PEVALA JE MLADA ISTINA Vasku Popi autoru „Sporednog neba“

поставио/ла Miroslav Lukić 14.08.2016. 00:50   [ ажурирано 14.08.2016. 00:55 ]

Agnješka Siska (Agnieszka Syska)  PEVALA JE MLADA ISTINA Vaku Popi autoru „Sporednog neba“  Stihovi 2006-2008

Prevod na srpski Biserka Rajčić

Agnieszka Syska

***
 
nosorożec jest nosorogi
nie szary i nie żółty (a) nosorogi
 
nosorogi biorą na róg abecadło
 
a spada na łeb na szyję w nosowisko
(a becadł o)
b spada w rogowisko ł
(ab ecad ło)
e spada w błotnisko d
(abe ca dło)
c spada na nos na róg w taplawisko a
(abec adło)
 
nosorogi biorą na nos abecadło
 
a spada na łeb na szyję na nos na róg z pieca
i zapada się jak kamień w błocie
 
z błota powstaje nie szare i nie żółte (a) nosorogie
ołdacebo
 
nosorogi biorą na nos ołdacebo
 
źrenico
 
zapadasz na mnie
 
węglu na dnie oka
 
źrenico
 
brałyśmy je na oko
 
kamień na dnie oka
 
chodźmy rogi
kafle do czerwoności rozgrzewać
 
trzeba nam do pieca ognistego   
 
pójdźmy rozgrzewać grać 

Agnješka Siska (Agnieszka Syska)
 
I.goli vrt
 
pevala je mlada istina da je vrt u koji se ulazi
da je saznanje dobra i zla
da onaj koji nije ušao nije ni saznao
 
nikada neće biti stara
zbog toga što stare oni koji je nisu spoznali
 
pevala je mlada istina na jednom jedinom jeziku koji niko nije prepoznao
iako su svi govorili svim jezicima
 
svi su bili stari
mlad bejaše vrtlar
 
znao je one pre i posle jezike
znao je aramejski znao je i druge
znao je srpskohrvatski znao je hrvatski znao je i druge
 
nije svaki
poznavao je njihovu pričljivost
zatvorio je reči koje nisu videle nisu čule nisu govorile
 
među njima nije bilo onih koje nisu mlade
koje mogu rađati
 
porođaj je ostavio sari golom vrtu
rani sečenoj kljucanoj raskidanoj jugoslaviji
 
voće zri


Agnješka Siska (Agnieszka Syska)
II. zvezde u babinama
 
u sazvežđu svesunca s rogom  
zvezda sa sveprisutnim suncem zvezda sa sveprisutnim mesecom 
 
kreće se unaokolno sveokolno
u pokret u krug usmerava je iznenađenje
 
svima  duvaju u njen rog
svima  duvaju u njen početak
 
bilo jednom jedno sazvežđe kao i druga sazvežđa
samo za sebe bilo je zvezda samo za sebe bilo je rog samo za sebe bilo je iznenađenje
sve ga je iznenađivalo i ništa
 
svima duvaju u njegov rog
svima duvaju u njegov početak
 
u pokret u kružnicu usmerava ga iznenađenje
 
njegovo iznenađenje može se uporediti sa zvezdom
jednom malom iskrom jednim velikim požarom
jednog malog dana koji se naginjao ka jednoj velikoj noći
 
svima duvaju u njeno i njegovo sveopštenje
svima duvaju u njen i njegov zajednički početak  
 
u pokret u kružnicu usmerava ih iznenađenje
 
njihovo iznenađenje je bilo iznenađenje nad iznenađenjima
iznenađenje samo u sebi samo po sebi samo za sebe
 
jedna mala zemlja jedno veliko nebo jedna mala svestranica jedna velika svestvar
 
u sazvežđu svemira s rogom W GWIAZDOZBIORZE WSZECHSŁOŃCA Z ROGIEM
početak bez početka stvaranje bez stvaranja tvorac bez tvorca
 
zvezde u babinama ne iznenađuju
 
Agnješka Siska PEVALA JE MLADA ISTINA Vasku Popi autoru „Sporednog neba“ Stihovi 2006-2008


