ΑΡΘΟΓΡΑΦΙΑ


Αν θέλετε να σχολιάσετε, κάντε κλικ στο σύνδεσμο που υπάρχει στην αρχή  του κάθε άρθρου για να μεταφερθείτε στο BLOG


Πρόσφατες ανακοινώσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων 1 - 10 από 48. Προβολή περισσότερων »



Ονειρεύτηκα τη Δικαιοσύνη[1]

αναρτήθηκε στις 29 Μαρ 2014, 2:47 π.μ. από το χρήστη dikastis gr

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

http://dikastis.blogspot.gr/2013/11/1.html


Χριστόφορος Κοσμίδης
Αρεοπαγίτης, Επιθεωρητής στη Θ' Περιφέρεια



[1]Αντιφώνηση στο δείπνο του Εφετείου Θεσσαλονίκης, που έγινε την 25η Ιουνίου 2013  προς τιμή των αφυπηρετούντων και των προαχθέντων συναδέλφων. Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ενώπιον», που εκδίδεται από το Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, τεύχος 70, Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2013.


Όταν προβληματιζόμουν για το αν θα γίνω δικαστής, κάποιος παλιός συνάδελφος, που είχα την τιμή να γνωρίζω και που με συμβούλευε σχετικά, ξέθαψε από το αρχείο του και μού 'δωσε ένα ανυπόγραφο κείμενο. Ήταν λίγες σκέψεις για τη Δικαιοσύνη και τους Λειτουργούς της, γραμμένες κάπως λογοτεχνικά. Τότε, τις φύλαξα. Τώρα, τις «πείραξα» λιγάκι, για να τις «επικαιροποιήσω». Θα σας τις διαβάσω και. θα χαρώ αν τις προσέξετε.
«Με πήρε ο ύπνος κι ονειρεύτηκα τη μεγάλη αγαπημένη, τη Δικαιοσύνη. Εκείνη τη θεά, με το μαντήλι στα μάτια και τη ζυγαριά στο χέρι. Για τον τρόπο που την περιθάλπει η Πατρίδα μας. Για τη λαχτάρα που τής έχει ο Λαός μας.
Ονειρεύτηκα μια Δικαιοσύνη σε μέγαρα, με αρχαιοελληνικούς κίονες.
Σε φωτεινές και ψηλοτάβανες αίθουσες, ζεστές το χειμώνα και δροσερές το καλοκαίρι.
Σε έδρες κομψές και καθαρές, από δικαστές με λειτουργική αμφίεση, που καλύπτει την ενδυματολογική πολυμορφία ή τις εξεζητημένες εμφανίσεις.
Χωρίς ατέλειωτες ή μάταιες αναμονές, μέσα στην κάπνα των τσιγάρων.
Με γραμματείς πρόθυμους και αποτελεσματικούς, που δεν εκβιάζουν τις συνθέσεις στις τρεις το μεσημέρι.
Με δικηγόρους που θέλουν να δικάσουν και δεν πασχίζουν για την επόμενη αναβολή.
Με προσωπικούς χώρους εργασίας, όπου μπορείς να δεχθείς κάποιον χωρίς να ντρέπεσαι, να δουλέψεις χωρίς να σε διακόπτουν, να αφήσεις τα πράγματά σου χωρίς να κινδυνεύουν.
Με οργανωμένο σύστημα τεκμηρίωσης.
Με δυνατότητα ηλεκτρονικής έρευνας και επικοινωνίας. 
Ονειρεύτηκα μια Δικαιοσύνη, από Δικαστές μετριόφρονες, υπομονετικούς και πράους.
Που αγαπούν τη δουλειά και τους «πελάτες» τους.
Που μπορούν να χαμογελούν, χωρίς να φοβούνται.
Που ξέρουν να ακούν πολύ και να μιλάνε λίγο.
Που όταν μιλάνε, το κάνουν σα να βρίσκονται στη θέση εκείνου που τους ακούει.
Που απεκδύονται τα προσωπικά τους προβλήματα, όταν ενδύονται την τήβεννο της διαδικασίας.
Που έχουν ανεξάρτητο φρόνημα και είναι απαλλαγμένοι από σκοπιμότητες ή δεσμεύσεις.
Που μοχθούν με αυταπάρνηση, με ανιδιοτέλεια, με διάθεση προσφοράς στο συνάνθρωπο.
Που ισορροπούν ανάμεσα στη νομιμότητα και την επιείκεια.
Που η παρουσία τους στην έδρα εμπνέει ασφάλεια και εμπιστοσύνη.
Που γνωρίζουν να οικοδομούν το προσωπικό τους κύρος, σιωπηλά, για το γενικό συμφέρον.
Που σέβονται την ελευθερία και τη διαφορετικότητα των συναδέλφων τους.
Που ξέρουν να συζητούν και δεν φοβούνται την αντίθετη άποψη.
Που τολμούν, κάποτε, να μένουν μόνοι, αλλά να μη συσχηματίζονται.
Που έχουν την αυτογνωσία να διεκδικούν για τον εαυτό τους μόνο εκείνα, που είναι ανάλογα προς τις ικανότητες και τα προσόντα τους.
Που ανησυχούν θετικά, για τη διαρκή βελτίωσή τους.
Που αποδέχονται την κριτική.
Που προτιμούν τον αυτοέλεγχο, για την αποκάλυψη των εσωτερικών κινήσεων των παθών τους.
Που δεν κουράζονται να προχωρούν προς το καλύτερο.

Ονειρεύτηκα μια Δικαιοσύνη, με δικαιοσύνη για τους Δικαστές.
Με αντικειμενικότητα στην αξιολόγηση και την εξέλιξη.
Με απεγκλωβισμό από τη συμπτωματική αρχαιότητα, που ματαιώνει την αξιοποίηση των ικανότερων και, κάποτε, ευνοεί κάποιες μετριότητες.
Με αποφυγή της ισοπέδωσης μεταξύ των αποτελεσματικών και των μη αποτελεσματικών δικαστών.
Με ορθολογισμό στην οργάνωση του συστήματος διοίκησης και στην αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού.
Με ευθυκρισία στην εκτίμηση των ειδικών προσόντων, που είναι απαραίτητα όταν ανατίθενται καθήκοντα διεύθυνσης.
Ίσως και με πολλά άλλα, αλλά τότε ξύπνησα!
Η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Με πίκραινε και με πονούσε. Πήγε να με πιάσει το παράπονο. Η απελπισία.
Μετά σκέφθηκα: Τι μπορώ να κάνω εγώ, για όλα αυτά; Τους θεσμούς δεν μπορώ να τους αλλάξω. Τις υποδομές δεν μπορώ να τις βελτιώσω. Τον εαυτό μου, όμως, μπορώ! Σαν μικρός δικαστής που είμαι, δεν θα χρειαστεί ποτέ να λογοδοτήσω για τα μεγάλα ζητήματα της Δικαιοσύνης. Καθημερινά, όμως, θα πρέπει να λογοδοτώ στη συνείδησή μου για την ολιγωρία, με την οποία κάνω τη δουλειά μου, για το έλλειμμα της αγάπης, με την οποία αντιμετωπίζω τους «πελάτες» ή τους συνεργάτες μου. Και καθημερινά θα πρέπει να πείθω τους πάντες για το ότι προσπαθώ να κάνω το καθήκον μου. Δεν είναι εύκολο αυτό. Αλλά βρίσκεται μέσα στις δυνατότητές μου. Μπορώ να το κάνω και να βρω ανάπαυση. Για τα μεγάλα, ας λογοδοτήσουν οι μεγάλοι!
Έτσι, η απελπισία υποχώρησε. Έτσι, μπόρεσα να συνεχίσω το δρόμο μου.»
Αυτό ήταν το κείμενο. Ή περίπου αυτό, γιατί, όπως προείπα, το τροποποίησα λίγο, για να το κάνω επίκαιρο. Δεν έμαθα ποτέ ποιος το 'γραψε. Αλλά και να το μάθαινα, δεν θα 'χε σημασία. Σημασία έχει το μήνυμά του.
Από τότε πέρασαν 40 χρόνια. Έγινα δικαστής και δεν μετάνιωσα! Αν και η ζοφερή πραγματικότητα, πολλές φορές, μου θύμιζε το όνειρο.
Από τότε, άλλαξαν αρκετά πράγματα. Αλλά και πολλά στραβά παραμένουν αναλλοίωτα. Τι φταίει;
Δεν πιστεύω ότι οι αλλαγές γίνονται από πάνω προς τα κάτω. Πολλοί το επαγγέλθηκαν, κάποιοι το επιχείρησαν, αλλά αποτέλεσμα δεν είδαμε. Όσο οι άνθρωποι παραμένουν εμπαθείς, θα βρίσκουν τρόπο να ματαιώνουν ακόμη και τις καλύτερες προσπάθειες. Το ζήσαμε κι' αυτό!
Πιστεύω ότι ο καθένας μας πρέπει να σηκώσει το προσωπικό του βάρος. Με ευσυνειδησία, με κόπο και θυσίες. Έτσι, θα αλλάξει το μικρόκοσμό του. Στο τέλος, η αγαθή μαρτυρία της συνείδησης θα είναι γι' αυτόν η μεγαλύτερη ανταμοιβή!
Όσο περισσότεροι το κάνουμε αυτό, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ελπίδα ότι ακόμη περισσότεροι θα ακολουθήσουν. Αν συμβεί κι' αυτό, κάποια θεσμική αλλαγή, ίσως, θα μπορέσει να δρομολογηθεί. Τότε, εκείνοι, που θα θέλουν να τη ματαιώσουν, ενδέχεται, να είναι λιγότεροι.
Τελείωσα. Εύχομαι, να 'ναι ήρεμη η συνέχεια, για όσους ολοκληρώνουν σε λίγο την υπηρεσία τους στη Δικαιοσύνη. Εύχομαι, να 'ναι περίσσιο το κουράγιο, για όσους τη συνεχίζουν από ανώτερη θέση. Συγχαρητήρια σε όλους!
Σας ευχαριστώ για την προσοχή. Σας ευχαριστώ για την αποψινή τιμή. Σας ευχαριστώ για τη συνεργασία στο πλαίσιο της Επιθεώρησης.
Σας παρακαλώ, κρατείτε την αισιοδοξία και την ελπίδα!

Η έλλειψη δημοκρατίας ή αλλιώς ένας ολιγαρχικός πολιτικοοικονομικός φασισμός.

αναρτήθηκε στις 11 Νοε 2013, 1:04 π.μ. από το χρήστη dikastis gr

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

http://dikastis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_7068.html



Αρθρο του Προέδρου της Ένωσής μας κ. Ρούσσου-Εμμανουήλ Παπαδάκη στις 20-21/07/2013 στην εφημερίδα "Η Ελλάδα αύριο "


Η έλλειψη δημοκρατίας ή αλλιώς ένας ολιγαρχικός πολιτικοοικονομικός φασισμός. 

