Welkom‎ > ‎

Nieuws


Jaarvergadering 2018

Geplaatst 23 feb. 2018 01:28 door EHBO Samaritaan Ede

De algemene ledenvergadering van ‘de Samaritaan’ staat op de planning! Grijp uw kans om suggesties te doen voor komend cursusseizoen, maar natuurlijk is er ook alle ruimte om uw mening te geven over de meest recente herhalingslessen. Tijdens de leden-vergadering legt het bestuur verantwoording af over het afgelopen jaar en zet de plannen uiteen voor komend jaar.

De jaarlijkse ledenvergadering zal worden gehouden in ons verenigingslokaal, Nijverheidlaan 23a te Ede op maandag 26 maart 2018 om 20.00 uur. Graag nodigen wij u hiervoor uit.

Agenda:
1. Opening
2. Mededelingen/ingekomen stukken
3. Verslag jaarvergadering 3 april 2017
4. Jaarverslag van het secretariaat over 2017
5. Verslag penningmeester 2017
6. Verslag kascontrolecommissie
7. Verkiezing lid kascontrolecommissie en reservelid
8. Begroting 2018
9. Verslag materiaalbeheer
10. Bestuursverkiezing
11. Decharge van het bestuur
12. Onderscheidingen jubilarissen
13. Datum barbecue voor hulpverleners bij evenementen.
14. Goede doel: KiKa
14. Rondvraag
15. Sluiting


Wij hopen van harte dat zoveel mogelijk leden ook dit jaar weer onze ledenvergadering willen bijwonen. 

Tot 26 maart aanstaande!


Met vriendelijke groet,


Vereniging voor EHBO “De Samaritaan”

Praktijkboek 'Leren en doen'

Geplaatst 25 jul. 2016 08:00 door S L   [ 25 jul. 2016 08:00 bijgewerkt ]

ehbo leren en doenDe Nationale Bond EHBO brengt deze zomer een nieuwe editie (2e druk) van het praktijkboek ‘Leren en doen’ uit. De uitgave is gebaseerd op de nieuwe richtlijnen Eerste Hulp en de (nieuwe) eindtermen van het Oranje Kruis. Er zijn enkele hoofdstukken rond speciale thema’s zoals alcohol en drugs en eerste hulp bij evenementen toegevoegd.

Onze vereniging wil jou als lid dit boek aanbieden voor € 10,- (normaal € 18,-). Tijdens de eerste herhalingsles zal een intekenlijst klaar liggen waarop je je belangstelling kunt aangeven.

Wijzigingen rondom les 5 (lezing)

Geplaatst 30 dec. 2015 07:07 door EHBO Samaritaan Ede

 De lessen die nog op het programma staan (onder voorbehoud) staan hieronder.

ATTENTIE: LES 5 IS EEN GECOMBINEERDE LES VAN GROEP A/C EN GROEP B/D.

 

Les

Groep A

Groep B

Groep C

Groep D

4

4 januari

6 januari

11 januari

13 januari

5

1 februari

3 februari

1 februari

3 februari

6

7 maart

9 maart

14 maart

16 maart

 

Het programma is onder voorbehoud; zie ook www.ehbo-samaritaan.nl:

·           Les 4:     Verbanden en pleisters.

·           Les 5:     Lezing over alzheimer/dementie door Hans Vredenburg.

·           Les 6:     Wandelletsels.

 

Programmawijziging!

Geplaatst 4 okt. 2015 11:05 door EHBO Samaritaan Ede

Graag vragen we je aandacht voor een wijziging / aanpassing van het programma. De derde les zal de diagnosetest (oefening) plaatsvinden. Daarvoor worden de vier groepen teruggebracht naar twee data.

 

Herhalingslesavond 3 - diagnosetest

 

Les

Groep A

Groep B

Groep C

Groep D

3

2 november

4 november

2 november

4 november

De ervaring leert dat deze avonden tot een van de meest gewaardeerde van het lesrooster worden gezien. Door het inzetten van LOTUS-slachtoffers kan een situatie ‘levensecht’ worden geoefend. 

Les 2 zal overigens gewijd worden aan kneuzingen/verstuikingen/bevriezingen.

Steken en beten

Geplaatst 16 mrt. 2015 12:42 door S L   [ 16 mrt. 2015 13:03 bijgewerkt ]

Sommigen levende wezens om ons heen bejegenen ons minder vriendelijk. We kunnen door allerlei dieren (en soms ook mensen) worden gebeten of gestoken.
Deze beten en steken kunnen op verschillende wijzen problemen geven voor uw gezondheid. Ook de behandeling is bij ieder type beet of steek anders.
De steek of beet van een dier kan om verschillende redenen vervelend of zelfs gevaarlijk zijn. Een aantal daarvan staan hier op een rijtje.
  • De steek of beet veroorzaakt een (dodelijke) wond 
  • De wond raakt geïnfecteerd door bacteriën (ontsteking) 
  • In de wond word (dodelijk) gif achtergelaten 
  • In de wond word een stof gespoten die het drinken van bloed makkelijker maakt 
  • Er blijft een deel van het dier achter in de wond 
  • De steek of beet veroorzaakt een allergische reactie 
Dus ook de behandeling is bij ieder type beet of steek anders.

Vlooienbeten 

Vlooien zijn bloedzuigende insecten zonder vleugels met lange, krachtige poten, waarmee ze sprongen van circa 30 cm kunnen maken. 
Er zijn duizenden soorten vlooien waarvan voor de mens een drietal van belang is. De hondenvlo, de mensenvlo en de kattenvlo. In Nederland komt de kattenvlo het meeste voor, zij parasiteren niet alleen op katten, maar ook op andere zoogdieren zoals honden en mensen. 
De pestepidemieën die sinds de middeleeuwen in Europa de kop opstaken werden veroorzaakt door het overbrengen van de pest-bacterie van ratten naar mensen door vlooien. Tussen het jaar 1348 en 1350 stierf de helft van de bevolking van Europa aan de pest die ook wel de Zwarte Dood genoemd werd. Ook in latere eeuwen kwamen epidemieën van de pest voor die honderdduizenden slachtoffers maakten. Tegenwoordig is de pest een ziekte die in Europa niet meer op grote schaal voorkomt. 
Oorzaken
Vlooien voeden zich bij voorkeur met het bloed van honden en katten, maar als deze niet aanwezig zijn, gebruiken ze naast andere zoogdieren en vogels ook mensen als gastheer. 
De vrouwelijke vlooien leggen per dag 10 tot 25 eitjes. De meeste eitjes vallen uit de vacht van het dier en rijpen verder op de plaats waar ze landen. De ontwikkeling van eitjes tot een volwassen vlo duurt circa 3 weken. Een vlo kan echter maanden wachten alvorens uit zijn cocon te breken. Na het leggen van de eitjes kan het zodoende wel een half jaar duren voordat alle vlooien zijn uitgekomen. Een volwassen vlo kan maximaal een maand in de vacht van zijn gastheer leven. Vlooien zitten graag op plaatsen waar ze vastgeklemd tegen de huid kunnen zitten. Daarom worden vaak beten gevonden op plaatsen waar de kleding strak op de huid zit zoals op de onderbenen.
Verschijnselen
De verschijnselen van een vlooienbeet komen vaak snel op, binnen een paar minuten tot enkele uren. Bij het bijten van een vlo blijft er speeksel achter in de huid. Dit kan leiden tot:
  • Bultjes of blaartjes
  • Jeuk
  • Huidirritatie
  • Wondjes
  • Rode plekken
  • Zwellingen
  • Witverkleuringen
Door het krabben kan de huid bij de bultjes opengaan. Soms ontsteken die wondjes.
Behandeling
De hevige jeuk die vlooienbeten veroorzaken, kan worden verlicht door een verzachtende lotion op de bultjes te smeren. Als de vlooien afkomstig zijn van huisdieren, dan moeten die vlovrij worden gemaakt. Hiervoor zijn in een dierenzaak middelen te koop die de voortplantingscyclus van vlooien doorbreken. Het regelmatig verschonen van de katten- en hondenmand verkleint ook de kans op een uitbraak. Verder moet er thuis met een goed insectendodend middel worden gespoten. Als dit niet helpt, dan moet de ongediertebestrijding worden ingeschakeld. Vlooien in huis zijn hardnekkig en er is veel doorzettingsvermogen voor nodig om ze helemaal kwijt te raken: zolang er één vlo in huis is, is de kans op vlooienbeten aanwezig. 
Als wondjes gaat ontsteken is soms behandeling met antibiotica nodig.                                       

