Erodium carvifolium

Home    Actueel   Soorten   Extra informatie     Literatuur     Links   Fotogalerij  Zoek

absinthioides 
acaule 
aguilellae
alpinum
astragaloides 
boissieri 
botrys

carvifolium

castellanum
cazorlanum
celtibericum
cheilanthifolium
chrysanthum
ciconium
cicutarium
corsicum
daucoides
foetidum
gaussenianum
glandulosum
glaucophyllum

gruinum
guicciardii
guttatum
hartvigianum
hendrikii
hoefftianum
iranicum
jahandiezianum
janszii
laciniatum
litvinovii
lucidum
macradenum
macrocalyx
malacoides

manescavi
maritimum
moschatum
mouretii
munbyanum
nervulosum
paularense

petraeum
pulverulentum

recoderii
reichardii 
rodiei 
rupestre
rupicola
sanguis-christi
stephanianum

supracanum
texanum
tibetanum

tordylioides
touchyanum

trichomanifolium
trifolium
valentinum
vetteri


 

Erodium carvifolium Boiss. et Reuter 1842

Boissier, E. and B. Greuter (1842). Diagnoses plantarum novarum hispanicarum:9-10








Bloeitijd: mei-oktober
Bloemen: zygomorf, donker roze met donker rode honingmerk op de bovenste twee bloemblaadjea
Blad: zeer fijn verdeeld, ontbreken van lobben op de hoofdnerf
Vrucht: 8-10 mm
Bek: 30-40 mm
Status: endeem
Verspreiding: Spanje: Sierra de Gredos en mogelijk oostelijk Cantabria Herkomst naam: vanwege de gelijkenis met de bladeren van karwij: bladeren gelijkend op karwij
Sectie: sectie Cicutaria, subsect. Romana, serie E. carvifolium
Soortgenoten: E. castellanum, E. rupicola, E. manescavi



E. carvifolium is een stengelloze meerjarige plant voorkomend in de grazige weiden van de bergen van de Gredos in centraal Spanje. Een grote plant met heel veel bloeistengels. Wie geluk heeft kan hem langs de kant van de weg zien staan zolang er niet is gemaaid. E. carvifolium heeft grote gelijkenis met  E. castellanum zoals Guittonneau beschrijft in 1972. Carlos Aedo (1993) beweert dat de oorspronkelijke determinatie E. carvifolium ssp. castellanum van Guittonneau in 1967   juist is en dat er zelfs een zeer westelijke vindplaats van is gevonden in Asturias. E. carvifolium en E. castellanum lijken uiterlijk erg veel op elkaar maar E. castellanum heeft twee verschijningsvormen. In de graslanden aan de voet van de Sierra de Urbion is het een grote plant met fijn verdeeld blad. Hoger in de bergen, waar hij in de stenige grasvelden tussen de dennenbomen groeit,  is het een kleine gedrongen plant. De bladeren zijn minder fijn verdeeld en enigszins getand. De bloemen hebben een anders gevormd honingmerk. Guittonneau (1972) noemt deze vorm hexaploid. Hij stelt ook dat beide soorten niet meer met elkaar kunnen kruizen, dat ze genetisch van elkaar geisoleerd zijn geraakt.


Verwijzingen:

CATÁLOGO DE ESPECIES VEGETALES AMENAZADAS DE LA COMUNIDAD EXTREMEÑA (2001) p. 192: Erodium carvifolium

Aedo, C., J. J. Aldasoro, et al. (1993). Another chorological surprise of great importance: Erodium carvifolium Boiss. and Reuter, diag. pl. nov. hisp.: 9(1842), s. l., in Asturias.” Anales del Jardin Botanico de Madrid 51(1): 147-148.