Παραφθορά των ελληνικών κατά την διάδοσή τους
 

Πίσω στην οικοδεσποτική σελίδα


Στον σημερινό αναγνώστη, ο οποίος έχει γίνει στόχος επίμονης προπαγάνδας με τις θεωρίες τού δια­λεκτισμού, τού συγκερασμού και τής «εξέλιξης», ίσως φαίνεται αναμενόμενη η επιμιξία τής ελληνικής γλώσσας καθώς διαδιδόταν, με μη ελληνικές γλώσσες και η παραγωγή μικτών γλωσ­σι­κών συστημάτων.

Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι συνέβει μεταφορά στοιχείων από μη ελλη­νικές προς την ελληνική γλώσσα. Οι μελετητές με τις λιγότερες προκαταλήψεις δέχονται ότι τέτοια μεταφορά θα ήταν άνευ αντικειμένου, απλά επειδή η ελληνική γλώσσα υπήρξε πάντα πλή­ρης εννοιών και τής έκφρασής τους. Αυτό έως τα μέσα τού προηγούμενου αιώνα γινόταν αναγ­καστικά αποδεκτό ως αξίωμα. Ωστόσο η ανάπτυξη τής κβαντομηχανικής και τής θεωρίας συστη­μάτων επιτρέπει σιγά σιγά να γίνει κατανοητό πώς η δομή και οι μηχανισμοί τής ελλη­νικής γλώσσας εξυπηρετούν την πληρότητά της (βλ. κεφάλαιο «Χαρακτηριστικά τής ελληνικής γλώσ­σας - Δομή τής γλώσσας»).

Παραμένει ωστόσο το γεγονός ότι υπάρχουν (και υπήρξαν) γλώσσες με πολλά δάνεια από την ελλη­νική, σε επίπεδο εννοιών, λέξεων, γραμματικής, συντακτικού κ.λπ. (π.χ.: Αγγλική, Αζερική, Αϊμάρα, Αλβα­νική, Αμχαρική, Αραβική, Αρμενική, αρχαία Αιγυπτιακή, αρχαία Περσική, αρχαία Πρωσική, Αρα­μα­ϊκή, Αρω­μουνική, Ασβεστική, Ασσυριακή, Αφγανική, Αφρικάανς, Βαβυλωνιακή, Βασκική, Βεγγαλική, Βεδική, Βιετ­να­μική, Βισλάμα, Βουλ­γα­ρική, Βρετανική, Γαλατική, Γαλικική, Γαλλική, Γερμανική, Γεωργιανή, Γίντις, Γκε­κική, Γκουαρανική, Γκουτζράτι, Γοϊδελική, Γοτ­θική, Δανική, Εβραϊκή, Εσθονική, Ινδοϊρανική, Ιρλανδική, Ισλανδική, Ισπανική, Ιτα­λική, Καζαχική, Κάμπιε, Καντονέζικη, Καρική, Καταλανική, Κελ­τική, Κέτσουα, Κινυαρουάντα, Κιργιζιανή, Κιρούντι, Κορεατική, Κορνουαλική, Κουρδική, Κρεολική, Κροατική, Λάο, Λατινική, Λετονική, Λεττική, Λευ­κο­ρωσική, Λιθουανική, Λουβική, Λουξεμβουργιανή, Μαγυάρικη, Μαλαγασιανή, Μαλαϊκή, Μαλαισιανή, Μαλτέζικη, Μανδαρινική, Μανξ, Μάρατι, Μαρσαλιανή, Μοσχαρίσια, Μοτού, Μπαχάσα, Μπέμπα, Μπενγκάλι, Μυανμάρ, Ναούρου, Νεοπερσική, Νεπάλι, Νορ­βηγική, Ντιβέι, Νυάνζα, Ολλανδική, Οσκική, Ουαλική, Ουζμπεκική, Ουκρα­νική, Ουμβρική, Ούρντου, Πάντζαπι, Πάστο, Πολω­νική, Πορτογαλική, Προβηγκιανή, Ραι­τική, Ρουμανική, Ρωμανική, Ρωσική, Σαμοϊκή, Σανσκριτική, Σερ­βο­κροατική, Σεσότο, Σιναλέζικη, Σίντι, Σισουάτι, Σκωτική, Σλαβική, Σλα­βο­νική, Σλοβακική, Σλοβενική, Σομαλική, Σουαχίλι, Σουέ, Σουηδική, σύγ­χρονη Αιγυπτιακή, Ταγκαλόγκ, Ταμίλ, Τατζικική, Ταϋλανδική, Τζόνκα, Τιγκρινική, Τονγκική, Τοσκική, Τουρκική, Τουρκμενική, Τοχαρική, Τσέουα, Τσέ­χικη, Φαλισκική, Φαρσί, Φινλανδική, Φλαμανδική, Φοι­νι­κική, Φριζική, Φρυγική, Χαλχ, Χίντι, Χιντουστάνι, Χμερ κ.ά.). Πρέπει να θεωρούνται αυτές, υβριδικές γλώσσες, αποτέλεσμα κοινής συν­εισφοράς μεταξύ της ελληνικής και των πρόδρομων μη ελληνικών γλωσσών; Η απάντηση όλων των σύγχρονων αλλά και των παλαιότερων μελετητών είναι αρνητική («Όχι»).