Muggenbeten

Muggen of muskieten zijn kleine insecten die over de hele wereld voorkomen, maar vooral in moerassige en natte gebieden. Mannetjesmuggen voeden zich meestal met plantensap en vrouwtjesmuggen met bloed, dat ze via de huid opzuigen. Dit bloed is nodig om eitjes te kunnen aanmaken. Vrouwtjesmuggen hebben naaldvormige monddelen, waarmee zij door de huid steken. Hierbij brengen ze speeksel in dat bestaat uit eiwitten die de bloedstolling tegengaan zodat het bloed kan worden opgezogen.
Verschijnselen
Een allereerste muggensteek veroorzaakt vaak helemaal geen huidreactie. Bij volgende steken ontstaat gevoeligheid voor de vreemde eiwitten in het speeksel van de mug met kleine, jeukende, rode zwellingen op de plaats van de steek tot gevolg. Dit is de gebruikelijke huidreactie bij jonge kinderen. Bij oudere kinderen en jongeren, die meestal al heel vaak door een mug gestoken zijn, ontstaat na een muggensteek een bleke tot rode huidverdikking die binnen 24 uur verandert in een rode bult. 
Sommige volwassenen worden, nadat ze heel vaak zijn gestoken, ongevoelig voor muggensteken. Bij anderen neemt de gevoeligheid juist toe wat kan leiden tot een allergische reactie met blaren en ontstekingsverschijnselen zoals hevige roodheid en flinke zwelling op de plaats van de steek.
Besmetting
Sommige muggen kunnen via het bloed bepaalde ziekteverwekkers overbrengen en vormen hierdoor een potentieel gevaar voor de gezondheid. Deze ziekteverwekkers zijn onder meer verantwoordelijk voor malaria , gele koorts , knokkelkoorts (dengue), hersenontsteking (encefalitis) en olifantsziekte.
Behandeling
De behandeling van muggensteken is gericht op het verlichten van de verschijnselen. Koude kompressen, die bijvoorbeeld bestaan uit ijs gewikkeld in handdoeken of uit washandjes natgemaakt met koud water, kunnen worden aangebracht op de plaats van de steek om de zwelling te verminderen. Een zalf of lotion met calamine, menthol of zink kan de jeuk doen afnemen. In geval van erge jeuk kunnen speciale tabletten genaamd antihistaminica verlichting brengen. Bij het optreden van hevigere verschijnselen kunnen ontstekingsremmende pijnstillers worden ingenomen.
Voorzorgsmaatregelen
In geval van een reis naar een gebied waar muggen voorkomen die bepaalde ziekten kunnen overbrengen, is het van belang van te voren te informeren welke vaccinaties of tabletten nodig zijn. De huisarts of GGD kan hierover meer vertellen. 
Probeer daarnaast muggensteken zoveel mogelijk te voorkomen, onder meer door de volgende maatregelen:
  • Houd muggen op afstand door de huid in te smeren, en eventueel het beddengoed te besprenkelen, met een insectenwerend middel dat DEET bevat.
  • Draag lichtgekleurde kleding met lange mouwen en lange broekspijpen en slaap onder een muskietennet. Door kleding en muskietennet in te spuiten met een insectenwerend middel neemt de bescherming toe.
  • Ga in het donker niet te dicht bij een lichtbron zitten; muggen worden namelijk door licht aangetrokken.
  • Door muggen te verjagen, bijvoorbeeld door ze weg te slaan, zullen ze zich gaan verdedigen waardoor de kans op een steek juist toeneemt.
  • Veel muggensoorten steken vooral bij warm of vochtig weer en tussen zonsondergang en zonsopgang. Vermijd daarom moerassen en blijf zoveel mogelijk binnen op de tijdstippen dat muggen actief zijn.

Dengue
Knokkelkoorts (of dengue) is een door muggen overgebrachte virusziekte, die normaal niet in Nederland voorkomt. De ziekte wordt veroorzaakt door het denguevirus dat wordt verspreid door muggen. Knokkelkoorts komt af en toe voor bij mensen die tropische landen hebben bezocht waar de ziekte voorkomt.
Het denguevirus is de veroorzaker van dengue fever (DF), of knokkelkoorts, en hemorrhagische koorts (DHF). Miljoenen mensen in tropische en subtropische gebieden worden elk jaar geïnfecteerd met denguevirus. Ongeveer honderdduizend van deze mensen ontwikkelen de levensbedreigende aandoening DHF. 
De belangrijkste vector (overbrenger) is de Aedes-mug die voorkomt in tropische gebieden. Een andere vector is de Aedes albopictus-mug en deze leeft in tropische en subtropische gebieden. De laatste jaren heeft deze muggensoort zich ook in delen van Europa gevestigd. 
Door een wereldwijde toename van het voorkomen van denguevirus neemt de kans toe dat er reizigers terugkomen met een denguevirusinfectie. Om die reden zijn er verschillende laboratoria in Nederland die denguediagnostiek aanbieden, waaronder het RIVM.
Ziekteverschijnselen
De incubatieperiode voor dengue virus ligt tussen de 3-14 dagen (meestal 3-7). Ongeveer 80% van de geïnfecteerde personen heeft geen symptomen. Milde verschijnselen als plotseling opkomende koorts, hoofdpijn (achter de ogen), spier- en gewrichtspijn en huiduitslag komt bij ongeveer 15% van hen voor. 
De overige 5% heeft een ernstiger verloop. Daarbij treden soms de complicaties hemorragische koorts en dengue shock syndroom op. Deze zijn levensbedreigend als niet wordt behandeld. In dat geval is de kans op overlijden 10%, terwijl deze kans terug loopt naar 1% als de patiënt wel behandeld wordt.
Besmetting en preventie
Door een steek van een besmette Aedes-mug kan de mens geïnfecteerd raken met het denguevirus. Door kleding aan te trekken die het lichaam zo veel mogelijk bedekt en DEET-houdende antimug middelen te gebruiken, kunt u voorkomen dat de mug steekt. Slapen onder een muskietennet dat met muggen werende vloeistof is geïmpregneerd wordt daarnaast ook aangeraden. 
Verspreiding en frequentie
Dengue komt vooral voor in Zuidoost-Azië, Midden- en Zuid Amerika, de zuidelijke en centraal pacifische eilanden, Australië en Afrika. De WHO (World Health Organization) schat dat er wereldwijd jaarlijks 50 tot 100 miljoen infecties zijn, 500.000 gevallen van dengue hemorragische koorts, en 22.000 sterfgevallen, vooral kinderen. 

Chikungunya
Chikungunya, een door muggen overgebrachte virusinfectie, die zich in epidemische afmetingen kan verspreiden. De uitbraak gaat samen met een epidemie van dengue virus. Dengue virus wordt net als Chikungunya virus verspreid door muggen. De Moesson regens zorgen voor veel broedplaatsen van muggen.
Chikungunya werd voor het eerst beschreven in Tanzania, Afrika in 1952 en is een relatief zeldzame vorm van virale koorts, veroorzaakt door een alfavirus en wordt verspreid door muggenbeten van de Aedes-mug. De naam komt uit het Swahili en betekent “kromme man” refererend aan de gebogen houding als gevolg van de gewrichtsontstekingen die kenmerkend zijn voor de ziekte. Het Chikungunya virus verzwakt het afweersysteem waardoor de kans op andere ziektes toeneemt.
Waar komt Chikungunya voor?
Sinds 1954 heeft het virus epidemieën veroorzaakt in Aziatische landen: de Filippijnen, Cambodja, Vietnam, India, Birma en Sri Lanka. Epidemieën van Chikungunya zijn gedocumenteerd in de Filippijnen in 1954, 1956 en in 1968. Het Chikungunya virus is geïsoleerd uit mensen en muggen in oost, zuid, west en centraal Afrika en in zuidoost Azië waar het verantwoordelijk was voor ziekte onder honderdduizenden mensen. Grote uitbraken van Chikungunya in 2006 in India en landen in de Oost-Indische Oceaan. Sinds december 2013 worden uitbraken gemeld in Latijns- en Midden Amerikaanse landen. Het voorkomen van de Aedes mug is een voorwaarde daar deze mug het virus overbrengt.
Besmetting
Mensen worden geïnfecteerd door de beet van een met het virus besmette Aedes-mug en epidemieën worden onderhouden door mens -mug -mens overdracht. Apen en mogelijk ook andere wilde dieren kunnen als reservoir dienen voor het virus. Deze muggen steken de gehele dag. De epidemiologische cyclus is dus vergelijkbaar met die van knokkelkoorts (dengue) en gele koorts.
De symptomen van de ziekte
De ziekte kenmerkt zich door hoge koorts, gewrichtspijn en huiduitslag. De meeste mensen herstellen, maar de gewrichtsklachten zijn zeer pijnlijk.

Malaria
Malaria wordt veroorzaakt door parasieten in het bloed (Plasmodia) die van mens op mens worden overgebracht via de steek van bepaalde muggen (Anopheles-soorten). Deze muggen steken ’s avonds en ’s nachts. Er zijn 4 verschillende malariaparasieten die ziekte kunnen veroorzaken bij de mens. De belangrijkste en gevaarlijkste is de parasiet die “tropische malaria” (malaria tropica) kan veroorzaken. Voor de Europese reiziger is dit de gevaarlijkste tropische ziekte. Zonder tijdige behandeling kan men er binnen een week aan doodgaan.
De andere malariaparasieten veroorzaken de zogeheten derdedaagse en vierdedaagse koorts, ziekten die heel vervelend zijn maar zelden ernstige problemen geven. Zoals de naam aangeeft ziet men bij deze ziekten elke derde (48 uur) of vierde (72 uur) dag een koortsaanval, meestal met koude rilling.
Waar komt malaria voor?
Malaria komt nog in 107 landen voor, in Afrika, Azië, Midden- en Zuid-Amerika en in Haïti en de Dominicaanse Republiek (samen wel Hispaniola genoemd). Het grootste risico malaria op te lopen bestaat in Afrika ten zuiden van de Sahara en de oostelijke eilanden van Indonesië (vooral West-Papoea) en Papoea Nieuw Guinea. In Azië en Midden- en Zuid-Amerika loopt men minder risico.
Het malariarisico is niet overal even groot. Het hangt mede af van de regentijd en kan in sommige gebieden zeer seizoensgebonden zijn. In gebieden die hoger liggen dan 1500 à 2000 meter komt malaria meestal niet voor en in de meeste grote steden van Azië en Zuid-Amerika is de kans malaria te krijgen heel klein. In veel steden in Afrika, bijvoorbeeld in Accra, bestaat het risico wel degelijk.
Malaria, de ziekte
Ongeveer 12 dagen (variërend van 7 tot 18 dagen) na de beet van de mug die de malariaparasieten in de bloedbaan brengt, beginnen de klachten en verschijnselen: koorts, hoofdpijn, spierpijn, malaise, hoesten, misselijkheid, soms braken en diarree. Aanvankelijk lijkt het vaak op “griep”. Bij de derdedaagse en vierdedaagse koorts ziet men na enkele dagen dat de koortsaanvallen om de 48 of 72 uur optreden; bij de tropische malaria ziet men meestal elke dag koorts, vaak hoog. Tropische malaria kan na een aantal dagen overgaan in ernstige verschijnselen van bewustzijnsdaling tot coma, geelzucht, ernstige kortademigheid en niet meer plassen.