Ποτέ άλλοτε όσο σήμερα δεν στρεβλώθηκε, δεν διαφοροποιήθηκε και δεν αναιρέθηκε στην πράξη η έννοια της δημοκρατίας, οι πολλοί μένουν αδρανείς χωρίς καμμιά ουσιαστική δράση που θα μπορούσε να μας οδηγήσει πέρα από τα αδιέξοδα που μας επιβάλλουν έναν ασφυκτικό κλοιό προκαλώντας πίκρα και απογοήτευση. 

Κατασκευάζουμε και προβάλλουμε (σε σχέση με τις ανάγκες μας) λάθος είδωλα, παρατηρούμε ελαττώματα να εκτρέφονται και μετατρέπονται σε προτερήματα, εξέλιπε ο στοχασμός από την σκέψη τον λόγο και η αντίστοιχη εκδήλωσή του στην πράξη, καταλείποντας θέση στην ρηχότητα. Ουσιώδη μετατρέπονται σε επουσιώδη και αντιστρόφως για να εξυπηρετούνται σκοπιμότητες, ενώ λησμονήθηκε το γλυκό κρασί του ήθους. 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ

http://www.enosieisaggeleon.gr/show_anakoinwseis.asp?id=218

Ο τ. εισαγγελέας Ι. Σακκάς επιτίθεται σε δικαστές για αποφάσεις υπέρ των τραπεζών

αναρτήθηκε στις 11 Νοε 2013, 1:00 π.μ. από το χρήστη dikastis gr

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

http://dikastis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_638.html

Με άρθρο που ανάρτησε στην προσωπική του ιστοσελίδα, ο πρώην εισαγγελέας Ιωάννης Σακκάς καταφέρεται κατά...

ορισμένων δικαστικών λειτουργών, οι οποίοι φαίνεται να έχουν επιδοθεί σε ένα άθλιο κυνήγι δανειοληπτών εκδίδοντας δικαστικές διαταγές πληρωμών υπέρ των τραπεζών.
Ολόκληρο το άρθρο του πρώην εισαγγελικού λειτουργού έχει ως εξής:

Κυνήγι δανειοληπτών από την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη με ικανοποίηση παράνομου Γενικού Όρου Συναλλαγών των Τραπεζών με παράνομες και άκυρες Διαταγές Πληρωμής. Απάτη τραπεζών ενώπιον Δικαστηρίων ή υπόθαλψη τραπεζικής παρανομίας από τη Δικαιοσύνη ή και τα δύο; Το μεγάλο ερώτημα. Η ώρα ευθύνης της Δικαιοσύνης εν μέσω κρίσης και μνημονιακών μέτρων στη Ελλάδα.
Είναι γνωστό ότι οι τράπεζες μεταξύ των άλλων γενικών όρων συναλλαγών στην κατάρτιση δανείων με τους πελάτες τους -καταναλωτές εδώ και χρόνια έχουν συμπεριλάβει, μεταξύ άλλων και τον γενικό όρο, ότι οι τόκοι υπολογίζονται με βάση έτος 360 ημερών.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ 5-9-2013 από directNEWS.g

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

Εσείς, Εμείς ή Όλοι μαζί; Η ποιότητα των σχέσεων δικαστών και δικηγόρων και η αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης

αναρτήθηκε στις 11 Νοε 2013, 12:50 π.μ. από το χρήστη dikastis gr

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

http://dikastis.blogspot.gr/2013/08/blog-post_28.html

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ενώπιον»,
που εκδίδεται από το Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης,
τεύχος 69, Απρίλιος - Ιούνιος 2013, σελ. 5 επ.

Εσείς, Εμείς ή Όλοι μαζί;
Η ποιότητα των σχέσεων δικαστών και δικηγόρων
και η αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης

Χριστόφορος ΚοσμίδηςΕπιθεωρητής αρεοπαγίτης
            Από τον καιρό, ακόμη, που ήμουν φοιτητής της νομικής, άκουγα επιφυλάξεις ως προς την απονομή της Δικαιοσύνης: κατά κανόνα, δεν ήταν «ταχεία» και, σε κάποιες περιπτώσεις, δεν ήταν ούτε «ορθή». Από τότε πέρασαν 45 χρόνια. Το ζητούμενο ήταν, πάντοτε, πώς η Δικαιοσύνη θα γίνει πιο αποτελεσματική. Και δεν νομίζω ότι αυτό ήταν και παραμένει ένα ερώτημα, που απασχολεί το Λαό και τους νομικούς, μόνο στην Ελλάδα. Έχω ακούσει ότι και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης λειτουργεί ένα θεσμικό όργανο «για την αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης». Άρα, και εκεί το ζήτημα τίθεται. Και, ακόμη, γνωρίζω ότι η δικαστική εκπαίδευση, που δεν είναι ελληνική πρωτοτυπία, προωθείται σε διεθνές επίπεδο, ως μέσο για την ενίσχυση του «κράτους δικαίου». Πιστεύω, λοιπόν, ότι ο λόγος για αποτελεσματική Δικαιοσύνη είναι διαχρονικός. Ότι εκφράζει την πανανθρώπινη ανάγκη για «δικαίωση» και δεν είναι, απλώς, πολιτικός: είναι υπαρξιακός!

            Οι διοργανωτές της εκδήλωσης, στα «πρακτικά» της οποίας είναι αφιερωμένο το ανά χείρας τεύχος του «Ενώπιον», διακρίνονται για το ενδιαφέρον τους ως προς την αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης! Την ίδια «καλή ανησυχία» επέδειξαν στο παρελθόν και πολλοί άλλοι, που προηγήθηκαν στις θέσεις, τις οποίες οι διοργανωτές κατέχουν σήμερα. Έτσι, μέχρι τώρα, έχουν γίνει πολλές συζητήσεις για την ποιότητα των σχέσεων δικαστών και δικηγόρων, ως συνιστώσα στη βελτίωση απονομής της Δικαιοσύνης. Τις περισσότερες φορές διοργανώθηκαν με τη συνεργασία φορέων, που εκπροσωπούν τις δύο «αντίπαλες» πλευρές. Στα τελευταία 18 χρόνια η θεματική είναι ενταγμένη και στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Εθνικής Σχολής Δικαστικών Λειτουργών. Το γεγονός ότι οι συζητήσεις επαναλαμβάνονται, υποδηλώνει ότι ο προβληματισμός για την ποιότητα των σχέσεων παραμένει ενεργός. Γι' αυτό και κάποιοι από τους παρόντες στην εκδήλωση της 24ης Απριλίου εξέφρασαν, εύλογα, τη θλίψη τους για τη μικρή συμμετοχή των νομικών της πράξης της πόλεώς μας, σ' αυτή.
            Κατά την προετοιμασία της εκδήλωσης, διατυπώθηκε μεταξύ των εισηγητών η ευχή να επιχειρηθεί μια συνειδητή προσπάθεια σύγκλισης! Όταν συζητούν άνθρωποι, που ανήκουν σε διαφορετικούς χώρους και έχουν κάποια αρνητική εμπειρία σχέσεων, συμβαίνει συχνά να βγαίνει στην επιφάνεια μια αντιπαλότητα. Τότε, οι συζητητές παρασύρονται στο να εκφράσουν την πίκρα τους. Έτσι, «κολλούν» στα όσα τους χωρίζουν και ξεχνούν εκείνα που μπορούν να τους ενώσουν. Μέσα στη δίνη της καθημερινότητας, την ένταση των ακροατηρίων και το άγχος της επικράτησης στον αγώνα των εντυπώσεων ή της υπεροχής, οι περισσότεροι από εμάς, δικαστές και δικηγόροι, κάνουμε λάθη. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να σταματάμε σ' αυτά! Μακάρι, να είμαστε ευέλικτοι στο να συνειδητοποιούμε, γρήγορα, τα ατοπήματά μας, στο να ξαναβρίσκουμε το μέτρο, στο να ερχόμαστε στη θέση του άλλου, στο να χαμογελάμε.
