Αρχική

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

 24 – Δευτέρα της 16ης Εβδομ. της κοινής Περιόδου του Έτους

- Αγίου Σαρβελίου Makhluf, πρεσβυτέρου. - Χριστίνης παρθενομάρτυρος

7:00 μ.μ. (Αγ. Ανάργυροι) Θεία Λειτουργία υπέρ υγείας.

8:00 μ.μ. (Ησυχαστήριο) Συναυλία της Ομάδας Κ. Π. Καβάφη «Απ’ έξω και τραγουδιστά». Τα έσοδα θα διατεθούν εξ ολοκλήρου στο Ησυχαστήριο.

 

25 - Τρίτη - ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ, ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

7:00 μ.μ. (Κιουρά Πλάκας) Λειτουργία για Ισίδωρο, Αννέτα και Μαρία Προβελεγγίου.

7:30 μ.μ. (Πέτρα) Πανηγυρική Αρχιερατική θεία Λειτουργία.

 

26 - Τετάρτη - Αγίων Ιωακείμ και Άννης, γονέων της Παναγίας.

7:00 μ.μ. (Αληθινή) Πανηγυρική θεία Λειτουργία υπέρ κάβων κι ευλαβών στο εξωκλήσι της Αγ. Άννας.

 

27 – Πέμπτη - Αγίου Παντελεήμονα, Μάρτυρος.

7:00 μ.μ. (Παπούρι) Πανηγυρική θεία Λειτουργία υπέρ κάβων κι ευλαβών στο εξωκλήσι του Αγ. Παντελεήμονα.

7:00 μ.μ. (Φοίνικα) Πανηγυρική Αρχιερατική  θεία Λειτουργία.

 

28 - Παρασκευή της 16ης Εβδομ. της κοινής Περιόδου του Έτους

- Ναζαρίου και Κελσίου μαρτύρων

7:00 μ.μ. (Κιουρά, Σκαλί) Λειτουργία για Γεώργιο και Αικατερίνη Ρηγούτσου.

 

29 - Σάββατο - Αγίας Μάρθας, Αδελφής του Λαζάρου.

6:00 μ.μ. (Αγ. Τριάδα) Λειτουργία για Πέτρο, Δημήτριο, Μαγδαληνή, Σεβαστιανό, Βενέδικτο, Μάριο και Κατίνα. [π. Ανδρέας]

6:30 μ.μ. (Αγ. Γεώργιο) Βάπτιση τέκνου Δωροθέας Ξενάκη και Νικολάου Φρέρη.

7:00 μ.μ. (Αγ. Ιωάννη) Θεία Λειτουργία.

 

30 - ΚΥΡΙΑΚΗ, 17η ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ

9:00 π.μ. (Αγ. Ιωάννη) Λειτουργία για Μιχαήλ και Μαρία Βαφέα, Κωνσταντίνο και Μαρία Καλογεράκη και συγγενείς αυτών.

10:00 π.μ. (Αγ. Σεβαστιανό) Λειτουργία για όλους τους Ενορίτες. Ιδιαίτερα προετοιμασμένη για τα παιδιά. [π. Ανδρέας]

11:00 π.μ. (Αγ. Γεώργιο) Λειτουργία για όλους τους Ενορίτες. [π. Ιωσήφ]

7:00 μ.μ. (Παπούρι) Λειτουργία για Δημήτριο, Νικολέτα, Μαργαρίτα και Μάρκο. [π. Ιωσήφ]

 

* Αύριο οι Πατέρες Ιησουίτες πανηγυρίζουν τον Ιδρυτή τους, Άγιο Ιγνάτιο.

31 - Δευτέρα - Αγίου Ιγνατίου Λογιόλα, Πρεσβυτέρου.

7:00 μ.μ. (Αγ. Ανάργυροι) Λειτουργία για Ιωάννη, Ιωάννα, Γεώργιο

και Μαγδαληνή. [π. Ιωσήφ]

Λειτουργία για Γονείς και αδέλφια Μάρκου και Μαρίας Βουτσίνου. [π. Ανδρέας]

 

Αύγουστος 2017

Καλό Μήνα!

1 - Τρίτη - Αγίου Αλφόνσου Μαρία de Liguori, Επισκόπου και Διδασκάλου της Εκκλησίας.

7:00 μ.μ. (Κιουρά, Βορνάς) Λειτουργία για Νινέτα Σαλάχα και αποβιώσαντα μέλη οικογενειών Γεωργίου Σαλάχα και Ισιδώρου Ρούσσου.

 

2 - Τετάρτη της 17ης Εβδομ. της κοινής Περιόδου του Έτους  - Αγίου Ευσεβίου των Βερκελλών, Επισκόπου,Αγίου Πέτρου Ιουλιανού Eymard, Πρεσβυτέρου.

7:00 μ.μ. (Σκορδιά) Πανηγυρική θεία Λειτουργία υπέρ κάβων κι ευλαβών στο εξωκλήσι της Παναγίας των Αγγέλων.

 

* Αύριο ΠΡΩΤΗ ΠΕΜΠΤΗ του μήνα.

Ημέρα αφιερωμένη στην προσευχή για τις Κλήσεις στην Ιερατική και Μοναχική ζωή. 

 

3 - Πέμπτη - Αγίας Λυδίας της Φιλιππησίας, πρώτης Χριστιανής της Ευρώπης.

7:00 μ.μ. (Κιουρά, Πλάκας) Λειτουργία για Λοράν Ρούσσο και τα μέλη της οικογένειας Δημητρίου Βαφέα.

7:30 μ.μ. (Μάννα) Προσευχή για τις Ιερατικές και Μοναχικές Κλήσεις.

 

Αύριο ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ του μήνα.

ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ:

Γενικός σκοπός: Για τους καλλιτέχνες της εποχής μας, ώστε, διαμέσου των έργων του ταλέντου τους, να βοηθήσουν όλους τους ανθρώπους να ανακαλύψουν την ομορφιά της Δημιουργίας.

 

4 – Παρασκευή - Αγίου Ιωάννη Vianney, Πρεσβυτέρου. Προστάτης των Εφημερίων.

* Επέτειος θανάτου π. Δημητρίου Φρέρη, Καπουκίνου, 4/8/2005.

 

* Το πρωί ο π. Ανδρέας θα φέρει τη Θεία Κοινωνία στους Ασθενείς και Ηλικιωμένους.

 

7:00 μ.μ. (Αγ. Ιωάννη) Θεία Λειτουργία.

7:00 μ.μ. (Αγ. Αντώνιο) Λειτουργία για Γεώργιο, Αγγελική, Μαρία, Φραγκίσκο και Νικολέτα Περρή.

  

5 - Σάββατο της 17ης Εβδομ. της κοινής Περιόδου του Έτους

των Εγκαινίων της Βασιλικής της Αγίας Μαρίας της Μείζονος στη Ρώμη.

6:00 μ.μ. (Αγ. Τριάδα) Λειτουργία για Κωνσταντίνα και Μάρκο Μαραγκό (Αδελφ. Παναγίας Ελπίδας, τελευταία, 16/16).

7:00 μ.μ. (Αγ. Ιωάννη) Θεία Λειτουργία.

 

6 - ΚΥΡΙΑΚΗ - ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

9:00 π.μ. (Αγ. Ιωάννη) Θεία Λειτουργία.

10:00 π.μ. (Αγ. Σεβαστιανό) Λειτουργία για όλους τους Ενορίτες. [π. Ιωσήφ]

11:00 π.μ. (Αγ. Γεώργιο) Λειτουργία για όλους τους Ενορίτες. [π. Ανδρέας]

7:00 μ.μ. (Καρδιανή) Λειτουργία για Γεώργιο, Φρειδερίκο, Καντιώ, Κωνσταντίνο και Γάσπαρη.

 

7 – Δευτέρα της 18ης Εβδομ. της κοινής Περιόδου του Έτους

- Αγίου Σίξτου 2ου, Πάπα και των συντρόφων Μαρτύρων, - Αγίου Γαετάνου, Πρεσβυτέρου.

6:00 μ.μ. (Κοιμητήριο) Μνημόσυνο λόγω εκταφής Αδ. Στέφανου Δουράτσου.

7:00 μ.μ. (Αγ. Ανάργυροι) Λειτουργία για Ιωάννη, Καρμελίνα και Δομένικο.

 

8 – Τρίτη - Αγίου Δομινίκου, Πρεσβυτέρου.

* Σήμερα οι Δομινικανοί Πατέρες και οι Δομινικανίδες Αδελφές (Θήρας) πανηγυρίζουν τον Άγιο Δομίνικο, Ιδρυτή τους, με το βαθμό της Πανήγυρης.

 

§§§

Ευχαριστούμε την Ι.Σ. για την προσφορά των €100 στον Ι.Ν. Αγ. Σεβαστιανού και των €50 σε αναγκεμένη οικογένεια.

Ευχαριστούμε την οικογένεια Βενέδικτου Σαγγινέτου που πρόσφεραν τον δίσκο του πανηγυριού του ιδιωτικού τους εξωκκλησίου για την επισκευή του Αγίου Ιωάννη στην Αληθινή.

 

§ § §

 

   Πρόγραμμα Κοιμητηρίου

Δευτέρα 24 Ιουλίου 6:00 μ.μ. Λειτουργία για Σπεράντσα Αντωνίου Φωσκόλου (λόγω εκταφής).

Παρασκευή 28 Ιουλίου 6:00 μ.μ. Λειτουργία για Ειρήνη (εκταφή) και Μάρκο Σκιάφο.

Δευτέρα 31 Ιουλίου 6:00 μ.μ. Λειτουργία για Κάρολο - Ελένη Πρίντεζη και Διονύσιο - Καικιλία - Μαριάννα Κλάδη.

Πέμπτη 3 Αυγούστου 6:00 μ.μ. Λειτουργία για Ιωσήφ - Ευαγγελία - Αντωνέττα Μαραγκού και Εμμανουήλ Κατερινάκη.

Δευτέρα 7 Αυγούστου 6:00 μ.μ. Μνημόσυνο λόγω εκταφής Αδ. Στέφανου Δουράτσου.

 

 { { {

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΕΞΩΚΚΛΗΣΙΩΝ

ΣΕ ΑΠΑΝΩ ΜΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ

Ιούλιος - Αύγουστος 2017

 

Εξωκκλήσι Αγίου Βενέδικτου στο Σα Μιχάλη.

Τετάρτη 12 Ιουλίου στις 7.30 μ.μ.

 

Εξωκκλήσι Αγίας Άννας στην Αληθινή.

Τετάρτη 26 Ιουλίου στις 7.00 μ.μ.

 

Εξωκκλήσι Αγίου Παντελεήμονα στο Παπούρι.

Πέμπτη 27 Ιουλίου στις 7.00 μ.μ.

 

Εξωκκλήσι Παναγίας των Αγγέλων στη Σκορδιά.

Τετάρτη 2 Αυγούστου στις 7.00 μ.μ.

 

Εξωκκλήσι Παναγίας στην Χαλανδριανή.

Τρίτη 15 Αυγούστου στις 10.30 π.μ.

 

Εξωκκλήσι Αγίου Ιωάννη στο Σύριγγα.

Τετάρτη 16 Αυγούστου στις 7.00 μ.μ.

 

Εξωκκλήσι Αγίου Ιωάννη στο Πλατύ Βουνί.

Παρασκευή 18 Αυγούστου στις 7.00 μ.μ.

 

Εξωκκλήσι Καρδιανής στο Μύττακα.

Κυριακή 20 Αυγούστου στις 6.30 μ.μ.


Εξωκκλήσι Αγίου Γεωργίου στον Κάμπο.

Τετάρτη 23 Αυγούστου στις 7.00 μ.μ.


Εξωκκλήσι Αγίου Ιωάννη στην Αληθινή.

Τρίτη 29 Αυγούστου στις 6.30 μ.μ.