Bijen-, wespen-, hommel- en mierenbeten

Bijen, wespen en hommels steken meestal uit zelfverdediging, een enkele keer om zich te voeden met menselijk bloed. Tijdens de steek brengen ze een giftige stof in de huid. 
Bijen hebben een angel met weerhaakjes. Wanneer een bij steekt scheurt de angel met het gifblaasje los van het lijf. Bijen kunnen dan ook niet meer dan één maal steken en gaan na de steek dood. 
Wespen hebben een angel zonder weerhaken waardoor de wesp tot wel 10 maal kan steken. 
Het gif van deze insekten bevat lokstoffen waardoor andere wespen, bijen en hommels, die in de buurt zijn, aangetrokken kunnen worden.                                                                                                                          Mieren zijn over het algemeen geen agressieve dieren. Als ze zich bedreigt voelen zullen ze wel bijten. Bij de beet spuiten ze mierenzuur in het wondje wat een stekend gevoel en een rode plek geeft.
Verschijnselen
Afhankelijk van iemands gevoeligheid en het aantal steken (dat de hoeveelheid gif bepaalt) vindt een reactie plaats. Bij kinderen is die vaak iets heftiger dan bij volwassenen. 
Meestal ontstaat slechts een plaatselijke reactie in de vorm van een rode, jeukende, soms pijnlijke bult, die na enkele uren of dagen weer verdwijnt. Soms echter veroorzaakt het gif een forse reactie in de directe omgeving. Dan ontstaat een uitgebreide rode zwelling die warm aanvoelt en pijnlijk is. Binnen enkele uren wordt alles rond de steekplaats rood, gezwollen en pijnlijk. Het duurt meestal meerdere dagen voordat die klachten verdwenen zijn. Uitermate vervelend maar gelukkig niet gevaarlijk. 
Alleen bij een overgevoeligheid (allergie) voor bijengif of wanneer zeer veel insecten tegelijk gestoken hebben kan de gezondheid in gevaar komen. De reden daarvoor is dat de reactie op het gif niet beperkt blijft tot de steekplaats zelf of de directe omgeving maar het hele lichaam reageert. Een dergelijk allergische reactie kan zich uiten in: 
  • een algemene huidreactie waarbij de huid op vele plaatsen rood wordt, hevig jeukt en zwelt.
  • een reactie van de luchtwegen: hierdoor ontstaat een piepende ademhaling.
  • een reactie van de darmen met braken en hevige diarree.
  • In het ergste geval kan de bloeddruk sterk dalen en een verminderd bewustzijn optreden. Dit gebeurt meestal binnen 20 minuten na de steek.
Behandeling
Een achtergebleven angel kan met de nagel of een pincet eruit geschraapt worden. Als het gifzakje er nog aan zit knijp er dan niet in anders komt er nog meer gif in de huid. Het nut van uitzuigen is nooit aangetoond. 
Tegen jeuk helpt koelen met ijs op de gestoken plaats (ijs niet direct op de huid maar bijv. gewikkeld in een doekje). Ook menthol kan de jeuk verlichten. Als de reactie in een arm of been zeer uitgebreid is kan de arm of het been het best enige tijd hoog gelegd en gekoeld worden. 
Wanneer moet er contact opgenomen worden met een arts?
  • Bij een steek in de mond, de tong of de keel;
  • Bij een allergie voor bijen, wespen of hommels of bij een forse reactie op een eerdere insektensteek.
  • Als zeer kort na een steek algemene verschijnselen optreden (overal rode gezwollen plekken, benauwdheid, diarree, flauwvallen).

Tekenbeet                                                                                                                                                               

Een teek is een bruinzwart insect dat één tot drie millimeter groot is en lijkt op een spin. Teken komen met name voor in bosrijke gebieden en voeden zich met bloed dat ze via een beet in de huid opzuigen. Zodra ze zich hebben volgezogen vallen ze meestal vanzelf van het lichaam af. In Nederland zijn teken, afhankelijk van de buitentemperatuur, actief van maart of in milde winters februari tot en met oktober of november. Er zijn twee activiteitspieken: de belangrijkste is in het voorjaar in april en mei en een tweede in het najaar in september. Teken worden overal in Nederland gevonden, in vochtige gebieden op de uiteinden van gras en in struikgewas tot ca. 1.50 meter hoogte. Uit een onderzoek is gebleken dat in Nederland de kans op lymeziekte het hoogst is in de duinen, gevolgd door bosrijke gebieden, (stads)parken en heidegebieden. De egel verspreidt vaak de teek en hij komt veel voor op kadavers. Teken kunnen ziekteverwekkers bij zich dragen en op die manier kan er een besmetting plaatsvinden. Ongeveer één op de vijf teken is besmet met de lymebacterie.

Ziekte van Lyme
De ziekte van Lyme is een ziekte die wordt veroorzaakt door de bacterie Borrelia. De ziekte van Lyme wordt daarom ook wel borreliose genoemd. 
Hoe ontstaat de ziekte van Lyme?
  • De bacterie Borrelia wordt door teken overgedragen. Teken zijn kleine, spinachtige insecten die in struiken en hoog gras leven. De teek bijt zich vast in de huid van passerende mensen of dieren en voedt zich met bloed. Daarbij kan de teek de ziekmakende bacterie overdragen.
  • Lang niet alle teken zijn met deze bacterie besmet. De kans is klein dat iemand na een tekenbeet de ziekte van Lyme krijgt.
  • Omdat tekenbeten vaak pijnloos zijn, kan iemand de ziekte van Lyme krijgen zonder ooit een tekenbeet te hebben opgemerkt.
  • Na besmetting met de ziekte van Lyme bent u niet immuun. Elke nieuwe tekenbeet kan u opnieuw besmetten.
  • De ziekte kan niet door andere dieren of mensen worden overgedragen.                               
Wat zijn de verschijnselen van de ziekte van Lyme?
Verschijnselen van de ziekte van Lyme ontwikkelen zich langzaam en niet bij iedereen op dezelfde manier:
  • Binnen dagen tot maanden kan rond de plaats van de tekenbeet een rode of blauwrode vlek ontstaan die binnen enkele dagen groter wordt. De vlek kan vanuit het midden geleidelijk verbleken (ring). De rode vlek verdwijnt vanzelf na enkele weken tot een jaar.
  • Het kan zijn dat u zich binnen dagen tot weken na de tekenbeet (vaak tegelijk met het verschijnen van de rode vlek) grieperig gaat voelen, met koorts, hoofdpijn, spierpijn en vermoeidheid.
  • Soms kunnen langere tijd (weken tot maanden) na de tekenbeet de volgende klachten ontstaan:
    • spierpijn;
    • krachtverlies of een doof en tintelend gevoel in uw arm, been of romp;
    • pijn in uw gezicht;
    • opeens dubbel zien of één oog niet goed kunnen sluiten;
    • een oogontsteking;
    • hartkloppingen.
Maanden tot jaren na een tekenbeet kan zwelling en pijn aan een of meerdere gewrichten ontstaan, vooral in de armen en benen. Ook kunnen huidaandoeningen optreden.                                                                     

Verschijnselen
Een tekenbeet is vaak niet pijnlijk en de eerste verschijnselen zijn meestal beperkt tot een klein, rood vlekje op de plaats van de beet. Soms blijft een tekenbeet zelfs onopgemerkt. De verschijnselen van een ziekte die wordt veroorzaakt door een door teken overgebrachte ziekteverwekker zijn meestal vaag en algemeen met koorts, hoofd,-, spier- en gewrichtspijn, vermoeidheid en huiduitslag. Daarnaast treden tevens voor de ziekte specifieke verschijnselen op.
Behandeling
Als een teek na de beet vanzelf afvalt of binnen 24 uur kan worden verwijderd, is het risico op ziekte zo klein dat meestal geen behandeling nodig is. Wanneer echter verschijnselen optreden is het raadzaam contact op te nemen met de arts. Antibiotica kunnen dan nodig zijn om complicaties te voorkomen.
 
Vaccinatie
In sommige landen is een vaccin tegen de ziekte van Lyme beschikbaar. De werkzaamheid van dit vaccin is in Europa echter twijfelachtig en het is in Nederland niet beschikbaar. Tegen andere door teken veroorzaakte ziekten bestaan geen vaccins. Bescherming tegen door teken overgebrachte ziekten moet daarom op andere manieren worden verkregen.
Voorzorgsmaatregelen
Tekenbeten zijn te voorkomen door;
  • bij wandelen in het bos of door hoog gras zo mogelijk altijd op gebaande paden te lopen en gras of struikgewas tot anderhalve meter boven de grond te vermijden.
  • het hemd of T-shirt in de broek te stoppen, de broekspijpen in de sokken of laarzen en draag een pet.
  • Let extra op wanneer u werkt met of in de buurt van dieren. Op kadavers kunnen veel teken zitten.
  • alle onbedekte lichaamsdelen in te smeren met een insectenwerend middel dat DEET bevat.
  • sokken, schoenen en broek in te spuiten met insectenwerend middel dat DEET bevat.
  • uw lichaam iedere dag na het werken in het groen te controleren op teken. Teken komen vooral voor in huidplooien zoals liezen, oksels, bilnaad, knieholten, achter oren en in de haargrens. Controleer kleding op teken. Blijven teken in de kleding vastzitten, was de kleding op 60 graden of stop ze in de wasdroger.
  • Zorg voor een goede tekenverwijderaar in uw EHBO-doos.                                                                  

Teken verwijderen
Bij het aantreffen van een teek op het lichaam is het belangrijk deze onmiddellijk, en in ieder geval binnen 24 uur, te verwijderen. Controleer daarna het hele lichaam bij goed licht, want als één teek wordt gevonden, is de kans groot dat er meer zijn. Gebruik geen alcohol, jodium, wasbenzine, olie of andere middelen voor het verwijderen van de teek omdat dan de kans bestaat dat de teek van schrik de maaginhoud leegt met een verhoogde kans op infectie. Verwijder de gehele teek met behulp van een tekenverwijderaar. Pak de teek zo dicht mogelijk bij de huid vast en trek de teek recht naar buiten totdat deze los komt. Het is niet erg als het voorste deel van de teek in de huid achterblijft omdat dit er vanzelf uitkomt. Zorg er bij het verwijderen van de teek voor dat het lijfje niet wordt samengeknepen omdat hierdoor de maaginhoud, die de ziekteverwekker bevat, in de beet terecht kan komen waardoor het risico op infectie toeneemt. Maak na het verwijderen van de teek het gebied rond de beet schoon en desinfecteer het wondje met jodium, alcohol of een ontsmettende zalf. Was de handen grondig met water en zeep. Noteer tenslotte de datum van de tekenbeet in de agenda. Houd tot drie maanden na de tekenbeet de huid rond de beet in de gaten.
Medische hulp
Wanneer het verwijderen van de teek niet goed gaat, laat dit dan de huisarts nog dezelfde dag doen. Neem tevens contact op met de arts wanneer er in de periode na de beet een rode, steeds groter wordende, ringvormige vlek op de huid verschijnt, een grieperig gevoel met koorts en spierpijn optreedt of verschijnselen ontstaan als gewrichtsklachten, dubbel zien, een scheef gezicht of pijn, krachtsverlies of tintelingen in armen of benen. Wanneer de teek is verwijderd en er een klein rood plekje op de plek van de tekenbeet ontstaat, is dit meestal een reactie van de huid op de beet. Hierover hoeft u zich geen zorgen te maken.

