1930






3M brengt Scotch Tape op de markt



31 januari 1930 – Het door Richard Drew uitgevonden doorzichtige plakband werd door het bedrijf 3M op de markt gebracht. Het kreeg de naam Scotch Tape.

Drew vond het plakband al in 1926 uit en het werd met name in de autobranche gebruikt. De naam Scotch had te maken met het zuinige gebruik van lijm, omdat aanvankelijk alleen de randen van de tape van lijm waren voorzien.

 Richard Drew werkte als laborant bij 3M. Hij ontwikkelde in de loop van de jaren twintig een nieuw soort lijn voor afplaktape, die bij het verwijderen ervan geen permanente sporen zou achterlaten. 

Aan het einde van de jaren twintig werd het product door Drew verder uitontwikkeld en hij bedacht vervolgens het transparante plakband. Op 31 januari 1930 werd het op de markt gebracht. 

Het eerste jaar leverde de Scotch Tape 3M in totaal 33 dollar op. Niet veel later is het product onmisbaar geworden in de maatschappij.




Andre Leducq wint Tour de France 1930


27 juli 1930 – De Franse wielrenner André Leducq liet tijdens de bergetappes zien dat hij de sterkste was en kon ondanks een paar pechgevalletjes de Ronde van Frankrijk op zijn naam schrijven.

De 24e editie van de Tour de France startte op 2 juli in Parijs en eindigde ook weer in Parijs. Er stonden 40 renners verdeeld over 5 ploegen en 60 individuele renners aan de start. Ze moesten in totaal 21 etappes rijden verdeeld over 4822 kilometer.

Het was een zeer spannende Tour, Learco Guerra had het geel al in de tweede etappe te pakken. De Italiaan Guerra bleef tot de bergritten in het geel rijden. Hier openden Alfredo Binda, André Leducq en Pierre Magne de aanval op hun concurrent.

De eerste bergrit werd gewonnen door Alfredo Binda, maar André Leducq kwam in het geel te rijden. Het leek vervolgens een makkelijke Touroverwinning te worden. André Leducq kreeg echter tijdens een bergetappe twee keer een lekke band en werd ingehaald door Learco Guerra.

De strijd was weer volledig open en nadat André Leducq ook nog eens ten val kwam tijdens de afdaling van de Col de Galibier verloor hij nog meer tijd. Dankzij zijn ploeggenoten wist hij zich terug te knokken en ook nog eens de etappe te winnen en uiteindelijk toch de Tour de France van 1930 op zijn naam te schrijven.







Arthur Wharton, de eerste zwarte profvoetballer, overleden


13 december 1930 – De in Ghana geboren Wharton overleed op 65-jarige leeftijd, met niets meer dan de kleren die hij droeg als bezig. Hij werd bekend als de eerste zwarte profvoetballer.

Arthur Wharton werd op 28 oktober 1865 in Jamestown geboren. Op 17-jarige leeftijd werd hij naar Engeland gestuurd. In plaats van predikant te worden, wat de bedoeling was, koos hij in Engeland voor de sport. 

In 1886 liep hij op Stamford Bridge een wereldrecord op de honderd yards, waarna hij in de zomer zijn geld verdiende met atletiek, terwijl hij in de wintermaand voetballer werd. Als keeper van Preston North End werd hij als snel genoemd als de nieuwe keeper van het Engelse elftal. wat zijn huidskleur echter verhinderde. Wharton speelde vanaf 1889 als fulltime profvoetballer voor Rotherham United. Hierna volgden vele clubs.

In 1902 kwam er een einde aan zijn profcarriere. De oorzaak was het veelvuldig drinken, vaak totdat hij er letterlijk bij neer viel, waarna hij in de mijnen terechtkwam. Arthur Wharton raakte vervolgens alles kwijt wat hij opgebouwd had. Hij was straatarm toen hij overleed waarna hij anoniem en zonder steen begraven werd in Edington. 

In 1997 kreeg zijn graf alsnog een steen.








Brand in staatsgevangenis van Ohio

21 april 1930 – Door een grote brand in de staatsgevangenis van Ohio kwamen 322 gevangenen om het leven. De brand ontstond aan het begin van de avond.

De oorzaak van de brand was een kaars die enkele vodden, besmeurd met olie, in brand had gezet. Volgens de bewaarders waren het gevangenen geweest die het vuur gestart waren, om zodoende een chaos te creëren waardoor ze mogelijk konden ontsnappen.

De brand ontstond aan het begin van de avond en de gevangenen waren net ingesloten. Doordat het vuur snel om zich heen greep, hadden de gevangenen geen schijn van kans. Een groot deel van de 322 mensen kwamen om door verbranding. De rest stikte door de rook.

Drie gevangenen werden aangewezen als schuldigen aan de brand. Twee van hen pleegden zelfmoord voordat ze berecht konden worden. Het is nooit helder geworden of de brand opzet was, of een ongeluk waar de bewaarders verantwoordelijk voor gehouden konden worden.





Chrysler Building feestelijk geopend


28 mei 1930 – In New York werd het 319 meter hoge Chrysler Building feestelijk geopend. De toren telt 77 verdiepingen en het was op dat moment het hoogste gebouw ter wereld.


Het gebouw werd gemaakt in opdracht van projectontwikkelaar William Reynolds en gefinancieerd door de Chrysler Corporation. De architect die die verantwoordelijk was voor het ontwerp, waarin het thema automotive goed terug te zien is, was William van Alen.