            Αν και σε διαφορετική θέση ο καθένας, όλοι μας μοχθούμε για τη Δικαιοσύνη. Ο στόχος είναι κοινός! Να ερμηνεύσουμε σωστά το νόμο, να βρούμε την αλήθεια, να μοιράσουμε τη διαφορά έτσι, ώστε να πάρει η κάθε πλευρά αυτό που της ανήκει. Τότε, ο καθένας θα μπορεί να πάει στο σπίτι του ήσυχος: ικανοποιημένος για το ότι εκπλήρωσε το μέρος του καθήκοντος, που αναλογούσε στον εαυτό του. Είναι κατανοητός ο υποκειμενισμός κατά την παρουσίαση των αιτημάτων σε ένα δικαστήριο. Αλλά και η διάκριση είναι αρετή, που αντισταθμίζει τον υποκειμενισμό. Αν η εντελής συμμόρφωση προς το «καθήκον αληθείας» ήταν εφικτή, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Τώρα, υπάρχει, διότι η κάθε πλευρά παρουσιάζει μια αλήθεια, όπως την αντιλαμβάνεται μέσα από το δικό της οπτικό πρίσμα, της σκοπιμότητας ή της συναισθηματικής φόρτισης. Παρά ταύτα, αν ο δικαστής κατορθώσει να εμπνεύσει την εμπιστοσύνη στους διαδίκους και αν αυτοί νιώσουν σιγουριά μαζί του, οι εντάσεις υποχωρούν και η αντικειμενική αλήθεια, στο βαθμό που υπάρχει, προσεγγίζεται καλύτερα.
            Έλεγα σε κάποιον από τους συντελεστές της εκδήλωσης, λίγες ημέρες πριν τη διεξαγωγή της: «Το μαγαζί είναι δικό μας, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο πελάτης έχει πάντα δίκιο». Πρόκειται, ασφαλώς, για λογοπαίγνιο! Το «μαγαζί» απονομής της Δικαιοσύνης είναι του Λαού. Σύμφωνα με τη δικονομία, όμως, τη διεύθυνση της διαδικασίας την έχει ο δικαστής. Υπό την έννοια αυτή, ο δικαστής είναι ο «μαγαζάτορας». Συγχρόνως, όμως, έχει και την ευθύνη της καλής εξέλιξης και ολοκλήρωσης της διαδικασίας. Ο «πελάτης», προεχόντως ο διάδικος και, για τις ανάγκες της παρούσας συζήτησης, ο δικηγόρος, ενδέχεται να «βγάζει» δυσκολίες στη συνεργασία. Το «δίκιο» του, όμως, έχει ως περιεχόμενο το ότι στου δικαστή τις υποχρεώσεις εμπίπτει το να πείσει τους ενδιαφερόμενους για την καλή προετοιμασία του ως προς την εκδίκαση της υπόθεσης, για την ικανότητά του να «ακούει», για την εξασφάλιση της «ισότητας των όπλων», για την επιμέλεια και την επιείκειά του, για την απόδοση τιμής ακόμη και στον ελάχιστο. Με δυο λόγια: να πείσει τους πάντες για την αγάπη του!
            Όταν ο δικηγόρος βρίσκεται μπροστά σε μια τέτοια συμπεριφορά, όταν κατανοεί ότι η υπόθεση που «κουράρει» πρόκειται να κριθεί με τέτοιες προϋποθέσεις, δεν έχει λόγο να ανησυχεί. Γίνεται χαλαρός, εύκολος στη διαδικασία, πρόθυμος στις συμβιβαστικές προσεγγίσεις. Αποβάλλει την ενδεχόμενη διάθεση έντασης, επίδειξης ή στρεψοδικίας. Θέλει να δικαστεί. Έλεγε, κάποτε, ένας από τους «δύσκολους» ποινικολόγους μιας επαρχίας: «Μ' αυτόν τον πρόεδρο, μου κόβεται η διάθεση για να κάνω φασαρία». Σε κάποιους, βέβαια, δεν κόβεται. Βλέπετε, σε όλους τους χώρους υπάρχουν και άνθρωποι με έλλειμμα παιδείας ή πνευματικής καλλιέργειας. Αυτοί, όμως, είναι λίγοι!
            Δεν μας βοηθάει η αντιπαράθεση πάνω στη λογική του «εσείς ή εμείς». Αυτό μας χωρίζει. Είμαστε όλοι «επαγγελματίες του δικαίου» (σύμφωνα με την τρέχουσα ευρωπαϊκή ορολογία), έχοντας κάνει τις ίδιες σπουδές και βγάζοντας «μεροκάματο» στον ίδιο χώρο. Όλοι λειτουργοί της Δικαιοσύνης, οι μεν έμμισθοι, οι δε άμισθοι. Με επίγνωση, λοιπόν, του ότι πάντοτε θα υπάρχουν κάποιοι που δεν τιμούν την ιδιότητά τους, πρέπει να ξεκινάμε με αμοιβαίες, θετικές σκέψεις και με διάθεση καλής συνεργασίας. Να είναι ο καθένας πρόθυμος να δώσει στον άλλο, αυτό που θα ήθελε να πάρει από εκείνον. Την εκτίμηση, το σεβασμό, την κατανόηση. Να μπορεί να παραβλέπει το ελάττωμα. Να μη θίγεται εύκολα. Να ξέρει να συζητάει. Να παραμένει ήπιος και ευγενικός μέχρι το τέλος. Όλα αυτά δεν είναι επινοήσεις δικές μου. Συνάγονται, ευχερώς, από τα νομοθετικά κείμενα και από κάποιες γραπτές διατυπώσεις των αρχών της δικαστικής και δικηγορικής δεοντολογίας. Και, σε κάθε περίπτωση, είναι ένα θετικό κεκτημένο της πανανθρώπινης εμπειρίας, καθοδηγημένης από τη Σοφία του Θεού! Μακάρι, να τα αξιοποιούμε.
            Από άποψη πλήθους συμμετεχόντων, η εκδήλωση δεν «πήγε» καλά. Η συζήτηση, όμως, υπήρξε ζωντανή και γόνιμη! Μια κοινή διαπίστωση ήταν το ότι θα πρέπει να δημιουργούνται διαρκώς ευκαιρίες κοινής επιμόρφωσης δικαστών και δικηγόρων, τόσο σε ζητήματα διαχείρισης των υποθέσεων κατά αντικείμενο (με ποιον τρόπο, δηλαδή, ένα είδος διαφορών θα πρέπει να παρουσιάζεται στο δικαστήριο και να αντιμετωπίζεται από το δικαστή, για να έχουμε μια σωστή απόφαση σε εύλογο χρόνο) όσο και σε θέματα δεοντολογίας και καλής συνεργασίας (τι περιμένει, δηλαδή, ο ένας κλάδος επαγγελματιών από τον άλλο, γιατί δεν το βρίσκει και πώς το έλλειμμα θα μπορέσει να εξαλειφθεί). Τέτοιες ευκαιρίες κοινής επιμόρφωσης, ίσως, θα ήταν εφικτό να διοργανώνονται, επαναλαμβανόμενες, σε επίπεδο εφετειακής περιφέρειας, με σύμπραξη της Εθνικής Σχολής Δικαστικών Λειτουργών και των οικείων δικαστικών και δικηγορικών φορέων, με συγκεκριμένο, μικρό αριθμό επιμορφούμενων, που θα είναι ονομαστικά προκαθορισμένοι ύστερα από συνεννόηση έτσι, ώστε η συμμετοχή πάντων να είναι ενεργητική και γόνιμη. Όταν θα μάθουμε να καθόμαστε γύρω από το ίδιο τραπέζι και να συζητάμε κοινά προβλήματα, με αμοιβαία εμπιστοσύνη, θα γίνει πιο εύκολη και η «συλλειτουργία» μας στα ακροατήρια.
            Ως επίλογο, θα ήθελα να τονίσω: Ούτε εσείς μόνοι ούτε εμείς. Κανένας μας δεν χρειάζεται να διεκδικεί το «πάνω χέρι». Ας γίνει σταθερή μέριμνα του καθενός το πώς θα προλάβει αυτός πρώτος να τιμήσει τον άλλο. Με την πεποίθηση ότι είμαστε, θεσμικά, συνεργάτες και ότι πρέπει, διαρκώς, να αποδεικνύουμε την καλή μας συνεργασία στην πράξη, ας πορευόμαστε όλοι μαζί, για μια Δικαιοσύνη πιο αποτελεσματική!

