Blog

Zondag  6 februari
we zijn goed thuis gekomen.
We vielen met onze kont in de Nederlandse storm. En wat is het hier stil en waar zijn alle mensen? Wat is er met de kleuren gebeurd?
Ik pak de Nederlandse draad weer op en let erop om de Indiase niet los te laten. Zo hang ik nu even tussen twee werelden.
Komende tijd gaan we de filmpjes bekijken en gaan we een document maken over ons avontuur.
Ik ben er blij mee!
 
 
De laatste dag 3 februari Voorstelling.

2 Voorstellingen en een ruzie op de valreep: met de printerman. We hadden afgesproken de foto's om 10 uur op te halen maar  ze waren er niet, over 5 minuten zouden ze er zijn....na 30 minuten had ik het zo gehad dat ik boos werd, voor het eerst, en zei: jullie zullen ook nooit sorry zeggen he! Hij kreeg het vele wachten van 5 weken op zijn dak. Ik ging ook nog wijzen naar hem en daar kon hij weer niet tegen.Uiteindelijk waren we allebei gefrusteerd en loste het zich nog net op tijd op.
De voorstellingen gingen erg goed. Vooral de laatste bij de slumschoffies was goed en leuk en grappig en plezierig en alles wat we zouden wensen. We hebben gekregen waar we op uit waren. Ook erg fijn: het publiek genoot en was ruim aanwezig: het voltallig personeel van de stichting van Jim.  Ik was trots toen ik de kinderen met hun foto en zakje samosa's naar huis zag gaan. (hoewel "huis": zeil....)
Nog 10 minuten hier en dan gaan we naar het vliegveld: Indira Gandi International Airport, here we come. Ik ben ineens strontverkouden en heb keelpijn. Zal wel aan de Indiase winter liggen.


   Acteurs
 


Conversatie in restaurant met ober:

ik: can I have a coffee?
hij: ....(schudt onduidelijk met hoofd)
ik: can I have a coffee?
hij: eh...you want coffee?
ik: yes please
hij: you want tea?
ik: no I want coffee
hij: you want tea?
ik: no: coffee
hij: nice tea with lemon?
ik: no sir I want a coffee
hij: ....ehhh sir, no coffee. (ook vrouwen zijn sir).
Zo moeilijk om "nee" te zeggen.
 

 
anna maria koekoek


WOENSDAG  2 februari EEN HEERLIJKE DAG
 
Ik heb veel lol in het spelen met de kinderen, ik voel me ontspannen  en geniet van mijn vak en mezelf en het samenspelen met Narhea. We hebben veel  plezier en dat was precies de bedoeling! Je wordt er blij van als je de gezichten van de kinderen ziet want die hebben het geweldig  leuk met ons. Theatrale missie geslaagd! Morgen gaan we afronden en dat doen we eenvoudig met simpele scénes en veel oefeningen zodat niemand in de stress hoeft te schieten. We hebben toi's gekocht: voor alle meisjes een glitterspeldje. De andere groep krijgt een doosje met lekkere dingen die de vrouw van Jim voor ons koopt. We weten ook aan wie we gaan doneren: op deze plek: aan de groep kinderen uit de sloppenwijken die hier opgevangen wordt want daar is geen subsidie voor. We doneren ook aan het opvanghuis van de meisjes dus het geld gaat naar de plekken waar we spelen. We schenken 1000 euro aan hen. We vertrouwen er volledig op dat het goed besteed wordt.
Ik krijg steeds meer jeuk.
Morgen de laatste dag. Is dat echt? Zo snel voorbij?
WE HEBBEN ONZE EIGEN INDIASE VEGERS GEKOCHT  en die nemen we mee naar huis.


Binnenplaats hotel Jyoti Mahal
 

DINSDAG 1 februari

heb ik heerlijk geslapen, de bouwvakkers zijn er niet, hoera! Verder niks dan lof over het hotel hier, super leuke mensen die alles voor je doen, zoals vegers gaan kopen en die ons altijd een glimlach schenken. In de ochtend werken we met de meisjes, het gaat erg leuk. We hebben samen een act bedacht, weer over statusverschillen. Narhea is mijn baas en laat mij alle hoeken van de kamer zien maar gelukkig is het publiek op mijn hand en wordt het niet zo pijnlijk dat ik naar adem happend met mijn oude lijf door die gigantische zaal hoef te rennen. We laten ze de scene oefenen en spelen en het is grappig om te zien hoe ze ons nadoen. Het komt vooral neer op na-doen want zelf bedenken is heel moeilijk voor de meeste meisjes en ook hier is er weer een teacher die voorzegt/helpt. We doen Maria Koekoek en maken van iedereen een foto.
We lunchen bij Jim die met zijn gezin  in het complex woont. In de middag komen er nog meer kinderen en het waren er gisteren al te veel in die kleine ruimte. Maar omdat we ruimhartige missiezusters zijn mogen ze alle 35 blijven. Chaos, druk, uitlachen door grote jongens, niet snappen door de kleintjes. Ach wat maakt het uit.
De kinderen worden er opgevangen en krijgen er medische verzorging, elke maand worden ze gewogen en bloed geprikt. Ze krijgen vitamine pillen ( want de meeste hebben een laag HB ) en wat ze nog meer nodig hebben aan medicijnen. Boven in het pand zien we 2 meisjes in bedjes: eentje wiegt zichzelf onder een deken en is duidelijk geestelijk niet in orde en het andere meisje ligt als een muisje naar ons te kijken door de tralies heen, ze is spastisch volgens zuster Aruna. Die hier al werkte toen Narhea er woonde. De 2 meisjes zijn weeskinderen die nooit geplaatst zullen worden want er heerst nog steeds een taboe op niet=normaal zijn.
We sluiten weer af met foto's maken. We brengen ze die avond weg; 100 stuks. En ik eet chilli con carne in Delhi bij de German Bakery.
Om 5 uur in de ochend komt de bulkwagen met nieuw zand en komen de bouwvakkers. WEER.
 
 
MAANDAG 31 januuari  EEN NIEUW PROJECT: SSG-CNI (Church of North-India)

Jim is de zoon van de mensen van het weeshuis waar Narhea naar toe is gebracht en hij runt een grote instelling met veel huizen en verschillende  doelgroepen w.o. een tehuis voor fysiek- en mentaal gehandicapte weeskinderen: Shishu Sangopan Griha. Op maandagochtend gaan we in onze werkpakken naar het buitenschoolseopvanghuis voor kinderen uit sloppenwijken. Ze gaan halve dagen naar school en worden 3 keer per week bij Jim opgevangen om vooral sociale en creatieve dingen te leren en ze worden naar school begeleid. Het is een laan met verschillende gebouwen waar ook andere scholen huisvesten en er is een opvanghuis voor weesmeisjeis. Het complex heeft een buitenmuur met een kastje voor een baby: een traliehekje met daarachter een ruimte van 1 bij 1 meter waar een wiegje stond . Rechts aan de muur een bel zodat ze binnen wisten dat er iemand gebracht was.

We maken kennis met een groep kinderen, 28 stuks, van 5 tot 13 jaar en geven een workshop. Ze zijn superdruk. En leuk en enthousiast. We spreken af er elke dag heen te gaan en te kijken of het mogelijk is een voorstelling te maken voor op donderdagmiddag, enkele uren voordat we naar het vliegveld gaan.

Jim stelt ons voor aan de Madam van het meisjeshuis en we maken de afspraak dat we daar de komende 3 dagen workshops gaaan geven en dat we afsluiten met een voorstelling op donderdagochtend. Dus nu hebben we een vol programma en we hebben er zin in.


   huisje voor het te vondeling leggen van babies( vanaf de binnenkant gezien)

ZONDAG 30 januari HET HUIS

We gaan het huis zien waar Narhea als baby naar toe gebracht is, een klein weeshuis in een gewone woning. De chauffeur van de tuk tuk wil ons helpen om het juiste huis te vinden en loopt met de adoptiepapieren van Narhea rond  waar het adres opstaat. We zijn in een buurt die op zo in Spanje zou kunnen zijn doordat er veel appartementen staan met grote balkons en planten. We hebben ook een foto van de buurt en van de huizen tegenover het weeshuis, van 25 jaar geleden. Als we het vinden kijken we naar een gewoon huis, met een gezin bij de voordeur, klaar om op zondags uitje te gaan. Hier is ze dus neergelegd door haar moeder of door iemand anders. Op de stoep. Als baby van ongeveer 4 weken en ze heeft hier tot negen maanden gewoond. Zo gewoon, een huis. Een plek. Geen herinnering. Abstract. En grote impact.

Nachtelijke geluiden

Als ik in bed stap breekt er een enorme herrie los. Vanaf mijn balkonnetje zie ik beneden een grote open vrachtwagen staan met tientallen verroeste verrotte motoren, zo uit het kippenhok gehaald waar ze na de WO2 geparkeerd waren. Om 23.30 uur op zaterdagavond moeten die van de vrachtwagen gehaald worden door 5 sterke mannen. Gaat niet helemaal goed want regelmatig valt er iets en wordt er gescholden. Als na een uur de klus geklaard is beginnen alle  naamloze buurthonden te blaffen alsof hun leven ervan afhangt. Als die stil zijn hoor ik nog steeds de bouwvakkers aan de overkant met hun beton in de weer, de hele nacht door. Om 6 uur in de ochtend beginnen de bouwvakkers het nieuwe terras op het dak van het hotel te metselen. De buurt is één grote bouwput. Vanaf het dak van het hotel zie je de buren metselen en  betonvloeren leggen.  Wat een bedrijvigheid komt er in onze oren. En dan is er nog de telefoon, de mijne, op het nachtkastje, geeft 2 maal het sms signaal, wakker geschoten lees ik met slaapschele ogen: welcome in India! Have a pleasant stay ….


  bouwvakster


ZATERDAG 29 januari BHUNGI : een lid van een onreine kaste, die van de schoonmakers.

