιουλ 2011, 3:25 μ.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ   [ ενημερώθηκε 2 Αυγ 2011, 9:48 μ.μ. ]

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή..
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..


Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν
υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα,όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί....

Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.
Τον/Την ευχαριστούμε για το ταξίδι...

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ
ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΔΙΑ...

Από τη συνάδελφο:  Κα Καλλιόπη Εργαζάκη.

Η γλώσσα μας

αναρτήθηκε στις 28 Ιουν 2011, 9:25 π.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ   [ ενημερώθηκε 28 Ιουν 2011, 9:29 π.μ. ]


Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες)
Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια.
(Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)

Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και.....στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική.
(Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.

Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ


Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι ' αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις».Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρ=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. ( ΣημείωσηΒΜ από το αρ προέρχονται και αρουραίος καθώς άργυρος, άργιλος κτλ.)

Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.

Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα,statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.

Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ


Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.

Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:

«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα - μητέρα των εννοιών μας - μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.

Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ ' εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.

Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».

Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.

Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της.

Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Από τη συνάδελφο:  Κα Καλλιόπη Εργαζάκη.

Η ιστορία δεν ξαναγράφεται

αναρτήθηκε στις 19 Φεβ 2011, 10:57 π.μ. από το χρήστη ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΑΕΔ ΚΡΗΤΗΣ   [ ενημερώθηκε 27 Μαρ 2011, 11:31 π.μ. ]

Του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου
 Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στην πατρίδα μας έντονη και συστηματική προσπάθεια επανεγγραφής της ιστορίας, τα αποτελέσματα της οποίας αναδεικνύουν τις βαθύτερες προθέσεις της: την αποδόμηση και αλλοίωση της ιστορικής γνώσης και αλήθειας, κυρίως όσον αφορά στην περίοδο του αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας και στον ρόλο της Εκκλησίας στην επανάσταση

για την ελευθερία. Η προσπάθεια αυτή δε κρύβεται. Παρουσιάζεται δε ως αναγκαιότητα(!), στο πλαίσιο της διαμόρφωσης καλών σχέσεων με γειτονικά κράτη, απαλλαγμένων από τις ιστορικές εκείνες αναφορές που δήθεν δηλητηριάζουν και υποσκάπτουν την καλή γειτονία. Παρουσιάζεται, επίσης, ως καρπός δήθεν σύγχρονης επιστημονικής επεξεργασίας, η οποία επιθυμεί να δει τα ιστορικά γεγονότα από μια σύγχρονη(!) οπτική γωνία. Το μόνο που καταφέρνει, τελικά, είναι να τα αντικρύσει υπό το πρίσμα απροκάλυπτων ιδεολογικών αγκυλώσεων που αντιπροσωπεύουν μόνο τον υποκειμενισμό των εκφραστών τους και τίποτα άλλο. Στρατευμένα όργανα αυτής της προσπάθειας γίνονται, Εφημερίδες και τηλεοπτικοί Σταθμοί, μετρημένοι Πανεπιστημιακοί Καθηγητές και νεόκοποι ιστορικοί, για τους οποίους η Εκκλησία και ο διαχρονικός ρόλος Της στην ιστορική πορεία αυτού του τόπου ήταν πάντοτε αφορμή μίζερης και, εν πολλοίς, άδικης κριτικής.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι η γεμάτη σκοπιμότητες προσπάθεια αλλοίωσης της ιστορικής πραγματικότητας, διεισδύει, τεχνηέντως και στα βιβλία Ιστορίας, όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, γεγονός που συνιστά ύψιστο κίνδυνο για τη νέα γενιά, αλλά και το μέλλον της πατρίδας. Η προσπάθεια να γαλουχηθούν οι νέες γενιές χωρίς γνήσια και αυθεντική γνώση ή και καθόλου ιστορική γνώση, συνιστά εγκληματική πρόκληση, καθότι αποσκοπεί στη δημιουργία άνευρων και ανιστόρητων πολιτών, οι οποίοι δύσκολα θα αγαπήσουν και θα υπερασπιστούν μία πατρίδα, της οποίας το ιστορικό υπόβαθρο αγνοούν.

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η απόκρυψη της ιστορικής αλήθειας για την εξυπηρέτηση οποιονδήποτε σύγχρονων σκοπιμοτήτων επιτυγχάνει τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Και αυτό γιατί, κατά τη γνώμη μας, δε μπορεί οι σχέσεις των κρατών και των λαών να κτίζονται πάνω σε εσκεμμένες ιστορικές αλλοιώσεις, πάνω σε ανακρίβειες και να κρύβονται πίσω από χρωματισμένες παρωπίδες. Αντιθέτως, η ειλικρινής και ανδρεία αναμέτρηση με την ρεαλιστική ιστορική καταγραφή, είναι ο μόνος τρόπος για να λυτρωθούν οι λαοί από τις σκοτεινές πτυχές της ιστορίας τους και να προχωρήσουν στο μέλλον, πατώντας σταθερά στην αλήθεια.

Για τους παραπάνω λόγους, διατρανώνουμε την ανάγκη καταγραφής της ιστορικής αλήθειας, όπως την παραλάβαμε από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, και διαδηλώνουμε, με τόλμη και παρρησία, προς κάθε κατεύθυνση, πως Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ.
Από τη συνάδελφο:  Κα Καλλιόπη Εργαζάκη.
 

1-10 of 14