De bouw van het Chrysler Building begon op 19 september 1928. Bijzonder aan het gebouw werden de verschillende ornamenten die naar de auto’s van Chrysler verwijzen. De torenspits leek bijvoorbeeld op de radiatordop uit een van Chryslers modellen.

Chrysler hoopte op het hoogste gebouw ter wereld, maar het naastgelegen gebouw van de Bank of Manhattan liet toen twee extra verdiepingen op hun gebouw zetten om hen de loef af te steken. Chrysler liet een bijna 60 meter hoge metalen spits op de toren zetten om zodoende toch het hoogste gebouw ter wereld te worden. Deze spits werd op 23 oktober 1929 geplaatst.

De titel ‘hoogste gebouw ter wereld’ moest het een jaar later alweer afstaan aan het Empire State Building .





Eerste dierendag

4 oktober 1930 – Het in Wenen bedachte dierendag wordt sindsdien op 4 oktober wereldwijd gevierd. Dierendag werd bedacht ter nagedachtenis van Fransiscus van Assisi.

Tijdens een internationaal congres voor de bescherming van dieren in 1929 in Wenen bedacht men dierendag. De datum, 4 oktober, is de sterfdag van de in 1226 overleden Franciscus van Assisi. Hij gaf veel om het lot van zwervers, maar ook om het lief en leed van dieren. Volgens diverse legendes kon Assisi praten met dieren.

Dierendag begon als een herdenkingsdag waarbij met name de verhouding tussen mensen en dieren werden belicht. Pas in de jaren ’60 werd het commercieel uitgebuit en zijn de dierenrechten belangrijk geworden.







Fridtjof Nansen overleden


13 mei 1930 – De Noorse ontdekkingsreiziger, wetenschapper en staatsman overleed in Lysaker, Noorwegen op 68-jarige leeftijd. In 1922 ontving hij nog de Nobelprijs voor de Vrede.

Fridtjof Wedel-Jarlsberg Nansen werd op 10 oktober 1861 geboren in Oslo. Al op 21-jarige leeftijd maakte hij zijn eerste reis naar de zeeën rond Groenland. In 1888 stak hij de Groenlandse ijsvelden over. 

Hij werd professor in de zoölogie en oceanografie aan de universiteit van Oslo. In deze tijd voer hij tevens met de ‘Fram’, het schip dat later door Roald Amundsen werd gebruikt voor de expeditie naar Antarctica, naar de Noordpool. 

Toen duidelijk werd dat de Fram de Noordpool niet kon bereiken, gingen ze te voet verder. Samen met Fredrik Hjalmar Johansen bereikte Nansen 86° 14′ N, de hoogste breedtegraad ooit behaald. Ze overleefden op walvisbluber en ijsbeervlees. Ze werden op Frans Jozefland gered door een Britse expeditie. 

Later werd Nansen Noors Ambassadeur in Londen en kreeg een hoge functie in de Volkenbond. Hiervoor kreeg hij in 1922 de Nobelprijs voor de Vrede.




Haile Selassie gekroond tot keizer

2 november 1930 – Tafari Makonnen kreeg de naam Haile Selassie toen hij gekroond werd tot keizer van Ethiopië. Zijn naam betekende Heilige Drievuldigheid.

Tafari had de adellijke titel Ras, waarvan later de rastafari werd afgeleid. Hij kwam in de keizerlijke familie dankzij zijn huwelijk met Wayzaro Menen in 1911. Zes jaar later werd hij uitgeroepen tot troonopvolger van keizerin Zauditu en regeerde hij over Abessinië., het latere Ethiopië.

Toen hij gekroond werd tot keizer luidde zijn volledige titel  “Zijne Koninklijke Hoogheid Keizer Haile Selassie I, Erfzoon uit het zaad van Koning Salomo(n), de Alles Overwinnende Leeuw van de stam van Jud(e)a, Koning der Koningen, Heer der Heren, Vader der Afrikanen uit het allergeliefde Ethiopië het moederland van de zonen en dochters in diaspora”.

De op 23 juli 1892 geboren Selassie streed tijdens zijn regeringsperiode voor onafhankelijkheid, vooruitgang en vrede.




Orkaan San Zenon eist 8000 levens

3 september 1930 – Met dit aantal slachtoffers werd orkaan San Zenon een van de dodelijkste Atlantische orkanen ooit, ondanks dat de omvang van de orkaan relatief klein was. De kosten liepen op tot meer dan 50 miljoen dollar.

Op 25 augustus werd er ten zuiden van de Kaapverdische eilanden een cycloon waargenomen. Zes dagen later bereikte de storm bij Guadeloupe de status van een orkaan. Op 2 september passeerde de categorie 2 orkaan Puerto Rico en vervolgde zijn weg naar de Dominicaanse Republiek. 

Hier maakte de orkaan, inmiddels uitgegroeid tot een categorie 4 orkaan, op 3 september landcontact bij de stad Santo Domingo. Over een gebied van 35 km breed, liet de orkaan een pad van destructie achter. Windsnelheden van 300 km/h werden gemeten en het grootste gedeelte van de stad werd volledig vernietigd. 

Dankzij het bergachtige terrein van deze regio zwakte de orkaan snel af tot een tropische storm. Via Cuba, de Golf van Mexico, Florida en North Carolina verdween de storm uiteindelijk op 17 september ten westen van de Azoren.