We maken vaak grappen over het koelie-zijn van Narhea. Vandaag heeft ze de ober in het restaurant wijs gemaakt dat ik haar sla. Op straat commandeer ik haar en moet ze achter mij lopen. Ik noem haar soms Bhungi. We worden vaak gevraagd naar onze relatie, of ik haar moeder ben en dan zeggen we dat zij mijn moeder is en ik uit India kom en zij uit Holland. Indiërs zien aan Narhea dat ze een Indiaas gezicht heeft. We laten mensen lachen. Vandaag hebben we de stad op stelten gezet. We moesten doorgaan met onze theatrale missie ondanks het slechte nieuws dat we gisteren van Jim kregen. Hij is de directeur van het voormalig weeshuis waar Narhea door haar moeder naar toe is gebracht. We hebben met Jim gegeten in een heel sjiek jaren 50 restaurant,   Engelse architectuur, met rijk versierde plafonds en veel Japanse gasten. We hadden de afspraak om in het tehuis bij hem te gaan spelen en hij had de data doorgekregen maar helaas vertelde hij dat we pas op maandag konden beginnen. Hij heeft nu een soort cisisopvang voor kinderen en we snappen nog niet precies wat dat inhoudt maar dat zien we maandag wel. We zaten er een beetje doorheen: wat nu? Het weekend voor de deur en dan gaan shoppen in Delhi? Jim vond het een slecht idee als we naar slums zouden gaan; veel te gevaarlijk want daar zijn dronken werkloze mannen en die zullen vast lastig gaan doen tegen Narhea. Zit wel iets in want (alle) mannnen staren haar aan en smiespelen tegen elkaar als we langskomen. Volgens hem zijn er op de 18 miljoen inwoners van Delhi maar liefst 1 miljoen daklozen = mensen die geen werk hebben en dit zijn bijna allemaal moslims volgens hem….hoe zit dat vraag ik me af?


Terug in het hotel, op de stoep bij de echte koelies, maken we het plan om in parken te gaan spelen. Met dit plan in ons hoofd slapen we lekker in ons enorme grote bed in een mooie kamer met balkon  aan de voorkant van de straat waar om 6 uur ‘s ochtends de betonmolen ontwaakt.


In de ochtend repeteren op het dak van het hotel en vermaken de obers. Zo ontstaat het idee om onze werkpakken aan te doen, we lijken dan op elkaar afgezien van wit/zwart .

En we hebben allebei een bruin mutsje gekocht tegen de kou en als we dat opdoen zien we er uit als een grappig duo. We lenen 2 bezems, die zijn hier heel mooi: een handvat van bij elkaar gebonden rieten stokjes waar een lange paardenstaart uitkomt. We gaan de straten van Delhi vegen. De koning heeft ons gevraagd om heel India schoon te maken. We gaan naar een park waar we al snel alle voorbijgangers vermaken.  Dit zijn jammer genoeg bijna alleen jongens en mannen ..waar zijn de kinderen? Het is erg leuk om te doen; we moeten er zelf erg om lachen. We spelen dat we niet over plassen durven omdat we niet kunnen zwemmen en we verstoppen ons als een soort Shankar Klaassen en Lakshmi Katrijn en betrekken het publiek erbij. De ene keer is Narhea de koelie, de andere keer ben ik dat. We vegen alle tuk tuks schoon en heel veel schoenen. Op de stoep bij een winkel klinkt er muziek en maken we een dansje met onze vegers. Onze ideeën zijn onuitputtelijk. En er is veel te doen want het werk ligt letterlijk op straat; het is hier zo stoffig en bijna iedereen gooit zijn afval gewoon op straat. Mensen bedanken ons voor het poetsen. We komen echter niet van de jongens in het park af, ze achtervolgen ons. Dus gaan we weg op zoek naar een ander park maar ook daar zijn geen kinderen alleen maar vrijende paartjes en die kijken niet naar ons. En zo gaan we moe en voldaan naar het hotel terug. Daar ligt ook weer vuil…….



Jyoti Mahal is een heel mooi hotel. Gebouwd als een riad met een binnenplaats. We zijn blij dat Teun van Daari dit voor ons geregeld heeft;, als we hem toch niet hadden.

Op vrijdag 28 januari laten we nog eens 85 foto’s afdrukken voor de mensen in Orchha waar we alle inwoners van een wijk gefotografeerd hebben. We gaan die opsturen. Hoop dat ze aankomen want ze hebben ons alleen de naam van de wijk gegeven en geen straatnaam en geen huisnummers.

Op zondag (morgen) gaan we het huis zoeken waar Narhea door haar moeder is achtergelaten toen ze ongeveer 4 weken oud was. Ze heeft een foto van het huis en het adres maar dat zegt niets. Je ziet hier geen straatnamen; plaatsen worden aangeduid met: tegenover de cinema …of achter hotel ….zoiets.  We gaan in onze pakken heen dan kunnen we een dubbele missie volbrengen.

DONATIES

We krijgen nog steeds geld gestort! We moeten deze dagen ook kijken aan wie we dat gaan geven. Natuurlijk ook aan het tehuis van Jim maar wellicht ook aan weeshuizen. Maar kunnen we daar zomaar aanbellen? De tijd gaat snel. Aanstaande vrijdagochtend vertrekken we al.

PS: PIZZA? We zagen vandaag een pizza brommer rijden. Ze hebben hier ALLES.

DELHI is echt een hoofdstad met alle westerse winkels, rijke Engelse architectuur, grote brede wegen, 5-sterrenhotels maar wat me vooral opvalt: ik zag nog niemand op blote voeten! In Vijayawada had de helft van de mannen geen schoenen aan. Wel meer bededelaars hier en die zijn behoorlijk vasthoudend in het laten zien van hun wonden en ze klinken heel zielig. We hoorden harde muziek, disco, en zagen een klein meisje van rond de 6 jaar (dus zal we wel 10 geweest zijn) met een strakgetrokken doek van 1 meter breed en 1,5 lang lopen, aan de andere kant vastgehouden door een man met een cd speler om zijn nek. Mooi afgestemd op elkaar liepen ze door de straten, de man was blind, zo te zien. Een wandelende bedelaarsoptocht.

INHOUD:

We hebben aan de mensen van SKCV gevraagd om ons een evaluatie te sturen. We gaan nl. een verslag schrijven en beeldmateriaal gebruiken.We hebben de workshops en performances gefilmd. Er komt een handleiding zodat de teachers door kunnen gaan met dat wat wij in gang gezet hebben.


HERINNERING AAN MADAM DEVESENA IN VIJAYAWADA

             Madam Devesena en M. aria Koelie in de keukenroet.                                            Maria en Maria 

WOENSDAG 26  januari  FIETSEN

We huren fietsen en gaan een beetje in de buurt toeren. Niet te ver van de stad want dat durven we niet. Waar je ook kijkt overal zie je paleizen. We komen door een buurtje waar we van iedereen een foto maken die we vanuit Delhi naar hen gaan sturen. Narhea ontmoet een hele mooie moeder met baby en ik jaag een kleuter de stuipen op het lijf. Narhea gaat later op de dag haar haar wassen in de rivier. Vandaag is het een nationale feesdag: Republieksdag. Ter herinnering aan de bevrijding van de onderdrukking door de Engelsen. Maar vanaf nu zal er op 26 januari het Nationale Feest van het Haren Wassen gevierd worden, compleet met vuurwerk in de nacht.


Haren wassen


DINSDAG 25: AANKOMST IN HET HEMELS PARADIJS: VAKANTIE

We rollen om 8 uur ’s ochtends uit de trein en zitten meteen in een hele koude auto die helemaal open is, ai ai wat is het hier koud, we hebben er niet aan gedacht dat we nu 1400 km noordelijker zitten en dat er andere temperaturen zijn…We komen verkleumd aan in Orchha in Betwa Retreat aan de rivier de Betwa. Wij hebben de Heritage Suite: de meest dure en luxe mooie kamer, zeg maar: ons eigen huis op de heuvel met grote marmeren badkamer en hemelbed. Een grote tuin met sproeier en schommelstoel en prieeltje. Voor ons. Narhea was hier jaren geleden. Teun heeft het hotel geboekt en we hebben de pech dat alle kamers (tenten) volgeboekt zijn dus zodoende moeten we in dit luxueuze verblijf…….. Het is er heerlijk en we rusten uit. We hebben hier 2 dagen vakantie, als intermezzo tussen SKCV en New Delhi. Het weer is ook fijn, je kunt in de zon zitten en als je op een bepaalde manier in de schommelstoel zit is er zelfs verbinding met internet.  En het eten is lekker: niks spicy! Minpunt: koude douche.

HET IS ALSOF WE OP ONS BUITENVERBLIJF IN ROME ZIJN OP EEN HEUVEL OMRINGD DOOR PALEIZEN. IN HET JAAR 1690.

Ons huis


Orchha

MAANDAG 24 januari VERTREK 21 uur in de trein

Afscheid van de obers in het hotel, afscheid van de receptioniste, afscheid van de printerjongens. Op het station lopen we 2 shelterjongens tegen het lijf die fungeren als koelies, inclusief fooi. Als we in de trein komen zit ie vol met mannen, daar hebben we helemaal geen zin in, we moeten er zo lang in zitten en ook in slapen en meestal zitten de mannen hier onafgebroken naar Narhea te staren. Maar stil maar wacht maar alles komt goed: het zijn leuke jongens om mee te kletsen, niet lastig, er is een politieman bij die ons pickles laat proeven uit potten van 3 liter, gemaakt door zijn vrouw, 4 verschillende varianten, super super super spicy.  In de avond komen er 6 meisjes-studenten bij en wordt het gezellig. De tijd gaat best snel. We slapen weining maar dat is niet erg. 