Spinnenbeten                                                      

Alle spinnen zijn giftig. Gelukkig hebben de meeste soorten te korte of te zwakke tanden om door de menselijke huid heen te bijten. Sommige spinnen, zoals de zwarte weduwe, de loxosceles reclusa (vioolspin), tarantula’s en de Australische tunnelspin, hebben een gif dat schadelijk kan zijn voor mensen. Het klimaat in Nederland is niet geschikt voor deze giftige spinnensoorten. Deze spinnen komen voornamelijk voor in Zuid- en Midden-Amerika, Australië, Midden-Europa, Afrika en het Midden- Oosten.
Verschijnselen
Op de plaats van de beet kan roodheid en zwelling van de huid optreden en kan de huid warm aanvoelen. Soms kan de huid op de plaats van de beet gaan zweren of kan er een roodpaarse blaar ontstaan. 
Andere veelvoorkomende verschijnselen na een spinnenbeet zijn:
  • uitslag, jeuk
  • prikkelende of branderige pijn
  • spierkramp
  • koorts, rillingen
  • sterk transpireren
  • toegenomen speekselvloed
  • hoofdpijn
  • pijnlijke gewrichten
  • misselijkheid en braken.
In ernstige gevallen kunnen de volgende verschijnselen optreden:
  • ademhalingsproblemen
  • benauwdheid op de borst
  • versnelde pols
  • opgezwollen lippen of oogleden
  • dubbelzien
  • toevallen
  • geelzucht
  • nieruitval
  • coma.                                                                                                                                          
Behandeling
De eerste hulp bestaat uit het uitwassen van de wond met water en zeep en het aanbrengen van een schoon verband. Breng een koud kompres aan (ijs, gewikkeld in een theedoek) om de pijn te verminderen en eventuele zwelling tegen te gaan. 
Spinnenbeten moeten snel en effectief worden behandeld. Breng de patiënt zo snel mogelijk naar een ziekenhuis. Verschijnselen die in eerste instantie niet zo ernstig lijken, kunnen snel verergeren. Probeer de patiënt kalm te houden. 
Gegevens die de arts nodig heeft voor de behandeling van de patiënt, zijn onder meer: leeftijd en gewicht van de patiënt, de toestand waarin de persoon werd aangetroffen, het tijdstip van de beet en een beschrijving van de spin. Breng indien mogelijk de spin mee om vast te stellen welke soort spin gebeten heeft. 
De behandeling kan bestaan uit het toedienen van pijnstillers, antihistamine (tegen een allergische reactie), antibiotica, een tetanusinjectie en medicatie om de bloeddruk en eventuele spierkrampen onder controle te houden. Soms kan een specifiek antigif worden toegediend. De dood als gevolg van een spinnenbeet komt bij gezonde mensen zelden voor. Heel jonge kinderen en ouderen kunnen echter aan een spinnenbeet sterven. Volledig herstel kan twee dagen tot een week duren. Wanneer de patiënt de eerste 48 uur overleeft, is dit over het algemeen een teken dat herstel volgt.

Zoogdierenbeet

Zoogdieren lijken in veel opzichten op mensen (mensen horen officieel ook bij de zoogdieren. Zij kunnen veel ziekteveroorzakende organismen bij zich dragen en ons daarmee besmetten. Mensen worden meestal door honden gebeten, maar ook wel door katten, cavia’s, hamsters, konijnen en marmotten, en soms door wilde dieren, zoals vossen, wolven, vleermuizen, eekhoorns, ratten en muizen, zwerfdieren of vee. Een bijtwond door een zoogdier of een mens kan tot ernstige infecties leiden zoals bij besmetting door de tetanus-bacterie , of het dodelijke hondsdolheid-virus (rabiës).                                                                                                                              
Dieren die zich bedreigd voelen kunnen vluchten of aanvallen. Kunnen ze niet weg, dan bijten ze. Ook als u met uw huisdier stoeit of als kinderen met elkaar vechten, kan het voorkomen dat iemand wordt gebeten. 
Het woord 'bijtwond' wordt vooral gebruikt als de weefselbeschadiging en het infectierisico de belangrijkste aspecten van de wond zijn; bij giftige wonden is het zinvol de wond naar het veroorzakende dier te noemen (zoals slangenbeet , spinnenbeet en insectenbeet ). Dierenbeten kunnen, vooral in landen waar hondsdolheid regelmatig voorkomt, hondsdolheid veroorzaken. Deze zeldzame, dodelijke ziekte wordt overgebracht via het speeksel van een dier dat met het rabiësvirus is besmet. Het inademen van het rabiësvirus kan eveneens tot infectie leiden. Dit is echter zeldzaam en komt soms voor bij laboratoriumpersoneel dat met het rabiësvirus werkt of bij mensen die grotten bezoeken waar veel vleermuizen leven. Ook kan een beet een andere ziekte overbrengen zoals de ziekte van Chagas , of de wond kan met de tetanusbacterie worden besmet.
Verschijnselen
Op de plek van de bijtwond kan een blauwe of rode plek ontstaan. Bij een echte bijtwond is de huid beschadigd: geschaafd, opengescheurd of doorgeprikt. Vaak hebben de punten van de tanden kleine gaatjes of winkelhaakjes in de huid gemaakt. Een bijtwond kan flink bloeden en pijn doen. Soms is ook een pees, gewricht, zenuw of bot beschadigd
Diagnose
De diagnose bijtwond wordt voornamelijk gesteld op grond van de verschijnselen. Om de diagnose hondsdolheid te bevestigen moeten verschillende onderzoeken worden gedaan zoals serologisch onderzoek of moet een biopsie worden genomen.
Behandeling
Spoel direct de wond goed uit onder de kraan met lauw water en zeep, wasmiddel of stoffen zoals jodium of waterstofperoxide. Dek een grote wond na het uitwassen af met een schoon verband of een schone doek. Neem bij twijfel over de verdere behandeling contact op met een arts of Eerste Hulp. Een bijtwond wordt meestal niet gehecht. In de wond kunnen bacteriën zitten uit de mond van de persoon of het dier dat gebeten heeft. Bij het hechten van de wond is de kans groot op een ontsteking. Bij sommige bijtwonden is een behandeling met antibiotica nodig. Bij beschadiging van een pees, gewricht, zenuw of bot is chirurgische behandeling noodzakelijk. 
Afhankelijk van eerdere vaccinaties van het slachtoffer is een tetanus- of hondsdolheidvaccinatie nodig, of bescherming met immunoglobuline. Wanneer het niet duidelijk is of een dier besmet is, laat het dier dan tien dagen onder observatie plaatsen als dat mogelijk is, om te kijken of het zich normaal gedraagt.
Preventie
De belangrijkste maatregel is de beperking van het aantal zwerfdieren. Huisdieren dienen te worden gevaccineerd en mogen niet met wilde dieren in contact komen. Er zijn vaccins beschikbaar die voor of na de beet kunnen worden toegediend bij mensen die risico lopen, zoals dierenartsen, dierenverzorgers en laboratoriumpersoneel.