Αυτό που πράγματι συνέβει είναι ότι ορισμένοι λαοί αδυνατούσαν να εκφέρουν (προφέρουν) ή να κατανοήσουν την δομή τής ελληνικής και για αυτό συνειδητά την παράλλαξαν και προ­σάρ­μο­σαν στο μέτρο των περιορισμένων δυνατοτήτων τους. Ωστόσο, ακόμα και στις περιπτώσεις που οι αλλαγές περιορίζονταν σε αλλαγή των φθόγγων, οι λέξεις έπαυαν να ανταποκρίνονται στην ορθή σήμανση των εννοιών (βλ. κεφάλαιο «Χαρακτηριστικά τής Ελληνικής γλώσσας - Ορθοσήμανση»), καθιστώντας το γλωσσικό οικοδόμημα τρωτό στους νοηματικούς του συσχετισμούς και ευάλωτο σε παραπέρα «μεταλλάξεις» (γραμματικές, συντακτικές, υφο­λο­γι­κές κ.λπ.). Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν υβριδικά γλωσσικά μορφώματα, ασταθή μέσα στο χρόνο, τα οποία εκλήφθηκαν ως συγκερασμοί «διαφορετικών γλωσσών εν διαχύσει» από απρόσεκτους γλωσσολόγους.

Μελέτες των Gustav Patterson (1852), Joan Scully (1894), Endmond Giannakopoulos(1937), Ari­stides BrianJr (1966 κ. εξής) κ.ά. έδειξαν ότι η γνάθος των πρωτοελλήνων παρουσίαζε ήδη δια­φορές από εκείνες των άλλων λαών, με σημαντικότερη την διαφοροποίηση κατά 9ο - 14ο στην γωνία “planar”.  Το αποτέλεσμα αυτών των διαφορών είναι ότι όταν η γνάθος ανοι­γο­κλεί­νει, στους μη ελληνικούς λαούς παράγεται ένας ήχος σαν «κλακ -κλακ» ενώ στους πρω­το­έλ­λη­νες ο ήχος προσομοιάζει σε «ταπ -ταπ».  Η J. Scully χαρακτηρίζει τον πρώτο ήχο ως «ζωϊκό» ενώ τον δεύτερο ως «σχηματοποιημένο» (fragmented).  Όλοι οι ερευνητές συμφωνούν ότι μόνο η δεύτερη διάταξη είναι ικανή να αποδίδει διακριτούς, πλήρεις φθόγγους.

 

Οικοδεσποτική σελίδα

Σύντομο ιστορικό της Ελληνικής γλώσσας

 Κατηγορίες γλωσσών

Χαρακτηριστικά της Ελληνικής γλώσσας

 Σύγχρονες εφαρμογές, οφέλη και θαύματα τής Ελληνικής Γλώσσας