Πότε άραγε θα σταματήσουν τα ΜΜΕ να χρησιμοποιούν τον εσφαλμένο όρο «προφυλάκιση»;

αναρτήθηκε στις 11 Νοε 2013, 12:49 π.μ. από το χρήστη dikastis gr

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

http://dikastis.blogspot.gr/2013/08/blog-post_8088.html


      Γράφει ο Σίσκος Παναγιώτης,
      δικηγόρος
      Υπ. ΜΔ Ποινικού Δικαίου ΑΠΘ
     
 Προφυλάκιση: Ένας όρος που έπαυσε να υπάρχει στο ποινικό δικονομικό δίκαιο της Ελλάδας ήδη από το 1981, όταν η χώρα μας επιδίωξε να εναρμονιστεί με τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), αντικαθιστώντας τον άκομψο όρο «προφυλάκιση» με τον έκτοτε ισχύοντα όρο «προσωρινή κράτηση». Μέχρι τότε η πάλαι προφυλάκιση επιβαλλόταν υποχρεωτικά σε περίπτωση σοβαρών υπονοιών ενοχής τέλεσης κακουργήματος και δυνητικά σε περίπτωση πλημμελήματος, διαδραματίζοντας ένα ρόλο προ-ποινής, ήδη από το «ευαίσθητο» στάδιο της προδικασίας, δηλαδή σε στάδιο προγενέστερο της ωρίμανσης της υπόθεσης.

Το αποτέλεσμα; Γέμιζαν οι φυλακές με προφυλακισμένους υπόδικους. Αν μετρούσε κανείς τον πληθυσμό των φυλακών, σε δύο καταδικασθέντες αντιστοιχούσε πάνω-κάτω ένας υπόδικος[1]. Το πρόβλημα από άποψη ανθρωπιστική ήταν σπουδαίας βαρύτητας. Η υπερβολική χρήση του θεσμού ήταν προφανής, οφειλόμενη στο γράμμα του νόμου που αφενός δεν έθετε πρόσθετες προϋποθέσεις επιβολής, αφετέρου αρκούνταν σε «σοβαρές υπόνοιες ενοχής»[2] του κατηγορουμένου. Στην πορεία λοιπόν ένα μεγάλο μέρος από τους προφυλακισθέντες είτε απαλλάσσονταν με βούλευμα είτε αθωώνονταν στο ακροατήριο είτε καταδικάζονταν σε ποινές μικρότερες απ’ όσο διήρκεσε η προφυλάκιση ή σε ποινές που μετατράπηκαν σε χρηματικές ή ανεστάλησαν κατά τα άρ. 99 επ. ΠΚ[3].
Προς συρρίκνωση των απαράδεκτων αυτών φαινομένων και προς εναρμόνιση με την ΕΣΔΑ ο όρος «προφυλάκιση» έπαυσε να υπάρχει στο ποινικό δικονομικό δίκαιο ως τέτοιος και αντικαταστάθηκε με τον όρο «προσωρινή κράτηση». Δυστυχώς όμως δεν έπαυσε να χρησιμοποιείται και από δημοσιογράφους οι οποίοι σε κάθε ποινική υπόθεση, ίσως από άγνοια,  ίσως προς εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης, ίσως από άγνωστο λόγο, συνεχίζουν εν έτει 2013, να χρησιμοποιούν τους όρους «προφυλάκιση», «προφυλακίστηκε», «κρίθηκε προφυλακιστέος» αντί των ορθών όρων «προσωρινή κράτηση», «κρατείται προσωρινά», «κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος» κλπ.
Άραγε έχει διαφορά ο όρος «προφυλάκιση» από τον όρο «προσωρινή κράτηση»; Το θέμα δεν άπτεται απλώς της ορθότητας της χρήσης του όρου, αλλά ανάγεται σε  ζήτημα ανθρωπισμού και ζήτημα νομικού πολιτισμού.
Πρώτον, ο όρος προφυλάκιση παραπέμπει στο σχήμα «φυλάκιση πριν από τη φυλάκιση», άρα μία προπαρασκευαστική ποινή, σε στάδιο πριν από την κύρια ποινή. Στο προγενέστερο όμως στάδιο της προδικασίας, κατά το οποίο δεν έχει ακόμη κριθεί η ενοχή ή αθωότητα του κατηγορουμένου και κατά το οποίο οι αποδείξεις είναι τόσο ισχνές, είναι δυνατόν να γίνεται λόγος, έστω και εμμέσως, για ποινή; Για στιγματισμό; Για τιμωρία;
Η προσωρινή κράτηση έχει σκοπούς τελείως διαφορετικούς από αυτούς της ποινής, οι οποίοι και θα πρέπει να καταστούν αντιληπτοί και από τα ΜΜΕ, αλλά και από το τηλεοπτικό και αναγνωστικό κοινό. Και ο σκοποί αυτοί δεν είναι άλλοι από α) το να παραμείνει ο κατηγορούμενος υπό τον έλεγχο της κρατικής εξουσίας, ώστε να εξασφαλιστεί τόσο η εμφάνιση και παραμονή του στο δικαστήριο (εάν παραπεμφθεί βεβαίως) όσο και η μεταγενέστερη έκτιση της ποινής (εάν και εφόσον κριθεί ένοχος και του επιβληθεί ποινή) και β) το να αποτραπεί ο κατηγορούμενος από την τέλεση νέων αδικημάτων. Πρόκειται για σκοπούς διαφορετικούς εκείνων της ποινής (ήτοι ανταπόδοση, γενική πρόληψη, ειδική πρόληψη[4]).
Δεύτερον, η χρήση του όρου «προφυλάκιση» δεν συνάδει ούτε με το αναγνωρισμένο στο άρ. 6 παρ. 2 ΕΣΔΑ τεκμήριο αθωότητας του κατηγορουμένου. Όταν ο τηλεθεατής, ο ακροατής ή ο αναγνώστης ως δέκτης ακούει ή βλέπει τη λέξη «προφυλάκιση», δηλαδή προ-ποινή, δημιουργείται σε αυτόν η εντύπωση ότι ο «προφυλακισθείς» είναι οπωσδήποτε και ένοχος. Για την επιβολή της προσωρινής κράτησης όμως δεν προϋποτίθεται η πλήρης βεβαιότητα περί της ενοχής, αλλά κάτι λιγότερο από την πλήρη βεβαιότητα περί της ενοχής[5] που συντρέχει επί καταδικαστικής απόφασης[6]. Και αυτό το κάτι λιγότερο από την βέβαιη ενοχή είναι το κρίσιμο στοιχείο «που κάνει τη διαφορά».
Πολλοί είναι οι λόγοι που ακόμη και αν εντοπιστεί κάποιος επ’ αυτοφώρω να τελεί την αντικειμενική υπόσταση κάποιου κακουργήματος, συνηγορούν υπέρ της αθώωσής του. Και αυτοί οι λόγοι μπορεί αποδεικτικά να προκύψουν κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο και να μην ήταν γνωστοί (για οποιονδήποτε λόγο) στο αρμόδιο (κατά περίπτωση[7]) όργανο που επέβαλλε την προσωρινή κράτηση. Δεν είναι διόλου απίθανο ο κατηγορούμενος να βρισκόταν σε άμυνα, σε κατάσταση ανάγκης ή σε εκπλήρωση καθήκοντος. Ενδεχομένως να μην είχε υποκειμενικά τον απαιτούμενο δόλο, ή να βρισκόταν σε πλήρη κατάσταση διατάραξης των πνευματικών του λειτουργιών ή σε κατάσταση που δεν του έδινε τα περιθώρια επιλογής να πράξει κάτι διαφορετικό από αυτό που πράγματι έπραξε.
 Με ποιο δικαίωμα λοιπόν όσοι κάνουν χρήση του όρου «προ-φυλάκιση», δημιουργούν την εντύπωση της ενοχής; Σε ένα στάδιο που το τεκμήριο αθωότητας ουδόλως έχει τρωθεί; Αντίθετα ο όρος προσωρινή κράτηση δηλώνει ακριβώς αυτό: Kρατήθηκε προσωρινά προκειμένου να εξασφαλιστεί η εμφάνισή του στο δικαστήριο και προκειμένου να μην φύγει και να μην κρυφτεί ή να μην τελέσει και άλλα αδικήματα. Μπορεί όμως να είναι και αθώος. Και αυτή η  (έστω μικρή) πιθανότητα αθώωσης είναι στοιχείο κρίσιμο το οποίο θα πρέπει να υπολογίζεται και να προβληματίσει τους πάντες. Και τα ΜΜΕ και τους δέκτες αυτών.