Pluto ontdekt


18 februari 1930 – De planeet Pluto, de kleinste van de in totaal 9 ontdekte planeten, werd op 18 februari 1930 door de Amerikaan Clyde Tombaugh op een foto ontdekt.

Het Lowel observatorium, gelegen in Arizona, was in juli 1929 begonnen met het zoeken naar Pluto. Met hun telescoop zochten ze naar de 9de planeet, die het verst van de zon afstaat, van ons zonnestelsel door middel van foto’s met elkaar te vergelijken.

De hulpkracht Clyde Tombaugh zag op 2 foto’s dat een klein lichtpuntje was verplaatst. De resultaten van het onderzoek werden op 13 maart bekendgemaakt. Dit was de dag dat Uranus ontdekt was 149 jaar ervoor.

Volgorde van grootte van de planeten van klein naar groot;
 1. Pluto
 2. Mercurius
 3. Mars
 4. Venus
 5. Aarde
 6. Uranus
 7. Neptunus
 8. Saturnus
 9. Jupiter

Wetenschappers bepaalden in 2006 dat Pluto toch te klein was om een planeet genoemd te worden.



Uruguay wereldkampioen


30 juli 1930 – Uruguay won het op 13 juli 1930 gestarte wereldkampioenschap voetbal. In de finale in Montevideo versloegen ze Argentinie met 4-2. De FIFA nodigde 13 landen uit om deel te nemen.

Voor het eerste Wereldkampioenschap hoefden de landen zich niet te kwalificeren. De FIFA nodigde de deelnemers uit, die onderverdeeld werden in vier groepen. De groepswinnaars kwamen in de halve finale tegenover elkaar te staan.

Zowel Argentinië als Uruguay waren veel te sterk voor hun tegenstanders. Argentinië won met 6-1 van de Verenigde Staten en Uruguay met dezelfde cijfers van Joegoslavië. Joegoslavië werd uiteindelijk derde.

Uruguay won uiteindelijk de finale in het Centenario stadion, onder het toeziend oog van 100.000 toeschouwers, met 4-2 van Argentinië en werd daarmee de eerste wereldkampioen.




Vulkaan Merapi uitgebarsten

18 december 1930 – Bijna 1.400 mensen kwamen om het leven toen de vulkaan Merapi uitbarstte. Op het eiland Java werden dertien nabijgelegen dorpen verwoest.

De Merapi is een 2.968 meter hoge vulkaan en één van de 129 actieve vulkanen in Indonesie. De uitbarsting van de Merapi was de meest heftige uit de geschiedenis van de vulkaan, terwijl de vulkaan al meer dan 60 keer eerder uitbarstte sinds de eerste metingen in 1548. Hiermee is het de meest actieve vulkaan van het land.

De naam Merapi betekent “Berg van Vuur”. Het is een van de meest gevaarlijke vulkanen van de wereld, mede doordat de gebieden rond de vulkaan relatief dichtbevolkt zijn.







William Howard Taft overleden



8 maart 1930 – De oud Republikeinse president van de Verenigde Staten, William Howard Taft, overleed op 74-jarige leeftijd in Washington D.C. Hij was de 27ste president van de Verenigde Staten.

William Howard Taft werd geboren op 15 september 1857 in Cincinnati, Ohio. Taft kwam uit een goed gezin, zijn vader was een gerespecteerd rechter. Later ging Taft zelf rechten studeren op de Universiteit van Yale.

Na zijn studie werd hij advocaat in zijn geboortestad. In 1900 werd Taft voorzitter van een commissie die ervoor moest zorgen dat de Filipijnen een burgerregering zou krijgen. Van 1901 tot 1904 was hij gouverneur-generaal van de Filipijnen.

Van 1904 tot 1908 was hij Minister van Oorlog in de Verenigde Staten onder Roosevelt. Roosevelt wilde dat Taft hem zou opvolgen, wat gebeurde op 4 maart 1909. Het presidentschap was geen succes voor Taft en in 1913 was zijn termijn afgelopen en werd hij baas van het Hooggerechtshof, waar hij eindelijk zijn lot had gevonden.







Zeppelin bij Beauvais neergestort

5 oktober 1930 – De zeppelin R101 van Britse afkomst stortte tijdens zijn eerste passagiersvlucht naar. Van de 54 opvarenden kwamen er 48 mensen om het leven.

De zeppelin was de avond ervoor vanuit Cardington vertrokken en op weg naar Karachi, India. Onderweg zou in Egypte een tussenstop gemaakt worden om te tanken. Er waren twaalf passagiers aan boord van de zeppelin, waaronder een aantal prominenten uit de luchtvaart.

De weersvoorspellingen leken gunstig, maar in de loop van de dag werd het minder. Op het moment dat de zeppelin vertrok regende het licht en was de wind toegenomen. De zeppelin zou over Londen, richting Parijs vliegen om vervolgens naar het zuiden door te vliegen. De omstandigheden werden echter slechter, het begon harder te regenen en ook de wind werd sterker. 

Dichtbij Beauvais ging het mis, de zeppelin maakte een duikvlucht, maar leek te herstellen. Vervolgens zorgde een nieuwe duik ervoor dat de zeppelin tegen een heuvel knalde en in brand vloog.

Acht mensen overleefden het ongeluk bij Beauvais, maar twee van hen overleden niet veel later in het ziekenhuis.