< > < > < >

        Ένα ζευγάρι πιστών χριστιανών απέκτησαν ένα μωράκι που όμως ήταν τυφλό. Ευχαρίστησαν, όπως το έκαναν για όλα, τον Θεό και αποφάσισαν να του φέρονται εντελώς φυσιολογικά. Του δίδαξαν να κάνει δουλειές, του έμαθαν ποδήλατο και διάφορα παιχνίδια. Περισσότερο απ’ όλα όμως, του μίλησαν για τον Ιησού Χριστό και για τη θαυμαστή σχέση που θα μπορούσε να έχει μαζί του.

Το παιδί καθώς μεγάλωνε εκδήλωνε ασυνήθιστα πλούσιο και στοργικό εσωτερικό κόσμο. Είχε αγάπη για όλους.

Ένα καλοκαίρι, σε μια κατασκήνωση για τυφλά παιδιά, καθώς περπατούσε έπεσε πάνω σ’ ένα άλλο τυφλό παιδάκι. «Ε! Πρόσεξε!» του φώναξε το άλλο παιδάκι, «δεν βλέπεις ότι είμαι τυφλός;» Και ο καλοκάγαθος μικρός, για να μην τον στεναχωρήσει, του απάντησε: «Με συγχωρείς! Δεν σε είδα!»

Πολλές φορές χρησιμοποιούμε τις αδυναμίες και τις ελλείψεις μας σαν δικαιολογίες, πράγμα που ο μικρός ήρωας της ιστορίας μας δεν το έκανε. Λέμε «ε! δεν είμαι και τέλειος!» και αναπαυόμαστε σ’ αυτό. Σίγουρα δεν είμαστε τέλειοι. Το θέμα όμως είναι: είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε; Το θέλουμε με όλη μας την καρδιά; Ή μήπως έχουμε βολευτεί και δικαιολογούμε την κατάστασή μας;

Ο Θεός δεν ανέλαβε να μας λυτρώσει από την αμαρτία μας δια του Ιησού Χριστού, ώστε να παραμείνουμε ελλιπείς και κακομοίρηδες. Έχει θαυμαστά έργα για μας και θέλει κάθε μέρα να αυξανόμαστε, να ωριμάζουμε και να μοιάζουμε όλο και περισσότερο του Κυρίου μας. Το αντίθετο είναι πονηρό και δεν ταιριάζει στο πνεύμα του χριστιανισμού.

Λόγια Ζωής 2009

15Προσέχετε, λοιπόν, πώς πορεύεσθε: όχι ως ανόητοι, αλλά ως σοφοί, 16επωφελούμενοι απ' τον χρόνο, διότι οι μέρες είναι πονηρές. 17Για το λόγο αυτό, μη γίνεσθε άφρονες, αλλά να καταλάβετε καλά ποιό είναι το θέλημα του Κυρίου. 18Μη μεθάτε με κρασί, που οδηγεί στην ασωτία, αλλά να είσθε γεμάτοι από το Πνεύμα, 19συνδιαλεγόμενοι μεταξύ σας με ψαλμούς και ύμνους και πνευματικές ωδές, τραγουδώντας και ψάλλοντας προς τον Κύριο μέσα στην καρδιά σας, 20ευχαριστώντας πάντοτε το Θεό Πατέρα για όλα, στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. (Προς Εφεσίους, 5,15-20)

 < . > < . > 

                      «Όλα επιτρέπονται», λένε μερικοί. Ναι, αλλά όλα δεν συντελούν στο καλύτερο. «Όλα επιτρέπονται», δεν οικοδομούν όμως όλα. Δεν πρέπει κανείς να επιδιώκει ό,τι βολεύει τον ίδιο, αλλά ό,τι βοηθάει τον άλλο. (Α’ Κορ. 10,23-24)

             «Ο Χριστός μας απελευθέρωσε για να είμαστε ελεύθεροι. Παραμένετε, λοιπόν, σταθεροί στην ελευθερία και μην ξαναμπαίνετε κάτω από ζυγό δουλείας. … Ο Θεός, λοιπόν, αδελφοί μου, σας κάλεσε για να ζήσετε ελεύθεροι. Μόνο να μην γίνει η ελευθερία αφορμή για αμαρτωλή διαγωγή, αλλά με αγάπη να υπηρετείτε ο ένας τον άλλο. …

Αν κάποιος, αδελφοί μου, βρεθεί να κάνει κάποιο παράπτωμα, εσείς που έχετε το Πνεύμα του Θεού να τον διορθώνετε με πραότητα. Προσέχετε μόνο να μην παρασυρθείτε κι εσείς από τον πειρασμό. Να σηκώνετε ο ένας το φορτίο του άλλου κι έτσι θα εφαρμόσετε πλήρως το νόμο του Χριστού. (Προς Γαλάτας, 5,1. 13. & 6,1-2)

 

Κάποτε ένας κηπουρός φύτεψε για δοκιμή στον κήπο του κολοκύθια και καρπούζια ανάκατα. Όταν ήρθε ο καιρός της συγκομιδής, τα καρπούζια είχαν πάρει τη γεύση των κολοκυθιών, άνοστα και άγλυκα, τόσο που δεν μπορούσες να τα φας, μα και τα κολοκύθια όταν ωρίμασαν είχαν πάρει τη γλυκύτητα των καρπουζιών, που προκαλούσε στη γεύση αηδία.

Ο Κύριος μας έβαλε τα δικά του παιδιά μέσα στον κόσμο. Δεν μας προόρισε για απομόνωση, για μια ζωή κλεισμένη στο ησυχαστήριο, μακριά από τη βουή, την αμαρτία, τον παραλογισμό του κόσμου. Είμαστε στον κόσμο, αλλά δεν του ανήκουμε. Είναι αυτό ένα σημείο που ο χριστιανός πρέπει να το προσέξει στην πολιτεία του και στις συναλλαγές του εδώ κάτω. Ζούμε και κινούμαστε ανάμεσα σε ανθρώπους - τους οικείους μας, γείτονες, συγγενείς, συναδέλφους, φίλους και γνωστούς - που δεν γνωρίζουν για την αγάπη του Θεού, για τη σωτηρία που χαρίζει ο Χριστός. Είμαστε δίπλα τους, για να τους δείξουμε το δρόμο της ζωής, τον Ιησού Χριστό και όχι για να επηρεαστούμε από τη δική τους πορεία. Πρέπει να προσέχουμε τι ακούμε, τι βλέπουμε, σε ποιους δρόμους βαδίζουμε. Αν η κοσμική νοοτροπία μας επηρεάζει, αν ο συγχρωτισμός μας με κάποια άτομα μας πηγαίνει πίσω ως προς την πίστη μας και την αφοσίωσή μας στον Κύριο, είναι σημάδι πως πρέπει να απέχουμε. Για τίποτα στον κόσμο, για καμία σχέση, για κανένα δεσμό, για καμία υποχρέωση δεν αξίζει να χαλαρώσει η σύνδεσή μας με τον Πατέρα μας, να χαθεί το άρωμα της ζωής του Ιησού Χριστού, να τρωθεί η πνευματική μας υγεία. Αν χωλαίνουμε ανάμεσα στον κόσμο και στον Χριστό, κάποια στιγμή θα πέσουμε και θα συντριφθούμε και το σίγουρο είναι πως θα χάσουμε την αιώνια ζωή.

   

Σοφά λόγια

 

à Τον άνθρωπο πρέπει να τον γνωρίσεις για να τον αγαπήσεις. Τον Θεό πρέπει να τον αγαπήσεις για να Τον γνωρίσεις.

à Κοίταζε πίσω σου με ευχαριστία, γύρω σου με πίστη, εμπρός σου με ελπίδα.

à Μπορούμε να φανούμε χρησιμότεροι στην κοινωνία διορθώνοντας τα δικά μας λάθη, παρά προσπαθώντας να διορθώσουμε τα λάθη των άλλων.

à Για αυτόν που έχει πίστη, καμιά εξήγηση δεν είναι αναγκαία. Για αυτόν που δεν έχει πίστη, καμιά εξήγηση δεν είναι δυνατή. (Άγιος Θωμάς Ακινάτης)

à Να ενεργείς σαν τα πάντα να εξαρτώνται από εσένα. Να πιστεύεις σαν τα πάντα να εξαρτώνται από το Θεό.

à Δεν είναι ταιριαστό, όταν υπηρετεί κάποιος το Θεό, να έχει πρόσωπο σκυθρωπό και έκφραση ψυχρή. (Αγ. Φραγκίσκος)

 § § §

  Ευχαριστούμε τις οικογένειες που προσφέρουν το λάδι για το καντήλι στον Αγ. Σεβαστιανό και στην Αγ. Τριάδα.

  Ευχαριστούμε όσους πρόσφεραν βάγια και άνθη για την Μεγάλη Εβδομάδα και όσους βοήθησαν με κάθε τρόπο στις Ακολουθίες: τις χορωδίες μας, τους ενοριακούς συμβούλους, τις κυρίες επί την καθαριότητα και τον στολισμό, όσους στόλισαν και όσους σήκωσαν τον επιτάφιο, τα παιδιά του νιπτήρα και τους λειτουργοΰπηρέτες,  και όλους όσοι βοήθησαν ώστε οι τελετές μας να είναι με ευλάβεια και χάρη. Και του χρόνου να είμαστε καλά να ζήσουμε την Μεγάλη Εβδομάδα.

 

<><>

   Ο Μάιος είναι ο μήνας κατά τον οποίο η ευλάβεια των πιστών ιδιαίτερα αφιερώνεται στην Υπερευλογημένη Μαρία και είναι η ευκαιρία πίστης και αγάπης που οι Καθολικοί σε όλα τα μέρη του κόσμου αποδίδουν στην Βασίλισσα των Ουρανών. Αυτό το μήνα οι Χριστιανοί, και στους ναούς και στις οικίες των, προσφέρουν από την καρδιά τους στη Μαρία μία ιδιαίτερη θερμή και γεμάτη αγάπη ευλάβεια προσευχής και προσκύνησης. Αυτό το μήνα, «οι χάρες της ευσπλαχνίας του Θεού ρέουν εν αφθονία από τον θρόνο της» (Πάπας Παύλος 6ος, Ο Μάιος μήνας, αρ. 1).

  Αυτή η Χριστιανική συνήθεια, να αφιερώνουμε τον μήνα Μάιο στην Παναγία Παρθένο, αναδείχθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα. Με αυτό τον τρόπο η Εκκλησία εκχριστιάνισε πολλές κοσμικές γιορτές που υπήρχαν τον καιρό εκείνο. Τον 16ο αιώνα εμφανίστηκαν και βιβλία που προωθούσαν αυτή την ευλάβεια.

  Η ευλάβεια αυτή έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής ανάμεσα στους Ιησουΐτες κατά το 1700 στη Ρώμη και από εκεί διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο. Ο Πάπας Πίος 12ος εδραίωσε περισσότερο τον Μάιο ως τον Μήνα της Παναγίας όταν καθιέρωσε την εορτή της Παναγίας Βασίλισσας στις 31 Μαΐου το 1945 (έτος αφιερωμένο στην Παναγία). Στις 31 Μαΐου τώρα εορτάζουμε την επίσκεψη της Παναγίας στην Αγία Ελισάβετ. Η εορτή της Παναγίας Βασίλισσας μεταφέρθηκε στις 22 Αυγούστου. Η Εκκλησία έχει αναφέρει ιδιαίτερες ευεργεσίες (χάρες) σε σχέση με την ευλάβεια στην Παναγία, όχι μόνο κατά τον Μάιο, αλλά και όλο το χρόνο. Η ευλάβεια της Παναγίας κατά τον Μάιο επιβεβαιώθηκε και από την πρώτη εμφάνιση της Παναγίας στη Φάτιμα στις 13 Μαΐου 1917.

