Mijmeringen van een doula…

Gisteren kwam de doula op een negatieve manier in het nieuws.
Ik voel dat het mij raakt in iets verdrietigs en ver-ontwaardigds, maar tegelijkertijd voel ik een uitnodiging. Om eens stil te staan bij wat mij doula maakt.

Het eerste wat in me op komt is mijn oma, die in haar buurtgemeenschap “de Dunsborg” baker was. Een gewone boerenvrouw met een gezin van 9 kinderen werd geroepen als er een bevalling in de buurt plaatsvond. Dat was de gewoonste zaak van de wereld. Als dank werd er meestal gedeeld in voedsel. Ze werd betaald met eieren, brood, vlees, groente….

De aanleiding voor mij om doula te worden, was mijn eigen bevalling, 19 jaar geleden. Ik belandde in een medische mallemolen en voelde mij verre van veilig. Wat had ik graag een vertrouwde vrouw naast mij gehad, die er helemaal voor mij was.
Vaak zeg ik, dat het beroep van doula niet als zodanig zou hoeven bestaan.
In mijn ogen missen we het leven in een gemeenschap waar we als moeders, vaders en kinderen ingebed zijn in een grotere groep mensen die om ons heen staat. Een plek waar geboren worden vanzelfsprekend deel is van onze natuur. Net als sterven trouwens. Waar we ons geborgen en gedragen voelen, wetende dat de focus van de gemeenschap gericht is op het volledig ondersteunen van het unieke pad van ieder kind. Ieder mens.
Een prachtig boek hierover is “Welcoming Spirit Home” van Sobonfu Somé, waarin zij beschrijft hoe kinderen verwelkomd worden in de Afrikaanse Dagara gemeenschap.

Toen ik 4 jaar geleden in een geboortetempel in Egypte was, realiseerde ik mij een andere dimensie van mijn werk als doula. Ik herkende de rol van de priesteressen die als verbinder van hemel en aarde, als anker, het leven van het kind begeleiden bij diens komst op de aarde, dit grootse transformatieproces.
Voor mij voelde het in die tempel als thuiskomen. Hierover gaat mijn werk als doula, wist ik.
Vanuit die heilige verbinding, kan ik met mijn hele hart en aandacht, open voor alles wat zich in het moment van de geboorte voordoet, aanwezig zijn. Naast de ouders. Maar ook samen met andere zorgverleners. Ook als er bij een van ons onzekerheid of angst in het spel is.

Dat brengt mij bij mijn ver-ontwaardiging. Dat is toch een boeiend woord. Het duidt erop dat ik ergens nog geloof dat iets of iemand mijn waarde of waardigheid kan afnemen. Dat ik voor mijzelf moet opkomen, om niet ontwaardigd te worden.
Terwijl heel mijn leven en dus ook doula-zijn steeds meer leidt naar eenvoud. Hoe eenvoudiger, hoe liever. Naar vertrouwen dat ik niets hoef op te lossen, te verdedigen, te fixen. Naar durven voelen, meebewegen met alle golven, alle weeën en de stiltes daartussen, de verwondering, pijn, angst en vreugde.
Thuis in mijn natuur, de natuur van een oer-moeder.