Wie ben ik?‎ > ‎

Kerst en Oud & Nieuw

De eerste paar dagen gingen best wel goed, we zijn regelmatig in 't bos geweest, en konden daar flink sneeuwballen gooien.
Maar op een gegeven moment werd er 's avonds op straat geschoten ofzo, ik schrok me écht kapot! Het moet haast wel een criminele buurt zijn hier.
Ik heb dan ook geen zin om naar buiten te gaan, effe plassen op 't grasveldje, de rest kan ik wel in de tuin. M'n vader is het daar he-le-maal niet mee eens, en die sleept me gewoon mee naar het park! Nou ja, wat moet dat moet, hij is van 't onverwoestbare soort weet je nog, dus ik kan maar beter mee lopen. + Konijntjes kijken in 't park is niet echt straf ofzo hé.

Op een gegeven moment gingen ze 'uit eten voor Kerst', dat moet wel belangrijk zijn, want m'n vader trok hartstikke schone kleren aan, en toen gingen ze weg.
Nou, dat was dan m'n eerste avond alleen thuis. Dus heb ik gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om de rest van het huis te verkennen, met name de bovenverdieping.
In 1 van de kamers zaten de katten, maar die hadden de deur dermate goed gebarricadeerd dat ik er niet in kon. Flauw hoor.

Van een andere kamer stond de deur open, dus ik naar binnen. Staat daar een enorm bed op me te wachten!
Ik twijfelde geen moment, en ben er heel even op gaan liggen om te kijken hoe dat nou ligt. Alleen ehhh.... dat ligt blijkbaar héél erg lekker, want ik viel meteen in slaap.
Toen ik wakker werd stond m'n vader ineens óók in die kamer, en die was behoorlijk pissig zeg.
Daar was ik effe van geschrokken, dus ik gromde halfslaperig nog wat naar hem, maar dat had ik beter niet kunnen doen denk ik. Hij kiepte me zó van het bed, en ging óók grommen!
Ik ben toen maar gauw naar beneden gegaan, zodat ie weer wat rustiger werd. Gelukkig is t'ie nooit lang kwaad.

Een paar dagen later zitten we 's avonds lekker thuis bij de houtkachel te doezelen en lekkere dingen te eten, breekt er rond 12 uur ineens oorlog uit zeg. Ik was echt hartstikke bang, en ook de katten kropen onder de kastjes. Daar pas ik niet onder, en daar baal ik flink van. In plaats daarvan ben ik tussen me vader en moeder (die nergens last van lijken te hebben) gaan zitten bibberen.
Na een paar uur werd er al wat minder geknald buiten, en gingen ze naar bed.
Ik had niet zo'n zin om alleen beneden te blijven, dus ik ging een paar minuten later ook maar naar boven.
Wat denk je? Staat daar bovenaan de trap ineens een traphekje! Ik kon er niet onderdoor, en ook niet overheen. Da's écht vals van ze!
Ik ben toen maar gaan huilen, want ik kon echt niet alleen beneden blijven hoor. Gelukkig hoorde m'n vader me, en die is toen beneden op de bank gaan liggen. Dat stelde me best wel gerust, zodat ik toch nog een paar uurtjes kon pitten. Gelukkig mocht ik ook op de bank, dat slaapt nóg beter!