Buurman bovenste bed in de trein


RIJKE MENSEN (vervolg zondag 23)

Mathaji neemt ons mee naar een tempel in haar comfortabele auto. Het is een appartementencomplex voor rijke mensen waar ze 2 woningen omgebouwd hebben tot tempel. Als we aankomen moeten we onze hoofden afwenden omdat er priesters langskomen en vrouwen mogen niet naar hen kijken. We mogen ook niet ongesteld zijn, want dan ben je onrein. Er is een prachtig altaar met beelden in hele mooie kostuums die de mevrouw zelf gemaakt heeft. Ze is vriendelijk, nodigt ons in haar huis en zet ons met een bak ijs in haar schommelbank. Later kijgen we nog een ketting van haar die gezegend is in de tempel ( de mijne valt al na 10 mintuten kapot…). Het zijn hele rijke mensen die 20 jaar geleden van het platteland naar deze stad kwamen om handel te beginnen, daarna steeds meer families uit hun dorp uitgenodigd hebben om te komen, die elkaar geholpen hebben en nu succesvol zijn. Ze zijn solidair met de armen: ze doneren trouw aan SKCV. We eten er een lekkere spicy lunch en zijn op tijd thuis. In de avond gaan we naar het huis van Madam Devesena voor een lekker spicy dinner. We ontmoeten haar man, haar dochter en haar zus die gekookt heeft en ze stoppen steeds eten in ons en Narhea stikt er bijna in. Deva en haar man laten ons nog even de Maria kapel bij hun in de buurt zien , het is er net Lourdes, inclusief een berg.

ZONDAG 23 januari

We gaan naar de tempel. We zijn bang dat het een lange verplichte dag wordt. De laatste dag in Vijayawada. We gaan ook de foto’s naar onze buren brengen, ben beniewd of dat lukt, we hebben nl. heel veel foto’s van heel veel kinderen en we weten niet wie waar woont (nou ja: woont: wie onder welk zeil ligt). We gaan inpakken en afscheid nemen. Op maaandagochtend om 10 uur vertrekken we voor een lange 20 uur-treinreis naar Jhansi.
 

KAKKERLAKKEN? Ik zag net een kleintje en realiseer me dat ik er een paar dagen geen gezien heb. Dat is voor Narhea sister wel anders: ze komen in haar bed. Bij mij gelukkig niet. Is dat karma of zie ik ze niet doordat ik geen lenzen in heb?






ZATERDAG 22 januari AFRONDINGEN?

In de ochtend hebben we een gesprek met KP, onze begeleider bij SKCV. Het is een taaie conversatie doordat hij veel praat en weinig ruimte geeft aan ons om te vertellen, dat is jammer en we worden er doodmoe van. Hij heeft het over speltheorieën en veiligheid en ik krijg er wel een inzicht door. Ik zie dat we veel ruimte aan de kinderen hebben gegeven wat natuurlijk opwindend is voor hen maar misschien veel te veel is geweest. Misschien dat we ons niet gerealiseerd hebben hoeveel wij naar buiten (op overdracht) gericht zijn in communicatie en expressie terwijl zij naar binnen gericht zijn. Deze kinderen bidden en mediteren elke dag. Weten wat het is om stil te zijn met jezelf. Narhea sister en ik gaan er in de trein verder over praten.

WE STAAN IN DE KRANT: madam Devasena geeft ons het artikel uit de krant, we kunnen het natuurlijk niet lezen maar zien onzelf wijdbeens op een foto staan om een gekke beweging te demonstreren aan de meisjes. We bieden madam een lunch aan ten afscheid en ze vertelt ons dat het artikel heel positef is. Fijn, goed voor SKCV. We denken dat we gedag kunnen zeggen maar ze nodigt ons uit om op zondagavond te komen eten en haar huis te zien. Okay. Met iets van: we voelen ons verplicht…

In de middag bel ik ongeveer 6 keer met Vinay die op het station werkt om een afspraak met hem te maken maar we kunnen elkaar niet verstaan. We schijnen met hem, en Ishraf (printerjongen) en Mathaji naar een tempel te gaan op zondagochtend.



ADOPTIE

We hebben een afspraak met de alleenstaande moeder-juf van school aan wie we 5.000 roepies gaan geven (85 euro). Haar salaris is 4.000 per maand….Het geld is voor de studie van haar geadopteerde zoon, ze kan die eigenlijk niet betalen maar wil hem toch die mogelijkheid geven. We zien hen en gaan eerst naar een winkel om een set kleren voor hem te kopen. Hij is totaal besluiteloos: weet niet te kiezen, is 18 jaar, en heeft nog nooit iets mogen kiezen in een winkel. Hij heeft maar 2 sets kleren. We eten bij Sweet Magic en de juf is zo ontroerd en blij met het geld en de kleren. Ze vertelt over haar gebeden om hulp en dat wij nu door God gezonden worden. Ik bedank nogmaals alle vrienden die ons geld geven zodat we haar en anderen blij kunnen maken. Of is dat ook door God geschonken? We nemen emotioneel afscheid, vooral Narhea, haar beroert het als geadopteerd kind het meest.

                 

VRIJDAG 21 JANUARI presentatie van de jongens op het dorp

In de middag om 13.30 uur zal de presentatie plaatsvinden, buiten onder de boom en de grote jongens komen kijken. Plus een mevrouw die geld en kleren sponsort, een notabele. Het wordt onze laatste dag bij SKCV. In de ochtend hebben we een generale repetitie en zoals dat ook bij de meisjes ging, is het meteen stressen omdat de druk van een goede mooie voorstelling, een resultaat dus, ons achter de vodden zit. Jammer, vind ik . Toch geen spijt want nu zijn de kleinere jongens wel de helden van de dag en krijgen ze applaus van de hoge klassen. Het spel was zo zo la la, er werd nogal gesmierd toen ze in de gaten kregen dat ze leuk gevonden werden en ze raakten uit hun concentratie. Toen we het publiek naar hun mening vroegen kregen we dat ook terug: ze hadden serieuzer moeten zijn. Ik had al van Marie-Jose en Robert Jan, die hier gewoond hebben, gehoord dat als je iets met expressie doet de mensen hier op het resultaat gericht zijn: er moet binnen de lijntjes gekleurd worden…..Terwijl wij het juist leuk en origineel vinden als je afwijkt van het voorspelbare. Wij zijn veel meer op het individu gericht dan op de meute/doorsnee. Bij ons kan elk individu interessant zijn. 

Ik heb erg genoten van de groepssène : je ziet 19 jongens op een rij, die een manager spelen die ’s ochtends opstaat, zich wast, tanden poetst, zeer secuur zijn haar kamt en dan op zijn motor stapt voor een lange rit met veel bochten en bulten in de weg. Vervolgens heeft hij een paar gesprekken door zijn mobiele telefoon w.o. met zijn liefje en zoent haar. Hilariteit. Narhea stond voorop als aangever wat een mooi beeld opleverde. We hebben ook een zgn voorbeeldscène gedaan: ze speelden een stukje over onrecht tussen een baas en 2 bedienden.  De luie bediende krijgt complimenten en de goede wordt ontslagen. We stopten de scène om met het publiek te praten over wat ze zagen, hoe het af moest lopen en hebben dat vervolgens gespeeld. Dit liep niet goed: de gesprekken gaan moeizaam omdat we geen Telegu en Hindi kunnen spreken en het via een leraar moet.

We hebben nog wat klussen te doen voor het afscheid. Cadeautjes kopen voor onze vrienden bij de printer: 3 tubes wetlook gel en 3 repen chocola. De printerjongen heeft ons gefotografeerd en een Indiaas ontwerp gemaakt van allerlei fotootjes ; heel druk met toeters en bellen en alle kleuren van de regenboog en dat gaan we aan Madam Devesena schenken voor aan de muur bij de meisjes. Titel: sweet memories. 
















printerjongens


Van de printerjongens krijgen we gepimpte foto’s van hen met ons : ik zie er 10 jaar jonger uit en Nahea lijkt op een Indianen meisje Winnetou. Titel:

WOENDER FULL MEMORYS

Het is gek dat ons werk er nu opzit. We zijn hier nu ruim 3 weken en hebben elke dag een workshop gegeven of andere afspraken met SKCV gehad. We laten het bezinken.

REINE HANDEN: soms vergis ik me en betaal ik iets met mijn linkerhand. Dat wordt niet aangenomen. Het moet met de rechterhand, de reine hand waarmee je eet, de linker is om je gat aan af te vegen. Wc papier is niet vanzelfsprekend: in toiletten vind je allerlei douche- en sproei systemen. En emmers met gietertjes.


DONDERDAG 20 JANUARI

Hebben we in de ochtend een workshop bij de jongens en in de middag gaan we 150 foto’s ophalen. Stand: 370 foto’s in totaal. We worden ’s avonds bijna omvergereden door een riksja fietser die met ons komt kletsen als we op de stoeprand zitten. Hij vertelt ons dat God wilde dat hij vrijgezel bleef en dat hij op de fiets moest zitten, dat is voorbestemd. En hij kijkt ons zeer spijtig aan, met heldere ogen in een donkerbuin en graatmager gezicht. Komt er een hele net geklede man bij staan om te vertellen dat wij mensen heus wel een keus hebben. Denk ik : ja dat kan je wel zien bij jou met je mooie kleren en je dikke buik. Wat ons betreft: weten wij veel…we weten niet eens waar we moeten gaan eten….

KIND HEBBEN? Toen we vorige week limonade uitdeelden aan de buren werd me daar een kind aangeboden: neem hem maar mee en geef hem een goede scholing! Hij was ongeveer 1 jaar, zat te genieten van de zoete drank,in zijn blote kont met alleen een hempje aan . Ik dacht dat het zomaar gezegd werd, nam het niet serieus.

 

DONDERDAG 20 JANUARI

3 weken samen!