 <><>

 «Οι υπαρξιακές συνέπειες της ανάστασης είναι απαράμιλλες. Αποτελεί την απτή, τεκμηριωμένη, εμπειρική απόδειξη ότι στη ζωή υπάρχει ελπίδα και νόημα. [...] ο Θεός μάς έχει αγγίξει εκεί που βρισκόμαστε και έχει νικήσει τον έσχατο εχθρό μας. Δεν είμαστε τα ορφανά του σύμπαντος, όπως μας κάνει η σύγχρονη κοσμοθεωρία. Και αυτές οι υπαρξιακές συνέπειες της ανάστασης μπορούν να διαπιστωθούν αν συγκρίνουμε τους μαθητές πριν και μετά. [...] από φοβισμένοι λαγοί μεταμορφώθηκαν σε αγίους με αυτοπεποίθηση, ιεραποστόλους που άλλαξαν τον κόσμο, θαρραλέους μάρτυρες...» Peter Kreeft & Ronald K. Tacelli, από το “Handbook of Christian Apologetics”

 

  Ας αφήσουμε, αδελφοί μου, την Ανάσταση του Χριστού να μεταμορφώσει τη ζωή μας, όπως μόνο η δύναμη της αγάπης του Θεού μπορεί. Κοιτάξτε τι έκανε για μας!

Χριστός Ανέστη!

  ab

              Η Ανάσταση του Ιησού αποτελεί ιστορικό και υπερβατικό γεγονός.

           Η Ανάσταση του Ιησού είναι η κορυφαία αλήθεια της πίστεώς μας στον Χριστό. Στα πλαίσια των γεγονότων του Πάσχα, το πρώτο στοιχείο που συναντούμε είναι ο άδειος τάφος. Δεν αποτελεί μια άμεση απόδειξη. Η απουσία του σώματος του Χριστού από τον τάφο θα μπορούσε να εξηγηθεί διαφορετικά. Παρ’ όλα αυτά ο άδειος τάφος αποτέλεσε για όλους ένα σημείο ουσιαστικό. Η ανακάλυψή του από τους μαθητές ήταν το πρώτο βήμα προς την αναγνώριση της ίδιας της Ανάστασης. Η κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο άδειος τάφος έκανε τους μαθητές να διαπιστώσουν ότι η απουσία του σώματος του Ιησού δεν μπορούσε να είναι έργο ανθρώπινο και ότι ο Ιησούς δεν είχε επανέλθει στην επίγεια ζωή, όπως έγινε στην περίπτωση του Λαζάρου.

  Η πίστη της πρώτης κοινότητας των πιστών βασίζεται στη μαρτυρία συγκεκριμένων ανθρώπων, τους οποίους γνώριζαν οι χριστιανοί και οι περισσότεροι ζούσαν ακόμη ανάμεσά τους. Μπροστά σε αυτές τις μαρτυρίες είναι αδύνατο να ερμηνεύσουμε την Ανάσταση του Χριστού θέτοντάς την έξω από τη φυσική τάξη και να μην την αναγνωρίσουμε ως ιστορικό γεγονός.

  Πραγματικά, κανείς δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας του ίδιου του γεγονότος της Αναστάσεως και κανένας Ευαγγελιστής δεν το περιγράφει. Κανείς δεν μπορεί να πει με ποιο τρόπο έγινε στη φυσική της μορφή. Ακόμη λιγότερο οι ανθρώπινες αισθήσεις μπορούσαν να συλλάβουν στη βαθύτερη έννοιά του το πέρασμα σε μια άλλη ζωή. Αν και είναι ένα ιστορικό γεγονός, που διαπιστώθηκε από το σημείο του άδειου τάφου και από την πραγματικότητα των συναντήσεων των Αποστόλων με τον αναστημένο Χριστό, η Ανάσταση δεν παύει να είναι το επίκεντρο του Μυστηρίου και ξεπερνά την ιστορία. Γι αυτό ο αναστημένος Χριστός δεν φανερώνεται στον κόσμο, αλλά στους μαθητές του, «σ’ εκείνους που είχαν ανεβεί μαζί του από τη Γαλιλαία στα Ιεροσόλυμα. Αυτοί τώρα είναι μάρτυρές του μπροστά στο λαό» (Πραξ. 13, 31).

  Η Ανάσταση του Χριστού είναι θέμα πίστεως, γιατί είναι μια υπερβατική επέμβαση του ίδιου του Θεού μέσα στη δημιουργία και μέσα στην ιστορία.

  «Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τότε το κήρυγμά μας είναι χωρίς νόημα, το ίδιο και η πίστη μας» (Α’ Κορ. 15, 14).

Από την Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας, άρθρα 638-658

 

 ab

  Σας ενημερώνω ότι η Α’ Κοινωνία για τα παιδιά της Β’ Τάξης της Ενορίας του Αγίου Σεβαστιανού θα γίνει στις 28 Μαΐου στον Άγιο Σεβαστιανό, και το Χρίσμα στα παιδιά της Γ’ Τάξης Δημοτικού, των Ενοριών Αγίου Γεωργίου, Αγίου Σεβαστιανού και Ευαγγελίστριας θα μεταδοθεί στον Άγιο Γεώργιο στις 11 Ιουνίου 2017. Παρακαλώ τους γονείς να φροντίσουν τις υποχρεώσεις τους για εκείνες τις ημερομηνίες και να συνεχίσουν με συνέπεια να στέλνουν τα παιδιά στην Κατήχηση ώστε να προετοιμαστούν κατάλληλα.

 

Φράσεις του Αγίου Αυγουστίνου:

•  Να προσεύχεσαι σαν όλα να εξαρτώνται από το Θεό. Να δουλεύεις σαν όλα να εξαρτώνται από σένα.

•  Η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο για τη δικαιοσύνη που δεν απονεμήθηκε.

•  Τα θαύματα δεν είναι αντίθετα στη φύση, αλλά αντίθετα σ’ αυτά που ξέρουμε για τη φύση.

•  Η Αγάπη είναι η ομορφιά της ψυχής.

•  Να μη λατρεύεις το Θεό που εσύ δημιούργησες, αλλά το Θεό που δημιούργησε εσένα.

•  Αν απουσιάζει η δικαιοσύνη, τι άλλο είναι η πολιτική εξουσία, παρά οργανωμένη ληστεία;

•  Έχω διαβάσει στον Πλάτωνα και στον Κικέρωνα ρήσεις που ήταν σοφές και ωραίες. Αλλά σε κανέναν από αυτούς δεν διάβασα: «έλθετε προς εμέ πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι».

 

Ποιοι πηγαίνουν στην Εκκλησία;

 Ο Απόστολος Παύλος έγραφε στους Κορίνθιους:

           26Παρατηρείστε, πράγματι ποιοί είσθε εσείς που καλεστήκατε, αδελφοί. Δεν υπάρχουν ανάμεσά σας πολλοί σοφοί κατά τη σάρκα, ούτε πολλοί δυνατοί ούτε πολλοί ευγενείς στην καταγωγή. 27Αλλά ο Θεός διάλεξε ό,τι ήταν ανόητο στον κόσμο για να καταντροπιάσει τους σοφούς και ό,τι ήταν αδύναμο στον κόσμο διάλεξε ο Θεός, για να καταντροπιάσει τους ισχυρούς. 28Και όσους δεν έχουν ευγενική καταγωγή στον κόσμο και όσους είναι περιφρονημένοι διάλεξε ο Θεός, ακόμα και ό,τι δεν υπάρχει, για να καταργήσει ό,τι υπάρχει 29και για να μην μπορεί κανένας άνθρωπος να καυχηθεί μπροστά στο Θεό. 30Χάρη σ'αυτόν βρίσκεσθε εσείς με το Χριστό Ιησού, ο οποίος έγινε για μας, από το Θεό, σοφία και δικαιοσύνη και εξαγιασμός και απολύτρωση. 31'Ετσι, όπως έχει γραφεί:

  όποιος καυχιέται, για τον Κύριο ας καυχιέται.

 

  Ποιοι είναι λοιπόν εκείνοι που πηγαίνουν στην Εκκλησία; Είναι πιο αξιόλογοι από τους άλλους; Είναι πιο αμαρτωλοί;

  Συχνά ο κόσμος έχει την εντύπωση ότι δεν είναι καλό να είσαι κοντά την Εκκλησία. Σήμερα υπάρχουν πολλοί «άθεοι» χριστιανοί. Τους φοβίζει να είναι κοντά στην Εκκλησία, κοντά στο Θεό.

  Τι τους φοβίζει;

  Πολλοί έχουν την εντύπωση ότι όσοι είναι κοντά στην Εκκλησία, όσοι πηγαίνουν στη λειτουργία και προσφέρουν μέσα στην Εκκλησία, είναι είτε αμαρτωλοί είτε αναγκεμένοι. Πηγαίνουν δηλαδή στην Εκκλησία για να ζητήσουν συγγνώμη για τις αμαρτίες τους ή για να ζητήσουν μια χάρη από το Θεό.

  Αυτό βέβαια είναι λάθος.

  Ο κύριος λόγος που πηγαίνουμε στην Εκκλησία είναι να ευχαριστήσουμε το Θεό, για τις μικρές, καθημερινές, αλλά και για τις μεγάλες του ευεργεσίες προς εμάς ή τους αγαπημένους μας. Γι αυτό και την πιο σημαντική στιγμή της συνάντησής μας, τη Λειτουργία, την ονομάζουμε ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ. Συγκεντρωνόμαστε για να ευχαριστήσουμε τον Θεό.

  Και αυτό κυρίως θέλει ο Θεός από εμάς. Να αναγνωρίζουμε την καλοσύνη του και να είμαστε ευγνώμονες. Ο Θεός, όπως λέει πάλι ο Απόστολος Παύλος, δεν θέλει θλιμμένους και μίζερους πιστούς. Δεν θέλει να του ζητάμε συγγνώμη συνέχεια, ούτε να του ζητάμε χάρες συνέχεια. 

               Έχουμε δώσει πολύ έμφαση στην αμαρτία, αλλά η σχέση μας με τον Θεό δεν είναι μόνο αμαρτία. Εξάλλου, αν δεν ξέρουμε να λέμε ευχαριστώ, δεν ξέρουμε να αναγνωρίζουμε το καλό που μας συμβαίνει. Δεχόμαστε καθημερινά ευλογίες, και δεν τις βλέπουμε γιατί εστιάζουμε στα αρνητικά της ζωής μας και τα προβλήματά μας.

  Οπότε, όσοι πηγαίνουν στην Εκκλησία, είναι για να πουν ευχαριστώ.

  Όμως πολλοί δεν το καταλαβαίνουν και γι αυτό παρεξηγούν όσους πηγαίνουν στην λειτουργία. Και γι αυτό αποφεύγουν και οι ίδιοι να λειτουργούνται. Σκέφτονται «δεν έχω καμία αμαρτία για να ζητήσω συγγνώμη στο Θεό. Δεν έχω κάτι ανάγκη. Τι να πάω να ζητήσω στο Θεό. Και να του ζητήσω κάτι μεγάλο (όπως η υγεία) θα μου το δώσει; Τι να πάω να κάνω στη λειτουργία.

  Μήπως να πεις ευχαριστώ; Που δεν έχεις αμαρτίες; Που δεν έχεις ανάγκη τίποτα και είσαι καλά;

  Στην Εκκλησία πηγαίνουμε για να πούμε ευχαριστώ.

  Ίσως σκέφτεσαι, «ναι, είμαι ευγνώμων για όλα τα καλά της ζωής μου, αλλά γιατί να είμαι ευγνώμων στο Θεό; Εκείνος μου τα έδωσε;»

  Δεν ξέρω. Για σκέψου. Όταν θέλεις να ζητήσεις κάτι, περιμένεις από το Θεό να σου το δώσει. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ, πόσα σου έχει δώσει χωρίς να του τα ζητήσεις; Γι αυτά δεν πρέπει να είσαι ευγνώμων; Κάθισε και μέτρα τις ευλογίες σου. Και πες ευχαριστώ.