Paarden trekken reddingsboot naar zee



1930 - Een reddingsboot van de Noord- en Zuid-Hollandse Reddings Maatschappij (NZHRM) werd door vier paarden over het strand bij Zandvoort tijdens een demonstratie naar zee gebracht.


















 Verbreding Rijksweg 5 wegens files



20-07-1930 - De verbredingswerkzaamheden aan de Rijksweg 5 tussen Haarlem en Amsterdam, de huidige N200, leiden tot files


















AVRO demonstratie tegen zendtijdbesluit


6 september 1930 - 130.000 leden op de been

AVRO verliest helft zendtijd
Het Zendtijdbesluit dat op 15 mei 1930 was getekend door minister Reymer van Waterstand veroorzaakte op 6 september een massaprotest.
 Het besluit regelde een gelijke verdeling van de zendtijd onder de de AVRO, KRO, NCRV en VARA, Dat betekende dat de AVRO de helft van haar zendtijd verloor. 

Massaprotest
 De AVRO-leden legde zich niet bij de regeringsbeslissing neer. Een lange reeks protesten leidde uiteindelijk op 6 september 1930 tot het legendarisch geworden massaprotest op de Haagse Houtrust, waar ruim 130.000 AVRO-leden hun ongenoegen over het zendtijdenbesluit kenbaar maakten. Alles bleef echter bij het oude.




Eerste zendtijdbesluit


Op 15 mei 1930 werd de eerste wettelijke regeling voor radio-uitzendingen ingevoerd.

Verzuiling
 De AVRO streefde naar een nationale omroep, maar daar was in het verzuilde Nederland geen plaats voor. Naast de AVRO werden een aantal andere omroepen opgericht: KRO, NCRV, VARA en VPRO. Er ontstond discussie over verdeling van de zendtijd. 
 Op 15 mei 1930 kondigde minister Reymer van Waterstaat het eerste Zendtijdbesluit af om meer structuur te brengen. De belangrijkste bepalingen waren:
De vier grote omroepverenigingen (AVRO, KRO, NCRV en VARA) kregen ieder 20% van de zendtijd.
15% van de zendtijd was bestemd voor een algemeen programma. Dit werd bij toerbeurt door de vier grote omroepverenigingen verzorgd.
Maximaal 5% van de zendtijd was bestemd voor kleine omroeporganisaties, zoals de VPRO.
De omroepen wisselden ieder kwartaal tussen de zender van Hilversum en Huizen. Dit omdat de uitzendingen van de Hilversumse zender niet overal in Nederland ontvangen konden worden.

Protest AVRO
 Voor de AVRO betekende het Zendtijdbesluit de helft van de zendtijd in vergelijking met de oude situatie. De AVRO-leden weigerden zich neer te leggen bij dit besluit. Ze voelde zich ernstig tekort gedaan en organiseerde op 6 september 1930 een demonstratie op het Haagse Houtrustterrein. Het Zendtijdbesluit bleef echter bestaan.



Mannen met apentestikels


De eerste geslaagde implantatie van apentestikels in de mens dateert van 1920. Een Franse dokter van Russische afkomst, Serge Voronoff, voerde de operatie uit. Tegen 1930 liepen in Frankrijk zo'n 500 mannen met apentestikels rond. Alleen de rijken konden zich deze ingreep veroorloven, die naar men dacht de lust verhoogde en een verjongend effect had. Het experiment riep alom ethische bezwaren op. Vooral de angst voor een nieuw soort halfapen speelde de mensen parten. Het februarinummer 1930 van 'The Anti-Vivisection and Humanitarian Review' was óók heel boos over het feit dat de dokter zelf chimpansees en bavianen was gaan fokken in een palazzo aan de Franse zuidkust. Bron: IISG.









Toewijding aan de waarheid


In 1906 introduceerde de Indiase verzetsleider Ghandi de satyagraha (toewijding aan de waarheid) als vreedzaam en geweldloos verzet tegen de pasjeswetten. In maart 1930 start Gandhi een nieuwe satyagraha tegen de belasting op zout en begint de beroemde Zoutmars naar Dandi. Op 21 maart begint Gandhi met zijn honderdduizend volgelingen in Ahmedabad aan een 400 kilometer lange tocht naar de oceaan om zelf zout te maken. De tocht wordt een grote zegetocht waar duizenden Gandhi toejuichten en velen zich aansloten bij de mars. Rond 5 april 1930 komt men aan aan in Dandi. De campagne is bijzonder geslaagd en ondanks dat er meer dan 60.000 mensen gevangen werden gezet, blijft de opstand groeien. De Britse koloniale regering, aangevoerd door Lord Irwin, besluit voor het eerst direct met Gandhi te onderhandelen.









Wereld?-kampioen


Op zondag 13 juli 1930 begint in Uruguay het eerste officiële wereldkampioenschap voetbal. Alle duels worden gespeeld in de hoofdstad Montevideo, dat drie stadions ter beschikking heeft: Estadio Parque Central, Estadio Pocitas en Estadio Centenario. Fransman Lucien Laurent scoort het eerste WK-doelpunt ooit(tegen Mexico). De finale, tussen Uruguay en Argentinië wordt voor de eerste en enige keer gefloten door een Belg, Jean Langenus. Uruguay wint het duel met 4-2. Omdat de meeste Europese landen de reis naar Zuid-Amerika te ver vonden weigert Uruguay in 1934 naar het WK in Italië te komen. Het is daarmee het enige land dat zijn wereldtitel voetbal nooit heeft verdedigd.