[1] βλ. Ανδρουλάκη, Θεμελιώδεις έννοιες της ποινικής δίκης, 2007, 346 επ., Κουράκη, Προσωρινή κράτηση: oι δυσλειτουργίες ενός θεσμού, ΠοινΧρ 1986, 625 επ.
[2] Επρόκειτο για μία προϋπόθεση που όχι μόνο δεν υπερτερούσε στη βαθμίδα των ενδείξεων, όπως θα έπρεπε (βλ. σχετικά Ανδρουλάκη, ό.π., σελ. 350), αλλά αντίθετα υστερούσε σε σχέση με τις «αποχρώσες ενδείξεις» που τότε απαιτούνταν ως προϋπόθεση παραπομπής στο ακροατήριο κατ’ άρθ. 313 ΚΠΔ (βλ. Μαργαρίτη, Προσωρινή κράτηση και περιοριστικού όροι (παρελθόν – παρόν – μέλλον), 2012, σελ. 81)
[3] βλ. Μαργαρίτη, ό.π., σελ. 2 σημ. 2
[4] Για τους σκοπούς της ποινής βλ. Μπιτζιλέκη, σε Καϊάφα-Γκμπάντι/Μπιτζιλέκη/Συμεωνίδου-Καστανίδου, Δίκαιο των ποινικών κυρώσεων, 2008, σελ. 5 επ.
[5] Και κάτι περισσότερο από την παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατήριο (βλ.  Μαργαρίτη, ό.π., σελ. 83 σημ. 128 όπου και περαιτέρω παραπομπές σε θεωρία και νομολογία)
[6] βλ. Μαργαρίτη, Εφαρμογές Ποινικής Δικονομίας, τομ. 2ος , σελ. 288, Παπαδαμάκη, Ποινική Δικονομία, 2006, σελ. 459, οι οποίοι αναφέρουν ότι η καταδικαστική απόφαση προϋποθέτει να έχει πεισθεί το δικαστήριο περί της ενοχής του και να μην αμφιβάλλει, διότι αλλιώς πρέπει να αχθεί σε έκδοση αθωωτικής απόφασης
[7] βλ. ενδεικτικά άρ. 283 παρ. 1, άρ. 29 παρ. 2- 4 σε συνδ. με 283, άρ. 315 παρ. 3, άρ. 318 σε συνδ. με 315 παρ. 3, άρ. 120 παρ. 2 σε συνδ. με 315 παρ. 3 ΚΠΔ.

Σημείωμα, συμπληρωματικό του άρθρου του Αντεισαγγελέα Εφετών κ. Παναγιωτόπουλου για την υπόθεση Λαμπράκη.

αναρτήθηκε στις 5 Αυγ 2013, 9:51 π.μ. από το χρήστη dikastis gr

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

http://dikastis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_8.html

Άρθρο του Κώστα Λογοθέτη
Δικηγόρου, πρώην Εισαγγελέα


Με αφορμή το εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Αντεισαγγελέα Εφετών κ. Παναγιωτόπουλου σχετικά με τον Εισαγγελέα Στυλιανό Μπούτη και την υπόθεση Λαμπράκη ας μου επιτραπεί να προσθέσω, συμπληρωματικά, τα εξής:

Ιστορικού ενδιαφέροντος είναι οι διάλογοι μεταξύ του Κόλλια και των λοιπών παραγόντων της ανάκρισης όπως αυτοί καταγράφηκαν στην έκθεση του Αρειοπαγίτη – Επιθεωρητή της Δ’ Δικαστικής Περιφέρειας Αντωνίου Φλώρου, το κρίσιμο εδάφιο της οποίας έχει ως εξής: «Την 30ην Ιουλίου 1963 ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης κ. Δ. Παπαντωνίου, ευρισκόμενος εν Αθήναις επ’ ολιγοημέρω αδεία, επεσκέφθη τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Κόλλιαν. Ο κ. Κόλλιας εξέφρασε την έκπληξίν του προς τον κ. Παπαντωνίου δια την γενομένην προ ολίγων ημερών ως άνω αναφερομένην προφυλάκισιν του υπομοιράρχου Καπελλώνη. Εις εξήγησιν του Εισαγγελέως κ. Παπαντωνίου ότι εκ της δικογραφίας υφίστανται στοιχεία δικαιολογούντα την προφυλάκισιν, ο κ. Κόλλιας απήντησεν «Εύχομαι, διότι αν αθωωθή εις το ακροατήριον θα σας ζητηθή λόγος δια την σύμπραξίν σας εις την προφυλάκισίν του». Είπε δε εις τον κ. Παπαντωνίου να διαβιβάση ταύτα εις τον Ανακριτήν κ. Σαρτζετάκην. Υπέμνησε τότε ο Εισαγγελεύς Πρωτοδικών κ. Παπαντωνίου εις τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ότι η ανακοίνωσις των απόψεών του τούτων εις τον Ανακριτήν, δυνατόν να επηρεάση την κρίσιν τούτου επί της ευθύνης κληθησομένων εις την ανάκρισιν λίαν προσεχώς κατηγορουμένων Αξιωματικών της Χωροφυλακής δια την εν λόγω υπόθεσιν. Αλλ’ ο κ. Κόλλιας απήντησεν ότι όσα είπε «περί λογοδοσίας» ισχύουν δια πάσαν περίπτωσιν. Την επομένην, 31 Ιουλίου, επηκολούθησε ως ανωτέρω εξετέθη, η τηλεφωνική συνδιάλεξις Εισαγγελέως Αρείου Πάγου και του Ανακριτού. Τα ανωτέρω ανεκοίνωσεν ο κ. Παπαντωνίου εις τον τότε υπουργόν της Δικαιοσύνης κ. Β. Σακελλαρίου. Αφιχθείς δε εις Θεσσαλονίκην ο κ. Παπαντωνίου την 1ην Αυγούστου, ενημέρωσε περί των ανωτέρω απόψεων του κ. Κόλλια τον Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης κ. Μανδραπήλιαν, ανεκοίνωσε δε και εις τον Ανακριτήν κ. Σαρτζετάκην τα υπό του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου παραγγελθέντα ως άνω, οπότε ο κ. Σαρτζετάκης είπεν εις τον κ. Παπαντωνίου ότι έλαβε γνώσιν τούτων εκ «δραματικής» τηλεφωνικής επικοινωνίας του μετά του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου (δηλαδή της προτεραίας). Ο κ. Παπαντωνίου ενημέρωσεν επίσης τον την ιδίαν ημέραν (1ην Αυγούστου) αφιχθέντα Προïστάμενον της Εισαγγελίας Πρωτοδικών κ. Σ. Μπούτην. Αλλ’ ο κ. Μπούτης είχεν εκ προσωπικής επικοινωνίας μετά του κ. Κόλλια γνώσιν των απόψεων τούτου. Διότι διερχόμενος ο κ. Μπούτης εξ Αθηνών ίνα μεταβή εις Θεσσαλονίκην και αναλάβη τα καθήκοντα της νέας θέσεώς του, επεσκέφθη την 31ην Ιουλίου τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Κόλλιαν, όστις μεταξύ άλλων είπεν προς αυτόν «θα λογοδοτήσουν σε μένα οι Σαρτζετάκηδες, Παπαντωνίηδες και Μανδραπήληδες, πήγαινε και να προστεθής και εσύ σ’ αυτούς». Και ο κ. Μπούτης ενημέρωσεν επίσης περί των ανωτέρω τον Εισαγγελέα Εφετών κ. Μανδραπήλιαν…».
Τελικώς αυτός που λογοδότησε ήταν ο Κόλλιας, όχι μόνον ενώπιον του αρμοδίου πειθαρχικού οργάνου αλλά και ενώπιον της Ιστορίας.
Όσο για το γενικότερο κλίμα μέσα στο οποίο διεξήχθη η ανάκριση, δύο τρία περιστατικά είναι χαρακτηριστικά:
α) Από 28/3/1964 κατάθεση του Πρωτοδίκη – Ανακριτή Χρ. Σαρτζετάκη κατά τις ανακρίσεις για τις ευθύνες του Κ. Κόλλια:
«Την 29ην Μαΐου 1963 και περί ώραν 11ην πρωινήν έλαβον, ευρισκόμενος εις το γραφείον μου, τηλεφώνημα του ενταύθα ευρισκομένου τότε Αρχηγού Χωροφυλακής Γεωργίου Βαρδουλάκη όστις εις επιτακτικόν ύφος, λέγων ‘’Πάρε μολύβι και χαρτί’’, επεχείρησε να υπαγορεύση εις εμέ κατάλογον των εξατασθησομένων επί της υποθέσεως αξιωματικών και οπλιτών της Χωροφυλακής».
β) Από 14/4/1964 κατάθεση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασ. Σακελλαρίου στην ίδια έρευνα:
«Ιδίως ο Ανακριτής μου εξέθηκε, δια λιτών αλλά λίαν παραστατικών φράσεων, πόσοι μάρτυρες ιδιώται, καλούμενοι προς εξέτασιν, διετέλουν υπό το κράτος ζωηράς φοβίας εμπνεομένης εις αυτούς υπό διαφόρων αστυνομικών οργάνων, τα οποία έθετον αυτούς υπό παρακολούθησιν και προσεπάθουν παντοιοτρόπως να τους καταφοβίσουν, ώστε να μη καταθέσουν πάντα όσα είχον υποπέσει εις την αντίληψίν των».
Τελικά, η ευψυχία των συγκεκριμένων δικαστικών λειτουργών απεκάλυψε σε όλη της την έκταση την αλληλουχία των φοβερών εκείνων γεγονότων. Ο σεβασμός όμως στην ιστορική αλήθεια, επιβάλλει να προσθέσουμε ότι και πολλοί μάρτυρες, γιατροί, πραγματογνώμονες και ένας από τους κατηγορουμένους (ο υπομοίραρχος Καπελώνης) δεν καταφοβήθηκαν και καταλυτικά συνετέλεσαν στην πλήρη διαλεύκανση της νεοελληνικής αυτής τραγωδίας η οποία, όπως άλλωστε και κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, είχε και τα (μάλλον άγνωστα) κωμικά της στοιχεία:
Οι πρώτοι πρώτοι που φυλακίσθηκαν στη δίκη αυτή δεν ήταν ούτε οι αστυνομικοί ούτε οι ιδιώτες κατηγορούμενοι. Ήταν οι ίδιοι οι ένορκοι: Με την έναρξη της διαδικασίας διαπιστώθηκε πως κανένας ένορκος δεν τόλμησε να εμφανισθεί και να εκτελέσει τα δικαστικά του καθήκοντα, συγκρουόμενος με το κράτος και το παρακράτος. Έτσι το Δικαστήριο εξέδωσε εντάλματα βιαίας προσαγωγής τα οποία εκτελέσθηκαν από την Γενική Ασφάλεια Θεσσαλονίκης και οι σταδιακά εντοπιζόμενοι και «συλλαμβανόμενοι» ένορκοι κρατούνταν στην Ασφάλεια από όπου την 6/10/1966, οδηγήθηκαν στο Δικαστήριο όπου ανέλαβαν τα καθήκοντά τους.
Αμέσως μετά την προφυλάκιση των κατηγορουμένων αξιωματικών της Χωροφυλακής και δη του Υποστρατήγου Μήτσου, από δεκάδες ακροδεξιών σωματείων απεστάλησαν προς την Εισαγγελία Θεσσαλονίκης τηλεγραφήματα διαμαρτυρίας για την προφυλάκιση ενός «ήρωα». Το χαρακτηριστικότερο όμως όλων ήταν εκείνο του «Εθνικού Συνδέσμου Εφέδρων Αξιωματικών», ο οποίος, με την προφυλάκιση αυτή διεπίστωσε πως «Ο Σλαβοκομμουνισμός χτυπάει ανελέητα την χώρα. Χτυπάει την πατρίδα. Χτυπάει την αιωνία Ελλάδα. Θα τους αφήσουμε να ξερριζώσουν χιλιετιών παράδοση; Θα φορτώσουμε στης μοίρας την πλάτη την βαρύτιμη κληρονομικά μας; Να ασελγήσουν επάνω στους τάφους και την χριστιανική μας πίστη οι καννίβαλοι της Στέππας; Να επαναλάβουν τις σφαγές και το παιδομάζωμα; Να ξεκληρίσουν τον ελληνισμό; Να σβήσουν το γένος; Να αφανίσουν το έθνος; Ελληνικέ Λαέ, οι πεμπτοφαλαγγίτες κομμουνισταί με τον φανερό και τον παράνομο μηχανισμό τους υποσκάπτουν συνθέμελα τον εθνικό μας βίο και την Δημοκρατία, για να μας παραδώσουν στα νύχια των αιωνίων εχθρών της φυλής…».
Σε κάθε περίπτωση βέβαια, αυτά και άλλα παρόμοια ευτράπελα περιστατικά καθόλου δεν απομειώνουν το τεράστιο πολιτικό, νομικό και ηθικό βάρος της συγκεκριμένης υπόθεσης της οποίας τα άγνωστα και ξεχασμένα στοιχεία θα ήταν κρίμα να αγνοούνται από τους νεότερους και να λησμονούνται από τους παλαιότερους.