DINSDAG 18 JANUARI voorstelling bij de meisjes en nog veel meer

Als we ’s ochtends in het busje stappen weten we niet zeker of de voorstelling doorgaat en ook niet of er gasten komen. We hebben het plan om ons rustig te houden. Het op ons af te laten komen en te gaan met de Indiase dag. In theorie dan….Eerst leggen we alle cadeau’s en portretfoto’s neer voor de meisjes, we maken er een echte cadeautafel van. Ze zijn verrukt als ze het zien.


We horen dat de gasten om 11 uur en om 11.30 uur aankomen (ja wat is het nu? 30 minuten is best veel verschil). We repeteren en ik heb nog nooit zoveel herrie gehoord, we zitten in de eetzaal en ze zijn aan de afwas bezig. Hier eet men van aluminium servies dus dat klettert aardig. Ik probeer rustig te blijven. Narhea en ik lopen 10 keer op en neer om te kijken wanneer we kunnen beginnen. Buiten staat een welkomst bord en is het stil…..dan komen er ineens 3 mannen in het wit: iemand van de krant en 2 hoge heren van scholen in de buurt. We gaan beginnen! Maar dan blijkt dat we allerlei dingen moeten demonstreren voor foto’s voor de krantemeneer. De andere heren zitten te bellen dwars door het toneelspel heen en even later, net als wij denken dat we nu echt gaan beginnen, moeten ze al weer weg. Dan spelen we gewoon voor de grote meisjes, die hebben het nog niet gezien en genieten er erg van. Ik vind het lastig dat Madam me steeds roept met allerlei vragen, ze komt gewoon het toneel op om me te roepen en gaat er doorheen praten. Daar ga je met je heilige toneel spel van illusie . En werkelijkheid. De meisjes spelen mooi en worden bewonderd door het publiek. Missie geslaagd. Dan besef ik dat we afscheid moeten nemen want we moeten weer op tijd bij de jongens zijn en het is een uur rijden. Als ik tegen hen zeg dat we weg moeten gaan springen de tranen me in de ogen. Ineens schiet de hele boel in een tranendal: omhelzen, kussen , huilen. 

Maar we gaan niet weg. Madam wil eerst met ons lunchen en dan zijn we uitgenodigd bij de school 3 km verderop. We willen er niet heen want we hebben een afspraak bij de jongens maar we voelen dat het niet geweigerd kan worden. Het is een bevriende school waar elk jaar een aantal meisjes gratis mag studeren, dus: moeten we vrienden blijven en: misschien is het leuk dat wij over het Nederlandse onderwijssysteem vertellen en dan wat training geven aan die studenten ?  Als we de poort uitrijden worden we uitgebreid nagekust door de meisjes en vervolgens wil er een man in ons busje springen. De chauffeur geeft gas om hem kwijt te raken maar die man springt er achterin en begint vreselijk te schreeuwen. Madam schreeuwt terug en er ontstaat een enorme heftige disscussie. Van de vice-directrice horen we dat die man 2 dochters heeft die in het centrum wonen en hij wil die meisjes meenemen maar de rechter heeft hem veroordeeld ivm misbruik.Hij heeft ook geprobeerd ze te verkopen voor 40.000 roepies. Hij staat heel vaak aan de poort en wil de meisjes ontvoeren  ontkent het misbruik. Hij verdwijnt gelukkig. Heftig zeg.

Op die school moeten we voor 300 studenten wat kunstjes doen en dat doen we en dat lukt ook. Het ziet eruit als een echte missie- situatie zoals de katholieke zusters dat deden een paar eeuwen geleden: de zwarte studenten zitten op de grond en de witte zuster geeft ze training. Ik heb wat met communicatie oefeningen gedaan en vraag me af of ze er iets van snapten. Het gebeurt zo vaak dat we denken dat we duidelijk zijn, dat we denken dat we hetzelfde aan het doen zijn en dan klopt er toch weer niks van of krijgen we vragen die 10 stappen terug gesteld hadden moeten worden. We sporen niet. Tenminste niet met woorden maar wel met het hart.


I AM NOT YOUR KOELIE hoor ik ergens iemand zeggen en ik vind het een leuke titel voor een scene over status verschillen. Ik moet er weer aan denken als ik ’s middags op die plattelandschool een grote doos cadeau krijg: SERVER staat erop. Erin zit: een serving tray set oftewel: 3 dienbladen van het merk Joyful.

Als we klaar zijn op de school krijgen we in de smiezen dat we weer terug naar de meisjes moeten om de andere teachers op te halen, oh nee niet terug naar het tranendal, laat ons maar buiten de poort wachten….maar dat kan natuurlijk niet. We blijven op het terrein in het busje wachten voor 1,5 uur. Tot ik erin stik van de hitte. We kunnen er niet uit want dan raken we weer verstrikt in omhelzingen. We krijgen te horen waarom we zo lang moeten wachten: die vader van de meisjes eist zijn dochters op en de meisjes moeten nu ergens in veiligheid gebracht worden, de politie moet gebeld en van alles geregeld worden. De zusjes komen bij ons in het busje, huilend met hun plastic tasje met kleren, nagezwaaid door huilende vriendinnen. Zo triest. Want het is wel hun vader…  Ik had zo’n medelijden terwijl ik een uur lang naar de huilende rug van het meisje keek, een meisje dat mij steeds “mammie”noemde.


MAANDAG 17 JANUARI

Gaan we eerst in de ochtend op en neer naar het jongensdorp om afspraken te maken met het hoofd van school. Hij geeft een rondleiding en we maken een rooster om deze week elke dag te komen en met een groep van 19 “members” tussen 8 en 14 jaar te werken. (maar ze zien er jonger uit, zegt hij. Inderdaad;  bij de jongens op de shelter dachten we dat ze 6 waren en die bleken 11 te zijn). We hebben er zin in en maken een eerste opzet voor de workshop: we gaan door met het thema status verschillen.


Boottocht jongensdorp

De weg naar het dorp is verschrikkelijk en die dag moeten we er 4 maal langs. Het is misschien het meest drukke stuk van de stad, dichtbij de tempel en ze zijn er aan de weg aan het werken waardoor er files ontstaan. Het lijkt op Parijs Dakar qua bulten in de weg en het stof dat de lucht verziekt. Wat je neus betreft is het dan weer India omdat je totaal ingesloten bent door uitlaatgassen, de oren krijgen hun portie claxons dubbel en drwars. India: voer voor zintuigen. Voor het eerst was ik bang dat er zich een vrachtauto in onze flank zou boren. Vooral de middagtocht toen het donker was, was echt eng. Gelukkig hebben we sjaals om en kunnen we daar in weg duiken.


EN IK BEN OP DE KOP AF 11 MAANDEN GELEDEN GESTOPT MET ROKEN

Met de workshop ging het goed, we hebben het leuk met de jongens en zij met ons. We hebben het plan om een draagbare cd speler te kopen voor hen want we willen buiten werken. Dat is dan meteen een mooi cadeau. Er is een fijne juf bij, Rita, ze was eerst non, en ze vertaalt voor ons. En het luizenjongetje zit ook in de groep: de onderste helft van zijn kapsel is grijs. Het begint hier ook steeds meer te jeuken. In de middag zijn we bij Mataji het geld gaan brengen en ze was er erg blij mee. In de avond: moe en thuis roomservice gedaan: lekker en veel te hot maar: what is new? Ik las op een site over Vijayawada (waar we nu zijn) dat het bekend staat om zijn erg spicy eten. Sindsdien smaakt alles nog heter.

We hebben de foto’s opgehaald en ze zijn erg leuk. Tot onze verrassing werkt er een vormalige SKCV jongen bij de printer. Hij had het idee om een foto van ons beiden te maken en die aan de andere kant in een plastic hoesje te stoppen. Het ziet er super mooi uit. Narhea Natasha Sister is erg populair als mooie jonge vrouw die zowel Indiaas is als westers, dat vinden ze super interessant en bij mij gaat het er meer om dat ik wit ben.


De printerjongen krijgt tranen in zijn ogen als hij over Mataji spreekt, hij heeft 10 jaar bij SKCV gewoond en heeft nu een goede baan. Dan ben je een successtory hoor, want veel jongens komen niet zo ver. Van Mataji horen we dat hij aids heeft en eerst in een aids ziekenhuis woonde waar hij zich ongelukkig voelde, toen is hij naar Tiraputti gegaan waar een grote tempel is en is gaan mediteren. Daar voelt hij zich goed en binnenkort vertrekt hij voorgoed daarnaartoe. We zullen hem deze week nog vaak zien want we gaan nog veel meer foto’s afdrukken. Stand nu: 220 stuks.

PIZZA JA MAAR…

In de avond gaan we naar de grote winkelstraat M.G.Road, en eten er pizza in een enorm groot en duur hotel. Natuurlijk smaakt ie niet als pizza maar onze missie is wel volbracht!


WOENSDAG 19 JANUARI

Het zal een super leuke dag worden: we geven de foto’s aan de jongens op de shlelter. ( er zijn daar heel veel mannelijke bewakers ivm met de meisjes die er opgevangen worden). We hebben een ontzettende leuk sessie met de jongens op het dorp: ze zijn heel geconcentreerd, enthousiast en spelen ook erg leuk. Wat opvalt is dat ze snel moe zijn, blijkbaar hebben ze weinig energie.

Ook tussen Narhea en mij loopt het soepel en we zijn een goed duo. We krijgen er energie van. Wat hebben we toch een leuk vak! ’s Middags worden we fout afgezet door de autochauffeur, hij brengt ons nl naar het dure hotel dus moesten we daar lunchen en moesten we spaghetti eten die heerlijk was.