Slangen- en schorpioenbeten                                                                                                            

Slangen en schorpioenen vallen over het algemeen alleen aan als ze zelf aangevallen worden of wanneer ze schrikken. Hun beten zijn meestal niet fataal, maar kunnen wel heel pijnlijk zijn. Van de ongeveer 2.700 bekende slangensoorten zijn er 375 giftig en zo’n 200 soorten kunnen een dodelijke beet geven. Niet iedere slang heeft giftanden, sommigen soorten wurgen hun prooi of aanvaller (wurgslangen zoals de python, anaconda, en boa constrictor). Gifslangen komen vooral voor in Azië, Zuid-Amerika, Afrika en Australië. 
Naar schatting zijn er meer dan 1500 soorten schorpioenen wereldwijd. Schorpioenen bestaan in vele delen van de wereld van de hete woestijnen van Afrika tot berggebieden en vochtige bossen. Schorpioenen zijn allemaal in verschillende mate giftig.
Oorzaken
De meeste slangen en schorpioenen bijten niet spontaan; als het kan zullen ze vluchten. Worden ze echter in het nauw gedreven of voelt het dier zich bedreigd, dan zal hij zich willen verdedigen. Slangen- en schorpioenenbeten komen in Nederland niet veel voor, ze zijn meestal het gevolg van een poging het dier te pakken of te vangen. Ook reptielhouders worden wel eens gebeten door hun eigen gifslang of schorpioen. Een beet van een giftige slang of schorpioen hoeft niet altijd gevaarlijk te zijn. Sommige slangen dienen bij een beet slechts een deel van het gif toe.
Verschijnselen
Het gif heeft afhankelijk van de soort slang of schorpioen, verschillende uitwerkingen. 
Een beet veroorzaakt pijn, zwelling, koorts, hoofdpijn, overmatige dorst, zweten, een versnelde hartslag, een verdoofd of tintelend gevoel bij aanraking, misselijkheid en braken. In een later stadium kan iemand flauwvallen, ademhalingsproblemen krijgen, werken de spieren niet meer gecoördineerd en kan het betreffende lichaamsdeel verlamd raken.
Behandeling
Neem de volgende maatregelen wanneer iemand door een slang of schorpioen gebeten is: 
  • Blijf kalm. Door opwinding kan het gif sneller door het lichaam verspreiden, dus laat het lichaamsdeel zo min mogelijk bewegen: 
  • Verwijder ringen en andere knellende sieraden of kleding voor het geval er zwelling optreedt. Indien een half uur na de slangenbeet geen plaatselijke zwellingen of verschijnselen optreden, dan is de kans op vergiftiging erg klein. 
  • Uitzuigen of insnijden van de wond en afbinden van het getroffen lichaamsdeel moet achterwege worden gelaten. 
  • Zorg ervoor dat het betreffende lichaamsdeel zich niet hoger bevindt dan het hart om de hoeveelheid gif dat in de bloedsomloop terechtkomt zoveel mogelijk te beperken: 
  • Geef eventueel een paracetamol tegen de pijn. Geef geen alcohol of aspirine, dit werkt bloedverdunnend waardoor het gif zich sneller door het lichaam verspreid: 
  • Probeer de slang of schorpioen te identificeren. Dit kan de behandeling ten goede komen: 
  • Leg een schoon, koud kompres op de plek van de beet om zwelling tegen te gaan en verlichting te geven: 
  • Vervoer zo snel mogelijk het slachtoffer naar een ziekenhuis. 
Het toedienen van antigif kan gericht zijn tegen een specifieke slangensoort of meerdere. Wanneer het onbekend is om welke slangensoort het gaat wordt er een ‘polyvalent antigif’ toegediend dat is gericht tegen de meeste slangensoorten die voorkomen in een bepaald gebied. Het nadeel is echter dat dit polyvalent antigif eerder een overgevoeligheidsreactie kan geven.

Gevaarlijke zeedieren                                                                                                                    

De zee en de onderwaterwereld is met zijn grote verscheidenheid aan vissoorten, dieren en koraalriffen, ontzettend kleurrijk en divers. Verveling tijdens het snorkelen of duiken is niet nodig, want de onderwaterwereld heeft telkens weer iets nieuws te bieden. 
De onderwaterwereld biedt mensen een unieke gelegenheid om zeedieren van heel dichtbij te bewonderen. Net als wij mensen beschikt ook het zeeleven over bepaalde verdedigingsmechanismen om zichzelf te beschermen en indringers uit hun territorium te weren. Sommige zeedieren lijken misschien ongevaarlijk, maar ze kunnen serieuze verwondingen aanrichten bij zwemmers of duikers. Ook het eten van giftige vis of besmette schelpdieren kan leiden tot ernstige klachten.

Zeedieren die steken en bijten

Holtedieren 
Veel holtedieren (Coelenterata), waaronder koraalsoorten, zeeanemonen, kwallen en het 'Portugese oorlogsschip', hebben sterk ontwikkelde netelcellen die door de huid heen kunnen dringen. Deze netelcellen bevinden zich vooral op hun tentakels. Een enkele tentakel kan duizenden van deze netelcellen in de huid schieten. De ernst van de verwonding hangt af van de diersoort en de hoeveelheid gif die het dier afschiet. In het algemeen treedt een kleine huiduitslag op, soms omringd door een rood gebied. De pijn kan hevig zijn en vaak treedt jeuk op. De huiduitslag kan zich ontwikkelen tot blaasjes die zich met etter vullen en vervolgens doorbreken. Andere symptomen zijn spier- zwakte, misselijkheid, hoofdpijn, spierpijn en kramp, tranende ogen en een loopneus, overmatige transpiratie, veranderingen van het hartritme en pijn op de borst die verergert bij het ademhalen. Steken van het 'Portugese oorlogsschip', waaronder de in Noord-Amerikaanse wateren voorkomende soorten, kunnen zelfs dodelijk zijn. 
Voor de behandeling van steken van holtedieren zijn verschillende methoden voorgesteld. Bij de meeste steken is schoonmaken van de wond echter voldoende. De volgende behandeling wordt aanbevolen:
  • Zo heet mogelijk water of zeewater (geen zoet water) over de wond gieten. Zoet water kan de netelcellen activeren om het restant gif alsnog te injecteren.
  • De tentakels verwijderen met een hard plastick voorwerp of (duik)mes.
  • Het gebruik van azijn verergert de klachten bij steken van de meeste kwallen die voorkomen aan de Nederlandse kust. Azijn kan bij steken van sommige tropische kwallen echter levensreddend zijn. Ammonia kan brandwonden veroorzaken.
  • Behandel de huid met jeukstillende zalf die ook gebruikt wordt bij insectenbeten of gebruik zonodig een coldpack of koel op een andere manier tegen de pijn en het zwellen. 
Bij uitgebreide beten of steken en verschijnselen van algemeen onwelbevinden (zoals overgeven, ademhalingsproblemen, hoofdpijn) is het van belang met spoed adequate medische hulp in te roepen.

Vissen 
De schorpioenvis, pijlstaartrog, de steenvis en de koraalduivel zijn de meeste bekende giftige vissen. Zij hebben een verdedigingsmechanisme waarbij hun stekels rechtop staan aan hun vinnen. Deze stekels zijn giftig en zij kunnen het gif injecteren in de huid van de zwemmer of duiker. Hierdoor kunnen klachten ontstaan van hevige pijn die langere tijd kan aanhouden, een rode huid, zwelling, gevoelloosheid, tintelingen, misselijkheid, overgeven, buikpijn, verlamming en zelfs de dood. Maar ook in ons land bestaat een giftig visje: het pietermannetje. Dit is de naam voor een familie van vissen uit de orde van Baarsachtigen. Pietermannen behoren tot de giftigste dieren van Europa. De eerste rugvin van de pieterman bevat 5 of 6 doornige vinstralen, die in verbinding staan met een gifklier aan de basis van deze vinstralen. Pietermannen komen vooral voor in het oostelijke deel van de Atlantische Oceaan, de Noordzee en de Middellandse Zee. Ze graven zich in in het zand in ondiep water, loerend op prooivissen. Zwemmers in deze wateren lopen een gerede kans op een pieterman te trappen, hetgeen meestal een steek in de voet zal opleveren. Een steek van een pieterman is voor een mens in het algemeen niet dodelijk, maar wel zeer pijnlijk. Indien de steek niet snel wordt behandeld kan deze pijn maanden aanhouden. De behandeling is echter simpel: het gestoken lichaamsdeel dient ongeveer een kwartier tot twintig minuten in zo heet mogelijk water gedompeld te worden (natuurlijk zonder verbranding te veroorzaken). Het gif van de pieterman bestaat namelijk uit eiwitten die bij temperaturen boven 40 graden Celsius instabiel zijn en snel afgebroken worden.
Indien na een steek een allergische of anafylactische reactie optreedt, dient zo snel mogelijk medische hulp gezocht te worden.

Zeedieren die aanvallen
Veel aanvallen door zeedieren of andere zeeroofdieren worden veroorzaakt doordat ze per abuis de persoon voor een bedreiging of een prooi aanzien of hun territorium wil verdedigen. Buiten haaien zijn er nog andere zeedieren die kunnen aanvallen, bijten en verwondingen kunnen toebrengen, waaronder: barracuda’s, murenen, zeeluizen, orka’s, zeeslangen en zeekrokodillen. 
Een aantal tips om een aanval te voorkomen;
  • Ga niet zwemmen of duiken wanneer iemand een wond heeft die nog bloedt. Haaien hebben een zeer sterk ontwikkeld reukvermogen. Ze kunnen de geur van bloed van zeer grote afstanden oppikken en vervolgens traceren tot aan de bron.
  • Ga niet alleen zwemmen.
  • Draag geen glimmende sieraden. Dit kan zeedieren aantrekken.
  • Respecteer hun ruimte en leefomgeving. Provoceer of irriteer de dieren niet.
  • Voorkom veel spetteren in het water. Haaien worden aangetrokken door gespetter en trillingen in het water.
  • Haaien hebben ook een goed gezichtsvermogen. Ze kunnen zelfs kleuren zien, dus draag voor je eigen veiligheid geen gele, oranje of andere felle kleuren. Dit zou de haaien kunnen provoceren, waardoor ze je zouden kunnen aanvallen.
  • Bij een verwonding van een zeedier moet de wond grondig gereinigd worden en het bloeden gestopt worden door druk uit te oefenen op de wond.
  • Schakel bij ernstige gevallen medische hulp in.
Giftige zeedieren
Een voedselvergiftiging kan ontstaan door vissen te eten met een te hoog histaminegehalte. Histamine is een stof die bloedvaten opent. Als de vissoort niet goed word gekoeld nadat ze zijn gevangen, zullen bacteriën in de vis histidine omzetten in histamine. Schelpdiervergiftiging wordt veroorzaakt doordat mosselen, bepaalde koraalvissen, oesters en Jakobsschelpen geïnfecteerd kunnen zijn met dinoflagellaten (soort plankton). Dit gif is niet te zien, ruiken of proeven en wordt niet beïnvloed door hitte of koken. 
Waarschuwingssignalen van schelpdiervergiftiging kunnen binnen 30 minuten optreden. Dit zijn onder andere: gevoelloosheid of een prikkelend gevoel in het gezicht of de mond, de lippen en tong, misselijkheid, rode en jeukende uitslag, hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid en overgeven, diarree en buikpijn. Bij ernstige gevallen kunnen de symptomen zich verder ontwikkelen, wat kan leiden tot een ademstilstand of verlamming. 
Zoek medische hulp wanneer bovenstaande klachten optreden. Antihistaminica kunnen op een effectieve manier afrekenen met de symptomen van histaminevergiftiging. Vermijd het eten van grote koraalvissen en zeker hun ingewanden. Dit gif kan direct de huid binnendringen, dus zorg ook voor goede hygiëne als men organen van mogelijk besmette vissen moet beetpakken. 
Vries vers gevangen vis in of bewaar het in ijs om vergiftiging te voorkomen.