 

 «Στην αρχή αυτού του νέου έτους απευθύνω τις ειλικρινείς ευχές μου για ειρήνη στους λαούς και στα έθνη του κόσμου, στους Αρχηγούς Κρατών και Κυβερνήσεων, καθώς επίσης στους υπεύθυνους των θρησκευτικών κοινοτήτων και των διαφόρων εκφράσεων της κοινωνίας των πολιτών. Εύχομαι ειρήνη σε κάθε άνδρα, γυναίκα, αγόρι και κορίτσι, και προσεύχομαι ώστε η εικόνα και η ομοίωση του Θεού σε κάθε άνθρωπο να μας επιτρέπουν να αναγνωρίζουμε αμοιβαία τους εαυτούς μας ως ιερά δώρα προικισμένα με μια τεράστια αξιοπρέπεια. Πάνω απ’ όλα στις καταστάσεις σύγκρουσης, ας σεβόμαστε αυτή την «πιο βαθιά αξιοπρέπεια» και ας κάνουμε την ενεργητική μη βία, δικό μας τρόπο ζωής».

 Αυτό είναι το Μήνυμα για την 50ή Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης (1 Ιανουαρίου 2017) του Πάπα Φραγκίσκου.

 

Εφημέριοςπ. Ιωσήφ Πρίντεζης

e-mail: josef@otenet.gr
Κινητό Εφημερίου: 6937119637

Τηλέφωνα:
Ενορία Αγ. Γεωργίου: 22810 88809 
Ενορία Αγ. Σεβαστιανού: 22810 88804
Ιερά Μονή Πατέρων Καπουκίνων: 22810 85086

Μπορείτε επίσης να ενημερώνεστε από την σελίδα του facebook ΕΝΟΡΙΕΣ ΑΝΩ ΣΥΡΟΥ 
(με κεφαλαία γράμματα)

π. Ανδρέας Γκραγιέβσκι και π. Στέφανος Αρμακόλλας (email: kapsyros@otenet.gr)
δείτε το βιογραφικό 
εδώ: π. Στέφανος Αρμακόλλας
............................................................................................................................

Οι ιερείς σας,

π. Ιωσήφ, π. Ανδρέας, π. Στέφανος και π. Παολίνο,

τα Ενοριακά Συμβούλια, τα Συμβούλια της Κάριτας,

το προσωπικό και οι θεσμοί των Ενοριών μας

Σας ευχόμαστε

Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το Νέο Έτος

 

  «Η σάρκωση του Λόγου μέσα σε μια ανθρώπινη οικογένεια, στη Ναζαρέτ, συγκινεί με την καινοτομία της την ιστορία του κόσμου. Χρειάζεται να εντρυφήσουμε στο μυστήριο της γέννησης του Ιησού, στο «ναι» της Μαρίας στην αγγελία του Αγγέλου, όταν συνελήφθη ο Λόγος στα σπλάχνα της, όπως και στο «ναι» του Ιωσήφ, που έδωσε το όνομα στον Ιησού και επωμίστηκε τη φροντίδα της Μαρίας, στη γιορτή των βοσκών στη φάτνη, στην προσκύνηση των Μάγων, στη φυγή στην Αίγυπτο, όπου ο Ιησούς συμμετέχει στον πόνο του εξορισμένου, καταδιωγμένου και ταπεινωμένου λαού του, … Αυτό είναι το μυστήριο των Χριστουγέννων και το μυστικό της Ναζαρέτ, γεμάτο άρωμα οικογένειας! Είναι το μυστήριο που τόσο γοήτευσε τον Φραγκίσκο της Ασίζης, την Θηρεσία του Βρέφους Ιησού, τον Κάρολο ντε Φουκώλντ, και στο οποίο επίσης ξεδιψούν οι χριστιανικές οικογένειες για να ανανεώσουν την ελπίδα τους και τη χαρά τους.

  Η συμφωνία αγάπης και πιστότητας, μέσα στην οποία ζει η Αγία Οικογένεια της Ναζαρέτ, φωτίζει την αρχή που διαμορφώνει κάθε οικογένεια και την καθιστά ικανή να αντιμετωπίζει καλύτερα τις περιπέτειες της ζωής και της ιστορίας. Πάνω σε αυτό το θεμέλιο, κάθε οικογένεια, παρά τις αδυναμίες της, μπορεί να καταστεί ένα φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου. Εδώ αντιλαμβανόμαστε τον τρόπο ζωής μέσα στην οικογένεια. Είθε η Ναζαρέτ να μας υπενθυμίζει τι είναι η οικογένεια, τι είναι η κοινωνία αγάπης, η απέριττη και απλή ομορφιά της, ο ιερός και απαραβίαστος χαρακτήρας της, ας μας κάνει να δούμε πόσο γλυκιά και αναντικατάστατη είναι η διαπαιδαγώγηση μέσα στην οικογένεια, ας μας διδάξει το φυσικό της ρόλο μέσα στην κοινωνική τάξη.

Η Χαρά της Αγάπης, Πάπα Φραγκίσκου

 


Η τέχνη της αναμονής

            Κατά τις όλο και πιο σκοτεινές μέρες του Νοεμβρίου, οι οποίες σημειώνουν το κλείσιμο του λειτουργικού έτους, δεν μας εκπλήσσει που οι σκέψεις μας, οι προσευχές μας, ακόμη και τα αναγνώσματα των Κυριακών παίρνουν ένα εσχατολογικό θέμα. Περιληπτικά αυτό περιγράφεται με τα «τέσσερα Τελευταία (έσχατα) Πράγματα» - Θάνατος, Κρίση, Παράδεισος και Κόλαση.

  Η πρώτη Κυριακή της Παρουσίας, που σηματοδοτεί την έναρξη του Νέου Έτους για την ζωή της Εκκλησίας παίρνει μια ολότελα νέα διάσταση. Η Παρουσία είναι ο καιρός της αναμονής και της ελπίδας. Είναι ο καιρός της συμφιλίωσης και της συγχώρεσης. Η Παρουσία είναι ο καιρός για Πίστη. Και στο τέλος, η Παρουσία είναι ο καιρός της αγάπης όταν γιορτάζουμε την παρουσία ανάμεσά μας του Λόγου του Θεού. Αυτός ο Λόγος δεν είναι απλά προφορικός ή γραπτός, αλλά ενσαρκώνεται. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να μοιραστούμε εμείς στην θεότητα.

  «Ιησού, ελθέ, ο κόσμος σε αναμένει πιστά», «Ελθέ Ιησού Χριστέ, ελθέ, Σωτήρα του κόσμου», είναι μόνο δύο από τους ύμνους της αναμονής για την πολυπόθητη άφιξη του Σωτήρα. Επεκτείνουμε την αναμονή μας στο κήρυγμά μας όταν εξηγούμε ότι κατά την Παρουσία προετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τον ερχομό του Ιησού στην ιστορία πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Διακηρύττουμε, επίσης την πίστη μας, ότι ο Ιησούς θα έρθει «στο τέλος των καιρών» για να συγκεντρώσει τα πάντα στον εαυτό του ως ολοκλήρωση της δημιουργίας.

  Το κλειδί αυτής της αναμονής, βέβαια, είναι η πραγματικότητα ότι το τέλος των καιρών είναι ΤΩΡΑ. Κάθε στιγμή της κάθε μέρας είναι το τέλος αυτής της στιγμής. Κάθε λέξη, κάθε πράξη, κάθε προσευχή είναι μία πρόσκληση και μία ανταπόκριση που επιτρέπει στον Ιησού να είναι παρόν σε εμάς μέσω της χάρης του παρόντος καιρού.

  Αλλά τι είναι πιο εκνευριστικό, ανθρωπίνως μιλώντας, από το να περιμένεις μία ακαθόριστη στιγμή για να συμβεί κάτι ή να εμφανιστεί κάποιος με τρόπο και σε χρόνο που δεν μπορείς να προβλέψεις; Εγώ προσωπικά δεν θα περίμενα για τίποτα εκτός αν ήμουν αναγκασμένος. Θα ήθελα τα τρένα να φεύγουν και τα ταξί να φθάνουν ακριβώς στην ώρα και σύμφωνα με το δικό μου πρόγραμμα. Δεν μου αρέσει να περιμένω να με εξυπηρετήσουν και η έλλειψη ακρίβειας μερικών ανθρώπων μου προκαλεί μεγάλη δυσαρέσκεια. Όταν τηλεφωνώ σε κάποια εταιρία για οποιαδήποτε υπόθεση, αντιπαθώ την ηχογραφημένη απάντηση ‘η κλήση σας είναι σε αναμονή. Παρακαλώ περιμένετε’. Οι περισσότεροι από εμάς, υποθέτω, θεωρούν την αναμονή χάσιμο χρόνου, ενώ αν υπήρχε λιγότερη αναμονή θα συνεχίζαμε την παραγωγική ζωή μας.

  Η προηγούμενη παράγραφος μας δίνει μία ιδέα για το πώς χρησιμοποιούμε, ή μάλλον για το πώς κακοποιούμε την θρησκευτική γλώσσα και αναρωτιόμαστε γιατί δεν συνδέεται με την καθημερινότητα της ζωής. Γιατί ξαφνικά να σκεφτώ ότι η ανθρώπινη εμπειρία μου της αγανάκτησης κατά την αναμονή θα μεταμορφωθεί όταν την προβάλω στα πράγματα του Θεού και προσεύχομαι «έλα Κύριε Ιησού»; Όποια κι αν είναι η προσευχή μου κατά την Παρουσία, δεν θέλω το κήρυγμα να είναι μακρύ, και θα ήθελα να τελειώσει η λειτουργία μέσα σε μία ώρα.

  Και όταν είμαι μέσα στον πόνο και μέσα στη σιωπή, στα βάσανα και στην περιπλοκότητα, περιμένω ο Θεός να μου δώσει ένα σημάδι ότι υπάρχει ανακούφιση, ή ασφάλεια, ή ένα νόημα και ένας σκοπός του πόνου που υποφέρω. Όταν όμως υπάρχει σιωπή (από τον Θεό) τότε η αναμονή φαίνεται να είναι χάσιμο χρόνου.

  Η στάση της αναμονής όμως, για την ζωή του πιστού είναι πολύ σημαντική. Η ζωή του Ιησού εναλλασσόταν μεταξύ στιγμών δράσης και στιγμών αναμονής. Στον κήπο της Γεθσημανής ο Ιησούς είναι τελείως ανήμπορος. Με τα χέρια δεμένα, με άλλους να καθορίζουν τη μοίρα του, αδύναμος να σηκώσει τον ίδιο του το σταυρό, ο Ιησούς είναι σε αναμονή και ο Θεός είναι σιωπηλός.

  Αυτή η ανήμπορη αναμονή είναι μέρος της δικής μας εμπειρίας, της ηλικίας ή της ασθένειας. Αυτές είναι στιγμές που αναγκαζόμαστε να περιμένουμε υπομονετικά. Ο Θεός έκανε την ίδια εμπειρία με μας.

  Και δεν είναι τυχαίο που οι πρώτοι χριστιανοί και οι ευαγγελιστές άρχισαν να μιλούν για την γέννηση του Ιησού μόνο μετά που κατάλαβαν τη ζωή και τον θάνατό του.  Μόνο όσοι πίστεψαν ότι ο εσταυρωμένος είναι ο Υιός του Θεού, ο σωτήρας του κόσμου, άρχισαν να ελπίζουν στον ερχομό της Βασιλείας του Θεού. Μόνο όσοι ένοιωσαν την αγάπη κατορθώνουν να περιμένουν. Γιατί στην αναμονή υπάρχει πίστη, ελπίδα και αγάπη. Η αναμονή χρειάζεται πίστη, ελπίδα και αγάπη, αλλιώς είναι πολύ βασανιστική και χωρίς νόημα.