Agnješka Siska (Agnieszka Syska)
III.Glas kamena
 
kamen je pozvao peščane morske i kamenite pustinje
razbudio u sebi glas vekovima zatvoren
glas koji je zbog dugog dozivanja imao snagu kapi snagu zrna
 
imao moć svih pustinja i svih mora
okupljenih u jedan izvor
u jedno dozivanje
 
bio je to glas detinjstva
glas izrastao iz jedne kapi zasejan iz jednog zrna
bio je to glas kamena koji se hranio glasom većim od njega
glas probuđen pre nego što su postali muž i žena
 
probudio je u sebi detinjstvo brojno kao pesak kao pustinje kao kapi kao mora
probudio je u sebi snagu i moć muškarca i žene
probudio je u sebi želju za potomstvom
probudio je u sebi želju za večnošću
pozvao je peščane morske i kamenite pustinje
pozvao je svedoke prošlih sadašnjih i budućih stvari
pozvao je putujuće proroke učitelje izgnanike svega i ničega
pozvao je saru i avrama
 
naredio im da sednu pokraj izvora
peščanih morskih i kamenitih pustinja
pokraj jednog dozivanja
plodnih zemalja zelenih pašnjaka i obradivih polja
pokraj jednog bunara iz koga su vekovi pili
crvenih mora mrtvih mora i galilejskih mora
naredio im da otvore srca duše i glas
iz grudiju da izvuku zatvoreno dete
muškarca i ženu snagu i moć snižavanja  i produbljivanja  većeg glasa


Agnješka Siska (Agnieszka Syska)
V.***
                                Rodu Davidovom
 
oni su kao stihovi od sreće osedeli
danju sanjaju o malom i golom koji plešu s noći
noću sanjaju o belom i crnom koji plešu s danom
 
o sedima ne moraju da sanjaju i bez snova će osedeti
na početku su sanjali o sto godina
na kraju nisu imali snove
 
oni su kao stihovi zbog sreće nerimovani
ništa im ne nedostaje osim sto godina
niko im ne nedostaje osim rima
 
rimuju se sa sobom
proigrali su vek
mali su i goli kao deca  a beli i crni kao žena i muškarac
 
u starosti su postali stihovi
proživeli su drugu mladost
postali su sara i avram
 
imaju brojno potomstvo kao morski pesak
sva njihova deca rađaju se seda
bela kao stihovi


Agnješka Siska (Agnieszka Syska)
VI.***
 
sve zvezde su se međusobno borile
nabacivale jedne drugima užarene obruče od vode i vatre
topili su se u vlastitoj vodi  goreli u vlastitoj vatri
borile su se poprimajući ratničke boje sunca i meseca
 
sunca njihovih mesecâ izlazila su sa svojim oružjem
izlazila su u susret
gorele su i jedne i druge na žutim i crvenim dancima
zracima i plamenovima
meseci njihovih sunca izlazili su sa svojim vojskama
davile su se  u sebi na žutim i crvenim obalama
zracima i plamenovima
 
izlazile su u susret
same danju i noću venčane s vremenom
komete s vekom vekova komete s krvlju krvi
same danju i na obalama u žutim i crvenim morima
izlazile su u susret mrtve u susret mrtvim
gorele su tonule u vremenu koje ih je stvorilo
nimalooke usred predela plaveti
kao ljubav snažne kao mržnja snažne
morale su da se dave jer za oganj nisu znale
iako su od ognja začete
morale su da gore jer ni vodu nisu znale
iako su od vode začete
 
već ne izlaziš s našim vojskama
pevale su jedna drugoj pevale su onom koga nisu upoznale
obratile smo se jedne drugima usmerile smo se jedne prema drugima
ne znamo šta je to moć
 
ući ćemo u tvoju sobu
milosnicu sunce stavićemo s tvoje desne strane
milosnicu mesec stavićemo s tvoje leve strane
tebe ćemo staviti među pesmama
 
promoliće se iz vatre i vode
podići ćemo je iznad ćerke i majke žene i kraljice plaveti
slast za uho je na strani tvoje desnice