Bedwantsbeten

Het klinkt als een spannende film: 'Hij was verdwenen uit Europa; maar nu is hij bezig aan een comeback! Hij verstopt zich in bedden of achter het behang en wacht tot je slaapt om toe te slaan. De... bedwants'. Er is echter niets spannends aan deze bloedzuigende parasiet.
Bedwantsen zijn bloedzuigende parasieten van een halve centimeter groot die zich tijdens hun ruim een jaar durend leventje met twee zaken bezighouden: mensenbloed zuigen en eitjes leggen. En dat laatste doet logischerwijs alleen de vrouwtjes bedwants. Maar dan wel flink: mevrouw bedwants legt een tot twaalf eitjes per dag.                                                 
De bedwants leeft van bloed van onder andere de mens, en dankt de naam aan de plek in huis waar zich doorgaans de meeste bedwantsen bevinden, namelijk in en rond het bed. De bedwants prikt met zijn steeksnuit door de huid; deze bestaat uit een buisje dat bloed zuigt en een tweede dat verdovende en antistollende stoffen injecteert. Hierdoor voelt men de beet niet en stolt het bloed minder snel, wat de stroom op gang houdt tot de wants genoeg heeft.
De wants is, zodra hij volwassen is, een goede overlever die maanden zonder voedsel kan. Door het afgeplatte lichaam kunnen de smalste spleten worden betreden, zoals de vele plooien in het beddengoed. Uitgeademde koolstofdyoxide en lichaamswarmte trekken deze dieren aan. De bedwants kan in principe overal prikken, maar de benen lijken favoriet. De steekwondjes hebben veel weg van muggenbulten - kleine, rode bultjes. Soms zijn rijen bultjes aanwezig; deze zijn veroorzaakt door een bedwants die gestoord werd tijdens het voeden en meerdere malen kort na elkaar geprikt heeft. De wondjes genezen over het algemeen snel; soms komen huidinfecties voor of worden de bultjes opengekrabd waardoor littekens ontstaan. De rode vlekjes zijn pas na enkele weken volledig verdwenen. In tegenstelling tot andere bloedzuigende insecten als sommige muggen en vlooien, kan de bedwants geen ziektes overbrengen.
Bij de bevruchting van de bedwants vindt een traumatische inseminatie plaats; het mannetje maakt geen gebruik van een vrouwelijk geslachtsorgaan, maar maakt een gat in het vrouwtje om de geslachtscellen af te geven. De wijfjes leggen enkele tot ongeveer 12 eitjes per dag en in totaal ongeveer 200 gedurende hun leven. Uit een ei komt na ongeveer 2 weken de nimf tevoorschijn, die uiterlijk al op de ouders lijkt. De nimf ondergaat een aantal vervellingen en is na zes weken volwassen.
Aangenomen werd dat bedwantsen in de westerse wereld, onder andere als gevolg van het gebruik van DDT, uitgeroeid waren. De laatste jaren lijkt het insect echter bezig aan een comeback. Vooral inwoners van New York hebben te kampen met het insect dat in hun bedden woont en zich voedt met hun bloed. In Europa was de soort zeldzaam, maar de aantallen stijgen. Sinds 2007 is duidelijk geworden dat ook in hotels in Amsterdam en Brussel de bedwants weer met enige regelmaat voorkomt.
Bestrijding
Het bestrijden van de bedwants is zeer moeilijk en kan het best worden uitgevoerd door een gespecialiseerd bedrijf. De meest effectieve methode is het verhitten van het gehele huis tot een temperatuur van 65 graden om zo alle wantsen en eitjes te doden. De bedwants kan namelijk zeer slecht tegen hitte. Dit is de beste maar ook de duurste optie.
Voor de Tweede Wereldoorlog werd gebruik gemaakt van cyanide om (hotel)kamers vrij te maken van bedwantsen. Dit leidde nogal eens tot dodelijke ongelukken wanneer de kamer nadien niet goed was doorgelucht.

Vossenlintworm

De vossenlintworm, Echinococcus multilocaris, is een ziekmakende parasiet die voorkomt in de ontlasting van vossen. Soms kunnen ook honden of katten drager zijn. De vossenlintworm komt vooral voor in Midden- en Zuid-Europa, maar heel soms ook in Zuid-Limburg en Oost-Groningen.
De eitjes van de parasiet kunnen via de ontlasting worden overgebracht op bosvruchten en valfruit, zoals appels en peren. 
Verschijnselen
De kans op besmetting in Nederland met vossenlintworm is erg klein. Er moet opgepast worden met het eten van bosvruchten, appels en peren uit Zuid-Limburg en Oost-Groningen. Ook na het wassen kun je besmet raken. Het koken van de vruchten, voor bijvoorbeeld de bereiding van jam, doodt de eitjes. Ook invriezen maakt de eitjes dood. Er is dan geen kans meer op besmetting.                                                                  Bij mensen die de parasiet wel binnenkrijgen, ontstaat jaren na de besmetting alveolaire echinococcose (aantasting van de lever). Alveolaire echinococcose is een zeldzame ziekte, die in Nederland recentelijk 1 maal is gediagnostiseerd. Na opname van de lintwormeitjes duurt het vele jaren voor de eerste ziekteverschijnselen zich voordoen. Die verschijnselen zijn weinig specifiek en kunnen bestaan uit buikpijn, kortademigheid en/of geelzucht. Behandeling van de ziekte met medicijnen komt door de lange incubatietijd vaak te laat. Daar de ziekte ernstige gevolgen kan hebben en zelfs tot de dood kan leiden, is het belangrijk om voorzorgsmaatregelen te nemen die het risico op besmetting zo laag mogelijk houden. 

Eikenprocessierups

De vlinder heet eikenprocessierupsvlinder. De larve is een bladvretende rups die zoals de naam al zegt vooral op eiken voorkomt. De eitjes van de rups komen uit in het voorjaar, zodra de eerste jonge eikenbladeren tevoorschijn komen. In Nederland en Vlaanderen ontwikkelt de rups zich af en toe in zulke grote aantallen dat van een plaag gesproken kan worden. De processierups zit vooral aan de zonnige zuidkant van de eikenstammen in eikenlanen. De nesten bestaan uit een dicht spinsel van vervellingshuidjes, met (brand)haren en uitwerpselen.
Verschijnselen
De brandharen van de rups vormen voor de mens een gevaar voor de gezondheid. De haren zijn 0,2 tot 0,3 millimeter lang. Elke rups heeft er honderdduizenden tot een miljoen van. Het zijn pijlvormige haren, die bij een bedreiging worden afgeschoten. De haren kunnen dan makkelijk de huid, de ogen en de luchtwegen binnendringen. De stoffen die van de haren afkomen veroorzaken een op allergie lijkende huiduitslag, zwellingen, rode ogen en jeuk. In de meeste gevallen verdwijnen de klachten vanzelf. Niet alle personen zijn even gevoelig voor de brandharen.
In zeldzame gevallen kunnen andere verschijnselen ontstaan, namelijk braken, duizeligheid en koorts.
De rupsen hoeven niet te worden aangeraakt om in contact te komen met de brandharen. De haartjes verspreiden zich met de wind en kunnen zo in contact komen met wandelaars of fietsers. De haren verschijnen vanaf ongeveer half mei tot eind juni op de rupsen. De haren blijven ook na het vertrek van de rupsen in de nesten, die aan de stammen en dikke takken hangen, aanwezig. Na jaren kunnen deze nesten bij aanraking nog overlast veroorzaken.
Ook dieren, met name honden, kunnen last hebben van de brandharen van de rups.

Rabiës

Rabiës of hondsdolheid is een ziekte die veroorzaakt wordt door een virus dat besmette dieren bij zich dragen. Het is een dodelijke ziekte. In Nederland komt rabiës zeer zelden voor. Het virus wordt overgebracht doordat speeksel van een besmet dier in een huidwondje of op slijmvlies van een mens terechtkomt. Dat gebeurt door bijten, likken of krabben door een besmet dier. Het inademen van het virus kan eveneens tot infectie leiden en komt soms voor bij laboratoriumpersoneel dat met het rabiësvirus werkt of bij mensen die grotten bezoeken waar veel vleermuizen leven.
Klachten bij dieren 
De volgende verschijnselen treden bij dieren op: honden en katten worden agressief of onrustig (veranderen van karakter), gaan zwerven, vermageren en lopen onzeker. In een laat stadium van de ziekte loopt speeksel uit hun bek. Vossen worden minder schuw (terwijl ze gewoonlijk mensen mijden) en kunnen mensen aanvallen. 
Waar komt rabiës voor?
Rabiës komt overal in de wereld voor behalve in Nieuw-Zeeland, Antarctica, grote delen van Oceanië en Japan.
Hoe vaak komt rabiës voor bij mensen?
Rabiës komt in Nederland niet vaak voor. In het verleden is in Nederland bij vier personen rabiës vastgesteld (in 1962, 1996, 2008 en 2013). Drie personen waren door een hond uit het buitenland gebeten, een persoon is gekrabd door een vleermuis in Kenia. In West-Europa zijn tussen 2000 en 2005 negen gevallen van rabiës gemeld. Wereldwijd vergt hondsdolheid nog 40.000-70.000 doden per jaar, voor 80% in Azië (onder andere India) en Afrika.                                                                                                                                                             Welke dieren kunnen besmet zijn met rabiës?
In Nederland zijn alleen bepaalde soorten vleermuizen mogelijk besmet. In landen buiten Nederland kunnen ook vossen, honden, katten en andere zoogdieren besmet zijn met het virus. 
Ziekteverschijnselen van rabiës bij mensen
De ziekte begint met griepachtige verschijnselen zoals koorts, gevolgd door spierkrampen, stuipen of verlammisverschijnselen. Daarna treden slik- en ademhalingsproblemen op, waaraan de patiënt kan overlijden.
Een vaccin tegen rabiës
Er bestaat een vaccin tegen rabiës. Na mogelijke besmetting moet direct gestart worden met postexpositie-rabiësbehandeling. Deze behandeling bestaat uit een serie vaccinaties.

