Radioamateur

De wereld aan je vingertoppen : 

                                de radio-amateur. 









































Afbeeldingsresultaat voor radioamateur















Afbeeldingsresultaat voor radioamateur





Roger De Witte
ON7GY
0475 23 33 80




In de scneepvaart is het gebruik van een marifoon niet meer weg te denken, het is zelfs verplicht een marifoon aan boord te hebben voor ieder schip langer dan 7 m.

Maar vanwaar komt deze techniek en hoe is ze ontstaan ?  Een antwoord hierop krijg je in deze korte beschrijving.

Vele ontwikkelingen in deze materie zijn er gekomen dank zij de radioamateurs.

Weet je dat vele schippers, booteigenaars ook radioamateur zijn ?  De.  examens hiervoor zijn niet zo moeilijk.

Het is zo fascinerend vanop je schip, waar ook ter wereld, verbindingen te maken met andere stations of met je thuishaven.

 

Boeiend is het inderdaad via de radio verbindingen te maken in binnen- en buitenland, zeg maar met de hele wereld !

Ondanks de opkomst van het internet heeft de radioamateur werkelijk de ganse wereld in het bereik van zijn vingertoppen.

Een draai aan de knop en U hoort de stemmen van overal ter wereld.  Maar U vermoedt wel, radioamateur wordt men zomaar niet.

Lees aandachtig verder en we maken je wel wegwijs. 

 

Wat is radioamateurisme ?

 

Radioamateurisme is een soort vrijetijdsbesteding waarbij in hoofdzaak proeven worden verricht op het gebied van radio-

electriciteit.  Daarbij worden radiosignalen uitgezonden die op kortere of langere afstand, eventueel versterkt en ontcijferd, worden opgevangen.

Zo vinden we in dit wereldje twee hoofdgroepen nl. de luisteramateur en de zendamateur.

 

Historiek van het radioamateurisme.

 

Het is tegenwoordig de gewoonste zaak van de wereld dat uit een luidspreker nieuwsberichten of muziek klinken na een simpele draai aan de knop.

Het is zelfs mogelijk radiostations te ontvangen die duizenden kilometers van ons verwijderd zijn.   

Vroeger moesten berichten telegrafisch of telefonisch via draden worden doorgegeven.

Eerst in 1888 gelukte het Heinrich Hertz voor de eerste maal elektrische trillingen op te wekken en deze na uitzending over een korte afstand terug te ontvangen.

Marconi ging in 1897 de geschiedenis in met de "draadloze telegrafie".  Bijna onmiddellijk na de bekendmaking van deze uitvinding vormden zich in Amerika kleine groepen van elektronisch geinteresseerde mensen die privé radioverkeer gingen organiseren.

Al heel spoedig volgden groepen in England en Frankrijk terwijl later, na het beeindigen van de eerste wereldoorlog ook enige Duitse, Nederlandse en Belgische groepen volgden. Deze mensen waren de eerste radioamateurs, mensen die het radioverkeer bedreven uit pure liefhebberij en niet om er financieel beter van te worden.

Deze eerste radioamateurs legden hun radiocontacten op golflengten die zijzelf uitkozen.  Later kwamen zij met de telegraafdienst van het betreffende land overeen op welke golflengte men mocht uitzenden  en op welke niet.

De voorwaarden waren zeer eenvoudig : de officiele stations werkten alleen op de zeer lange golven - de techniek stond niet anders toe - en de golflengten onder de 200 meter liet men over aan de radioamateurs, men kon ze toch nergens anders voor gebruiken dacht men.

 

Al heel spoedig bleek dat het op golflengten onder de 200 meter mogelijk was de afstand over de oceaan tussen het oude en het nieuwe kontinent te overbruggen, zelfs met vermogens van minder dan 100 Watt.

Op 27 november 1923 werd er voor het eerst radiocontact gemaakt tussen twee Amerikaanse en een Franse radioamateur en wel op golflengte van 110 meter.  Op die avond was het eerste contact tussen het Franse station 8AB van Léon Deloy en 1MO Fred Schnell aan de overzijde van de Atlantische oceaan.

Men ontdekte dat hoe korter de golflengte was, des te beter het ging en des te minder vermogen er nodig was.  De kortegolftechniek was geboren, de radioamateurs hadden de eigenschappen ontdekt van de korte golven.