Agnješka Siska (Agnieszka Syska)
VIII.povorka
 
bilo jednom ali kratko
u glavi mu sve isprevrtano
iznad glave bakreni oreol iznad glave srebrni oreol iznad glave zlatni oreol
povorka bez prošlosti sadašnjosti i budućnosti
 
stalno je gledalo uvis
u bezvreme bez početka i kraja bez knjige postanja i apokalipse
stvorena pre vremena
povorka u bronzi srebru i zlatu
 
prevrnulo se na svet iznad vlastite glave
na uzvičnik kopnenih i morskih stvorenja koja pevaju
slava čast i poštovanje
onom ko je stvorio tačku
iz zvezdane prašine je porodio
 
palo je na goru
na znak pitanja zemaljskih i nebeskih stvorenja koja pevaju da kratko nije ceo svet
spotaklo se o prvu zapetu
zaustavilo se ispred prve zagrade
 
spustilo glavu
davi se u uzvičniku padanja
leži na znaku pitanja tačke
prepolovilo glavu na dole i pesmu
 
i kratko u odnosu na bronzanu srebrnu i zlatnu povorku tačku nad tačkama
i kratko u odnosu na znak pitanja u vezi s prošlošću sadašnjošću i budućnošću početkom i krajem
i kratko u odnosu na jedninu i složenu rečenicu
peva njegova dalekovidost


X.senka nema temperaturu
 
imaš devet meseci
tek počinju da ti odmeravaju vreme
a ti više nisi živ
 
imaš devet godina
osvrćeš se po svom vremenu i prostoru
posmatraš kako tvoji meseci kruže oko vremena
posmatraš kako tvoja sunca kruže oko prostora
ispituješ kako se umiranje pomiče
iz neživota u neživot
 
na drvetu raste mali mesec i još manje sunce
još uvek ne znaju da su umrli
 
imaš devetnaest godina
nikada nije prerano za vaskrsavanje smrti
nemaš više vremena
oni koji umiru rano žive kasno
 
imaš devedeset godina
počinješ da pišeš pismo
devetsto godina posle moje smrti počinju da mi odmeravaju vreme
završavam
 
drvo otvara usta
da ne bi pale zvezde se drže sebe


Agnješka Siska (Agnieszka Syska) 
II.VASKU POPI
 
Smrt je bila vrelija od perspektive
napajala se životom
 
(ali) bila je kratkovida
 
jela je vruće
komad po komad zalogaj po zalogaj početak po početak
 
na početku pojela je polje
 
kada se najela htela je i da se napije
 
rakija je tekla kao panonsko more
panonsko more je teklo kao rakija
 
smrt je bila hladnija od perspektive
napajala se
 
bila je kratkovida
 
pila je hladno komad po komad zalogaj po zalogaj kraj za krajem
 
na kraju popila je vidno polje
 
kad je popila htela je i da pojede
 
tamburica je svirala kao panonsko more1
panonsko more je sviralo kao tamburica
 
udaralo je u rak/anagram i ja
sviralo unazad život
udaralo je u ja i rak
sviralo unazad
 
vreme je pojelo i popilo smrt
 
ono je dalekovido
 
slavonija i baranja2 igra s vremenom
u šokačkim šeširima3
 
1Panonsko More – kopneno more povezano svojevremeno sa Sredozemnim Morem, čiji je ostatak Crno More.
2Slavonija i Baranja – deo Panopnske kotline: obalski tereni današnje kontinentalne Hrvatske.
3Šokački šeširi -  tradicionalne muške kape.


Agnješka Siska (Agnieszka Syska )  
III.ako bi stihovi
 
ako bi stihovi imali bradu
imali bi dosta svoje dužine
razvlačili bi se kao bela i crna farba
 
isceđeni vremenom
posuti po kosi obrvama i trepavicama
 
kada bi stihovi imali bradu
imali bi kosu obrve trepavice duže od samih sebe duže od svoje usamljenosti
protezali bi se u usmehe nad osmesima i očajanja nad očajanjima
 
isceđeni vremenu
odviše rano raspaljeni prekasno ugasli
 
juče crni danas beli sutra sedi
niko ne farba  stihove u belo
crni postoje za potpaljivanje beli postoje za gašenje
nikada se ne zna da li se ranije gasi starost ili mladost
rima bez brade ili s bradom
isti stih
juče crn danas beo sutra sed
dug ili kratak usamljen