Βοηθός Επίσκοπος Γουέσμινστερ,

Θεοφιλέστατος Γεώργιος Στακ

 

 

 

 

ΠΑΝΗΓΥΡΗ ΤΗΣ ΑΜΙΑΝΤΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΜΑΚΑΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ   


Γεν. 3,9-15.20 / Ψ.98(97), 1.2-3.3-4 / Εφ. 1,3-6.11-12 / Λκ. 1,26-38


Ομιλία του Εφημερίου, π. Ιωσήφ, στο Πανηγύρι της Κιουράς, 8/12/2016

Μπορεί ο καθένας από εμάς να μην αισθάνεται το βάρος της αμαρτίας μας, να μην θεωρούμε ότι έχουμε ανάγκη να εξομολογηθούμε, ή ακόμη και να μην καταλαβαίνουμε ότι ο Χριστός πέθανε και αναστήθηκε για να σώσει τον καθένα μας προσωπικά από την αμαρτία μας. Λέμε, τι αμαρτίες έχω κάνει; Αλλά σίγουρα αισθανόμαστε τις αμαρτίες των άλλων, όταν μας έχουν αδικήσει, μας έχουν ζημιώσει και μας έχουν θίξει. Υπάρχουν όμως και κάποιες στιγμές που ενώ δεν είμαστε κακοί και δεν θέλουμε το κακό των άλλων, έχουμε πληγώσει και έχουμε κάνει κακό.

Άρα, κατά κάποιο τρόπο δεν μπορούμε να πούμε ότι η αμαρτία δεν υπάρχει. Η αμαρτία υπάρχει γιατί κάτι δεν πάει καλά με τον άνθρωπο. Αυτό το «κάτι δεν πάει καλά» ακούσαμε να μας εξηγείται στο πρώτο ανάγνωσμα, όπου ο Αδάμ και η Εύα, οι πρωτόπλαστοι, κρύφτηκαν από τον Θεό γιατί το φίδι τους ξεγέλασε και έκαναν κάτι που ο Θεός τους είχε ζητήσει να μην κάνουν. Από τότε, από την αρχή δηλαδή της ζωής του ανθρώπου κάτι δεν πάει καλά. Ο άνθρωπος το χάλασε κι ας μην έφταιγε. Και δυστυχώς ο άνθρωπος δεν μπορεί να το φτιάξει.

Όμως ο Θεός μπορεί. Ο Θεός μπορεί να διορθώσει το κακό και το υποσχέθηκε από την πρώτη στιγμή στην Εύα: Ο άνθρωπος θα συντρίψει το κεφάλι του φιδιού, ακόμη κι αν το φίδι του κεντρίσει τη φτέρνα.

Έφτασε ο καιρός να τηρήσει ο Θεός την υπόσχεσή του και έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να συντρίψει το κεφάλι του φιδιού, να συντρίψει το κακό. Το έκανε με το θάνατο και την ανάστασή του. Όμως, αυτό σήμαινε ότι ο Θεός ήθελε να κάνει μια καινούρια αρχή για τον άνθρωπο. Και για να κάνει μια νέα αρχή έπρεπε να κάνει τα πράγματα από την αρχή, δηλαδή μια νέα δημιουργία, όπως του Αδάμ και της Εύας, πριν χαλάσει. Έναν άνθρωπο, εξαρχής χωρίς αμαρτία.

Η Παναγία από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής της προστατεύτηκε από την αμαρτία και συνελήφθηκε αμίαντη και αμόλυντη. Η πρόνοια του Θεού της χάρισε τους καρπούς της θυσίας του Υιού της, πριν ακόμη η Μαρία γεννηθεί. Την προστάτευσε ολοκληρωτικά από το κακό χωρίς να της στερήσει την ελευθερία. Αυτό φαίνεται στον διάλογο που έχει με τον άγγελο. Η Μαρία ήθελε να καταλάβει το σχέδιο του Θεού πριν δώσει την συγκατάβασή της. Αυτό είναι κάτι που μόνο ένας ελεύθερος άνθρωπος κάνει.

Όταν εμείς γιορτάζουμε την Αμίαντη Σύλληψη της Θεοτόκου εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στον Θεό για την πρόνοιά του και τον δοξάζουμε για το σεβασμό που δείχνει στην ελευθερία μας.

Ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο ελεύθερο και δεν παραβιάζει αυτό το δώρο του ακόμη κι αν η ελευθερία του ανθρώπου είναι για το κακό του. Ο Θεός σέβεται απόλυτα την ελευθερία μας. Εμείς δεν την σεβόμαστε, γιατί δεν είμαστε ελεύθεροι όταν κάνουμε το κακό.

Αλλά και πως μπορούμε να μην είμαστε ευγνώμονες απέναντι στο Θεό όταν βλέπουμε ολοφάνερα στο πρόσωπο της Παναγίας ότι ο Θεός προνοεί και φροντίζει για τον άνθρωπο συνέχεια, ότι ο Θεός ενεργεί μέσα στην ιστορία του ανθρώπου ώστε ο άνθρωπος να είναι ελεύθερος κι ευτυχισμένος και να χαίρεται τη ζωή; Ο Θεός προστάτεψε την Παναγία από την αμαρτία και σώζει εμάς από την αμαρτία όχι επειδή εκείνη (πριν καν γεννηθεί) ή εμείς κάναμε κάτι που να αξίζει αυτό το δώρο, αλλά επειδή ο Θεός μας αγαπάει και μας νοιάζεται. Επειδή μπορεί να φτιάξει αυτό που έχει χαλάσει στον κόσμο μας και θέλησε να το φτιάξει και το έφτιαξε. Και το φτιαγμένο είδος ανθρώπου είναι η Παναγία, η αναμάρτητη, η αμόλυντη, η αμίαντη. Αυτή που δεν ξεγελάστηκε από το φίδι, αυτή που δεν γνώρισε την σκλαβιά της αμαρτίας, ούτε τη φθορά του θανάτου.

Κι εμείς με ευγνωμοσύνη στην καρδιά την αποκαλούμε μητέρα. Δεν είμαστε πλέον παιδιά της Εύας, αλλά της Αμίαντης Μαρίας. Δεν κρυβόμαστε πλέον από τον Θεό, αλλά τρέχουμε στην αγκαλιά του σαν άσωτοι υιοί. Δεν κρίνουμε τους αδελφούς μας για τις αμαρτίες τους, αλλά μετανιώνουμε για τις δικές μας, γιατί κανείς δεν είναι αναμάρτητος από δικό του κατόρθωμα, αλλά μόνο με τη χάρη του Θεού, την οποία σκόρπισε πάνω μας περίσσια, σύμφωνα με το σχέδιό του, μέσω του Ιησού Χριστού που μας έσωσε από τις αμαρτίες μας με το αίμα του. Εμάς μας συγχώρεσε. Την Μητέρα του την προστάτευσε. Ας είναι δοξασμένος ο Θεός. 


Επισκεφθείτε το site μας
 και ενημερωθείτε έγκυρα και έγκαιρα 
για όλα τα νέα της Καθολικής Εκκλησίας 
στον κόσμο.

πατήστε εδώ και θα βρείτε:
...........................................................................


Διαβάστε εδώ:

Μια πρόταση: Ο ΧΩΡΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ



ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΗΚΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ; 


ΙΩΒΗΛΑΙΟ  EΤΟΣ ΤΗΣ  ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑΣ

 από 8 Δεκεμβρίου 2015 έως 20 Νοεμβρίου 2016  




Παναγίας Ελπίδας 13/11/2016

             Συνήθως ακούμε την περικοπή του Ευαγγελίου για το θαύμα στο γάμο της Κανάς της Γαλιλαίας σε γάμους αλλά έτσι χάνουμε το σκοπό που ο ευαγγελιστής Ιωάννης έγραψε αυτή την περικοπή. Η ιστορία δεν έχει να κάνει με έναν απλό γάμο. Δεν αφορά την ευτυχία ενός ζευγαριού ή του κάθε ζευγαριού.

Ο Ιωάννης μας μιλάει για το γάμο του Ιησού με την Εκκλησία του, τη νύμφη του. Μας μιλάει για τη νέα διαθήκη που ήρθε να συνάψει με τους ανθρώπους.

Ο γάμος είναι ο κόσμος. Η Παναγία ήταν ήδη εκεί. Ήρθε και ο Ιησούς. Ο Ιησούς δεν είχε καμία σχέση με τον κόσμο. Γι αυτό λέει στην μητέρα του, τι κοινό έχω εγώ με αυτό το γάμο, με αυτό τον κόσμο. Μπορεί να ήρθε ως καλεσμένος, αλλά έγινε ο γαμπρός, έγινε το πιο σημαντικό πρόσωπο στην ιστορία του κόσμου. Αλλά όχι τότε. Όταν θα ήταν η ώρα του, πάνω στο σταυρό, στον κήπο της ανάστασης.

Η Μαρία στο γάμο του Θεού με την ανθρωπότητα, του Ιησού με την Εκκλησία του, έχει έναν σημαντικό ρόλο να παίξει. Είναι η γυναίκα. Όταν ο Ιησούς την αποκαλεί γυναίκα, μας φαίνεται περίεργο, επειδή δεν την αποκαλεί μητέρα. Όμως ο Θεός έδωσε στην γυναίκα, στην Εύα, την υπόσχεση της σωτηρίας. Η Παναγία έγινε η νέα μητέρα των ανθρώπων, η μητέρα της Εκκλησίας, η μητέρα του Ιησού και των αδελφών του, όλων των χριστιανών. Η γυναίκα έφερε μέσα της την ελπίδα της υπόσχεσης του Θεού.

Η Μαρία ήταν εκείνη που παρουσίασε τα αδέλφια του στον Ιησού: «δεν έχουν κρασί», αλλά παρουσίασε και τον Ιησού στα αδέλφια του: «κάνετε ότι σας πει». Είναι μεσίτρια των ανθρώπων προς τον Θεό αλλά και του Θεού προς τους ανθρώπους. Δεν επεμβαίνει στο σχέδιο του Θεού, αλλά φροντίζει ως γυναίκα ο Θεός να βρει γόνιμο έδαφος για να δράσει.

Η Παναγία φροντίζει ο Θεός να κάνει ότι του ζητάμε, αλλά και εμείς να κάνουμε ότι μας ζητάει ο Θεός. Η μεσιτεία της έχει και τον ρόλο του ισορροπιστή. Οι υπηρέτες γέμισαν τις στάμνες, τις πήραν και τις πήγαν στον αρχιτρίκλινο. Ο αρχιτρίκλινος νόμιζε ότι ο γαμπρός τους είπε να φέρουν το νέο κρασί. Όμως εδώ φανερώνεται ότι ο Ιησούς είναι ο νέος γαμπρός, ο πραγματικός γαμπρός. Αν δεν έκαναν οι υπηρέτες ότι τους είπε ο Ιησούς δεν θα είχε γίνει το θαύμα, δεν θα είχε φανερωθεί η δόξα του Ιησού, δεν θα είχαμε μάθει ποτέ την αγάπη του Θεού για μας. Δεν θα είχαμε μάθει ποτέ ότι ο Θεός είναι παρόν στον κόσμο, όπως ο Ιησούς ήταν παρόν στο γάμο.

Δεν χωράει απελπισία όταν ο Θεός είναι παρόν. Η παρουσία του Θεού αποβάλει την απελπισία από τον κόσμο μας, από τη ζωή μας. Να γιατί η Παναγία είναι η Μητέρα της Ελπίδας. Γιατί φροντίζει ο Θεός να είναι παρόν και να επεμβαίνει στον κόσμο. Γιατί φροντίζει οι χριστιανοί να υπηρετούν τη δράση του Θεού μέσα στον κόσμο. Γιατί είναι μεσίτρια και ισορροπιστής. Δεν υπάρχει καμία κατάσταση της ζωής μας, ούτε η πιο απελπιστική, ούτε η πιο ανέλπιστη που να αφήνει την Παναγία αδιάφορη. Είναι η Μητέρα του Ιησού και των αδελφών του. Είναι η Μητέρα της Ελπίδας.    