Wereldtentoonstelling van 1930 (Antwerpen)

De Wereldtentoonstelling van 1930 te Antwerpen (Exposition internationale coloniale, maritime et d'art flamand) was de wereldtentoonstelling die te Antwerpen werd gehouden van 3 mei 1930 tot 3 november en zich focuste op het maritieme, het kolonialisme en de Vlaamse cultuur en kunst, terwijl de Wereldtentoonstelling van 1930 te Luik zich in de industriële groei en Waalse kunst en cultuur verdiepte.

De tentoonstelling vond plaats in wat nu de Tentoonstellingswijk en het Kiel heet tussen Berchem en de Schelde. Ze werd op een oud fort gezet waarvan een stukje van de omwalling als groene zone voor de tentoonstellingswijk werd behouden.  Er werden twee identieke bruggen over gebouwd die nu nog bestaan.

De Gazet van Antwerpen werd de officiële WT-krant en had een eigen stand met een vergrote drukpers







Wereldtentoonstelling van 1930 (Luik)


De Wereldtentoonstelling van 1930 te Luik (Exposition internationale de la grande industrie, sciences et applications, art wallon ancien) was de wereldtentoonstelling die te Luik werd gehouden van 3 mei 1930 tot 3 november en zich focuste op de industriële groei van België van 1830 tot 1930, terwijl de Wereldtentoonstelling van 1930 te Antwerpen zich in de maritieme en koloniale thema's verdiepte. Men greep de tentoonstelling ook aan om de indijkwerken van de Maas af te werken die door de Eerste Wereldoorlog werden stilgelegd. Tevens werd de Pont-barrage de Monsin ingehuldigd die de oude gesneuvelde moest vervangen. Voor de Luikse infrastructuur was het een meerwaarde want ook de luchthaven en het Albertkanaal werden aangelegd. Men gebruikte zowel Parc de la Boverie (restant Wereldtentoonstelling van 1905) als Droixhe afgestaan door Bressoux als tentoonstellingsplaats.






Kruiskade hoek Coolsingel (1930) Rotterdam




Hofplein 1930 Rotterdam




Bijenkorf Rotterdam 1930




Overschiese Dorpsstraat 1930 Overschie





Rotterdamsche Schouwburg 1930




Tram 15 op het Hofplein in Rotterdam (ca 1930




Hoogstraat C&A 1930




Coolsingel postkantoor 1930 Rotterdam




Korte Hoogstraat 1930 Rotterdam









Video Filmpjes











































Jaaroverzicht


















Geboren


Ben Gazzara
Biagio Anthony Gazzara (New York City, 28 augustus 1930 – aldaar, 3 februari 2012) was een Amerikaans acteur.
Biagio "Ben" Gazzara werd geboren in New York City. Zijn ouders waren Italiaanse immigranten. De jonge Gazzara groeide op in de Lower East Side, hetgeen in die dagen een gevaarlijke buurt was in New York. Hij volgde les aan de Stuyvesant High School. Daar ontdekte hij zijn talent als acteur, maar toch besloot hij om nadien te studeren om elektrotechnicus te worden. Die studie gaf hij na twee jaar op. Gazzara studeerde vervolgens dramatiek aan The New School in New York. Hij kreeg les van Erwin Piscator. Achteraf werd hij aanvaard in de Actors Studio.
















Buzz Aldrin
Buzz Aldrin (geboren als Edwin Eugene Aldrin, Jr. op 20 januari 1930 in Montclair, New Jersey) is een Amerikaans oud-astronaut. Hij was de tweede man die voet zette op de maan. Samen met Neil Armstrong en Michael Collins voer Aldrin met de Apollo 11-missie naar de maan.

Aldrin behaalde een doctoraat aan het Massachusetts Institute of Technology met het onderwerp "Guidance for Manned Orbital Rendezvous". Mede om zijn kennis van de orbitale mechanica werd hij in 1963 door de NASA geselecteerd als astronaut. Tot dat moment was hij gevechtspiloot bij de Amerikaanse luchtmacht. Zijn eerste ruimtevlucht vond plaats in 1966 met de missie Gemini 12, een vier dagen durende reis, samen met Jim Lovell.

Toen duidelijk werd dat Aldrin deel zou gaan uitmaken van de missie die als eerste op de maan zou landen voerde hij achter de schermen een verbeten strijd met Neil Armstrong om de eerste stap op de maan te mogen zetten. De beslissing van de NASA viel echter in zijn nadeel uit.

Aldrin is vrijmetselaar. Op zijn reis naar de maan nam hij een vlag van de 33rd Degree Masonic Temple (Scottish Rite) in Washington mee (met de afbeelding van een tweekoppige adelaar en de tekst 'Supreme Council 33, Southern Jurisdiction USA'). Op de maan voerde hij een kort vrijmetselaarsritueel uit.

Na de eerste maanlanding met Apollo 11 nam Aldrin ontslag bij de NASA en in 1971 werd hij benoemd als commandant van de Test Pilots School op Edwards Air Force Base.