Agnješka Siska (Agnieszka Syska )  
VIII.Jedinom imenskom od imena
i prezimena Tvorca bez Vremena-Sveta
 
vreme nesumnjivo protiče
neprestano vreme
 
pevala je mlada istina u svetlostima
 
ona je vremenska prolazna neprestana plima
ona je ravnomerna oseka
 
šta jeste šta bi više bila
 
vremena nema
da danas postoji svet bi  sutra bio svet
 
sveta nema
 
neko je zasadio drvo u vrtu
da ne bude bezimeno stvorio ga je iz ničega
 
nazvao ga je „drvo s plodovima vremena“
 
neko je zasadio vrt kao što se sadi drvo
da ne bude bezimeno stvorio ga je iz ničega
 
nazvao ga je „vrt drveta s plodovima vremena“
 
nije bilo vremena nije bilo sveta nije bilo drveta nije bilo vrta
 
nije bilo sećanja
 
imenovana ni iz čega
bezimena kao sve što je stvorio
 
taj neko neprestano prolazi
taj nesumnjivi tvorac
 
pevala je mlada istina u svetlostima
mraka nema 

Agnieszka Syska (Agnješka Siska)
***
 
 
śpiewała młoda prawda że jest ogrodem do którego się wchodzi
że jest poznaniem dobra i zła
że kto nie wszedł nie poznał
 
nigdy nie będzie stara
dlatego że zestarzeją się ci który jej nie poznali
 
śpiewała młoda prawda w jednym jedynym języku którego nikt nie poznał
chociaż wszyscy mówili wszystkimi językami
 
wszyscy byli starzy
był młody ogrodnik  
 
znał języki przed i po
znał aramejski znał inne
znał serbochorwacki znał serbski znał chorwacki znał inne 
 
nie był każdy
poznał się na ich wielomóstwie
zamknął słowa które nie widziały nie słyszały nie mówiły
 
nie było wśród nich takich które byłyby młode
które urodziłyby
 
poród zostawił sarze nagiemu ogrodowi
ranie ciętej kłutej szarpanej jugosławii
 
owoce dojrzewają


Agnieszka Syska (Agnješka Siska)
***
 
 
w gwiazdozbiorze wszechsłońca z rogiem
gwiazda z wszechobecnym słońcem gwiazda z wszechobecnym księżycem
 
porusza się dookrężnie wszechokrężnie
w ruch w okrąg wprawia ją zdumienie
 
wszem i wobec dmą w jej róg
wszem i wobec dmą w jej początek
 
był sobie gwiazdozbiór jak inne gwiazdozbiory
sam dla siebie był gwiazdą sam dla siebie był rogiem sam dla siebie był zdumieniem
wszystko go wszechzdumiewało nic wobec
 
wszem i wobec dmą w jego róg
wszem i wobec dmą w jego początek
 
w ruch w okrąg wprawia go zdumienie
 
jego zdumienie można było przyrównać do gwiazdy
jednej małej iskry jednego wielkiego pożaru
jednego małego dnia który chylił się ku jednej wielkiej nocy
 
wszem i wobec dmą w jej i jego wszechobcowanie
wszem i wobec dmą w jej i jego początek które mają się ku sobie
 
w ruch w okrąg wprawia ich zdumienie
 
ich zdumienie było zdumieniem nad zdumieniami
zdumieniem samym w sobie samym przez siebie samym dla siebie
jedną małą ziemią jednym wielkim niebem jedną małą wszechstroną jedną wielką wszechrzeczą
 
w gwiazdozbiorze wszechświata z rogiem
początek bez początku stworzenie bez stworzenia stwórca bez stwórcy
gwiazdy w połogu nie zadziwiają 


Agnieszka Syska  (Agnješka Siska)                                                                                                           
***
 
kamień zawołał pustynie piaszczyste morskie i kamieniste
wzbudził w sobie głos zamknięty przez wieki
głos który poprzez długie nawoływanie miał siłę kropli miał siłę ziarna
miał potęgę wszystkich pustyń i wszystkich mórz
zebranych u jednego źródła
u jednego nawoływania
 
był to głos lat dziecięcych
głos wezbrany z jednej kropli usypany z jednego ziarna
był to głos kamienia który karmił się głosem większym od niego
głos wzbudzony zanim stali się mężczyzną i kobietą
 
wzbudził w sobie dzieciństwo liczne jak piaski jak pustynie jak krople jak morza
wzbudził w sobie siłę i potęgę mężczyzny i kobiety
wzbudził w sobie pragnienie potomstwa
wzbudził w sobie pragnienie wieczności     
zawołał pustynie piaszczyste morskie i kamieniste
zawołał świadków rzeczy przeszłych teraźniejszych i przyszłych
zawołał proroków wędrownych nauczycieli wyznawców wszystkiego i niczego
zawołał sarę i abrahama
 
kazał im usiąść u źródła
pustyń piaszczystych morskich i kamienistych
u jednego nawoływania
ziem żyznych pastwisk zielonych i pól uprawnych
u jednej studni z której piły wieki
mórz czerwonych mórz martwych i mórz galilejskich
kazał im otworzyć serca dusze i głos
z piersi wydobyć zamknięte dziecię
mężczyznę i kobietę siłę i potęgę spadania i drążenia głosu większego
 