π. Ιωσήφ Πρίντεζης


31η Κυριακή του έτους Γ’                                    30/10/16

 

Πόσες φορές δεν λέμε: «θα ‘ρθω μια μέρα για καφέ να τα πούμε», και αυτοπροσκαλούμαστε στο σπίτι κάποιου. Το ίδιο κάνει και ο Ιησούς με τον Ζακχαίο σήμερα. Αυτοπροσκαλείται στο σπίτι του γιατί βλέπει την επιθυμία του να τον γνωρίσει, και κανείς δεν γνωρίζεται καλύτερα παρά μόνο γύρω από ένα τραπέζι στο σπίτι του.

Συνήθως λέμε ότι ο Θεός καλεί, αλλά η φιλοξενία γίνεται από εμάς. Εμείς ανοίγουμε, αν θέμε, την πόρτα της καρδιάς μας και της ζωής μας για να μπει ο Θεός. Και όπως ο Ζακχαίος γεμίζουμε χαρά και βρίσκουμε την δύναμη να κάνουμε πράγματα που πριν ίσως ούτε τα είχαμε σκεφτεί. Και ίσως βγαίνουμε από αδιέξοδα που πριν δεν θα τολμούσαμε. Μπορεί να πει κανείς ότι σωζόμαστε, αλλά αυτή τη σωτηρία τη ζούμε ως μεταμόρφωση. Ανακαλύπτουμε τη δύναμη του Θεού ως αναδημιουργού, όχι μόνο ως δημιουργού. Ναι, ο Θεός είναι δημιουργός, είναι εκείνος που από αγάπη έφτιαξε τα πάντα αλλά όταν ανοίξουμε τη ζωή μας στο Θεό διαπιστώνουμε ότι ο Θεός δεν μας δημιούργησε απλά μια φορά και μας εγκατέλειψε στη μοίρα μας, αλλά ότι κάθε μέρα μας ανανεώνει με την αγάπη του και κάθε στιγμή μας διορθώνει με την ευσπλαχνία του. Η παντοδυναμία του Θεού είναι η ευσπλαχνία του, μας λέει ο Σολομώντας. Και η μεταμόρφωσή μας είναι εμφανή: ο Ζακχαίος με ενθουσιασμό, αντί να επιστρέψει το ¼ που θα ήταν το νόμιμο σε όσους αδίκησε, επιστρέφει το τετραπλάσιο. Από περιθωριακός και ανεπιθύμητος γίνεται αποδεκτός, ο Ιησούς τον καταδέχεται.

Όποιος ανοίγει την καρδιά του και τη ζωή του στο Χριστό μεταμορφώνεται και γίνεται ηθικός και δίκαιος, γίνεται γενναιόδωρος, βρίσκει το θάρρος να γίνει ακόμη και μάρτυρας, βρίσκει τη δύναμη να δώσει ανιδιοτελή αγάπη. Βρίσκει το θάρρος να δεχτεί τους άλλους, τους διαφορετικούς, γιατί συνειδητοποιεί ότι όλους τους καλεί ο Θεός, και δεν υπάρχουν πια οι άλλοι και εμείς, αλλά όλοι είμαστε εμείς μπροστά στο Θεό.

Σήμερα, ο Λόγος του Θεού μας υπενθυμίζει ότι ο Θεός είναι Παντοδύναμος. Και μέσα στην παντοδυναμία του δημιουργεί και αναδημιουργεί και τον κόσμο και τον καθένα μας. Όλα εκείνος τα έπλασε, καλώντας τα στη ζωή από αγάπη, τα φροντίζει με αγάπη, τα διατηρεί στη ζωή με ευσπλαχνία. Αλλά και μας αναδημιουργεί, μας μεταμορφώνει όταν δεχτούμε την πρόσκλησή του και του ανοίξουμε την καρδιά και τη ζωή μας. Και ενώ νομίζουμε ότι εμείς φιλοξενούμε τον Θεό όταν του ανοίξουμε την καρδιά μας, στην πραγματικότητα εκείνος μας φιλοξενεί στην Βασιλεία του. Δεν είναι απίστευτος; Πόσο τυχεροί είμαστε που μας έχει καλέσει να τον γνωρίσουμε και να τον υπηρετούμε! 

και κάτι δροσερό

 Ο Πάπας Πίος ο 11ος παράγγειλε σε ένα ζωγράφο να ζωγραφίσει το πορτρέτο του. Αυτός, όταν τελείωσε, το έδειξε στον Πάπα, αλλά εκείνος δεν έμεινε ευχαριστημένος γιατί δεν του έμοιαζε καθόλου, και σκεπτόταν πώς να του το πει. Τότε ο ζωγράφος του λέει:

- Αν θέλετε, Αγιότατε, γράψτε κάτι, κάτω από το πορτρέτο σας.

Παίρνει ο Πάπας το χρωστήρα του ζωγράφου και γράφει σε μια γωνία: «Ιωάννης 6,20». - Τι σημαίνει αυτό; ρωτά ο ζωγράφος.

- Πήγαινε σπίτι σου, άνοιξε τη Βίβλο και θα βρεις τι γράφει.

Πήγε στο σπίτι του, άνοιξε τη βίβλο και διάβασε αυτό που είχε πει ο Ιησούς μετά την Ανάστασή του στους Αποστόλους του: «Εγώ είμαι. Μη φοβάστε!»

 

 

Ο Πάπας Ιωάννης ο 23ος συναντιέται μια φορά με τον πρέσβη της Ρωσίας. Ήταν και οι δύο ολίγον ευτραφείς. Του λέει ο Πάπας: «Κύριε πρεσβευτά, μπορεί να μην έχουμε την ίδια ενορία (διοίκηση), αλλά έχουμε την ίδια περιφέρεια.

 

Κάποτε ένας διπλωμάτης επισκέφτηκε τον Πάπα Ιωάννη 23ο και τον ρώτησε: «Αγιότατε, πόσοι εργάζονται στο Βατικανό;». Ο Πάπας του απάντησε: «Μου φαίνεται οι μισοί».

 

Ένας μπαμπάς δίνει στο γιο του 2 ευρώ την Κυριακή το πρωί και του λέει: «Το ένα ευρώ να το ρίξεις στο δίσκο στην εκκλησία που θα πάμε, και με το άλλο πάρε ένα παγωτό». Στο δρόμο προς την εκκλησία το παιδάκι χοροπηδούσε από την χαρά του (που θα έπαιρνε παγωτό) και τα χρήματα του έπεσαν από το χέρι. Το ένα ευρώ το πρόλαβε. Το άλλο του κύλισε μέσα στον υπόνομο. Φτάνει στην εκκλησία θλιμμένος. Κάθετε στην πάγκα του και προσεύχεται: «Ιησού μου με συγχωρείς, αλλά το ευρώ που ήταν για σένα έπεσε στον υπόνομο».

 

Από το βιβλίο του π. Νίκου Παλαμάρη «Μεταξύ σοβαρού και αστείου ...»

 

Πανηγύρι Αγ. Ιωσήφ                                                 1 Μαΐου 2017

 

Σήμερα η εργασία απασχολεί το μυαλό πολλών ανθρώπων. Η κρίση, η ακρίβεια, η λιτότητα έχουν πλήξει κάθε οικογένεια, μικρούς και μεγάλους. Τα ζούμε και μας προβληματίζουν. Όλη αυτή η κατάσταση πλήττει την οικογένεια, γιατί πλήττει τους άντρες. Οι άντρες είχαν συνηθίσει να εργάζονται εκτός σπιτιού και να φέρνουν χρήματα. Τώρα με την οικονομική κρίση οι άντρες αντιμετωπίζουν και μία κρίση ταυτότητας και ρόλου μέσα στην οικογένειά τους και μέσα στην κοινωνία.

Προσπαθούμε με διάφορους τρόπους να ανταπεξέλθουμε. Ο Λόγος του Θεού σήμερα και το παράδειγμα του Αγίου Ιωσήφ μας παρουσιάζουν έναν άλλο τρόπο, τρεις για την ακρίβεια:

Ο πρώτος τρόπος της αντιμετώπισης της κρίσης, είτε οικονομικής είτε ταυτότητας είναι η αγάπη. Να αγαπάμε τον εαυτό μας. Συνήθως δίνουμε έμφαση στην αγάπη προς τον πλησίον. Αλλά πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας, πρώτ’ απ’ όλα. Να αγαπάμε τον εαυτό μας, όχι εγωιστικά όμως, ούτε παθητικά. Αυτός που αγαπά τον εαυτό του χριστιανικά και σωστά είναι εκείνος που αναγνωρίζει την αξία του πέρα από τις γνώσεις και τα επιτεύγματά του. Δεν είμαστε αυτό που παράγουμε ούτε αυτό που κατέχουμε. Η αξιοπρέπειά μας είναι περισσότερη και μεγαλύτερη από αυτό. Η αξιοπρέπειά μας στηρίζεται στο ότι υπάρχουμε. Ο Θεός μας έδωσε ζωή επειδή μας αγαπά. Αν ο Θεός με αγαπά παρότι με ξέρει, και ξέρει τα ελαττώματά μας και τα χαρίσματά μας περισσότερο και καλύτερα από μένα, και συνεχίσει να με αγαπά, δεν πρέπει κι εγώ να αγαπώ τον εαυτό μου; Είναι προσβολή στο Θεό να μην αγαπώ αυτό που εκείνος αγαπά και κρίνει ότι αξίζει την αγάπη του. Ξέρω εγώ καλύτερα από τον Θεό;

Ο δεύτερος τρόπος αντιμετώπισης των κρίσεων είναι η σοφία. «Δίδαξέ μας πως είναι μετρημένες οι μέρες μας και στη σοφία της καρδιάς θα φτάσουμε» ακούσαμε στον ψαλμό. Η σοφία μας δίνει δύο όπλα: το ένα είναι υπομονή γιατί γνωρίζουμε ότι όλα περνούν, και το άλλο είναι η ικανότητα να αντιμετωπίζουμε σωστά την κάθε κατάσταση ώστε να είμαστε όρθιοι όταν αυτή περάσει. Και η σοφία δεν είναι μόρφωση, δεν είναι να έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Σοφία είναι να ξέρω ποιο είναι το σωστό και να το εφαρμόζω. Χρειαζόμαστε τη σοφία της Αγίας Γραφής.

Και ο τρίτος τρόπος είναι να υπηρετούμε τον Κύριο. Όλες μας οι πράξεις πρέπει να έχουν ως κριτήριο το αν δουλεύω για τον Κύριο, να υπηρετώ το σκοπό της Βασιλείας του Θεού, που είναι ο σκοπός της ζωής μου. Ο σκοπός μας δεν πρέπει να είναι εφήμερος και καταναλωτικός. Προοριζόμαστε για την αιώνια ζωή, το έργο μας είναι πολύ πιο σημαντικό από το να κερδίσουμε κάποια χρήματα. Ότι κάνουμε πρέπει να έχει την σωστή προοπτική, το σωστό σκοπό. Μπλέκουμε μέσα στα δίχτυα της καθημερινότητας, της οικονομίας και ξεχνάμε τον προορισμό μας. Πολλές φορές σκεφτόμαστε μόνο μεταξύ κόπου και απόλαυσης. Πως θα βγάλω χρήματα για να αποκτήσω απολαύσεις. Αλλά τότε γινόμαστε θύματα ενός φαύλου κύκλου που μας μειώνει ως ανθρώπους.

Αν παρατηρήσετε η Αγία Γραφή είναι γεμάτη ιστορίες κρίσης. Και ο Θεός εισέρχεται στην ιστορία μας για να μας βγάλει από τις κρίσεις μας. Για να αφήσουμε τον Θεό να επέμβει και στην δική μας κρίση χρειάζεται να του ανοίξουμε την πόρτα με την αγάπη του εαυτού μας και των άλλων, με τη σοφία και με την διάθεσή μας στην υπηρεσία του. Ο Θεός μπορεί να μας βγάλει από την κρίση. Ας τον ακολουθήσουμε.