Clarence Ray Allen

Clarence Ray Allen (Blair (Oklahoma), 16 januari 1930 — gevangenis San Quentin (Californië), 17 januari 2006) was een Amerikaanse gevangene die geëxecuteerd is door middel van een dodelijke injectie op 17 januari 2006 in San Quentin State Prison in Californië. Allen zat achter de tralies voor inbraak en werd in 1982 veroordeeld als opdrachtgever voor drie moorden op getuigen die hem achter de tralies hadden gebracht wegens een eerdere moord. Allen zelf zei onschuldig te zijn, na een uitspraak van het Amerikaanse Supreme Court op de dag ervoor (16 januari). Een dag na zijn 76e verjaardag kreeg hij de dodelijke injectie. Allen had hartklachten en suikerziekte, zat in een rolstoel en was blind en bijna doof op het tijdstip van zijn executie. Gouverneur Arnold Schwarzenegger van Californië weigerde om hem gratie te verlenen.

Clarence Ray Allen was de op één na oudste gevangene die in de VS is geëxecuteerd sinds 1976 toen de uitvoering van de doodstraf in de Verenigde Staten opnieuw werd ingevoerd. De oudste was John B. Nixon (77) die in december 2005 in de staat Mississippi werd geëxecuteerd.









Clint Eastwood

Clinton (Clint) Eastwood (San Francisco, 31 mei 1930) is een Amerikaans filmacteur, filmproducent, filmregisseur en politicus.
 Hij heeft in diverse grote films gespeeld en later ook zelf grote films geregisseerd en geproduceerd. Verder heeft hij zich op latere leeftijd in de politiek begeven, onder andere als burgemeester.
In 1955 debuteerde hij als acteur in de film Francis in the Navy, maar echt bekend werd hij vanwege zijn rol van Rowdy Yates, een tweede voorman-veedrijver, in de televisieserie Rawhide (1959-1966). Daarmee was voorlopig de richting van zijn carrière gezet: Eastwood kwam tot bloei in de western. Hij werd wereldberoemd dankzij A Fistful of Dollars (1964), zijn eerste samenwerking met regisseur Sergio Leone. Met twee delen werd dit succes verlengd: eerst met For a Few Dollars More (1965), daarna in 1966 met The Good, the Bad and the Ugly, die volgens velen strijdt om de titel beste western ooit met een andere Leone-klassieker: Once upon a Time in the West (waarin Eastwood overigens niet meespeelde).

De personages die hij in de spaghettiwesterns (en later ook in de politiefilms) uitbeeldde zijn onverzettelijk en hebben gevoel voor droge humor. Zijn vertolkingen zijn hierdoor ook iconisch geworden:
 Een lange gestalte, grimmig gezicht en peinzende ogen, een smeulend sigaartje in een mondhoek, loopt met soepele, trage, tred als een panter door de scènes van de spaghettiwesterns, ondertussen met achteloze snelheid zijn Colt45 hanterend.

In 1971 heeft Eastwood zijn rol voor naamloze cowboy laten varen en speelde hij op het witte doek de keiharde politieagent Harry Callahan in Dirty Harry. De film Dirty Harry was geïnspireerd op de jacht op de beruchte Scorpio Killer. Tot en met 1988 verschenen er in totaal vijf films waarin Dirty Harry ten tonele werd gevoerd. Tussendoor speelde hij nog in diverse andere films.

Ook probeerde Eastwood een andere kant van zijn acteertalent te laten zien en werkte hij mee aan films met een komische inslag, zoals deels musical deels film Paint Your Wagon, en in de komedies met o.a. Geoffrey Lewis in Every Which Way But Loose, Any Which Way You Can en de zelf geregisseerde film Bronco Billy.

Clint Eastwood is zeer muzikaal en kan goed gitaar en piano spelen. In de film City Heat laat hij zien dat hij piano kan spelen. Daarnaast maakte hij een aantal biografische films over beroemde jazzmuzikanten o.a. over Charlie Parker in de film Bird. Zijn film Piano Blues droeg hij op aan Pinetop Perkins, Fats Domino en Dave Brubeck.
Als regisseur heeft Clint Eastwood al meer dan 25 films op zijn naam. Met 4 nominaties en het binnenhalen van 2 Oscars hoort hij hierdoor in het rijtje grote Amerikaanse filmregisseurs.

In 1992 verbaasde Eastwood velen met de door hem geregisseerde film Unforgiven. Hoewel Eastwood al in 1971 zijn regiedebuut maakte met Play Misty for me, werd Unforgiven zijn voorlopige hoogtepunt: hij won de Oscars voor beste film en beste regie.

In 2005 won hij een tweede Oscar als beste regisseur voor Million Dollar Baby. Niemand anders won deze Oscar ooit op die hoge leeftijd (74 jaar).

In bijna alle films die hij regisseerde speelt hij zelf ook de hoofdrol.
Van 1986 tot 1988 was hij onafhankelijk burgemeester van Carmel-by-the-Sea in Californië.
 Vanaf 2002 was hij vicevoorzitter van de park- en recreatiecommissie van Californië; zijn termijn eindigde in 2008



Gene Hackman
Eugene Alden "Gene" Hackman (San Bernardino (Californië), 30 januari 1930) is een Amerikaans filmacteur. Hij won een Oscar voor zijn rol The French Connection (1971) en een tweede voor Unforgiven (1993), wat daarbij de vijfde keer was dat hij werd genomineerd. Hackman schreef in totaal meer dan 25 acteerprijzen op zijn naam, waaronder twee BAFTA Awards, een Zilveren Beer en vier Golden Globes.