 

Luisteramateurisme.

 

Dat radio beluisteren prettig is weet iedereen reeds vanaf zijn prille jeugd.  Maar wat is het enig een stem te beluisteren afkomstig van de andere kant van de wereld.  Inderdaad het radioamateurisme biedt je deze mogelijkheden.  Je kunt er zendamateurs beluisteren op de hun toegewezen frequentiebanden.  Sommige banden laten je toe stations te horen uit de verste hoeken van de aarde.

Dit beluisteren gebeurd zowel in fonie als in CW (of morse genaamd).  Zowel de radioamateur als de diverse omroepstations stellen het op prijs om je ontvangstrapport te kunnen ontvangen door middel van een zogenaamde QSL-kaart.  Op hun beurt sturen ze hun eigen QSL-kaart terug.

 

Zendamateurisme.

 

Naast de luisteramateurs zijn er ook de zendamateurs.  Dit zijn radiooperatoren die over een zendmachtiging beschikken, door het BIPT afgeleverd, na het slagen in het examen van privaat radiozendamateur.

Het zijn deze die je ook kunt ontvangen op alle amateurbanden.  En dit terwijl ze aktief zijn in hun radioshack, in de wagen,  op de boot, in de caravan, op vakantie waar ook ter wereld.

Een ander boeiend en belangrijk aspekt van het radioamateurisme is het experimenteren met zenders, ontvangers, voedingen, meettoestellen enz.... Ook hier vindt men mensen wiens beroep niets te maken heeft met elektronica.  Het is voor hen de ideale gelegenheid om zich haast spelenderwijs met de elektronica vertrouwd te maken.

Zendamateurs gebruiken hun zendstation niet alleen voor hun hobby, maar stellen hetook ten dienste van land en gemeenschap, waar en wanneer dit ook mogelijk is.    Bij grote ongevallen en natuurrampen zijn zij nog steeds de laatste en enige overblijvende verbinding met de buitenwereld.   In ons land hebben de radioamateurs overeenkomsten tot medewerking met het Rode en het Vlaamse Kruis om zich ter beschikking te stellen voor het verzekeren van de nodige tele-verbindingen.

Om je weg te vinden in deze fascinerende hobby, die zowel gewestelijk, nationaal als internationaal is gecoordineerd, is een vereniging noodzakelijk. De VRA Vlaamse Radio Amateurs is er ook voor U


DX !

 

Vroeg of laat  houdt elke radioamateur zich in zijn radiocarrière heel in het bijzonder met DX bezig, zijnde het " jagen op verbindingen met zeldzame of verafgelegen stations.   Voor radioamateurs is het zelfs de essentie van hun hobby, hun eerste "liefde" in het zendamateurisme, die zij dan ook met veel passie bedrijven.  Bij DX komt het uiteindelijk doel van de telekommunikatie ongetwijfeld het sterkst op de voorgrond : het  tot stand brengen van radioverbindingen en het uitwisselen van informatie over een zo groot mogelijke afstand, waarbij alle middelen die de natuur en de techniek bieden zo goed mogelijk benut worden.

DX is een term efgeleid van het Engelse woord "distance" (afstand), en wel in de zin van grote afstand. DX-stationszijn dus alle stations die op grote afstand van het eigen station gelegen zijn, m.a.w. die zich op een ander kontinent bevinden. 

Later kreeg het woord DX ook een meer kwalitatieve betekenis : niet alleen verafgelegen stations worden als DX beschouwd, maar ook alle "zeldzame" stations, ook al bevinden ze zich op hetzelfde werelddeel.  Zo wordt bv, een station uit San Marino of uit Albanie door de meeste Europese amateurs als DX aangezien ; Amerikanen daarentegen kunnen in deze tweede betekenis nauwelijks als DX in aanmerking komen.

Alhoewel DX werlen voor vele amateurs een dagelijkse zaak is, en dus niet zo moeilijk lijkt, komt er toch heel wat bij kijken wil men een redelijke kans op succes op DX-jacht gaan : de geschikte apparatuur, kennis van de propagatie (d.i. de wijze waarop radiogolven zich in de ether voortplannen), juiste en recente informatie over de DX-stations die in de lucht zijjn, en vooral heel wat ervaring bij het bedienen van het zendstation.