We kopen een cd speler en cricketballen als cadeau voor de jongens. Narhea heeft een gitaar bij zich en die willen we laten stemmen en we gaan daarvoor naar 2 verschillende muziekwinkeltjes maar die verwijzen ons naar een “we love Jesus” muziekschool waar ze hem stemmen maar als we thuis komen kilnkt ie  erg vals….We drinken een heerljke milkshake op de hoek. Ik begin het nu al jammer te vinden dat we al vrij snel weg moeten want we hebben echt vrienden en kennen zoveel mensen in de buurt. Gisteren heb ik ook erg genoten van alles wat er te zien is. Elk uizticht onderweg in de auto is een plaatje waard.

ZOALS HET INDIASE BLAUW IS IS HET NERGENS

We bellen met Sathya, een juf van school, om haar uit te nodigen voor een etentje op zaterdag, samen met haar zoon. Ze is alleenstaande vrouw met een geadopteerde zoon. Dat vertelde ze me toen ze wist dat ik geen kinderen heb, als een “ik ook niet”. Een erg leuke vrouw die ook nog voor haar ouders zorgt. We hebben besloten om haar 5.000 roepies te geven en ze huilde toen we het vertelden. Ze had namelijk voor hulp gebeden.

PS we hebben een heerlijke niet spicy rijstschotel ontdekt met tofu-kaas, cashewnoten en koriander.


ZATERDAG 15 januari

helaas de foto’s kunnen niet geprint worden want de printer is dicht, jammer want we willen zo snel mogelijk de foto’s aan de jongens in de shelter geven want ze blijven soms maar even en verdwijnen dan weer in de stationswereld. We hebben hele leuke indentiteitsmapjes gekocht waar we hun foto in doen. Voor de meisjes hebben we een uitgebreid assortiment aan versierdingetjes ingekocht om zelf een fotolijstje te maken en op te pimpen. Alle foto’s, ook van de buren en de schoenmaker op de hoek, laten we afdrukken. Mensen zijn erg gek op een foto van zichzelf.

In de avond hebben we gepoogd naar de film te gaan maar die was vol, een enorme drukte daar vanwege de feestdagen. We hebben ons toen prima vermaakt op het trapje voor de Bata schoenwinkel en hebben er naar mensen gekeken. Doordat er afstand is kan ik weer zien hoe mooi en kleurrijk en veelzijdig dit land is. Een paar dagen geleden had ik dezelfde ervaring toen we in een luxe stille auto van Mathaji meereden, we zoefden over de wegen en keken onze ogen uit aan alles wat voorbij kwam: de mooiste kleine winkeltjes, volgepropte tuuk tuuks, miljoenen motoren met wapperende sari’s op de duozit, versierde vrachtauto’s, bergen, groepen bedevaartgangers, karren met kleurrijk fruit, bedelaars midden op de weg en grote dure auto’s met de plastic verpakking nog over de zittingen.

We hebben een bedelaar, een invalide man in een zelfgemaakte invalidekar  met een kapotte band, 100 roepies gegeven. Dat is veel. Hij ging huilen. Kun je beter iets groots doen, dus af en toe veel geven, zodat er verschil gemaakt wordt of is het beter om vaker een beetje te geven?


 

PIZZA NO PIZZA

Of den duvel ermee speeelt: we hebben gehoord dat er in de grote moderne bioscoop pizza te krijgen is. Wij erheen met een fietsrisksja. Komen we daar aan is de film uitverkocht maar we mogen wel binnen om te eten als Narhea haar kauwgum tenminste weg wil gooien en of we even door een detectiepoortje lopen. Dan zien we pizza op het bord staan: ja doe maar. Nee: is uitverkocht! We gaan eten in het hotel en zien daar tot onze verbazing pizza op het vegetarische menu staan. Zijn we notabene al 2,5 week hier en zitten we er gewoon bovenop zonder het door te hebben. We bestellen: nee pizza is er niet! Missie gaat niet meer lukken! We hebben trouwens iets anders besteld wat heerlijk was als er niet zoveel pepers in zaten, gruwelijk en de ober zei nog dat het niet spicy was. We hebben onze buren die op straat wonen er weer blij mee gemaakt.

Op zondag 16 jan. Is het nog steeds een feestdag en wel non-veg dag: vandaag wordt er vlees gegeten. We starten de dag met de inkoop van 3 supergrote flessen superzoete limonade en 9 pakken koeken en gaan die uitdelen biij de buuurfamilies op straat. Omdat het feest is.  We willen een fietstocht gaan maken naar dorpen aan de rivier en daar gaan spelen met de kinderen. We hebben telefonisch bikes besteld, bij het reisburootje van het hotel. Je raadt het al: de man komt eerst niet, na een uur wel en loopt dan naar een hele grote vette motor: onze bike! Daar staat ie! Ik had de wasknijpers voor aan mijn broekspijpen nog in mijn hand.

We zijn naar een eilandje in de rivier de Krishna gegaan en het was er heerljk rustig, groen en ontspannend. Af en toe last van loslopende jongens die naar Narhea gluren en heel stoer met een mobiel lopen met muziek: Billy Jean van Michal Jacksenson. Het is wennen om geen programma te hebben, we zijn steeds zo druk en zo moe geweest en de laatste dagen hadden we ineens vrije tijd.


DONDERDAG 13 januari

Dit zou de dag van de performance bij de meisjes worden, ja: we hadden echt donderdag afgesproken hoewel Madam Devasena, het hoofd van het meisjescentrum, ons op woensdag belde: waar blijven jullie want het busje staat te wachten! No no madam we hebben echt wel 3 keer gezegd dat we niet niet niet op woensdag konden komen want dat we dan nog op de shelter waren….Met de lipgloss en de zakken koek stapten we in het busje die ochtend en we zouden wel zien wat de dag bracht. Zoals dat gaat in India: niets gaat op tijd en er zijn altijd weer veranderingen. En bij ons ook vaak vanwege communicatie misverstanden ( ik wilde bijna miss-standen schrijven want het is nogal eens raak met die ene miss) het probleem is, denk ik, dat wij denken dat zij Engels kunnen en dat is niet zo maar lijkt wel zo. We spreken Engels met elkaar maar we begrijpen elkaar vaak niet, zij spreken ander Engels dan wij, echt waar. Ook de uitspraak is erg grappig met een vette r. Vinay spreekt over: you peoples bv. En als je elkaar ziet dan gaat het nog enigszins maar aan de telefoon is het echt gevaarlijk warrig en onduidelijk.

Maar goed; de performance ging dus niet door. Verzet naar dinsdag omdat ze wat gasten uit wil nodigen, misschien van de universiteit, docenten en studenten sociale studies. En wat notabelen. In ons bijzijn noteert ze in de agenda dat de voorstelling op dinsdag is. (De volgende dag horen we van Mathaji dat ze op maandag naar onze performance komt kijken……..uhhhhh??????? ) We passen ons aan en doen een generale repetitie en maken van elk meisje een foto om later  cadeau te geven.

TEMPEL- HEILIGE DAGEN: HAPPY SACRANTi

In de ochtend neemt madam Devasena ons mee naar een speciale tempel want dit zijn speciale dagen; een 3 daags oogstfeest; Sacranti. Mensen nemen vrij om te gaan bidden en om famile te bezoeken. De tempel is van Lakshmi. Je ziet een met bloemen versierd beeld van een figuur met een enorm gebit van gouden tanden en een klein popje ernaast; ik dacht een madonna met kind maar de grote figuur is de man en de kleine is de vrouw. In de tempel zijn kapelletjes waar priesters voor kleine groepjes rituelen uitvoeren zoals wij dat kennen van de katholieke kerk: met water en brood. Hier ook nog bloemen met mieren erin en een hapje rijst. De zegening wordt gedaan met een zilveren handvat waar een paardestaart uitsteekt . De tempel is erg mooi met beslagen zilveren wanden.  Ik vind het vervelend om op blote voeten te moeten want ik heb nog steeds die schimmelinfectie tussen mijn tenen. En in de tempel kun je van alles oplopen maar dat is niet zo volgens madam: het is hier zoo heilig en speciaal dat je er niet ziek van kunt worden. Okay ik geef me over. Niet bang zijn, niet denken aan de vorige keer toen ik hier was en naar het ziekenhuis moest en opgenomen zou moeten worden vanwege bloedvergiftiging vanwege infectie vanwege vuile vloeren en ook ook ook aanleg natuurlijk. 

Als we buiten voor de tempel staan moeten we met ongeveer 100 jonge militairen op de foto. We doen er ongeveer 5.

Op dit moment hoor ik gezang uit de gang komen, aan de overkant van de kamer is een meeting room waar ze nu een christelijke kerkdienst hebben. Het is zo wonderlijk: iedereen viert hier zoveel heilige feesten en alle religies vieren dat door elkaar. Zoals bij de kinderen van SKCV: er zijn katholieken, hindu’s, moslims, christenen etc. en iedereen bidt zijn eigen gebed.

DE INDRINGER is volgens betrouwbare bronnen geslagen, naar het politieburo gebracht en ontslagen in het hote. Ik voel medelijden, hij was nl. zo mager in zijn versleten pakje…..

NARHEA

Soms is het heel emotioneel voor Narhea Natasha sister: zij beseft dat ze één van de meisjes had kunnen zijn die in het meisjeshuis wonen. Het is erg indrukwekkend voor de meisjes om te horen dat Narhea ooit ook in een weeshuis woonde zoals zij en te zien hoe het leven kan lopen: een mooie jonge vrouw te worden.

EMOTIES NIET DONE

Narhea heeft moeten huilen, dat slaat in als een bom. Je laat nl. je emoties niet zien, dat is niet gebruikelijk. Wij hebben het idee dat er veel weggestopt wordt aan emoties. Dat zijn wij niet zo gewend: wij vragen wat er is en gaan dan pas troosten, hier meteen. Volgens mij kun je dan je hart niet luchten. En moet je zachtjes, in je eigen bedje op de slaapzaal, gaan huilen voor het slapen gaan. Ben ik sentimenteel? Bij de jongens zie je helemaal niks, geen enkele emotie. De meisjes zie je nog vaak lachen /glimlachen.