Anafylactische shock

Een anafylactische shock is een acute, hele ernstige allergische reactie op een lichaamsvreemde stof. Zo’n anafylactische shock kan levensbedreigend zijn als je niet snel en goed behandeld wordt. De reactie kan overal je hele lichaam schade aanrichten en als het niet snel wordt behandeld, blijft de reactie alsmaar doorgaan. Er is een allergische reactie, waardoor, door het vrijkomen van histamine, de vaten open gaan staan.
Een anafylactische shock wordt ook wel de rode shock of gewoon anafylaxie genoemd.
Wat is het verschil tussen de “normale” shock en de anafylactische shock?
Bij de “normale” shock worden de bloedvaten juist samengetrokken, omdat het circuleren volume juist nodig is voor de vitale functies. Bij de anafylactische shock verwijden de bloedvaten door histamine, waardoor vocht uit je bloedbaan naar je weefsels gaat.
Oorzaak van een anafylactische shock
Anafylactische shocks worden veroorzaakt door een allergeen. Een allergeen is een lichaamsvreemde stof die een allergische reactie kan veroorzaken. Het is de stof waar je allergisch voor bent. Er zijn een heleboel verschillende allergenen. Een bekend voorbeeld is een sterke reactie op een bijen- of wespensteek. Andere voorbeelden van allergenen zijn bepaalde geneesmiddelen en natuurlatex. Vele soorten voedsel kunnen anafylaxie veroorzaken, zelfs wanneer het voor de eerste keer wordt gegeten. In het Westen zijn de meest voorkomende oorzaken het eten van of in contact komen met pinda's, tarwe, noten, schaaldieren, vis, melk en eieren. In het Midden-Oosten is sesam een bekende uitlokker van anafylaxie en in Azië zijn dat rijst en kikkererwten. Ernstige gevallen zijn meestal het gevolg van eten van dat voedsel, maar sommige mensen krijgen al een hevige reactie wanneer het voedsel in contact komt met een lichaamsdeel. In sommige gevallen is zelfs een spoor van zo’n allergeen genoeg om een anafylactische shock te veroorzaken.
Heeft anafylactie te maken met een erfelijke aanleg?
Ja, zeker! Mensen met een erfelijke aanleg voor bepaalde ziekten zoals astma, eczeem of allergische neusontsteking hebben een grotere kans op anafylaxie door voedsel, latex en röntgencontrastmiddelen. Deze mensen lopen echter geen verhoogd risico op anafylaxie veroorzaakt door injecties of steken. Uit een onderzoek naar kinderen met anafylaxie is gebleken dat 60% een erfelijke aanleg voor een bepaalde ziekte had. Meer dan 90% van de kinderen die overlijden aan anafylaxie heeft astma.
Kinderen kunnen hun allergieën ontgroeien en rond hun zestiende levensjaar geen problemen hebben met voedsel waar ze op jongere leeftijd anafylactisch op hebben gereageerd. Voor anafylaxie veroorzaakt door melk of eieren geldt dit in 80% van de gevallen en voor anafylaxie door pinda's in 20% van de gevallen.                    Symptomen van een anafylactische shock
Als je een anafylactische shock hebt, worden er door histamine je bloedvaten verwijdt, waardoor vocht uit je bloedbaan naar je weefsels gaat. De symptomen zijn vaak bultjes op de huid (netelroos), jeuk, rood gezicht of rode huid (blozen) of gezwollen lippen. Patiënten met zwelling onder de huid (angio-oedeem) kunnen in plaats van jeuk het gevoel hebben dat hun huid in brand staat. De tong of keel kan in 20% van de gevallen zwellen. Verder kunnen patiënten ook last hebben van een loopneus en zwelling van het slijmvlies op het  oppervlak van de ogen en de oogleden (conjunctiva). De huid kan ook blauw kleuren (cyanose) door een gebrek aan zuurstof.
Een anafylactische shock kan gelijk ontstaan nadat je in contact bent gekomen met het allergeen. In sommige gevallen kan het ook langer duren totdat je de reactie krijgt, maar meestal ontstaat een anafylactische shock binnen een uur na het contact met het allergeen. Bij een hele ernstige anafylactische shock kunnen je bloedvaten zo snel verwijden dat er een levensgevaarlijke shocktoestand ontstaat. De helft van de mensen die aan anafylaxie sterven, heeft echter nooit eerder een wijdverbreide (systemische) reactie gehad.
Behandeling
De primaire behandeling van anafylaxie bestaat uit een injectie met epinefrine. Veel patiënten waarbij de diagnose "anafylaxie" al eerder is gesteld dragen een adrenaline-autoinjector (Epipen of een vergelijkbaar product) bij zich voor de onmiddellijke toediening van adrenaline. Dit is een injectiepen waar de naald uitschiet zodra de vergrendeling wordt verwijderd en de kop op het te injecteren lichaamsdeel (standaard is dit de zijkant van het bovenbeen) wordt geplaatst. Deze injectie hoeft niet door een medicus te worden toegediend. Adrenaline voorkomt de anafylactische reactie niet, maar is een eerste redmiddel om de ernstigste verschijnselen op te heffen. De anafylactische reactie moet altijd door een arts verder worden behandeld. Neem daarom na toediening van de EpiPen of Anapen direct contact op met uw arts of bel een ambulance.

Vuurwerk

Geplaatst 18 dec. 2014 09:43 door S L   [ 18 dec. 2014 09:44 bijgewerkt ]

Veilig vuurwerk afsteken 

Elk jaar weer gebeuren er ongelukken met vuurwerk. Jongeren tussen de 10 tot 19 jaar zijn de grootste risi-cogroep. Vooral hoofd en handen worden vaak getroffen. De meeste ongelukken worden veroorzaakt doordat mensen het vuurwerk niet op de juiste manier afsteken of niet de juiste hulpmiddelen gebruiken. Lees de volgende veilig vuurwerktips om ongelukken met vuurwerk te voorkomen.

Voorbereiding

  • Maak nooit zelf vuurwerk! Meestal explodeert dit onverwacht en op het verkeerde moment. Laat het ma-ken van vuurwerk aan de experts over. 
  • Vuurwerk moet je nooit bundelen of uit elkaar halen: experimenteren met vuurwerk is levensgevaarlijk! 
  • Bewaar vuurwerk op een droge en koele plaats, buiten het bereik van kinderen en nooit in je broek- of jaszak. 
  • Lees de afsteekinstructie: zo weet je van tevoren hoe je het vuurwerk veilig kunt afsteken en hoef je het niet op oudejaarsavond zelf te doen. 
  • Koop alleen bij officiële verkooppunten op 28, 30 of 31 december 2013. 
  • Bereid je ook goed voor, zorg dat je je vuurwerk op de juiste manier kunt afsteken. Zorg dat je iets hebt om vuurpijlen in te zetten of om potten stabiel neer te zetten.

Tijdens het afsteken

Vuurwerk afsteken mag op 31 december van 18:00 uur tot 1 januari 02:00 uur.
  • Steek vuurwerk altijd buiten af, nooit binnen. 
  • Draag geen brandbare kleding of een capuchon. 
  • Steek altijd maximaal één stuk vuurwerk tegelijk af. 
  • Steek geen vuurwerk uit je hand af. Vuurwerk wordt vaak in de hand afgestoken en dan weggegooid. Dat is ronduit gevaarlijk, omdat nooit met zekerheid te voorspellen valt wanneer het vuurwerk zal ontploffen en waar het precies terecht zal komen. 
  • Zet siervuurwerk altijd stevig en stabiel neer op een vlakke ondergrond (en niet op de stoeprand!) 
  • Zet pijlen altijd in een fles, half gevuld met zand of water. Vuurwerk dat de lucht inschiet veroorzaakt na-melijk vaak ongelukken omdat het een andere koers volgt dan de bedoeling was 
  • Sla voor grote vuurpijlen een pvc-buis in de grond. Bijna alle vuurpijlenpakketten bevatten tegenwoordig een pvc-buis 
  • Zet vuurwerkpotten altijd klem tussen 2 stenen of gebruik een vuurwerkklem. 
  • Let op omstanders (mens en dier). 
  • Een ander misverstand is vuurwerk voor kinderen, sterretjes bijvoorbeeld. Ook al noemen ze die wel eens kindervuurwerk of koud vuur, ONZIN! Koud vuur bestaat niet, dus ook sterretjes zijn gevaarlijk: het bran-dende deel heeft een temperatuur van 1.500 graden Celsius! 
  • Let op de windrichting. 
  • Houd vuurwerk buiten het bereik van kinderen. 
  • Steek vuurwerk aan met een aansteeklont, sigaret of sigaar. 
  • Neem voldoende afstand, minstens 6 meter. 
  • Wil je zeker zijn dat er geen vuurwerk in je ogen komt? Zet dan een veiligheidsbril op. 

Na het afsteken
  • Steek weigeraars (vuurwerk dat niet is afgegaan) nooit opnieuw aan: de lont kan al zover zijn opgebrand dat het vuurwerk bij een hernieuwde poging direct explodeert. 
  • Maak vuurwerkafval onschadelijk door het in water te dompelen of gooi er een emmer water over. 
  • Ruim vuurwerkafval, nadat je het onschadelijk hebt gemaakt, meteen op. Je kunt het gewoon bij het huis-vuil doen. 
  • Houd brandwonden minstens tien minuten onder lauw, zacht stromend water. 