Op zijn zestiende ging hij bij de mariniers, waar hij drie jaar diende. Hierna trok hij naar de Universiteit van Illinois, waar hij journalistiek studeerde. Na een carrière in de televisieproductie te hebben geprobeerd, besloot hij acteur te worden en ging hij naar de Pasadena Playhouse. Hier ontmoette hij medestudent Dustin Hoffman.

In 1961, op de leeftijd van 31 jaar, maakte hij zijn filmdebuut in Mad Dog Coll. In 1963 speelde hij Off-Broadway in zijn theaterdebuut Children at Their Games. In 1964 kreeg hij rollen op Broadway, waarna hij grotere rollen in films ging spelen.

Zijn eerste opvallende rol was de hoofdrol in Lilith van Warren Beatty. Drie jaar later, in 1967, speelde hij in Beattys Bonnie and Clyde, waar hij een Oscarnominatie voor Beste Mannelijke Bijrol voor kreeg. Zijn tweede nominatie volgde in 1970, voor I Never Sang for my Father.

In 1971 volgde zijn doorbraak. Dat jaar speelde hij de New Yorkse rechercheur Popeye Doyle in de thriller The French Connection van William Friedkin. Voor de rol kreeg Hackman de Academy Award voor Beste Acteur. Vervolgens speelde hij meer hoofdrollen en minder ondersteunende rollen. Hij kreeg in 1972 de hoofdrol in de rampenfilm The Poseidon Adventure.

In 1974 speelde hij in Francis Ford Coppola's The Conversation. In 1975 kwam het vervolg op The French Connection uit. Met uitzondering van Superman uit 1978, waarin hij Supermans aartsvijand Lex Luthor speelde, haalde hij geen succes in de tweede helft van de jaren zeventig en de eerste helft van de jaren tachtig.

In 1983 scoorde hij een hit met Under Fire van Roger Spottiswoode. Meerdere successen volgden, tot een hoogtepunt in 1988, waarin hij in vijf films speelde, waaronder 'een Woody Allen' en Mississippi Burning van Alan Parker. Voor de laatste film kreeg hij opnieuw een Oscarnominatie.

Daarna wisselde hij hoofdrollen af met bijrollen, zoals in Unforgiven van Clint Eastwood. Voor deze film, waarin hij een corrupte en sadistische sheriff speelde, kreeg hij zijn tweede Oscar, ditmaal voor Beste Mannelijke Bijrol. Na deze rol volgden enkele moderne westerns.

In 1995 speelde hij in twee van de meest succesvolle films van dat jaar, Crimson Tide en Get Shorty. 1998 was eveneens een succesvol jaar, met bijrollen in de tekenfilm Antz en de thriller Enemy of the State. In 2001 speelde hij het hoofd van een disfunctioneel gezin in de komedie The Royal Tenenbaums van Wes Anderson. Voor deze rol won hij zijn derde Golden Globe.

Gene Hackman was dertig jaar getrouwd met zijn vrouw Faye Maltese, waarmee hij drie kinderen heeft. Ze scheidden in 1986. In 1991 trouwde Hackman opnieuw, met Betsy Arakawa.

Zijn laatste film, Welcome to Mooseport, kwam in 2004 uit. Sindsdien heeft hij in geen enkele film meer meegespeeld en is officieel met pensioen.



Herman Kortekaas
Herman Kortekaas (Amsterdam, 24 juli 1930) is een Nederlands acteur, die vooral bekendheid verwierf met zijn rol als Kokki in de televisiekinderserie Peppi en Kokki.

In 1946 begon Kortekaas zijn artiestencarrière als clown in circus Renz. Van 1949 tot 1956 vormde hij samen met Ab Smit het muzikaal/komische duo The Merry Singers. In 1956 ging Smit samenwerken met Piet Bambergen en vervolgde Kortekaas zijn circuscarrière als clown door samen met Gerard van Essen gestalte te geven aan het beroemde clownsduo De Kamées. Vanaf de jaren 70 vormde Kortekaas met Van Essen het bekende tv-duo Peppi en Kokki. Later speelde Kortekaas onder meer de rol van Jopie in Zeg 'ns Aaa en die van Lowietje in het tweede en derde seizoen Baantjer.

Tevens vormde hij later nog samen met de clown Ottello (Otto Feenstra) uit Heerenveen het clownsduo Koko en Otto.











John Leddy
Johannes Nicolaas (John) Leddy (Den Haag, 12 januari 1930) is een Nederlands acteur.

Leddy bracht zijn jeugd door in Den Haag. Na eerder werkzaam te zijn geweest als boekhouder en een studie telegrafie te hebben volbracht, studeerde John Leddy in 1956 af aan de Amsterdamse Toneelschool.

Leddy, wellicht het meest bekend om zijn rollen als Jan Engelmoer in De kleine waarheid (1970-1971) en Koos Dobbelsteen in Zeg 'ns Aaa (1981-1993), heeft een indrukwekkende staat van dienst. Hij was verbonden aan tal van theatergezelschappen, waaronder het Rotterdams Toneel, Toneelgroep Ensemble (1958-1968), de Haagse Comedie, Sater, het Publiekstheater en de Theaterunie. Sinds de jaren vijftig was hij ook in tal van televisiefilms en -series te zien (zie Filmografie). Bovendien was hij in 1963 presentator van het televisieprogramma TV Dansant voor de KRO. John Leddy was enige tijd verbonden aan het Koninklijk Conservatorium als docent spel.