 

Μία άλλη άποψη για τη συγγνώμη

         Οι θρησκείες μάς θέλουν ευτυχισμένους, ικανοποιημένους με τον εαυτό μας και να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Όταν σφάλλουμε, μας λένε πως είναι ανθρώπινο. Θα πρέπει να συγχωρούμε τον εαυτό μας. Θα πρέπει επίσης να συγχωρούμε και όσους μας αδικούν. Το θυμάστε; Όταν δεν επικρίνετε τους άλλους για τα λάθη τους, τους συγχωρείτε που σας αδίκησαν, έτσι δεν είναι; Κι όταν συγχωρείτε πραγματικά τον εαυτό σας για τις αδυναμίες και τα ελαττώματά του, δεν κάνετε αυτό που σας προτείνει η Βίβλος, να αγαπάτε, δηλαδή το γείτονά σας όπως τον εαυτό σας; Παρατηρήστε ότι αυτό το απόσπασμα από τη Βίβλο στοχεύει σε δύο κατευθύνσεις ταυτόχρονα: μας λέει να αγαπάμε τους άλλους, μα να αγαπάμε και τον εαυτό μας. Θα μπορούσε να ερμηνευθεί και ως εξής: μην επικρίνετε τους άλλους όπως δεν θα επικρίνατε τον εαυτό σας.

  Όλες οι θρησκείες που γνωρίζω τονίζουν πως ο άνθρωπος πρέπει να αναγνωρίσει ότι είναι άνθρωπος και πως καμιά προσπάθεια ή εξουσία δεν μπορεί να τον κάνει Θεό. Με άλλα λόγια, όλες οι θρησκείες αποδέχονται το γεγονός πως ο άνθρωπος είναι άνθρωπος, πως είναι αδύναμος και πως θα αμαρτήσει, όσο σκληρά κι αν προσπαθήσει να είναι αναμάρτητος. Μπορεί, βέβαια, να καταφέρει να περιορίσει σημαντικά την κακή του συμπεριφορά, αλλά δεν θα την εξαλείψει ποτέ ολοκληρωτικά. Ο άνθρωπος δεν είναι τέλειος, άρα δεν φέρεται τέλεια. Αυτό σημαίνει ότι θα κλέψει, θα εξαπατήσει, θα πληγώσει, θα φερθεί εγωιστικά και ούτω καθεξής. Μόνο ο Θεός είναι τέλειος, αλλά εμάς μας έφτιαξε ατελής. Συνεπώς, εκείνος έχει την εξουσία να συγχωρεί, άσχετα από το τι έχουμε κάνει. Δεν ξέρω καμία θρησκεία που να μην περιλαμβάνει στον πυρήνα των δοξασιών της την απόλυτη συγχώρεση από το Θεό.

  Αυτό που θέλω να τονίσω είναι πως αν ο Θεός μπορεί και συγχωρεί τη φρικτή μας συμπεριφορά, δεν θα ‘πρεπε κι εμείς να είμαστε εξίσου καλοί και μεγαλόψυχοι με τον εαυτό μας; Είναι συνεπές με τη θρησκεία μας να πούμε: «Ξέρω ότι ο Θεός συγχωρεί τις αμαρτίες μου, αλλά εγώ δεν μπορώ»; Κάτι τέτοιο βάζει την κρίση μας πάνω από τη δική του.

  ...Ο Χριστιανισμός και ο Ιουδαϊσμός περιέχουν κάποιες πολύ σοφές ρήσεις που, αν ερμηνευθούν σωστά, μπορούν να διατηρήσουν έναν άνθρωπο ψυχικά υγιή σ’ όλη του τη ζωή. … Πιστεύω πως στη Βίβλο βρίσκει κανείς όλα τα βασικά σημεία της υγιούς ψυχολογίας.

 Κατάθλιψη: τέλος, Δρ. Πωλ Χοκ

(Εκδόσεις Καστανιώτη, σελ . 65-68)

 

>>>>>>>>>>><<<<<<<<<<<<<

Πως θα τρέξουμε από το κακό;

Με άλογο ή με κάποιο άλλο μέσο;

Και που θα πάμε;

Στην ομίχλη; Στο άγνωστο;

Όταν στην κοινωνία που αλλοιώνεται όλα είναι ποτισμένα με το κακό;

Χαρά για τις κακίες του κόσμου, μοχθηρή μνήμη, ακόμη και η αγάπη συχνά αγριεύει. Όταν η καλοσύνη, αν δεν χτυπήσει πρώτη και δεν σπάσει τα σαγόνια του εχθρού μοιάζει πια με σαλότητα;

Αν δώσουμε σήμερα ένα κομμάτι ψωμί σε ένα παιδί,

αύριο το παιδί θα κάνει το ίδιο, θα δώσει το δικό του ψωμί.

Αν εμείς δεν δώσουμε, αν είμαστε σκληροί, τότε και αυτά τα παιδιά δεν θα επιλέξουν να πράξουν το καλό στη ζωή.

Αν θέλουμε ο κόσμος να είναι καλός, οι άνθρωποι να είναι καλοί, αυτό πρέπει να ξεκινήσει από εμάς.

Ο Κύριος είπε: «ότι θέλετε οι άνθρωποι να κάνουν σε σας, να κάνετε κι εσείς σε αυτούς».

Σφίγγοντας τα δόντια μέχρι τριγμού και τα χέρια μέχρι πόνου, χαίρε, διότι ζεις.

Χαίρε με τη γαλαζόπετρα του ουρανού και με το ρουμπίνι του ηλιοβασιλέματος.

Χαίρε με τον μαργαρίτη της βρόχινης σταγόνας γιατί δεν μπορείς αλλιώς.

Χαίρε με τη χαρά του πληγωμένου μαχητή που κείται κάτω.

Αν και η μάχη χάθηκε, η σημαία είναι ψηλά, και το όπλο δεν πετάχτηκε στη λάσπη, και δεν τρέχεις ντροπιασμένος επειδή δεν έχεις πια πόδια και το μόνο που μένει είναι να πολεμάς μέχρι θανάτου.

Κι αν δεν μένει πια τίποτα, χαίρε με μια άνωθεν χαρά για τον πλησίον σου.

Χαίρε με την αγάπη των άλλων, χαίρε με τα γέλια των παιδιών που δεν είναι δικά σου. Ακόμη και με τα μαύρα σύννεφα παντού, χαίρε.

Στη βροχή και στη λάσπη χαίρε. Χαίρε και αγαλλιάσου, αψηφώντας τον πόνο, διότι το όνομά σου είναι Άνθρωπος!

π. Μιχαήλ, ηγούμενος στο μοναστήρι - ορφανοτροφείο Σβιάτο-Βαζνεσένσκι (Της Αναλήψεως) στα σύνορα Ρωσίας με την Ρουμανία.


 Γιατί 40;

 Οι αριθμοί για τους αρχαίους είχαν πολλαπλές μεταφορικές χρήσεις και μετέδιδαν μηνύματα γρήγορα και ακριβέστερα από τις λέξεις. Έτσι ο αριθμός 4 δείχνει το σύνολο του γεωγραφικού ορίζοντα (μπροστά, πίσω, αριστερά, δεξιά, ή Ανατολή, Δύση, Βορράς, Νοτιάς): οι τέσσερις άνεμοι, οι τέσσερις ποταμοί του παραδείσου (Γεν. 2,10). Είναι το ψηφίο της κοσμικής ολότητας. Έρχεται να δηλώσει καθετί που έχει χαρακτήρα πληρότητας.

  Το 40 σημαίνει συμβατικά τα έτη μιας γενιάς: σαράντα χρόνια παραμονής στην έρημο (Αρ. 14,34), σαράντα χρόνια ηρεμίας στον Ισραήλ, ύστερα από κάθε απελευθέρωση που πραγματοποιούσαν οι Κριτές, σαράντα χρόνια βασιλείας του Δαβίδ, … Από εκεί προέρχεται η έννοια μιας αρκετά μεγάλης περιόδου, που η ακριβής διάρκειά της δεν είναι γνωστή: σαράντα μέρες και σαράντα νύκτες κατακλυσμού, η παραμονή του Μωυσή πάνω στο Σινά. Αλλά, οι σαράντα μέρες του ταξιδιού του Ηλία και της νηστείας του Χριστού επαναλαμβάνουν συμβολικά τα σαράντα χρόνια του Ισραήλ στην έρημο.

  40 μέρες μετά τα Χριστούγεννα ο Ιησούς και η Μητέρα του πηγαίνουν στο Ναό για τον καθαρισμό τους. 40 μέρες μετά το Πάσχα ο Χριστός Αναλήφθηκε στα δεξιά του Πατέρα του.

  Οι χριστιανές λεχώνες ζητούν την ευλογία του Θεού 40 μέρες μετά τη γέννα, σηματοδοτώντας και την αποκατάσταση της σωματικής τους ακεραιότητας μετά την ταλαιπωρία της γέννας. 40 μέρες μετά το θάνατο κάποιου προσευχόμαστε για την ανάπαυση της ψυχής του, όταν πράγματι ο πόνος του αποχωρισμού έχει γίνει ηπιότερος.

  40 ακριβώς μέρες θέλει το έμβρυο από την έναρξη της εγκυμοσύνης για να σχηματιστεί σωστά.

  Πάντως και σε άλλες θρησκείες, αλλά και για τους αρχαίους Έλληνες ο αριθμός 40 αποτελεί το χρονικό διάστημα που ολοκληρώνει μια διαδικασία ανανέωσης.

  Ας ξεκινήσουμε αυτή τη Σαρακοστή συνειδητά και με συνέπεια ώστε ολοκληρώνοντας αυτή την περίοδο της ζωής μας την Κυριακή του Πάσχα να έχουμε ανανεωθεί, να έχουμε μεταμορφωθεί, να έχουμε ωριμάσει σε πειθαρχία και να έχουμε ελευθερωθεί από βλαβερές συνήθειες,  πάθη και αμαρτίες.

Από το Λεξικό Βιβλικής Θεολογίας

και άλλες πηγές από το διαδίκτυο.

 

Ομιλία της 6ης Κυριακής του Έτους, 12/2/17

                Τις προηγούμενες Κυριακές ο Λόγος του Θεού, ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός μέσα από τους Μακαρισμούς και την επί του όρου ομιλία μας δίδαξε πώς να είμαστε ευτυχισμένοι και πώς να κάνουμε τους άλλους ευτυχισμένους. Πάνω στο ίδιο θέμα ο Ιησούς σήμερα μας διδάσκει πώς να παίρνουμε σοφές αποφάσεις. Η ζωή δεν είναι δεδομένη. Οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους δεν είναι δεδομένες. Κάποιες φορές επιλέγουμε σωστά και κάποιες λάθος. Η ευτυχία μας και η ευτυχία των ανθρώπων γύρω μας εξαρτάται από αυτές τις επιλογές, και γι αυτό πρέπει να προσέχουμε να επιλέγουμε συχνότερα σωστά. Είμαστε ελεύθεροι να επιλέγουμε ότι θέλουμε, αλλά οι επιλογές μας έχουν πάντα συνέπειες.

Ο Απόστολος Παύλος μας λέει ότι η ελευθερία των Χριστιανών είναι πιο μεγάλη από την ελευθερία που έχουν οι άλλοι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στο Χριστό, ακόμη και από αυτούς που λένε ότι πιστεύουν στο Χριστό, αλλά στην πραγματικότητα δεν τον έχουν γνωρίσει γιατί τηρούν τους νόμους του Θεού και της Εκκλησίας τυπικά, από φόβο, χωρίς να προσεύχονται, χωρίς να ακούν το Λόγο του Θεού. Όμως με αυτή την μεγαλύτερη ελευθερία έρχεται και μεγαλύτερη ευθύνη. Ο Ιησούς μας λέει ότι θα ζητηθούν περισσότερα από όσους έχουν λάβει περισσότερα.