Stijging aantal vuurwerkslachtoffers met 20 procent: 

21-1-2013
VeiligheidNL, voorheen Consument en Veiligheid, registreert sinds 1983 slachtoffers van letsel door ongeval-len en geweld bij Spoedeisende hulpafdelingen (SEH) van ziekenhuizen. Zo ook het aantal vuurwerkslachtoffers over een jaarlijks vaste periode, die loopt van 24 december tot en met 3 januari van het volgend jaar (Letsel Informatie Systeem, LIS). 

Hoogste percentage ziekenhuisopname in 10 jaar

In de periode rond de laatste jaarwisseling zijn naar schatting 810 vuurwerkslachtoffers behandeld op een Spoedeisende Hulpafdeling (SEH) van een ziekenhuis. Dat is 20 procent meer dan de voorlaatste jaarwisse-ling. Ook het percentage ziekenhuisopname is gestegen. De voorlaatste jaarwisseling was dit al hoog met 14 procent van de toen 670 vuurwerkslachtoffers. Deze jaarwisseling stijgt dit percentage naar 18 procent van de 810 slachtoffers van vuurwerk die ziekenhuizen behandelden. En dat is het hoogste opnamepercentage in de afgelopen 10 jaar! Zwaar professioneel knal- en siervuurwerk en zelfgemaakte vuurwerkbommen zijn in elk geval oorzaak ge-weest van vuurwerkletsel bij 26 procent van de slachtoffers. Voor een kwart van de slachtoffers is het soort vuurwerk dat het letsel veroorzaakte, onbekend. De belangrijkste reden daarvan is dat bijna 30 procent van de slachtoffers is getroffen door vuurwerk van een ander en niet weet om wat voor soort vuurwerk het gaat. Ruim een kwart van de slachtoffers is op de SEH behandeld aan oogletsel. Dat komt ongeveer overeen met de cijfers van het Nederlands Oogheelkundig Gezelschap, dat eerder melding maakte van 264 patiënten met oogletsel deze jaarwisseling. Niet alle slachtoffers met oogletsel melden zich eerst bij een SEH afdeling van een ziekenhuis. Dat verklaart het verschil.

Meer oudere dan jongere vuurwerkslachtoffers

Opvallend is dat anders dan andere jaren veel meer mensen gewond zijn geraakt door vuurwerk wat zij zelf afsteken (56 procent nu tegen 38 procent de voorlaatste jaarwisseling). Uit de beschrijvingen van de behandeling van letsels blijkt, dat vaak zwaar knalvuurwerk ernstig letsel veroorzaakt, bijvoorbeeld het wegslaan van een hand door een zogenoemde Cobra7. Oogletsel kan ook gemakkelijk ontstaan door toedoen van licht vuurwerk, bijvoorbeeld een baby pijl die verkeerd is afgestoken. Opvallend is bovendien de stijging van vuurwerkslachtoffers in de leeftijdsgroep 40 jaar en ouder. Deze jaar-wisseling is dit 33 procent geweest van alle slachtoffers tegenover de voorlaatste jaarwisseling 20 procent. Het aandeel jongere slachtoffers (10-19) is deze jaarwisseling juist veel minder geweest, 18 procent nu tegenover bijna 40 procent de voorlaatste jaarwisseling. Mannen blijven als vuurwerkslachtoffers in de meerderheid met meer dan 85 procent. Bijna 60 procent van de vuurwerkslachtoffers is het ziekenhuis binnengekomen op 1 januari tussen 00.00 en 04.00 uur ’s nachts. Circa 20 procent van de slachtoffers is behandeld op Oudejaarsdag. 


Task Force OVB ontmaskert bijna 350 potentiële online bestellers van zwaar illegaal vuurwerk:

4-12-2013
De preventieactie van de Task Force Opsporing Vuurwerkbommenmakers (OVB) tegen individuele bestellers van zwaar professioneel illegaal vuurwerk blijkt succesvol. Op 12 november j.l. startte de de actie met als doel bestellers te ontmaskeren en het bestellen bij buitenlandse webshops van levensgevaarlijke partijen zwaar illegaal vuurwerk te ontmoedigen. Tot nu toe zijn met deze actie bijna 350 bestellers ontmaskerd. De Task Force OVB zet de actie door tot na de komende jaarwisseling. Daarnaast zal door politie en pakketdiensten streng worden gecontroleerd op zendingen afkomstig uit Oost-Europa.

Werkwijze preventieactie

De meeste bestellingen van illegaal vuurwerk zijn vanuit Nederland geplaatst bij webshops in Polen. Om zicht te krijgen op deze bestellingen is in opdracht van VeiligheidNL een preventieactie ontwikkeld en uitgezet.
Mensen die zwaar verboden vuurwerk proberen te bestellen worden gewaarschuwd om van het bestellen af te zien. De politie stelt woordvoering beschikbaar voor het inspreken van de videowaarschuwingen, die po-tentiële bestellers ontvangen op hun persoonlijk email account. Daarnaast ontvangen zij een brief van de Task Force OVB op hun huisadres met daarin nog een keer dezelfde waarschuwing. De politie krijgt daarbij geen inzicht in de persoonlijke gegevens van de bestellers. De politie woordvoerster die de video’s inspreekt, ziet alleen de initialen van de bestellers. Het succes van de preventieactie levert, via sociale media en vuur-werk-fora, binnen de doelgroep veel onrust op. We zorgen er voor dat het online bestellen niet langer als veilig en anoniem gezien wordt en dat bestellers de webshops die zwaar verboden vuurwerk aanbieden niet meer vertrouwen. Bovendien geven sommige Poolse webshops ook zelf aan geen bestellingen meer uit Nederland te accepteren.

Zwaar onveilig vuurwerk in onherkenbare verpakking

Het online aanbieden en bestellen van zwaar professioneel illegaal vuurwerk zorgt voor levensgevaarlijke omstandigheden. Illegaal vuurwerk is niet op veiligheid gecontroleerd en wordt in veel gevallen door de webshops amateuristisch en onherkenbaar verpakt. Bij in beslag genomen pakketten blijkt dat vuurwerk al tijdens het transport kruit is gaan lekken, waardoor niet alleen bestellers levensgevaarlijk risico lopen maar ook zijn huisgenoten, omwonenden en medewerkers van distributiecentra en pakketdiensten. Voor de Task Force OVB vormt dit de belangrijkste reden om deze preventieactie uit te voeren.





Jaarvergadering 2014

Geplaatst 6 mrt. 2014 10:25 door EHBO Samaritaan Ede

De jaarlijkse ledenvergadering zal worden gehouden in ons verenigingslokaal, Nijverheidlaan 23a te Ede op maandag 24 maart 2014 om 20.00 uur. 

Agenda:
1. Opening
2. Mededelingen/ingekomen stukken
3. Verslag jaarvergadering 18 maart 2013
4. Jaarverslag van het secretariaat over 2013
5. Verslag penningmeester 2013
6. Verslag kascontrolecommissie
7. Verkiezing lid kascontrolecommissie en reservelid
8. Begroting 2014
9. Verslag materiaalbeheer
10. Bestuursverkiezing
11. Decharge van het bestuur
12. Onderscheidingen jubilarissen
13. Cursusseizoen 2014
14. Inzet hulpverlening en vermindering contributie
15. Rondvraag
16. Sluiting

U bent van harte uitgenodigd om deel te nemen.

Kinder EHBO

Geplaatst 6 mrt. 2014 10:21 door EHBO Samaritaan Ede

In de maand maart/april 2014 gaat de cursus Eerste Hulp aan kinderen van start.
Meer informatie hierover is op te vragen bij het secretariaat via info@ehbo-samaritaan.nl

Kinder EHBO (Eerste hulp aan kinderen)

Geplaatst 5 jan. 2013 12:40 door EHBO Samaritaan Ede

Op 23 januari 2013 start Vereniging voor EHBO De Samaritaan de cursus EHBO voor Kinderen).

 

Eerste Hulp aan kinderen vraagt in bepaalde gevallen extra kennis. Sommige handelingen zijn ook anders dan bij een volwassene. Op 23 januari a.s. start onze EHBO-vereniging met de cursus Eerste Hulp aan kinderen en kun je leren hoe je Eerste Hulp kunt verlenen aan zuigelingen en kinderen bij stoornissen in de vitale functies en plaatselijke letsels, die veel bij zuigelingen en kinderen voorkomen. Ook krijgt u inzicht in de gevaren die in het bijzonder zuigelingen (0-1 jaar) en kinderen (1-puberteit) bedreigen en de wijze waarop deze kunnen worden bestreden.
 
Vijf lesavonden duurt de cursus en de kosten bedragen 90,-- euro. Belangstelling? Stuur een aan info@ehbo-samaritaan.

Diagnosetest 5 en 14 november 2012

Geplaatst 6 nov. 2012 07:16 door EHBO Samaritaan Ede

Met de derde les gaan we de praktische kennis toepassen met behulp van LOTUSSEN (Landelijke Opleiding Tot Uitbeelding van Slachtoffers) via een zogenaamde diagnosetest. Deze les vindt dit jaar plaats bij Matemco Hulpconstructies BV (met dank aan Richard Wittendorp). Adres: Lumièrestraat 1 te Ede (industrieterrein Frankeneng). Om 20.00 uur start het programma. We stellen het echter zeer op prijs wanneer je om 19.45 uur al aanwezig bent.
Voor de groepen A en C is de diagnosetest op 5 november.
Groep B en D kunnen op 14 november aan de slag.


Routebeschrijving

Vanaf de A12: Neem afrit 24 Ede-Wageningen en sla rechtsaf richting Ede. Als u onder "de stadspoort" doorgereden bent, gaat u bij de 3e verkeerslichten linksaf. Neem vervolgens de 2e straat rechts, dit is de Lumièrestraat. Aan het einde van de straat, vindt u Matemco aan uw rechterhand op nummer 1.

1-10 of 34