Κώστας Λογοθέτης
Δικηγόρος

Πρώην Εισαγγελέας

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΜΠΟΥΤΗΣ: ΕΝΑΣ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΠΟΥ ΤΙΜΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ*

αναρτήθηκε στις 5 Αυγ 2013, 8:59 π.μ. από το χρήστη dikastis gr

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

http://dikastis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_2442.html


*Μικρή συμβολή  στην υπηρεσιακή δράση του Εισαγγελέα, που ασχολήθηκε με  την υπόθεση  της δολοφονίας  του Βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη  το  Μάϊο του 1963 στη Θεσσαλονίκη, και ο οποίος έδωσε ακόμη και τη ζωή του για την κατίσχυση της ιδέας του δικαίου και της νομιμότητας.


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Σ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ, Αντεισαγγελέως Εφετών Αθηνών


      Συμπληρώνονται σε λίγο καιρό, 50 ολόκληρα χρόνια από τότε που στην πόλη της Θεσσαλονίκης και σε ολόκληρη την Ελλάδα μεσουρανούσε το άστρο του Εισαγγελέα Στυλιανού Μπούτη.
Είχε αναλάβει τη διεύθυνση της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης την 1η Αυγούστου 1963, σε μια εποχή που η πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά και ολόκληρη η Χώρα, συνταρασσόταν από τη δολοφονία στη Θεσσαλονίκη το Μάϊο του ίδιου έτους,  του Βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη. Ξαφνικά, έτσι χωρίς να το περιμένει, από την πρώτη στιγμή, ο Εισαγγελέας Στυλιανός Μπούτης βρέθηκε μέσα στη φωτιά. 
       Βέβαια, είχε προμηνύματα για το τι τον περίμενε και τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε στη θέση του Προϊσταμένου της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης.  Μια μέρα πριν ανέβει στη Θεσσαλονίκη για εμφάνιση στη θέση του, είχε περάσει, κατόπιν ειδικής προς τούτο κλήσης-παραγγελίας, από το γραφείο του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Μέσα στο γραφείο του Ανώτατου Εισαγγελέα,   όταν ο τελευταίος προσπάθησε να τον «νουθετήσει» και να τον «πείσει» ότι πρέπει χωριστεί η υπόθεση για την οποία διεξαγόταν κυρία ανάκριση και «να σχηματισθούν τρείς δικογραφίες», ακούστηκε, ως απάντηση, δυνατή και ξάστερη η φωνή του Στυλιανού Μπούτη: «Θα επιτελέσω το καθήκον μου. Και ευθύς αμέσως απεχώρησα του Εισαγγελικού Γραφείου», λέει σε κάποια αναφορά του προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης ο ίδιος. Και τούτο, παρόλο που ένα λεπτό πριν, ο Ανώτατος Εισαγγελέας της Χώρας, μπροστά στην αντίδραση του Στυλιανού Μπούτη περί κατακερματισμού της υπόθεσης, είχε προσπαθήσει να τον εκφοβίσει υπηρεσιακά, λέγοντάς του: «Θα λογοδοτήσουν σε μένα οι Σαρτζετάκηδες, Παπαντωνίηδες. Πήγαινε κι εσύ να προστεθείς σ’ αυτούς» (βλ. εφημερίδα «Ποντίκι» της 22.7.2004, σελ. 21).  [Εδώ το μόνο που πρέπει να σημειωθεί  είναι, ότι ο Ανώτατος αυτός Εισαγγελέας της Χώρας είναι αυτός που ορκίσθηκε πρώτος πρωθυπουργός της χούντας των  συνταγματαρχών, στις 21 Απριλίου 1967].
       Με την άφιξή του στη Θεσσαλονίκη, προτού καλά, καλά εγκλιματιστεί τόσο στο περιβάλλον της πόλης όσο και στο υπηρεσιακό, ανέλαβε υπηρεσιακά, από πλευράς Εισαγγελίας, την υπόθεση της δολοφονίας. Η διεξαγόμενη ανάκριση, μέσα από μύριες δυσκολίες προσπαθούσε να εξιχνιάσει το έγκλημα και να καταλογίσει τις ευθύνες. Τα εμπόδια που ορθώνονταν κάθε μέρα, επίτηδες από τα διάφορα παράκεντρα εξουσίας, καθιστούσαν το έργο της ανάκρισης πολύ δύσκολο, και ο Εισαγγελέας Στυλιανός Μπούτης, ιστάμενος παρά το πλευρό του Ανακριτή, με την πολύχρονη 30ετή πείρα του, έδιδε λύσεις σε πολλά ανακύπτοντα ζητήματα, αλλά και θάρρος στο νεαρό Ανακριτή που είχε αναλάβει την υπόθεση. Περί των προσκομμάτων που παρεμβάλλοντο στην ανάκριση, θα ομιλήσει και θα αναγνωρίσει στη Βουλή ο (εν ενεργεία τότε) Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Σακελλαρίου, υπηρεσιακός Υπουργός Δικαιοσύνης (βλ. εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 11.3.1985, σελ. 19, ως και «Ποντίκι», όπ. π., σελ. 20).
       Δέχθηκε τότε ο Στυλιανός Μπούτης πιέσεις, και πάλι πιέσεις και εκ νέου πιέσεις, πανταχόθεν, από κάθε μεριά, ευτελείς προσωπικές επιθέσεις, ευθείες απειλές, ακόμη και κατά της ζωής του, πολλές από τις οποίες με άγριο τρόπο διατυπωμένες (Δεν περίμενε δα κανείς κομψότητα και ηπιότητα εκφράσεων από παρακρατικούς και τραμπούκους του υποκόσμου, όπως ήσαν πολλοί από τους ενεχόμενους στην υπόθεση!). Και όλες αυτές οι πιέσεις και απειλές γίνονταν, για να αποκλίνει ο  Εισαγγελέας από την κατά νόμον επιτέλεση του καθήκοντός του: Για να «κουκουλωθεί» δηλαδή η υπόθεση, για να περάσει η χυδαία άποψη ότι επρόκειτο «μάλλον για ένα απλούν τροχαίον ατύχημα», ότι «δεν εσκοπείτο ο θάνατος του βουλευτού, αλλά απλώς το ‘στραπατσάρισμά του’», ότι «δεν είναι δυνατόν να υποπτεύεται τις ανωτάτους αξιωματικούς της Χωροφυλακής, οίτινες έχουν αναλώσει την ζωήν των εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος» και άλλα τέτοια βδελυρά και αποκρουστικά. Όμως, ο Ηπειρώτης Στυλιανός Μπούτης, με τη γενναία καρδιά και τη σουλιώτικη λεβεντιά, δεν δίστασε ούτε μια στιγμή, δε λύγισε ποτέ, παρά τον αδίστακτο πόλεμο που δεχόταν.
         Τίποτα δεν απεικονίζει εναργέστερα το πνεύμα εκείνων των ημερών του Αυγούστου-Σεπτεμβρίου του 1963, από την φράση που ο Στυλιανός Μπούτης εκμυστηρεύτηκε, με περισσή λεβεντιά, στο νεαρό Ανακριτή: «Χρήστο μου, ας έρθουν να με σκοτώσουν, αν θέλουν, αλλά μασκαράς εγώ δεν γίνομαι ποτέ» (: το περιστατικό έχει δημοσιοποιήσει ο ίδιος ο Ανακριτής, βλ. νεκρολογία Χρ. Σαρτζετάκη, Αρμεν1965, 573 επ.). Τέτοια ήταν η πολύ μεγάλη ψυχή του βραχύσωμου Εισαγγελέα Στυλιανού Μπούτη:  Παλλόμενη από την ιδέα του Δικαίου και των αρχών της δικαστικής ανεξαρτησίας και δοσμένη ολόπλευρα στην τήρηση της νομιμότητας, μέσα σε εκείνες τις πολύ μαύρες ημέρες και εποχές. Ο Εισαγγελέας (αλλά και ο Ανακριτής) είχαν γίνει «κάρφος εν οφθαλμώ στους κροτοδεινόσαυρους» (: Βασίλης Βασιλικός, «Ζ», εκδ. 1996, Λιβάνης, σελ. 305).
        Και ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, και υπουργός ήταν μόνιμα εγκατεστημένος στο «παλατάκι», ο αρχηγός της Χωροφυλακής βρισκόταν κάθε λίγο στη Θεσσαλονίκη, το ίδιο και Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, καθώς και ο προσωπικός σύμβουλος του πρωθυπουργού, ο Στυλιανός Μπούτης, σαν να μη συνέβαινε τίποτα, έχων προ οφθαλμών μόνο το νόμο και τη συνείδησή του και με αυστηρή προσήλωση στο καθήκον, ήταν αυτός που στις 14 Σεπτεμβρίου 1963 γνωμοδότησε για την προφυλάκιση 4 αξιωματικών της (τότε) Χωροφυλακής, ενεχομένων στη δολοφονία του βουλευτή. Δηλαδή, του υποστράτηγου, επιθεωρητή Χωροφυλακής Βορείου Ελλάδος, του συνταγματάρχη,  αστυνομικού διευθυντή Θεσσαλονίκης, του αντισυνταγματάρχη, αστυνομικού υποδιευθυντή Θεσσαλονίκης και του μοίραρχου, διοικητή του Ε΄ Α.Τ. Θεσσαλονίκης. Και βεβαίως, προς τιμή του, ο Ανακριτής συμφώνησε και εκδόθηκαν τα σχετικά εντάλματα προφυλάκισης. Αναλαβών δε, ως Εισαγγελέας, την εκτέλεση των ενταλμάτων, και φοβούμενος, από όσα είχε δεί κατά την ανάκριση, να αποστείλει αυτά ταχυδρομικώς δια της υπηρεσιακής οδού, απέστειλε Αντεισαγγελέα Πρωτοδικών (ο οποίος ζει μέχρι σήμερα) στην Αθήνα, ο οποίος και τα ενεχείρισε στον Αρχηγό της Χωροφυλακής. Το γεγονός της προφυλάκισης, προκάλεσε τεκτονικούς σεισμούς στην κοινωνία, στην κυβέρνηση, στην Ελλάδα ολόκληρη, στο εξωτερικό, παντού. Έχει γραφεί, ότι «εκείνοι οι δύο δικαστικοί λειτουργοί, ο Στυλιανός Μπούτης (ας τον βάλουμε πρώτον, γιατί  βρέθηκε ξαφνικά στη φωτιά και παρά τις απειλές ότι κι αυτός θα δολοφονηθεί στάθηκε όρθιος και αταλάντευτος) και ο Χρήστος Σαρτζετάκης, επετέλεσαν το καθήκον τους στο ακέραιο. Για πρώτη φορά μετά τη δίκη του Κολοκοτρώνη είχαμε ένα ανάλογο δείγμα και η εντύπωση από την πράξη τους ήταν χωρίς προηγούμενο» (Γιάννης Βούλτεψης, Υπόθεση Λαμπράκη, τόμ. Β΄, 1998, εκδ. Αλκυών, σελ. 89).         
       Αν μέχρι τότε υπήρχαν μόνο λεκτικές απειλές σε βάρος της ζωής του Εισαγγελέα Στυλιανού Μπούτη, μετά την προφυλάκιση ξέσπασε μέγας πόλεμος εναντίον του. Το παρακράτος, κατά ομάδες είτε συντεταγμένες, και με την ανοχή ενίοτε της νόμιμης εξουσίας, είτε ατάκτων ολόλυζε, ασχημονούσε και ζητούσε τη «θανάτωση» του Εισαγγελέα Στυλιανού Μπούτη. Ο Ανακριτής σε «απολύτως προσωπική-εμπιστευτική» αναφορά προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης θα κάνει λόγο για «αηδή εκστρατεία στρατολογηθέντων ανυποδήτων, ως επί το πολύ χωρικών, οι οποίοι επ’ αφορμή της προφυλακίσεως […] περιέτρεχον τας οδούς της πόλεως κραυγάζοντες επί ώρας ‘θανατηφόρα’ συνθήματα κατά του Εισαγγελέως Μπούτη και του υποφαινομένου ανακριτού». Τίποτα όμως δε μπόρεσε να λυγίσει την καρδιά και τη ψυχή του Εισαγγελέα, που συνέχιζε να περπατά στους δρόμους της πόλης με το γρήγορο βήμα του και το τσιγάρο μονίμως κολλημένο στο στόμα, αδιαφορών για όλα αυτά τα «γύρωθεν ζιζάνια» (και όπως ειπώθηκε, «αυτή η αδιαφορία [του] απετέλει το μεγαλείον της δυνάμεώς του», Χρ. Σαρτζετάκης, όπ.π.).
       Πιστός στον όρκο του ο Εισαγγελέας Στυλιανός Μπούτης και «σημαιοφόρος της Ιδέας του Δικαίου κατά των δυνάμεων του κακού» (και υπήρχαν πολλές δυνάμεις κακού στη Θεσσαλονίκη εκείνες τις μέρες !) αδιαφορών για όλα όσα συνέβαιναν και αντιστεκόμενος στις παντοειδείς φορτικότατες πιέσεις, και μη φοβούμενος τίποτα,  γιατί είχε καλή και αγαθή συνείδηση, λίγο καιρό αργότερα, και συγκεκριμένα στις 13 Δεκεμβρίου 1963 υποβάλλει αυτός (καίτοι Προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών και συνεπώς με κάθε δικαίωμα θα μπορούσε να χρεώσει την ιδιαζόντως βαριά αυτή υπόθεση σε κάποιον εκ των αντεισαγγελέων) πρόταση πολυσέλιδη («εξ 110 πυκνοδακτυλογραφημένων σελίδων») επί της ουσίας της υποθέσεως προς το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, με την οποία προτείνει να παραπεμφθούν ενώπιον του Κακουργιοδικείου πλείστα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και οι παραπάνω τέσσερες αξιωματικοί της Χωροφυλακής, των οποίων ζητά την «επανασύλληψιν», δοθέντος ότι είχαν αποφυλακισθεί εν τω μεταξύ.  Μόλις χρειάζεται να τονιστεί, τι τεράστια αποθέματα θάρρους και σθένους πρέπει να είχε ο Στυλιανός Μπούτης κατά την εκτέλεση των ως άνω υπηρεσιακών ενεργειών του, που σήμερα ναι μεν φαίνονται φυσικές και απλές για τον κάθε Εισαγγελέα, αλλά τις εποχές εκείνες φάνταζαν υπέρμετρα δύσκολες.
       Ο Στυλιανός Μπούτης έφυγε από τη ζωή, τον Ιούλιο 1965, ενώ  υπηρετούσε ακόμη ως Προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης. Ο θάνατος αιφνίδιος, από καρδιά. Ίσως, η καρδιά του Εισαγγελέα Μπούτη να κλονίστηκε από όλα τα παραπάνω (υπάρχει μαρτυρία περί αυτού), από την εξαιρετική του ευαισθησία όπως «τα πάντα τελούνται εν δικαίω» όπως έλεγε.  Δεν το ξέρουμε. Και δεν θα το μάθουμε ποτέ. Εκείνο, όμως, που γνωρίζουμε είναι ότι ο θάνατος τον βρήκε κυριολεκτικά επί των δικαστικών επάλξεων, σκυμμένο πάνω στη δικογραφία, κατά την ώρα επιτέλεσης του καθήκοντος, καθ’ ήν στιγμήν διεκπεραίωνε τις ενέργειες για τη μεταστέγαση της Εισαγγελίας Πρωτοδικών της συμπρωτεύουσας σε καταλληλότερο κτίριο.
       Αυτή η σκιαγράφηση ενός μόνο 6μηνου της 30ετούς δικαστικής ζωής του Στυλιανού Μπούτη, ενδεικνύει τις αρετές του: ενδεικνύει το υψηλό δικαστικό του φρόνημα, την πίστη του στην τήρηση της νομιμότητας, το εισαγγελικό του σθένος  και την γρανιτένια πυγμή του και πάνω από όλα την άδολη και καθαρή συνείδησή του,  έτσι, που η δικαστική πολιτεία του πρέπει να αποτελέσει υπόδειγμα για τις νεότερες γενιές των Ελλήνων Δικαστών και Εισαγγελέων.