Αυτό σημαίνει ότι εμείς οι Χριστιανοί στις επιλογές μας δεν μπορούμε να είμαστε απλά τυπικοί και επιφανειακοί. Ο Ιησούς αυτό το ονομάζει υποκρισία. Ο Χριστιανός δεν μπορεί να λέει «μα δεν έχω σκοτώσει κάποιον». Όταν σκοτώνεις τη φήμη κάποιου με το κουτσομπολιό και την συκοφαντία είσαι δολοφόνος. Δεν δίνουμε μεγάλη σημασία σε αυτό, αλλά εύκολα αναμεταδίδουμε κακές ειδήσεις εις βάρος άλλων. Και ιδιαίτερα αν αυτός ο άλλος που συκοφαντείται είναι μέλος της ίδιας της Εκκλησίας, μέσα στον ίδιο το ναό. Ο Ιησούς είναι πολύ αυστηρός πάνω σε αυτό. Κακή επιλογή.

Σήμερα η κοινωνία μας έχει μειώσει πάρα πολύ το γάμο και την οικογένεια. Σε λίγο θα κυκλοφορήσει η μετασυνοδική επιστολή του Πάπα Φραγκίσκου «Η χαρά της αγάπης» που μιλάει για τα ζευγάρια και την οικογένεια. Οι σύζυγοι πρέπει να διαβάσουν αυτή την επιστολή πολλές φορές και να αναθεωρήσουν τις οικογενειακές τους σχέσεις πάνω σε αυτή. Ο δεσμός του γάμου και η δημιουργία της οικογένειας είναι το έμπρακτο βίωμα της αγάπης του Θεού. Πως τα παιδιά θα γνωρίσουν τη φροντίδα του Θεού Πατέρα αν δεν γνωρίσουν την φροντίδα και την σταθερότητα του ανθρώπινου πατέρα τους; Πως θα διδαχτούν οι άνθρωποι την αγάπη αν ο κάθε σύζυγος σκέφτεται και πράττει μόνο σύμφωνα με τα δικά του θέλω και τις δικές του ανάγκες;

Τέλος ο Ιησούς μας μιλάει για την ειλικρίνεια και την εντιμότητα. Ζούμε σε έναν κόσμο που χρειάζεται να γράφουμε συμφωνίες και συμβόλαια, χάρτες δικαιωμάτων των ανθρώπων, των γυναικών, των παιδιών, των ζώων, του περιβάλλοντος. Που τα βρήκαμε αυτά τα δικαιώματα; Δεν τα ξέραμε; Τα ξέραμε! Αλλά τα παραβιάζουμε και χρειάζεται να τα γράψουμε για να τα παραβιάζουμε και επίσημα. Η υποκρισία και η ανειλικρίνεια και η ατιμία του σύγχρονου ανθρώπου έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Και η κοινωνία μας μαραζώνει, αρρωσταίνει και πεθαίνει, παρότι έχουμε περισσότερες χάρτες δικαιωμάτων από κάθε άλλη κοινωνία που έζησε πάνω στη γη. Η ειλικρίνεια και η εντιμότητα πρέπει να πηγάζει από μέσα μας, δεν μπορεί να μας επιβληθεί με νόμους και συμβόλαια.

Αυτή η νοοτροπία μας κάνει αλάτι της γης και φως του κόσμου. Είναι οι επιλογές και οι αποφάσεις των Χριστιανών που δίνουν υγεία και ζωή στην ανθρωπότητα και στη γη μας. Αν και εμείς οι Χριστιανοί συμπεριφερόμαστε όπως όλος ο κόσμος ποιο το όφελος για μας ή για τους άλλους να είμαστε χριστιανοί; Είμαστε άχρηστοι. Όμως εμείς ξέρουμε καλύτερα επειδή «ο Θεός μας τα αποκάλυψε με το Πνεύμα του» και εμείς μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.

 

 

Τι λέει ο Πάπας Φραγκίσκος στα ζευγάρια που διστάζουν ή αποφεύγουν το γάμο:    

            40. «Με τον κίνδυνο να γίνουμε κοινότοποι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ζούμε σε μια κουλτούρα η οποία ωθεί τους νέους να μη δημιουργήσουν οικογένεια, διότι δεν υπάρχουν γι’ αυτούς οι δυνατότητες για το μέλλον. Αλλά αυτή η ίδια κουλτούρα, παρουσιάζει σε άλλους τόσες πολλές επιλογές που και αυτοί αποτρέπονται να σχηματίσουν οικογένεια».

Σε μερικές χώρες, πολλοί νέοι «συχνά αναγκάζονται να αναβάλουν τον γάμο λόγω προβλημάτων οικονομικής, εργασιακής φύσης ή σπουδών. Κάποιες φορές, και για άλλους λόγους, όπως η επιρροή από ιδεολογίες που απαξιώνουν τον γάμο και την οικογένεια, η εμπειρία της αποτυχίας άλλων ζευγαριών την οποία οι ίδιοι δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν, ο φόβος απέναντι σε κάτι που θεωρούν υπερβολικά υψηλό και ιερό, οι κοινωνικές ευκαιρίες και τα οικονομικά οφέλη που προκύπτουν από τη συμβίωση, μια αμιγώς συγκινησιακή και ρομαντική αντίληψη για την αγάπη, ο φόβος μήπως χάσουν την ελευθερία και την αυτονομία τους, η απόρριψη μιας κατάστασης που αντιλαμβάνονται ως θεσμική και γραφειοκρατική». Είναι ανάγκη να βρούμε τα λόγια, τα επιχειρήματα και τις μαρτυρίες που θα μας βοηθήσουν να αγγίξουμε τις πιο βαθιές χορδές των νέων, εκεί όπου είναι πιο ικανοί για γενναιοδωρία, δέσμευση, αγάπη, αλλά και ηρωισμό, για να τους καλέσουμε να δεχτούν με ενθουσιασμό και θάρρος την πρόκληση του γάμου.

Μετασυνοδική Αποστολική Παραίνεση «Η Χαρά της Αγάπης»


Κι όταν δεν είναι ευθεία;

           Στη Γεωμετρία μαθαίνουμε ότι η συντομότερη απόσταση ανάμεσα σε δύο σημεία είναι μια ευθεία γραμμή που τα ενώνει. Στη ζωή όμως δεν συμβαίνει το ίδιο. Υπάρχουν αδιέξοδα, παγίδες, εμπόδια και πισωγυρίσματα. Πρόσωπα, καταστάσεις και γεγονότα κλείνουν τις εύκολες διαβάσεις. Και τότε, τι γίνεται; Νοιώθουμε χαμένοι, απελπισμένοι, αβοήθητοι.

Υπάρχει κάποιος που ισχυρίστηκε πως είναι ο ίδιος ο δρόμος. Και μάλιστα ο δρόμος της ζωής. Είναι ο Ιησούς Χριστός. Μας συναντά κάποια στιγμή στη ζωή μας και πολύ διακριτικά μας ρωτά αν Τον θέλουμε για Κύριό μας, ώστε από δω και πέρα να μας καθοδηγεί Εκείνος σε κάθε κίνησή μας. Δεν είναι απλά ένας δρόμος ανάμεσα στους άλλους. Είναι ο μόνος δρόμος ώστε να ξεφεύγουμε τις παγίδες και να τα καταφέρνουμε να επιβιώνουμε παρ’ όλες τις αντιξοότητες. Είναι ο δρόμος της αιώνιας ζωής, που οδηγεί στον Ουρανό.

Δεν υπόσχεται ο Χριστός πως έτσι και Τον εμπιστευτείς δεν θα ξανασυναντήσεις δυσκολίες και προβλήματα. Υπόσχεται όμως ότι μέσα σ’ αυτά θα σε γεμίσει με τη χαρά Του, την ειρήνη Του, τη σοφία Του, για να ξέρεις πώς να φερθείς κάθε φορά. Θα σου χαρίζει τη νίκη μέσα σε όλες τις περιστάσεις. Κάποια στιγμή θα φτάσεις στο σημείο να λες ευχαριστώ με χαρά και για τις θλίψεις και για τις δοκιμασίες. Γιατί θα βλέπεις πάνω σου τον καρπό τους σε πρόοδο, αύξηση, αγιασμό, απελευθέρωση και θα δοξάζεις το Θεό.

Ο Ιησούς είναι ο μόνος, ο ένας δρόμος της λυτρωμένης ζωής. Όποιος ζει τον Ιησού Χριστό, όποιος περπατάει δια του Ιησού Χριστού έχει τη σωτηρία Του, την αιώνια ζωή Του.

 Χριστιανικό Εγκυκλοπαιδικό Ημερολόγιο 2009

  

Ο Λόγος του Θεού στη Λατρεία της Εκκλησίας

                       Κάθε φορά που διαβάζουμε το Λόγο του Θεού, ο ίδιος ο Θεός μας μιλάει. Σας έχει τύχει όμως να πάτε στην Εκκλησία και είτε να μην ακούσετε το Λόγο του Θεού καθαρά, ή να σας φανεί βαρετό το Ανάγνωσμα, ή να μην καταλαβαίνετε αυτό που ακούτε, ή να νομίζετε ότι αυτός που διαβάζει το Λόγο του Θεού είτε δεν ξέρει τι διαβάζει είτε δεν πιστεύει αυτά που διαβάζει;

 

    Κάθε φορά που διαβάζουμε το Λόγο του Θεού, ο ίδιος ο Θεός μας μιλάει. Δεν θα έπρεπε να συμβαίνει τίποτα από τα παραπάνω, αν πραγματικά κατανοούσαμε αυτό που ακούμε! ΑΚΟΥΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟ ΘΕΟ ΝΑ ΜΑΣ ΜΙΛΑΕΙ! Θα μπορούσαν τα λόγια του Θεού να ήταν βαρετά ή δυσνόητα ή να μην άγγιζαν την καρδιά μας;

 

    Ο Λόγος του Θεού πρέπει να ακούγεται σαν μουσική στα αυτιά μας, να γλυκαίνει την ψυχή μας, να ανακουφίζει το είναι μας, να μας γεμίζει γαλήνη και χαρά. Να φωτίζει τη ζωή μας, να μας βγάζει από τα αδιέξοδα, να μας δίνει πίστη και αισιοδοξία.

 

    Με αυτό το στόχο η Επισκοπή μας σε συνεργασία με τον κ. Ζοζέφ Ακεψιμά διοργανώνει ένα σεμινάριο για τους Αναγνώστες των Ενοριών μας και όσους θα ήθελαν να γίνουν Αναγνώστες την Πέμπτη 2 Μαρτίου 2017.

 

    Η αποστολή που έχουν οι Αναγνώστες μέσα στην Εκκλησία και απέναντι στους Χριστιανούς που τους ακούν όταν αναγγέλλουν το Λόγο του Θεού είναι πολύ μεγάλη. Δεν πρέπει κάποιος να αναλαμβάνει αυτή την αποστολή με ελαφριά την καρδία ή επιπόλαια ούτε απροετοίμαστα. Αυτός που αναγγέλλει το Λόγο του Θεού στους αδελφούς του πρέπει πρώτα ο ίδιος να πιστεύει βαθιά αυτά που αναγγέλλει και να τα αναγγέλλει με πάθος και ζήλο και ενθουσιασμό.

 

    Ενθαρρύνω λοιπόν όσους διαβάζουν τα Αναγνώσματα και όσους θα ήθελαν να αναλάβουν αυτή την αποστολή, να παρακολουθήσουν το σεμινάριο και να γνωρίσουν καλύτερα την ομορφιά και τη δύναμη του Λόγου του Θεού και τη σπουδαιότητα του να μεταδίδεις αυτό το Λόγο.

 

Comments