Leuk & wetenswaardig‎ > ‎Blogs‎ > ‎

Waar doe ik het voor?

Geplaatst 21 mrt. 2012 11:12 door Kees Notenboom

Die vraag heb ik me al meerdere keren gesteld in mijn leven. Het klinkt misschien dramatisch, maar het is in wezen een belangrijke vraag voor ieder: waarom heb ik de baan die ik heb? Waarom heb ik hier wel en daar geen tijd voor over? Ik heb mezelf die vraag al vaker gesteld als het gaat om dansen in het algemeen en wat meer in het bijzonder ook over Equality dancE. Voor het dansen zelf kan ik het precies aangeven: ik vind het leuk, intrigerend, gezellig, uitdagend en ontspannend. Voor Equality dancE zo heb ik gemerkt, is die vraag in de loop der tijd telkens met andere argumenten te beantwoorden.

Enkele weken terug ben ik bij de jaarlijkse wedstrijd in Londen geweest. Je kunt me er bijna elk jaar vinden, want het is een fantastische wedstrijd; leuke sfeer, hoge kwaliteit dansers, goede organisatie. Bij die gelegenheid heb ik gesproken met Hadass Armon, die zich samen o.a. Davy Brocatus namens de ESSDA met de Eurogames Budapest bezighoudt.  De ESSDA kun je beschouwen als de gezamenlijke Europese Equality’s. De ESSDA spant zich ervoor in de danswedstrijden op de Games van voldoende niveau te laten zijn. Ik wil er later nog eens wat meer over schrijven.

Hadass en Davy hebben zich deze keer niet alleen met het dansen bezig gehouden, maar ook met veiligheidsaspecten. Er zijn namelijk veel geruchten. Ja, het klopt: het kan beter met het LGBT-klimaat in Hongarije. En ja: ze lopen een paar jaartjes achter op West-Europa. En nee: het is geen achterlijke middeleeuwse LGBT-onvriendelijke maatschappij. Mijn eigen waarneming  in Budapest, enkele jaren geleden: een aantal kroegen die in de Reguliersdwars niet zouden misstaan. Raad van de ESSDA in het kort: mannen: loop niet hand-in-hand, mannen en vrouwen: tongzoenen liever buiten de openbaarheid. Maar eh, geldt dat eigenlijk ook niet voor bepaalde wijken in Nederland? Beperkt tot mij eigen woonplaats: wat denk je van Kanaleneiland of Leidsche Rijn? En hebben jullie wel gehoord van de incidenten in Rotterdam bij de EuroGames vorig jaar?

Mij gedachten gaan terug naar de Gay Games Amsterdam in 1998, de eerste keer buiten het Amerikaanse continent, de eerste keer met dansen als onderdeel. Ook ik was wedstrijddanser. Samen met mijn toenmalige partner Marcel trainde ik wekelijks bij Danscentrum Gobits, de enige dansschool waar we als mannenpaar welkom waren in Amsterdam (los van één avond COC). De Games-organisatie had de zaal dan ook opgegeven als trainingsmogelijkheid voor de buitenlandse dansparen die al voor de Games in Amsterdam aanwezig zouden zijn.  

Op dinsdagavond voor de opening van de Games ontmoette ik ze: een mannenpaar uit Texas. Hadden 2 jaar getraind voor de Gay Games in een kamer van 10 bij 10. Geen trainer durven vragen. Nooit enig ander dansend mannenpaar gezien. Terwijl ik dit schrijf, schieten de tranen me weer in de ogen. Wat waren we als Nederlanders bevoorrecht! Op dat moment was het voor mij echt duidelijk: we hebben dus niet voor niets de Gay Games naar Nederland gehaald. En niet voor niets hebben we het dansen als onderdeel opgenomen!

En nu weet ik weer precies waarom ik doe wat ik doe bij Equality dancE. Ik draag bij aan een betere samenleving, waarin de LGBT-danser zich prettig voelt.

Ik hoop je tegen te komen bij dansvloer in Budapest.

21 maart 2012, Kees Notenboom