Ας κλείσουμε και τα δικαστήρια…

αναρτήθηκε στις 21 Ιουλ 2013, 11:33 π.μ. από το χρήστη dikastis gr

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

http://dikastis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_6.html


*** ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΡΓΥΡΟΥ

Το 1832 μετά τη δολοφονία του Εθνικού μας  Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια,  αναρχία  ενέσκηψε  στον Τόπο μας που έφτασε  ακόμη και στο τερατώδες: «τα δικαστήρια εκλείσθησαν και οι δικασταί απελύθησαν προς καλυτέραν απονομήν της Δικαιοσύνης!!!!»
Μπορεί σήμερα να μην έχουμε παρόμοια κατάσταση, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε ομαλά λειτουργούσα Δικαιοσύνη ή μάλλον στη Χώρα μας δεν έχουμε καθυστερήσεις απονομής της Δικαιοσύνης, έχουμε φθάσει πλέον οριστικά στα όρια της αρνησιδικίας, η οποία επιδεινώνεται και συμβάλλει αποφασιστικά στην επικράτηση πολύμορφης ανομίας και ατιμωρησίας.
Σε λίγες μέρες το Υπουργικό Συμβούλιο θα προβεί στην επιλογή της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη η σχετική Απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου είναι η πιο σημαντική κυβερνητική ενέργεια από την ανάληψη της διακυβερνήσεως της Χώρας  από την παρούσα Κυβέρνηση.
Η εξαιρετική σημασία του γεγονότος αυτού διαγράφεται από την σημερινή τρομακτική και εφιαλτική πραγματικότητα.
Ενδεικτικά: Σήμερα στην Αθήνα προσδιορίζονται υποθέσεις αρμοδιότητος Πολυμελούς Πρωτοδικείου, για να δικασθούν το 2016 με πιθανότητα ολοκλήρωσης όλων των σταδίων της δίκης μετά  δεκαετία!!!
Αυτά είναι χαρακτηριστικά μιας σοβούσης νέας εθνικής τραγωδίας, αντίστοιχης της επικρατούσης κρίσεως.
Τελευταία ήρθαν και στον τόπο μας νέοι τρόποι επίσπευσης των δικαστικών διαδικασιών, όπως η διαμεσολάβηση η δικαστική μεσολάβηση. Ευχόμεθα να επιτύχουν, όμως η Ελλάδα χρειάζεται μια δικαιοσύνη ανεξάρτητη, γρήγορη, ακριβοδίκαιη, αυστηρή, εμπνέουσα εμπιστοσύνη, ελπίδα και βεβαιότητα ότι θα προασπίσει το δίκαιο και τα νόμιμα συμφέροντα του πολίτη και έναντι του οικονομικά, πολιτικά κοινωνικά ισχυρού αντιπάλου του ακόμη. Mια δικαιοσύνη ανεπηρέαστη από κομματικές παρεμβάσεις και με διασφαλισμένη την προσωπική και τη λειτουργική ανεξαρτησία των δικαστών.
Είναι ανάγκη να εμπεδωθεί στο λαό μας (γιατί δυστυχώς αμφισβητείται) κλίμα εμπιστοσύνης στη δικαστική λειτουργία και στην ελεύθερη και ανεξάρτητη κρίση της.
Γι’ αυτό επιβάλλεται:
• Eπιμονή στην Aναθεώρηση του Συντάγματος  ως προς την επιλογή της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης και μέχρι της Aναθεωρήσεως του Συντάγματος, επιλογή με βάση της αδαμάντινες αρχές της αρχαιότητας αλλά  και της αξιοκρατίας. Στόχος μας θα πρέπει να  είναι να επιλέγουν την ηγεσία τους οι ίδιοι οι δικαστές.
Παρά  τα ελάχιστα και θλιβερά που συνέβησαν στο παρελθόν στην επιλογή της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης και εν πολλοίς γνωστά, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει το γεγονός ότι ο Έλληνας δικαστής  μοχθεί και μάχεται για να επιτελέσει το καθήκον του αμειβόμενος ελάχιστα ,με υψηλό επιστημονικό κύρος και ακόμη ακέραιη την ανεξαρτησία του από κάθε παρέμβαση.
Έτσι σήμερα η επιλογή της Ηγεσίας της Δικαιοσύνης  από την παρούσα Κυβέρνηση αναμένεται από την κοινωνία ως το ουσιώδες  και ενδεικτικό γεγονός των αληθινών προθέσεων της. Δεν είναι τυχαίο ότι στο παρελθόν επελέγησαν από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, οι άριστοι Δικαστές  ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθετήσεως, όπως ο Δ. Σκούμπης και ο Κ .Καυκάς..
Υπάρχουν βέβαια ζητήματα άμεσης προτεραιότητας στο χώρο της Δικαιοσύνης τα οποία  εκκρεμούν άλυτα από χρόνια και εκθέτουν την Χώρα και το νομικό μας πολιτισμό.
Το πρώτο όμως κεφαλαιώδες  ζήτημα είναι η άμεση ενδυνάμωση της αξιοκρατίας και η απόδοση Δικαιοσύνης σ’ εκείνους τους  σιωπηλούς ,έντιμους και ακεραίους δικαστικούς λειτουργούς που  αγόγγυστα τόσα χρόνια μοχθούν  και δικαιούνται άμεσης δικαίωσης. Ο στόχος είναι κάποιοι να τρέξουν «το καράβι» και αυτοί είναι γνωστοί και στην Κοινωνία και στην Πολιτεία Ας επιλέξουν τους αξίους και ας τους δώσουν τα μέσα, αλλά κυρίως να τους αφήσουν να κάνουν την δουλειά τους. Ας σταματήσει η πολυνομία που οδηγεί στην «ανομία» και οι νόμοι «κουρελού» που κάθε μέρα κατασκευάζονται, αλλιώς το επόμενο στάδιο σύντομα είναι να ακουσθεί: «ας κλεισωμε τα Δικαστήρια».
Πιστεύω ότι ο άμεσος στόχος της  Κυβερνήσεως είναι η επιτάχυνση της Δικαιοσύνης και η διακηρυγμένη της θέση για αποκατάσταση του κοινού περί δικαίου αισθήματος ,ιδίως στον ευαίσθητο χώρο της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΟΧΙ ΕΥΧΟΛΟΓΙΑ: ΕΡΓΑ.
* Ο Αντώνης Π. Αργυρός είναι δικηγόρος στον Άρειο Πάγο. Το 2012 διετέλεσε Υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση Πικραμμένου. Από το 2004 είναι Δικηγόρος και Αναπληρωτής Νομικός Σύμβουλος στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Με σημαντική επιστημονική δράση, άρθρα και σχόλια σε δικαστικές αποφάσεις δημοσιεύονται στα πιο γνωστά νομικά περιοδικά.
==============
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ 

Κρίση στη δικαιοσύνη στην Ελλάδα

αναρτήθηκε στις 15 Μαΐ 2013, 2:35 π.μ. από το χρήστη dikastis gr

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

http://dikastis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_6481.html



 Το ακόλουθο άρθρο δημοσιεύτηκε (μεταξύ άλλων) στο περιοδικό j’ essaime της γαλλικής δικαστικής συνδικαλιστικής ένωσης (Synticat de la Magistrature) της περιόδου Δεκεμβρίου 2012 – 2013 (Το πρωτότυπο κείμενο μπορείτε να το βρείτε στη διεύθυνση: http://www.syndicat-magistrature.org/).

Κρίση στη δικαιοσύνη στην Ελλάδα: αποκλειστικό ρεπορτάζ
Της Marion Lagaillarde και του Samuel Wahl  [1]



Δέκα μέρες στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2012: κάτω από την επιφανειακή σιωπή του ελληνικού λαού υποβόσκει οργή και πείσμα. Κατά τη χιλιοστή ημέρα απεργιών, οι διαδηλώσεις συγκλίνουν στην πλατεία του Κοινοβουλίου, όπου το πλήθος υποχωρεί για μια φορά ακόμα μπροστά στα δακρυγόνα. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι μια συνισταμένη προβλημάτων, αποκαλυπτική του ολέθρου της σκέψης ΤΙΝΑ [2]. ....

ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Απάντηση - Πρόταση στον Υπουργό Οικονομικών Κ. Στουρνάρα Σχετικά με τη δήλωσή του για λειτουργία Ειδικών Φορολογικών Δικαστηρίων.

