Keizersnede, een droombevalling

Soms verloopt de bevalling niet zoals we zouden willen en droomden van te voren. Vooral voor moeders die een keizersnede (hebben) moeten ondergaan. Ik zie in mijn eigen leven en dat van vrouwen om mij heen dat daar vaak veel verdriet, schuldgevoelens, het gevoel gefaald te hebben, etc. bij komt kijken. En een gevoel iets belangrijks, essentieels, zowel voor ons als moeder als voor de start van de baby gemist te hebben.

Toen ik daar zonet in de auto over aan het mijmeren was kwam ineens een droom naar boven die ik tijdens de zwangerschap had (19 jaar geleden). In mijn droom werd mijn kind geboren onder enorm hectische omstandigheden. In het ziekenhuis, veel mensen er omheen, hard praten, alle lichten aan, chaos. Ik voelde me vreselijk, want dit was het laatste wat ik had gewild voor de geboorte van mijn kind. Het moest een zachte landing worden.

Dit schreef ik destijds daarover in mijn dagboek: "Ik droomde dat je geboren werd. Heel snel, maar onder afschuwelijke omstandigheden met veel lawaai en iedereen liep met je te sjouwen. Ik was alleen met vreemde mensen en zei tegen iemand: "Maar ik wil met mijn kind omgaan op mijn eigen manier."

Toen pakte ik je op (je was een meisje met zwart haar en bruine ogen en je kon al kruipen) en keek je aan. Wat een prachtige ogen! Jij was zo rustig en wijs. Liet mij zien dat ik mij niet druk moest maken. Dat het precies goed was zo en jou niet deerde. Jij bleef gewoon wie je was."

Ja, mijn bevalling werd die droombevalling. Nou ja, van een blond jongetje dan met blauwe ogen...... 
En nu ben ik doula en zet me met heel mijn hart bij de Geboortenis in om een geboortehuis te creëren. Alles om te helpen omstandigheden te faciliteren voor een warm welkom op aarde. Ik zou het fantastisch vinden als daar straks kinderen ter wereld komen op een zachte, verbonden en natuurlijke wijze.
Maar diep vanbinnen weet ik dat de omstandigheden er in wezen niet toe doen. Het gaat om de liefde in ons hart. Ik was zo ontroerd toen dit vorig jaar bevestigd werd door de Colombiaanse traditionele vroedvrouw Ramiro Partera. Hij vertelde ons dat zij bij honderden bevallingen waargenomen hebben dat er altijd een moment komt (zelfs als de moeder onder narcose is!) waarop de moeder naar binnen keert om de baby "te gaan halen".
Zij nodigt de baby die in het donker huist uit om naar het licht, het leven te komen.
De diepste essentie, ons JA voor het leven, die dus nooit gemist kan worden.

Ik vertrouw erop dat, hoe moeilijk of pijnlijk soms ook, ieders geboortepad precies het juiste pad voor elk mensenkind is. En voel me zeer vereerd als ik daar soms als Birthkeeper bij aanwezig mag zijn. Een warm welkom onder alle omstandigheden!