NUT  VAN  SPEL/ TRAGEDIE

Devasena madam van de meisjes vroeg me wat de bedoeling is van het spel/performance. Wat wij doen is nl heel breed: we laten ze hun fantasie ontwikkelen, hun lichaams- en stem expressie ontwikkelen, creatief zijn in oplossingen, trainen in assertiviteit ( ik heb ze geleerd “nee” te zeggen) , we leren ze vormbewust te zijn en uit te drukken voor publiek en we maken scenes die de werkelijkheid verbeelden om zodoende wat te verwerken of om erover te praten. En we hebben plezier in het ontdekken ervan. Eigenlijk alle facetten van drama/toneel.

Toen heeft ze de meisjes gevraagd wat ze ervan leerden en ze zeiden: dat het erg leuk was en vooral: ze leerden nu eigen talenten ontdekken. Vond ik mooi gezegd. Vervolgens ging Devasena in het Telegu tegen de meiden zeggen dat ze vrolijke dingen moesten spelen anders was het niet leuk voor het publiek!!!!!!!!!Dwars tegen alle drama wetten van tragedie in! Ze mochten niet huilen op het toneel! Terwijl het zo overdreven vet gespeeld werd en bedoeld was om het publiek te laten lachen…..

De meisjes spelen hun tragedie

VRIJDAG 14 januari

Gisteren hebben alle kinderen van SKCV hun verjaardag gevierd, allemaal tegelijk met de hele dag feest op het jongensdorp. Van veel kinderen is niet bekend wanneer ze geboren z ijn, zodoende. Er werden spelletjes gespeeld als stoelendans, met limoenen in lepels lopen …..de stroom valt nu uit, airco af…….het is middag 14,30 uur…………………………………………………….. ……………………………………………………………………………………………op de gang lopen de kerkgangers te roepen……….stroom doet het weer. Zaklopen, baseball, stoepkrijten zoals ze dat alleen in India kunnen zo mooi, en er waren prijzen te winnen (pakken koek en vooral chocola is favoriet). Narhea en ik hebben Happy birthday en Lang zullen ze leven gezongen. Ook hebben we geschminkt: honderden bloemetjes op handen geschilderd en namen op armen gezet. Een meisjes teacher had 2 sari’s meegenomen voor ons. Omringd door 4 vrouwen werden we uitgekleed en in mooie sari’s gehuld, Narhea’s haar werd ook nog gevlochten en we kregen nep kristallen kralen om gehangen. Ik voelde me een Japanner in Volendam, Narhea werd er echt Indiaas door. Gelukkig kon je er wel mee plassen.

Heerlijk eten was er en daarna nog taarten met opschrift. Ze hebben ook een boot waar we mee gevaren hebben. En het is daar zo mooi aan de rivier! Een superleuke dag en heel erg vermoeiend voor ons. We waren pas laat terug, door de hel in het busje naar het hotel gereden: het was zo enorm druk op de weg, we waren voortdurend ingesloten door vrachtwagens, motoren en auto’s en iedereen en dan ook echt iedereen drukt voortdurend op zijn claxon! Wat moet er gebeuren voordat de mensen in dit land zich bewust worden van de geluiden die ze voortbrengen? Om 6 uur ‘s morgens rennen er bv gillende kinderen door de gangen van het hotel.





DONATIE 60.000 roupies DANK AAN IEDERE DONATEUR

Als verjaardagskado voor de kinderen van SKCV hebben we aan Mathaji een bedrag van 60.000 roupies oftewe  ruim 1000 euro gedaan. Van onze vrienden en familie! We hebben er een leuke cheque voor geknutseld met een zogenaamde Nobelprijs oorkonde voor haar vanwege haar werk voor SKCV. Ze heeft het best moeilijk, haar man is pas 2 jaar dood en ze moet alles managen. Hier is de cultuur zo dat je mensen aan moet sturen omdat ze zelf niet veel initiatief tonen. Hoewel deze organisatie vrij klein is ( ongeveer 200 kinderen)  is er toch altijd veel te doen en zijn er altijd reparaties en kapotte dingen zoals de beschadigde daken door de overstroming. Ze zal het geld heel goed kunnen gebruiken!!!!!

STATION

Met terugwerkende kracht ben ik toch blij dat we met Vinay over de perrons van het station gelopen hebben. We hebben er kinderen ontmoet, met de politie gesproken en geroken dat die niet veel doet.  Het was heel informatief. Ik heb bewondering voor die werkers en voor hoe ze dat doen: met zoveel respect voor die jongens en met de moed om ze zelf te laten kiezen wat ze willen. En er te zijn voor een praatje of een pleister en altijd een aai over het hoofd met de woorden: you are a good boy.

CHIPS

Heel toevallig is er aan de overkant van het hotel een heel klein chipsbakkertje met de aller aller lekkerste chips van de hele wereld. Ik heb nu een paar maal geen diner maar wel chips op.

ZATERDAG 15 januari

We werken onze blog bij, hebben de foto’s gerubriceerd en zijn spullen gaan kopen om de foto’s te versieren. Helaas is de photo printer vandaag en morgen dicht vanwege de feestdagen. Wat moeten we nu doen? We zijn steeds zo druk en hebben voor het eerst geen programma. Misschien vanavond naar de film?


WOENSDAG 12 januari

Spelen

Vandaag de derde workshop gegeven op de shelter bij de jongens. Narhea en ik hebben van pak geruild, ik had een rode en zij een blauwe en vanochtend kwamen we andersom binnen en het was zo grappig om te zien wie het door had en wie niet en ook dat ik vaak Natasha genoemd werd. De jongens komen wat losser, ze kennen de oefeningen en hebben vooral lol met de stoere oefeningen die over kracht of macht gaan. Spierballen opzetten, breed staan en commando’s geven. Ook schijnvechten is populair. We hebben weer politieman en bad-boy gespeeld en een begeleider heeft ons geholpen met vragen stellen over wat de jongens ervan vonden. We hoorden dat het bij een aantal nare gevoelens opriep, herinneringen aan de tijd dat ze rondzwierven op stations. Je ziet dat als je je inleeft in zo’n rol het wel degelijk binnenkomt. Ik vond het moeilijk, we kunnen vanwege de taal geen goed gesprek hebben en wij zijn geen therapeuten. En het is natuurlijk heel belangrijk om het spel goed af te sluiten. en daar heb je ook weer taal bij nodig.. Bovendien kwam ik om plezier te maken en te brengen. Onze begeleider van SKCV is zelf expressiethearapeut en hij werkt wel zo. Vandaag hebben we wel met macht gewerkt maar meer neutrale rollen gekozen en er humor ingebracht; niet realistisch maar meer als clowns heel overdreven. Overdreven roken en swingen met een walkman op het hoofd. Narhea en ik speelden het voor en ze herhaalden het soms letterlijk. Op het eind van het verhaaltje hebben we flink de hand geschud om friends te maken zodat er een happy end is aan de scene en het goed afgesloten wordt. 




Eigenlijk gaat het om erkenning geven: zeggen hoe goed ze zijn, laten zien dat je de ander ziet. Daar leent theater zich geweldig goed voor: je bent stil om naar de ander te kijken en bedankt met applaus.Na de workshop hebben we van elke jongen een foto gemaakt,ieder in zijn eigen pose.. We gaan ze afdrukken en in een flitsend hoesje doen zodat ze allemaal een foto van zichzelf hebben waar ze trots opstaan. 



ELASTIEK

Gelukt: de kinderen kwamen ons tegemoetgelopen om trots het elastiekspringen te laten zien, ze konden het allemaal. Die ene had trouwens vandaag geen tandeborstel in haar mond. We hebben het ook bij de andere buren geïntroduceerd, ben benieuwd.Trouwens: als we elastiek demonstreren op straat blijft iedereen stil staan , komen de riksja rijders erbij er is er binnen een mum van tijd een hele menigte om ons heen en Narhea maar springen. We zijn al volksvermaak voor de buurt.



Vrouwen

Dit hotel heeft 3 restaurants: eentje boven voor vegetarisch eten en 2 beneden: eentje voor de familie en eentje waar je mag roken en alcohol mag drinken en waar het lichter is en groter en waar wij dus wilden gaan zitten en wat niet mocht! We moesten naar het familiegedeelte! Vrouwen worden als familie gezien en mogen niet bij zuipende en rokende mannen zitten. Ik kreeg erg de neiging een flinke wodka achterover te slaan en een sigaar op te steken. Uiteindelijk zijn we een beetje semi- boos geworden en nu zijn  de obers lief als magere poesjes, gisteren zelfs 2 soepen voor de prijs van 1 gekregen. We moeten opletten dat ze professionele distantie bewaren want vanavond gingen ze met zijn drieën om onze tafel staan om op de borden te kijken, om op te willen scheppen, dienstbaar te willen zijn en het moeilijk te vinden als we “nee”zeggen. Niemand zegt “nee” in India. Je wiebelt hoogtens wat met je hoofd op en neer en dan moet de ander weten wat je bedoelt. Dat lukt goed onder Indiërs maar levert bij ons soms problemen op: is het nou ja of nee?

Station

Gisteravond zijn we weer op het station geweest bij Vinay die daar fieldworker is. We zijn met hem over de perrons gaan lopen en hebben een paar jongens ontmoet. Ik vond het aandoenlijk dat een jongen als bagage en enig bezit een plastic tasje bij zich heeft met kruimels gekregen eten van anderen, dat is alles. Er was een jongen die naar de tempel gegaan was omdat zijn vader overleden was en toen zijn gsm en geld kwijt is geraakt, bestolen is en hij vroeg hulp voor en treinticket naar Hyderabad= 100 roepie= 1 euro 70. Ik vond het een raar verhaal en het valt me op dat de hulpverleners het meteen geloofden. Heb ik een zieke Nederlandse mind? Ik vond het verder discutabel om daar te lopen, ze doen harstikke goed werk hoor maar of ik daar nou bij moet zijn….ik ga in Nederland of in Den Bosch toch ook niet met een jongerenwerker door de Hambaken lopen? Ooit dachten we om op het station te gaan spelen maar daar kom ik nu op terug. Het is daar één grote chaos en drukte en er zijn zo weinig kinderen en jongeren om voor en mee te spelen. 