αναρτήθηκε στις 9 Απρ 2013, 10:22 π.μ. από το χρήστη dikastis gr

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

http://dikastis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_21.html


**Του Θεόδωρου Ασημακόπουλου, Προέδρου Εφετών στο Διοικητικό Εφετείο Πειραιά.

        Κατανοώ και συμμερίζομαι την αγωνία του Υπουργού Οικονομικών για την αδυναμία του εισπρακτικού μηχανισμού του Κράτους να κινητοποιηθεί, ώστε οι ανείσπρακτες οφειλές από φόρους , δασμούς και πρόστιμα, που λιμνάζουν στα ντουλάπια των υπηρεσιών αλλά και των διοικητικών δικαστηρίων να εκκαθαριστούν  και να εισπραχθεί ότι είναι δυνατόν απ’ όλα τα βεβαιωμένα ποσά.
Εδώ πρέπει να τονίσω ότι τα περισσότερα από τα οφειλόμενα πόσα, όπως και άλλοι, αρμοδιότεροι εμού, έχουν τονίσει από τα  οικονομικά φύλλα  των εφημερίδων, οφείλονται  από εταιρίες που δεν υπάρχουν πλέον ή τελούν υπό εκκαθάριση ή από φυσικά πρόσωπα που έχουν φροντίσει να μην παρουσιάζουν περιουσιακά στοιχεία, οπότε και μετά την τελεσιδικία των υποθέσεων, πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι για το  τι τελικά θα εισρεύσει στο δημόσιο ταμείο. Επίσης, από το σύνολο των φορολογικών και τελωνειακών υποθέσεων που εκκρεμούν στα δικαστήρια, ένα μεγάλο μέρος από αυτές αφορούν  απαιτήσεις φυσικών και νομικών προσώπων  που διεκδικών απαλλαγές, επιστροφές φόρων κλπ. Σημασία , όμως  έχει, ότι ανεξάρτητα από την φύση των εκκρεμών υποθέσεων. αυτές πρέπει να εκκαθαριστούν σε σύντομο χρόνο.
 Η καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης δεν είναι σύγχρονο  μόνο φαινόμενο. Όπως αναφέρει ο καθηγητής Αλιβιζάτος, στο βιβλίο του  «το Σύνταγμα και οι εχθροί του» (σελ.178), τουλάχιστον από το 1911, δηλαδή εδώ και 100 και πλέον χρόνια υπάρχει σοβαρή καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης. Σχετική είναι η αγόρευση στη Βουλή των Ελλήνων του υπουργού Δικαιοσύνης Ν. Δημητρακόπουλου (Πρακτικά Β΄ Αναθεωρητικής  Βουλής συν. 26-1-1911)   για το ζήτημα αυτό « Αλ’ εκείνο το οποίον είναι καθολικόν νόσημα παρ’ ημίν και το οποίον αποτελεί αυτόχρημα άρνησιν πάσης δικαιοσύνης είναι η βραδύτης με την οποία απονέμεται αύτη. Βραδύτης δύναμαι να είπω ανήκουστος, άγνωστος εις οιανδήποτε πεπολιτισμένην χώραν… Και τις εξ υμών, κύριοι, δύναται να αρνηθεί, τις δύναται να αμφισβητήσει την υπάρχουσαν κατάστασιν? Έτη ολόκληρα και δεκαετηρίδες πολλάκις απαιτούνται, ίνα αποπερατωθώσιν αι αστικαί  δίκαι. Δαπάναι κολοσσιαίαι υπερβαίνουσαι ουχί σπανίως το αντικείμενον της δίκης…».  Παρά ταύτα, όλες οι κυβερνήσεις δεν κατάφεραν να επιλύσουν το σοβαρό αυτό πρόβλημα, το οποίο με το πέρασμα του χρόνου επιτείνεται. Συνήθως, ο εκάστοτε υπουργός δικαιοσύνης τα τελευταία χρόνια, προφανώς, από λανθασμένη ενημέρωση των συμβούλων του , εξαγγέλλει  και φέρνει προς ψήφιση στη Βουλή νόμο για επιτάχυνση της δικαιοσύνης που, στην εφαρμογή του, καταλήγει να είναι ατελέσφορος. Πολλές , φορές ακούγεται ότι για το όλο πρόβλημα φταίει η έλλειψη προσωπικού, η έλλειψη μηχανοργάνωσης, η έλλειψη στέγης και γενικότερα η έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής, ζητήματα, που είναι μεν σημαντικά, δεν ευθύνονται όμως για την υπάρχουσα δυσλειτουργία. Οι  κύριες αιτίες της καθυστέρησης, κατά τη γνώμη του γράφοντος,  είναι οι εξής δύο: Α)  Η πρόσβαση στη δικαιοσύνη μέχρι πρόσφατα ήταν αρκετά φθηνή με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να προσφεύγει στα δικαστήρια  για ελάσσονος σημασίας υποθέσεις. Πρόσφατα εκδικάστηκε από Διοικητικό Εφετείο της Περιφέρειας υπόθεση δικηγόρου του οποίου το ετήσιο  εισόδημα προσδιορίστηκε τεκμαρτώς λόγω κατοχής ΙΧ. αυτοκινήτου και  ο οφειλόμενος φόρος ανήλθε σε 780 ευρώ, τον οποίο αμφισβήτησε με προσφυγή. Το Πρωτοδικείο  απέρριψε την προσφυγή του και στη συνέχεια άσκησε έφεση στο Εφετείο  που και αυτή απορρίφθηκε. Για την υπόθεση αυτή απασχολήθηκαν έξι δικαστές, δύο δικαστικοί υπάλληλοι και δύο επιμελητές. Κόστος για το δημόσιο  μεγαλύτερο από το επιδιωκόμενο να εισπράξει ποσό. Αυτή η υπόθεση έπρεπε να είχε επιλυθεί στη διοίκηση και δεν θα έπρεπε να φθάσει μέχρι και στο Εφετείο. Τέτοιες παρόμοιες υποθέσεις είναι χιλιάδες, οι οποίες καίτοι ασήμαντες από άποψη  οικονομικού αντικείμενου απασχολούν το ίδιο τους δικαστές, με αποτέλεσμα οι σοβαρές υποθέσεις και για το διοικούμενο και για το κράτος να περιμένουν την σειρά τους για  πολλά χρόνια. Δυστυχώς έχει καλλιεργηθεί όλα αυτά τα χρόνια και στο νομικό κόσμο και στην κοινωνία ένας «δικαστικός ακτιβισμός» που θέλει και απαιτεί όλα τα θέματα όλες τις υποθέσεις να τις φέρει σε πέρας η δικαιοσύνη  . Β) Μια δεύτερη αιτία του μεγάλου όγκου και η πιο σημαντική είναι ο τρόπος που συντάσσονται οι δικαστικές αποφάσεις.  Με βάση τη συνταγματική επιταγή ότι οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να είναι αιτιολογημένες, ο δικαστής είναι υποχρεωμένος να απαντά σε όλα τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι διάδικοι, με αποτέλεσμα  οι αποφάσεις, ανεξάρτητα από το ύψος  της διαφοράς να είναι πολυσέλιδες, έργο ιδιαίτερα επίπονο για τον εισηγητή δικαστή. Δηλαδή, ο δικαστής καθίσταται απολογητικός και πρέπει να αποδείξει στους διαδίκους και να τους πείσει γιατί κατέληξε στο συγκεκριμένο συμπέρασμα. Γνωρίζοντας πολύ καλά αυτό το καθεστώς οι διάδικοι, μέσω των συνηγόρων τους προβάλλουν τους πιο απίθανους νομικούς και πραγματικούς ισχυρισμούς, αναγκάζοντας τον εισηγητή δικαστή να βρίσκει απαντήσεις,  τις οποίες πρέπει να διατυπώσει γραπτά. Αν, μάλιστα, παραλείψει να απαντήσει σε κάποιους από τους ισχυρισμούς αυτούς οι οποίοι, μάλιστα δεν ασκούν καμία επιρροή στο αποτέλεσμα, ελέγχονται κατά την ετήσια επιθεώρηση από τους επιθεωρητές, αλλά και πολλές φορές από σχολαστικούς προεδρεύοντες στη σύνθεση του δικαστηρίου. Το τελευταίο καθιστά το δικαστή περισσότερο ανασφαλή κατά την σύνταξη του σχεδίου της απόφασης και αδύναμο στο να γίνει περισσότερο παραγωγικός.    Με τον τρόπο λοιπόν που συντάσσονται σήμερα οι αποφάσεις, ο δικαστής του πρωτοδικείου δεν μπορεί να επεξεργαστεί, καταβάλλοντας τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια,  πάνω από 15-17 αποφάσεις κατά μήνα ο δε δικαστής του Εφετείου πάνω από 10- 12. Με βάση αυτό το στατιστικό δεδομένο, οι εκκρεμείς υποθέσεις στα Διοικητικά Πρωτοδικεία και Εφετεία θα περατωθούν μετά την πάροδο εξαετίας, αν δε ασκηθεί αναίρεση στο Συμβούλιο Επικρατείας πέραν της δεκαετίας. Δηλαδή, όσα «κομπιούτερ» και να φέρουμε και όσους δικαστικούς υπαλλήλους να διορίσουμε, εφόσον συνεχίσουμε να γράφουμε τις αποφάσεις με τον παραπάνω τρόπο  το μείζον αυτό πρόβλημα δεν λύνεται. Επομένως έχουμε φθάσει σε ένα αδιέξοδο, αφού ούτε η πρόσληψη περισσότερων δικαστών λύνει το πρόβλημα ούτε οι υπάρχοντες με τον τρόπο που το σύστημα επιβάλλει να λειτουργήσουν είναι σε θέση να επιτύχουν την επίλυση των εκκρεμών διαφορών σε εύλογο χρόνο. Εξάλλου, ούτε η δημιουργία νέων οργάνων  (  φορολογικών επιτροπών),  όπως πρότεινε σε συνέντευξή του  ο Υπουργός Οικονομικών,  θα επιλύσει το πρόβλημα , αφού όλοι γνωρίζουμε ότι μέχρι να συσταθούν τέτοιες επιτροπές και χρόνο απαιτούν, αλλά και χρήματα, χωρίς, τελικά,  να   εξασφαλίζουν και αίσιο αποτέλεσμα.
      Ενόψει των ανωτέρω προτείνω την εξής ρεαλιστική πρόταση  , η οποία, ναι μεν  κινείται στα «όρια της συνταγματικής τάξης», μπορεί όμως να ξεμπλοκάρει το ήδη φρακαρισμένο σύστημα απονομής της διοικητικής δικαιοσύνης. Κάθε υπόθεση με αντικείμενο φορολογικό, τελωνειακό, χρηματική κύρωση ή απαίτηση να προσδιορίζεται σε τριμελή σύνθεση του Δικαστηρίου όπου εκκρεμεί και να εκδίδεται απόφαση εκ των ενόντων χωρίς αιτιολογία, η οποία θα έχει το χαρακτήρα υποχρεωτικής διαιτητικής επίλυσης της διαφοράς και θα είναι προσωρινώς εκτελεστή, με δυνατότητα αναστολής μόνο για πρόδηλη βασιμότητα του ενδίκου μέσου ή βοηθήματος και για ανεπανόρθωτη βλάβη. Οι προσδιοριζόμενες υποθέσεις να είναι αυξημένες σε τετραπλάσιο αριθμό απ’ ότι σήμερα προσδιορίζονται. Έτσι ένας αριθμός 200 πρωτοδικών που μέχρι σήμερα εκδίδει περίπου 30.000 αποφάσεις κατ έτος, θα εκδίδει 120.000, αφού θα αρκείται μόνο στην επεξεργασία και μελέτη του φακέλου και δεν θα ασχολείται με τη σύνταξη πολυσέλιδης απόφασης, εργασία που απαιτεί πολύ χρόνο και είναι η αιτία της μειωμένης παραγωγικότητας σε σχέση με τις εισαγόμενες στα δικαστήρια υποθέσεις. Ο ιδιώτης διάδικος που θα διαφωνεί με την προσωρινή διάταξη του Δικαστηρίου που θα δέχεται εν μέρει ή θα απορρίπτει το ένδικο βοήθημα θα πρέπει να καταβάλει υψηλό παράβολο προκειμένου το Δικαστήριο με την ίδια ή άλλη σύνθεση να εκδώσει αιτιολογημένη απόφαση. Το Δημόσιο ή το νπδδ που επίσης δεν θα αποδεχθεί την προσωρινή διάταξη του δικαστηρίου θα πρέπει να προκαταβάλλει τα δικαστικά έξοδα του ιδιώτη διαδίκου προκειμένου το ένδικο βοήθημα να εισαχθεί στην τακτική διαδικασία και να εκδοθεί αιτιολογημένη απόφαση. Είναι βέβαιο ότι από τις υποθέσεις επί των οποίων θα εκδοθεί προσωρινή διάταξη με τη μορφή διαιτητικής επίλυσης της διαφοράς, ένα μικρό μέρος θα οδηγηθεί στην τακτική διαδικασία. Είναι επίσης βέβαιο ότι σε διάστημα δύο-τριών ετών, όλες οι υποθέσεις με χρηματικό αντικείμενο θα εκκαθαριστούν είτε με τη μορφή της διαιτητικής επίλυσης είτε με την έκδοση απόφασης κατά την τακτική διαδικασία. Συμπερασματικά, πρέπει τα συναρμόδια Υπουργεία να αποφύγουν την ίδρυση  Φορολογικών Επιτροπών, αφού  τόσο οι εκκρεμείς, όσο και οι νεοεισαγόμενες υποθέσεις με το πιο πάνω αντικείμενο, μπορούν να επιλυθούν με την πιο πάνω διαδικασία από τους υπηρετούντες δικαστές οι οποίοι και πείρα διαθέτουν και τα εχέγγυα αμερόληπτης κρίσης. Για όσους σπεύσουν να επικρίνουν την πρόταση αυτή ότι παραβιάζει συνταγματικές διατάξεις, μια πρώτη απάντηση είναι ότι κανείς δεν θα στερηθεί της δικαστικής προστασίας, αφού οι διαφωνούντες με το αποτέλεσμα της προσωρινής διάταξης του Δικαστηρίου, μπορούν , καταβάλλοντας ειδικό παράβολο, να ζητήσουν την εκδίκαση της υπόθεσης κατά τη συνήθη διαδικασία και να λάβουν αιτιολογημένη δικαστική απόφαση».
       Συμπέρασμα: Με το υπάρχον δυναμικό των διοικητικών δικαστηρίων, οι 170.000 εκκρεμείς υποθέσεις φορολογικού ή τελωνειακού αντικειμένου θα εκκαθαριστούν σε μία διετία από τη θέσπιση της προτεινόμενης ρύθμισης. Τέλος, είναι μια ευκαιρία, να θεσπιστεί μια συμβολική αμοιβή αυξημένης παραγωγικότητας για τους δικαστές που θα κληθούν να ξεφορτώσουν το μεγάλο αυτό όγκο υποθέσεων, ρύθμιση που προβλέπεται από άλλες έννομες τάξεις στη λειτουργία της δικαιοσύνης.
Αθήνα 19-3-2013

1-10 of 48