Agnieszka Syska „śpiewała młoda prawda”, Podkarpacki Instytut Książki
i Marketingu, Rzeszów 2009 (książka stypendystka MKiDN)


Agnieszka Syska  (Agnješka Siska)                                                                                                         
Rodowi Dawida
 
są jak wiersze osiwiałe ze szczęścia
po dniach śnią o małym i gołym które tańczą z nocą
po nocach śnią o białym i czarnym które tańczą z dniem
 
o siwych śnić nie muszą bez snów osiwieją
na początku śnili o stu latach
na końcu nie mieli snów
 
są jak wiersze bezrymowe ze szczęścia
niczego im nie brakuje oprócz stu lat
nikogo im nie brakuje oprócz rymów
 
rymują się ze sobą
przetańczyli stulecie
są mali i goli jak dzieci byli biali i czarni jak kobieta i mężczyzna
 
na starość stali się wierszami
przeżyli drugą młodość
stali się sarą i abrahamem
 
mają potomstwo liczne jak piasek morski
wszystkie ich dzieci rodzą się siwe
białe jak wiersze
 
Agnieszka Syska „śpiewała młoda prawda”, Podkarpacki Instytut Książki
i Marketingu, Rzeszów 2009 (książka stypendystka MKiDN)


Agnieszka Syska (Agnješka Siska)                                                                                                            
***
 
 
wszystkie gwiazdy walczyły ze sobą
zarzucały sobie płomieniste obręcze z wody i ognia
topiły się we własnej wodzie paliły się we własnym ogniu  
walczyły przyjmując wojenne barwy słońca i księżyca
 
słońca ich księżyców wychodziły ze swoim orężem
wychodziły sobie naprzeciw
paliły się do siebie na dnach żółtych i czerwonych
promieniach i płomieniach
księżyce ich słońc wychodziły ze swoimi wojskami
topiły się w sobie na brzegach żółtych i czerwonych 
promieniach i płomieniach
 
wychodziły sobie naprzeciw
jednie w dniach i w nocach zaślubione z czasem
komety z wiek wieka komety z krew krwi
jednie w dnach i w brzegach w morzach żółtych i czerwonych
wychodziły naprzeciw siebie martwe naprzeciw martwym
 
płonęły tonęły w czasie który je stworzył
nicookie pośród połaci błękitu
jak miłość potężne jak nienawiść potężne
musiały tonąć nie znały ognia
z ognia je począł
musiały płonąć nie znały wody
z wody je począł
 
nie wychodzisz już z naszymi wojskami 
śpiewały do siebie śpiewały do tego którego nie poznały
zwróciłyśmy się do siebie skierowałyśmy się na siebie
nie wiemy co to potęga
 
wejdziemy do twojej komnaty
nałożnicę słońce położymy po prawej twojej stronie
nałożnicę księżyc położymy po lewej twojej stronie
ciebie położymy pośród pieśni
 
wynurzy się z ogni i wód
wyniesiemy ją ponad córę i matkę żonę i królowę błękitu
rozkosz dla ucha po twojej prawicy 



Agnieszka Syska (Agnješka Siska)                                                                                                              
korowód
 
 
było sobie i krótkie
w głowie miało poprzewracane
nad głową brązowa aureola nad głową srebrna aureola nad głową złota aureola
korowód bez przeszłości teraźniejszości i przyszłości
 
ciągle patrzyło w górę
w ten bezczas bez początku i końca bez księgi rodzaju i apokalipsy
stworzony przed czasem
korowód w brązie srebrze i złocie
 
przewróciło się na świat nad własną głową
na wykrzyknik istot lądowych i morskich które śpiewają chwała cześć i uwielbienie
temu który ukształtował kropkę
zrodził ją z gwiezdnego pyłu
 
upadło na górę
na pytajnik istot ziemskich i niebieskich które śpiewają że i krótkie nie jest całym światem
potknęło się na pierwszym przecinku
zatrzymało się przed pierwszym nawiasem
 
zadarło głowę w dół
tapla się w wykrzykniku spadania
leży na pytajniku kropki
rozdarło głowę na dół i śpiew
 
i krótkie wobec brązowego srebrnego i złotego korowodu kropki nad kropkami
i krótkie wobec znaku zapytania o przeszłość teraźniejszość i przyszłość o początek i koniec
i krótkie wobec pojedynczości i złożoności zdania
śpiewa jego długowzroczności