Meisjes lipgloss

We hebben 50 doosjes lipgloss en 60 kokosmacronen gekocht voor de afsluitende performance morgen met de meisjes. Ik heb weer zin om ze te zien, meisjes zijn toch een hele andere energie dan jongens... ook leuk en we hebben ze gemist!


MAANDAG 10 januari, Alles is DRAMA

Kies je voor een vak waarbij je drama creëert binnen een verzonnen werkelijkheid; hier ligt het op straat en vandaag zijn we de Indiase werkelijkheid van straatkind- zijn tegengekomen. Ik ben er door van slag, voel het in mijn lijf hoe die jongen, die we een uur geleden op het station ontmoet hebben, zelf zijn voet onder de trein gelegd heeft om hem te amputeren om meer geld te kunnen bedelen om lijm te snuiven om...troost te hebben...om zich lekker te voelen. En nu bijna trots rondloopt met een stomp en zijn verhaal aan ons vertelt. Je weet wel dat dit gebeurt maar om het te zien is voor mij echt confronterend. we waren vanavond te gast op het kantoortje van de opvang van kinderen op het grote station van Vijayawada waar verschillende organisaties (w.o. SKCV) samenwerken en vermiste kinderen opsporen en zgn. railwaychildren uitnodigen voor de opvang in de stad. Gisteren is er een baby gevonden van 3 maanden. We hebben een aantal jongens ontmoet, zonder uitzondering waren ze stoned, sommige droegen sjaals waar Tipex of zoiets in zat om te snuiven. Een jongetje kwam huilend aangerend en mocht even schuilen op het bankje, even veilig zijn en aandacht krijgen. Een andere kreeg een pleister omdat hij uit de trein gevallen was. De fieldworkers, zoals ze genoemd worden, erkennen elke jongen met: deze jongen is een hele goede jongen!

Ik verlangde naar mijn hotelkamer om van een veilige afstand de Indiase wereld te bekijken.

De jongenswereld is zoveel anders dan die van de meisjes. Vorige week werden we nog omringd met : "sister, sister, come come: I love you..." in onze oren. Vandaag zijn we begonnen bij de shelter, de eerste opvang van jongens, een soort eerste fasehuis waar kinderen een programma krijgen maar ook nog op straat rondhangen. Er zijn jongens tussen de 6 en 18 jaar, een enorm leeftijdsverschil om drama activiteiten mee te doen. We hebben er verschillende dingen gedaan. Niet zozeer theater, niet bedoeld om een voorstelling te maken want je weet nooit of ze er de volgende dag nog zijn, je kunt er niet van op aan. Het is ons doel om hen te laten spelen in een andere ruimte dan de werkelijkheid en hun wereld hiermee uit te breiden zodat ze even bevrijd worden van de stress van de realiteit. We hebben politieagent en bad-boy gespeeld en dat vonden ze geweldig. Ze verzinnen niet echt zelf maar spelen ons na, soms heel gedetailleerd. Sommige jongens zijn zwakbegaafd, sommige hebben een spraakgebrek en worden uitgelachen door de anderen. Er was zoveel onveiligheid en het is voor ons moeilijk om te doorbreken, we kunnen bijna niks zeggen en de begeleiders spreken nauwelijks Engels. Het was de lol van doen-alsof jij het voor het zeggen hebt; even ben jij de baas als politieagent. .......morgen meer.


ELASTIEKEN

We hebben uit Nederland stukken gekleurde elastiek meegenomen om aan kinderen te geven en om mee te spelen. Vanochtend hebben we er eentje aan de buren gegeven. Als we naar de shelter lopen komen we langs 2 weggetjes waar ongeveer 20 families langs de straat wonen, onder een zeil. De kinderen komen ons altijd tegemoet gelopen, een meisje heeft raar maar waar altijd een tandeborstel in haar mond; hoe kan het dat ze altijd net als wij langskomen haar tanden poetst? We hebben de elastiek geshowd, oftewel Natasha, heeft het voorgedaan en de kids zijn ermee gaan spelen, keileuk om te zien, ook jongetjes deden mee. Ben benieuwd of ze het morgen nog hebben of misschien ineens geen afgezakte broeken meer dragen.....

We hebben ook eten gegeven: onze doggybags uit het restaurant hebben we aangevuld met een portie rijst en aan een familie gegeven. Ja je voelt je wel zo'n vetgevreten westerling die uitdeelt wat ie zelf niet meer lust maar weggooien is helemaal stom als je zoveel hongerige buren hebt. En er zat echt nog genoeg kip aan het bot.

Kleinigheidje: ik heb 1 hennahand, alleen de binnenkant.

PITAJI (betekent: vader)

Gisteren is er de hele dag gefeest vanwege de verjaardag van de overleden oprichter van SKCV. Dit wordt elk jaar groots gevierd met alle straatkinderen van de stad en alle organisaties samen. In de ochtend waren er spelletjes en 's middags erg veel Bollywood optredens van de kinderen w.o, imitiaties van Michal Jakksesons.

PIZZA

In de avond zijn we op zoek gegaan naar pizza want we wilden een keer iets westers eten, iets wat we kennen en iets wat niet spicy is. We zijn met de tuut naar een hele grote straat gegaan: MG Road, waar grote warenhuizen zijn en waar Amerikaanse merken verkocht worden. We hebben goed gezocht maar helaas geen pizza gevonden. In heel Vijayawada geen pizza hut of -slump te vinden.  

  vrouwen op straat


ZATERDAG 8 januari, AVONTUREN. 

Vandaag zijn we vrij en dat hebben we gevierd met een uitje naar Modern Supermarket waar we koekjes en fruit gekocht hebben, geld gepind  en een mobiele telefoon gekocht hebben zodat we bereikbaar zijn voor de mensen van SKCV.Het is nl. eindelijk gelukt om een simkaart te krijgen zonder een zogenaamde local proof, dat is een document om te bewijzen dat de telefoon van iemand van hier is want ze zijn bang voor bommen in de mobielen....zei de jongen van Tata, de telefoonwinkel. We zijn er blij mee.
Ook zijn we vanmiddag nog even met een tuut tuut auto naar de voet van de tempel gegaan, aan het strand, waar ze de was doen. Daar hangen en liggen alle kleuren stoffen te wapperen en te drogen wat een heel mooi gezicht is. Eerst nog ff langs wat heilige koeien maar dan heb je ook wat. Gruwelijk heet daar, pal in de zon,hebben we het niet lang uitgehouden. Gek want ik kreeg een mail van de spoorwegen over dienstregelingenen dat het zout op was door de vorst....!
We worden vootdurend aangesproken door Jan en Alleman oftewel Shankar en Lakshmi. Soms staren mensen naar mij en soms vallen ze van hun stoel als Narhea eraan komt, willen ze met haar praten en geloven niet dat zij geen Tellegu kan. We zijn nu 3 nachten in dit grote hotel en de problemen worden iets minder. Wat blijft is de herrie, het begint 's ochtends om 6 uur met harde muziek en schreeuwende mannen, volgens mij komt de zon dan op en worden de mannen, die hier buiten slapen, wakker. Ook in het hotel wordt gestart met luid rochelen en met het slaan van deuren. Verder worden we steeds vergeten met schone handdoeken, gaat er elke dag een lamp kapot en valt voortdurend de stroom uit maar het allerergst is de INDRINGER. De eerste avond hier kwam er ongevraagd een jongen,die in het restaurant bedient, bij Narhea binnen met een onduidelijk verhaal en hij zei dat ze zo mooi was en hij wilde haar een hand geven. Met wat dwang kreeg ze hem uit haar kamer. De volgende dag was ik vergeten de schuif voor de deur te doen toen er gebeld werd, ik deed niet open, werd er weer gebeld , ik deed niet open en toen ging de deur open en stond die jongen in mijn kamer. Zei wat onduidelijke dingen, liep helemaal naar binnen en ik moest 5 keer zeggen dat ik niks wilde en dat ie moest gaan. Ik stond ietwat te bibberen op mijn benen. Narhea smste me dat HIJ weer bij haar geweest was en toen zijn we op hoge poten naar de receptie gegaan, daar is meteen een razzia gestart en werden alle jongens uit het restaurant naar de receptie geroepen maar de dader was er niet bij. Ze zouden de bewakingscamera's gaan bekijken en het ons laten weten. Toen we na een uur terug kwamen werd ons verteld dat hij naar het politieburo gebracht was. Sindsdien slaapt er een bewaker op de gang bij onze kamers maar dat is toeval want hij bewaakt een VIP die aan de overkant van de gang zit. 


SKCV: SPELEN GEEFT PLEZIER

Gisteren waren we voor de 5 de dag in het meisjeshuis, we zouden die dag een voorstelling geven maar dit is verzet naar volgende week. We komen er dus nog terug. Het was er erg fijn. Elke ochtend om 8.40 uur stonden we op de stoep in het opvanghuis dichtbij het hotel en dan kwam het busje om ons zo'n drie kwartier later af te leveren bij het meisjeshuis, zo'n 20 kilometer buiten de stad. Het was erg grappig in dat busje: bomvol dikke schommelende teachers in alle-kleuren-van-de-regenboog- sari's. We pasten er eigenlijk niet in,zaten bovenop elkaar.
We werkten elke ochtend en hebben scenes gemaakt en drama spelletjes gedaan en ook erg veel gelachen. Het is mooi om te zien dat de meisjes echt een ontwikkeling doormaken, ze komen los en worden vrijer en wat vooral goed te zien is: er komt expressie! En dat is heel speciaal want dat laten mensen hier niet makkelijk zien. Ja wel lachen maar je uitdrukken met je hele lichaam en minder mooie emoties tonen dat zijn ze niet gewend. Ik heb in deze week maar 1 keer zoiets gezien bij 1 meisje dat geïrriteerd was en boos werd, voor de rest niks gezien van emoties anders dan lachen. De groep van Narhea, de kleinste meisjes, zingen nu de hele dag Vader Jacob en Hoofd-schouders-knie-en-teen. Het zijn echt superschatjes.
Tijdens de laatste warming-up werd er gevraagd hoeveel kinderen ik heb en toen ik zei "geen" keken ze me zo droevig aan dat ik zelfmedelijden kreeg en me naar voelde en tranen in mijn ogen kreeg. Toen vroeg zo'n kleine dreumes of ik huilde en ben ik voor de bijl gegaan. Daarna ben ik de hele dag geknuffeld (ben ik net van die hoofdluizen af, zul je zien dat....) en heb ik heel vaak gehoord dat zij mijn kinderen zijn. Dat wordt nl steeds gezegd: zij hebben geen moeder en de teachers troosten de meisjes door te zeggen dat zij hun moeder zijn. Gisteren moesten de meisjes één voor één weg om hun was te doen. Met de hand. Ze hebben geen wasmachine. Gelukkig droogt het in 1 dag en hebben ze alleen maar een uniform , 2 onderbroeken, 1 laken en een gewone jurk dus dat is snel gewassen....


   de meisjes tijdens het feest van Pitaji


WOENSDAG 5 januari. HOTEL ILAMPURA.

Tuut tuut tuut is het geluid van India, ongelooflijk hoeveel herrie er uit het verkeer kan komen, iedereen toetert zich suf. De vrachtwagens heten hier King en de fietsen zijn van het merk Hero.
Het leven hier begint te wennen, we hebben al 3 workshops gegeven in het meisjeshuis. Gisteren hebben ze sad en happy stories gespeeld, die gingen over het missen van ouders en geplaagd worden. Ik vond het best heftig, inhoudelijk. De meeste meisjes hebben geen ouders Sommige hebben wel een zusje. Ze speelden stukjes over dronken vaders die moeder sloegen en die het geld opmaakten waardoor de kinderen niet naar school konden.
We vinden het erg leuk om met ze te spelen en ze zijn dol op ons, ook fijn. Ze kennen de Nederlandse liedjes al en we hebben met ze ge-elastiekt wat ook erg leuk was. 
Gisteravond zijn we in een auto (is tuk tuk) naar de tempel gegaan aan de rivier de Krishna. Onderweg hebben we voor 3- jaar- zware- shag- roken uitlaatgassen ingeademd. Daar zijn veel bedevaartgangers en toen we aankwamen werden we meegesleurd naar een groep die een ritueel uitvoerde met kaarsjes en spreuken zeggen. Overal stonden fotografen. Toen ik de kans kreeg te vragen wat ze riepen bleek het om een politieke protestactie te gaan over de provincie-iets.Toen heb ik afgehaakt. Zag nog net een rat onder de rokken van een vrouw kruipen.
Het zogenaamde luxe dure hotel waar we nu zitten heeft nogal wat gebreken. Gisteren moest ik 5 keer de receptie bellen: 2 kapotte kranen, geen stroom, geen handdoek, vieze badkamer, kapotte afstandbediening. Nu doet alles het en ben ik het weer vergeten.



3 januari 18.37 uur, BUITEN IS HET AL DONKER...

Vanmorgen hebben we onze eerste workshop gedaan en het was best spannend. Allereerst omdat de teachers geen enkele reactie gaven toen we onze plannen presenteerden en ik dacht dat ze het helemaal niet zagen zitten. Soms hebben die Indiërs geen enkele expressie op hun gezicht en kun je ze niet lezen, dat is lastig vooral als je afhankelijk bent van hen, ze moesten nl tolken want de kinderen kunnen niet echt Engels.  Toen zijn we met 40 kinderen van 4 tot 15 jaar gaan werken, Narhea met de kleintjes, wel 20 stuks, heel druk en veel en toen ik in de pauze haar op ging zoeken was ze totaal ingesloten door allemaal kleine meisjes, zag er erg leuk uit. Narhea heeft "hoofd schouders knie en teen" gedaan in het Nederlands, erg grappig, ik heb het gefilmd. Ik heb gekke warming-uop oefeningen gedaan waar ze erg om moesten lachen.  Daarna hebben we performances gemaakt over het thema dromen maar dat was best lastig en we kijken hoe we daar morgen mee verdergaan. We hebben aan elkaar gepresenteerd en mijn groepje, de oudere meisjes kwamen met veel liefde-s en helden dingen aan, een hoop gegiebel dus, erg leuk. Ze zijn enthousiast en biij en wiij waren helemaal gelukkig met hoe het gegaan is en ook de teachers, gelukkig.
Het slapen ging vannacht beter, zeker nadat ik in pyama naar de manager was gaan klagen want er waren zeer luidruchtige families naast ons met de tv keihard aan en schreeuwende kinderen. Toen ik er gisteren over klaagde zei de manager dat dat niet-geschoolde mensen waren! Nog 1 nachtje in de herrie en dan gaan we verkassen. We staan om 7 uur 's morgens op want we moeten om 8.40 uur klaar staan om naar het meisjesdorp te gaan dat 20 km ver weg is. Ik vergat nog te vertellen dat ik hier Maria heet. Ik vond Tet een lastige naam en koos heel impulsief voor Maria en was wel wat beschaamd toen ze me een kerststal lieten zien met Maria erin en toen naar mij wezen....
 
met de teachers op weg naar het meisjesdorp


2 januari

16.00 uur en illegaal op het internet van hotel Ilapuram waar we nog niet logeren, we gaan gewoon in de lobby zitten in de koele airco en loggen dan in op hun netwwerk.
We hebben voor 4 nachten betaald in het andere eenvoudige hotel en hebben besloten om na die nachten te verhuizen naar dit hotel, wel 3 keer duurder maar dan kunnen we hopelijk nachtrust krijgen, want in het huidige hotel  zijn er schreeuwende mannen en een herrie lift naast onze kamers en ook veel ongedierte. Vanochtend zijn we op het jongesndorp geweest om onze plannen te bespreken. Mathaji die SKCV runt sinds haar man overleden is, is enthousiast over onze opzet. We hebben het thema dromen gekozen. We hebben 3 plaatsen en 3 voorstellingen te maken. Tijdens de voorstellingen zullen er notabelen en andere kinderen uitgenodigd worden ter vermaak en ter donatie. 
Het wordt hard werken en elke ochtend al vroeg klaar staan om met het busje naar het jongens of meisjesdorp te gaan. Vanochtend zaten we in een zeer lang HIndu ritueel met branden van kruiden en lange gebeden zingen. Daarna hadden we een heerlijke lunch die niet spicy was....bizonder! Iedereen is erg aardig en op straat kijken mensen hun ogen uit als ze ons zien. Ze staren naar mij en kinderen gaan soms huilen en bij Narhea weten ze het niet zo goed; ze zien iets anders maar ook iets Indiaas en ze vragen haar of ze Telegu spreekt, de taal van hier. 
We zien er behoorlijk duo uit: we hebben allebei hetzelfde pak aan; een jurk met broek van dezelfde stof met een sjaal erbij voor de koude avonden. Heel fijn en praktisch om deze kleren te hebben, luchtige katoen en het kost maar 6,50 per pak. Wel jammer dat de stof zo erg afgeeeft; van mijn spierwitte laptoptasje is niet veel over; het is rose geworden.
Fijn dat er nog steeds geld binnenkomt vanuit donaties want we willen heel graag kado's geven en bv meebetalen aan een nieuw dak in het jongensdorp want dat is weggespoeld met de overstroming in 2009. Wat zijn er veel lieve gulle vrienden!!!!!
 


1 januari 2011, 10 UUR IN DE AVOND

Vanuit India with love: HAPPY NEW YEAR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
het gaat hier als een rollercoaster op en neer! We schieten van mooi naar lelijk, van lekker naar vies, van veilig naar bang... van kakkerlakken en honden bv. De reis ging erg goed:  we hebben superdeluxe gevlogen in businessclass omdat de rest vol was, heerlijk languit op een stoel gelegen terwijl er lekkere hapjes gebracht werden. Vanmiddag bij SKCV een rondleiding gehad, ik werd er weer erg blij van om de kinderen te ontmoeten en spontaan met hen te spelen. Een doofstomme jongen ging Narhea traditionele Indiase dans leren terwijl ie er helmaal niks van kon, geweldig.Vanavond zijn we naar een bizar nieuwjaarsfeest geweest van de Rotary met verschillende optredens van lachende mannen die wij niet verstonden.  We hebben er het Wilhelmus gezongen en toen vroegen ze of dat een Nederlands nieuwjaarslied was.
Vannacht zaten we, in een heerlijk zacht briesje, op het dak van het hotel naar het vuurwerk te kijken en liep er een ratje achter ons langs. We hebben al veel beesten ontmoet.
Morgen ons eerste inhoudelijke gesprek over de workshops en voorstellingen die we gaan maken.
 


29-12-2010 - 's-Hertogenbosch

Stress op de dag voor vertrek.
Veel werk om paspoorten, tijden, spullen, gemoed, achterblijvers etc in het gareel te krijgen voor het vertrek.
Vannacht 5 uur op schiphol.
Tet en Narhea in laatste overleg:



28-12-2010
Binnenkort zal Tet hier in blog-vorm verslag doen van de reis.

Comments