Agnieszka Syska  (Agnješka Siska)                                                                                                          
***
 
masz dziewięć miesięcy
dopiero zaczynają odmierzać ci czas
a ty już nie żyjesz
 
masz dziewięć lat
rozglądasz się po swoim czasie i przestrzeni
patrzysz jak twoje księżyce krążą wokół czasu
patrzysz jak twoje słońca krążą wokół przestrzeni
rozglądasz się jak przesuwa się umieranie
z nieżycia w nieżycie
 
na drzewie rośnie mały księżyc i jeszcze mniejsze słońce
jeszcze nie wiedzą że umarły
 
masz dziewiętnaście lat
nigdy nie za wcześnie na wskrzeszenie śmierci
nie masz już czasu
ci którzy umierają wcześnie żyją późno
 
masz dziewięćdziesiąt lat
zaczynasz list
dziewięćset lat po mojej śmierci zaczynają odmierzać mi czas
kończę
 
drzewo otwiera usta
żeby nie spaść gwiazdy trzymają się siebie



Agnieszka Syska  (Agnješka Siska)
Vasko Popie
 
 
śmierć była gorętsza od perspektywy
napawała się życiem
 
(ale) była krótkowzroczna
 
zjadała na gorąco
kawałak po kawałku kęs po kęsie początek po początku
 
na początku zjadła pole
 
gdy zjadła chciała wypić
 
rakija płynęła jak może panońskie
morze panońskie płynęło jak rakija
 
śmierć była zimniejsza od perspektywy
napawała się
 
była krótkowzroczna
 
wypijała na zimno kawałek za kawałkiem kęs za kęsem koniec za końcem
 
na końcu wypiła pole widzenia
 
gdy wypiła chciała zjeść
 
tamburica grała jak morze panońskie
morze panońskie grało jak tamburica
uderzało w rak i ja
grało wspak życie
uderzało w ja i rak
grało wspak 
 
czas zjadł i wypił śmierć
 
jest dalekowidzem
 
slavonia i barania gra z czasem
w szokaczkich szeszirach 



Agnieszka Syska (Agnješka Siska)
III. gdyby wiersze
 
gdyby wiersze miały brodę
miałyby dość swojej długości
ciągnęłyby się jak biała i czarna farba
 
wyciśnięte przez czas
przyprószone na włosach brwiach i rzęsach
 
gdyby wiersze miały brodę
miałyby włosy brwi i rzęsy dłuższe od samych siebie dłuższe od swojej samotności
ciągnęłyby się w uśmiechy uśmiechów i rozpacze rozpaczy
 
wyciśnięte dla czasu
zbyt wcześnie rozpalone za późno wygasłe
 
wczoraj czarne dzisiaj białe jutro siwe
nikt nie maluje wierszy na biało
czarne istnieją w rozpaleniu białe istnieją w wygasaniu
nigdy nie wiadomo czy wcześniej gaśnie starość czy młodość
rym bez brody lub z brodą
ten sam wiersz
wczoraj czarny dzisiaj biały jutro siwy
długi czy krótki samotny



Jedynemu imiennemu z imienia i nazwiska
  Stwórcy bez Czasu -Świata
Agnieszka Syska (Agnješka Siska)
***
 
czas płynie bez wątpliwości
czas bez ustanku
 
 
śpiewała młoda prawda w światłościach
 
jest czasowym płynnym ustawicznym przypływem
jest miarowym odpływem
 
czym jest kim byłby bardziej
 
czasu nie ma
gdyby dzisiaj był czas jutro byłby świat
 
świata nie ma
 
ktoś zasadził drzewo w ogrodzie
aby nie było bezimienne stworzył z niczego
 
nazwał „drzewo w owocach czasu”
 
ktoś zasadził ogród jak sadzi się drzewo
aby nie było bezimienne stworzył z niczego
 
nazwał „ogród na drzewo w owocach czasu”
 
nie było czasu nie było świata nie było drzewa nie było ogrodu
nie było pamięci
 
nazwana z niczego
bezimienna jak wszystko co stworzył
 
jakiś on płynie bez ustanku
stwórca bez wątpliwości
 
śpiewała młoda prawda w światłościach
nie ma ciemności



Comments