John Leddy is sinds 1969 getrouwd met Jannig Greijdanus en was eerder gehuwd met actrice Heleen van Meurs. Hij heeft een zoon en twee dochters: Arne, Roos en Rixt. Zoon Arne werkt in de tv-wereld op de achtergrond als artdirector: hij ontwerpt onder meer de decors van series zoals Flikken Maastricht. Dochter Roos is beeldhouwster en haar zus Rixt is zoals haar vader actrice, van 2005 tot 2008 was ze de derde vertolkster van het personage Dian Alberts in Goede tijden, slechte tijden.

Leddy woont in de Brabantse vestingstad Heusden.



John Young
John Watts Young (San Francisco, 24 september 1930) is een Amerikaans voormalig ruimtevaarder (astronaut). Hij is de eerste mens die zes maal in de ruimte heeft gevlogen en is één van de twaalf ruimtevaarders die op de maan zijn geweest.

Young was aanvankelijk testpiloot bij de marine en vestigde in 1962 met een F-4A Phantom II twee klimsnelheidsrecords: op 21 februari naar een hoogte van 3000 m in 34,52 sec, en op 3 april naar 25.000 m in 3 min, 50,44 sec. Op 17 september van datzelfde jaar werd hij geselecteerd voor de astronautenopleiding.

Young werd op 23 maart 1965 voor zijn eerste ruimtevlucht gelanceerd als piloot aan boord van de Gemini 3. Zijn metgezel was Virgil Grissom, die al eerder gevlogen had aan boord van de Mercury MR-4. Gemini 3 was de eerste bemande vlucht in het kader van het Project Gemini, en de eerste Amerikaanse bemande ruimtevlucht met een bemanning van meer dan één persoon. Na drie omwentelingen rond de aarde landde de Gemini 3 in de Atlantische Oceaan.

Young werd op 18 juli 1966 voor zijn tweede ruimtevlucht gelanceerd aan boord van de Gemini 10. Hij vloog als gezagvoerder samen met piloot Michael Collins. Ze voerden rendezvous-manoeuvres uit, en Collins voerde een ruimtewandeling uit.

De derde ruimtevlucht van Young begon op 18 mei 1969 toen hij werd gelanceerd aan boord van de Apollo 10. Zijn functie was piloot van de Command Module. (Thomas Stafford was gezagvoerder en Eugene Cernan was piloot van de maanlander.) Apollo 10 was de laatste testvlucht voor de eerste landing op de maan door Apollo 11. Apollo 10 voerde de vlucht volledig uit zoals Apollo 11 die zou uitvoeren, met uitzondering van de maanlanding zelf. De maanlander voerde in een baan om de maan allerlei manoeuvres uit, inclusief ontkoppeling en koppeling met de Command Module, en daalde tot 10 kilometer boven het maanoppervlak.

Young werd voor de vierde keer gelanceerd op 16 april 1972 aan boord van de Apollo 16. Deze keer was hij gezagvoerder. Ken Mattingly was piloot van de Command Module en Charles Duke piloot van de maanlander. Duke en Young voerden drie maanwandelingen uit, die in totaal bijna 20½ uur duurden. Daarbij verzamelden ze bijna 95 kilogram aan maanmateriaal, en reden driemaal in de maanwagen waarmee ze in totaal bijna 26 kilometer aflegden.

In de periode tussen zijn Apollo- en Space Shuttle-vluchten was Young hoofd van het Astronaut Office van het Johnson Space Center in Houston, Texas.

De vijfde ruimtevlucht van Young was tevens de eerste vlucht van een Spaceshuttle, vlucht STS-1. Young werd als gezagvoerder gelanceerd aan boord van de Spaceshuttle Columbia op 12 april 1981 samen met piloot Robert Crippen. Tijdens deze vlucht van 54½ uur werden de systemen van de Space Shuttle uitgebreid getest. Het was voor het eerst dat een ruimtevaartuig met bemanning werd getest zonder dat er eerst onbemande testvluchten hadden plaatsgevonden.

Young werd voor de zesde en laatste keer gelanceerd op 28 november 1983, wederom aan boord van de Spaceshuttle Columbia. Deze vlucht, aangeduid als STS-9, had een aantal primeurs. Het was de eerste vlucht met het ruimtelaboratorium Spacelab, het was de eerste ruimtevlucht met een bemanning van zes personen en het was de eerste vlucht met een niet-Amerikaanse ruimtevaarder aan boord van een Amerikaans ruimtevaartuig (de Duitser Ulf Merbold).

Zijn zes ruimtevluchten duurden in totaal bijna 35 dagen. Sinds zijn toetreding tot de NASA heeft Young, met inbegrip van ruimtevaarder, diverse functies bekleed. Sinds 31 december 2004 is hij met pensioen. Young is getrouwd met Susy Feldman, heeft twee kinderen en twee kleinkinderen.




Kick Stokhuyzen

Willem Anton Frederik (Kick) Stokhuyzen (Soerabaja, 7 oktober 1930 – Voorburg, 12 januari 2009) was een Nederlands televisiepresentator en stemacteur.[1][2]

Stokhuyzen werd geboren en groeide op in Soerabaja. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat hij in een Jappenkamp. In 1945 kwam hij met zijn ouders naar Nederland waar hij in Den Haag tot 1949 aan het Nederlandsch Lyceum les kreeg. Daarna ging hij economie studeren aan de Universiteit van Amsterdam en de Rijksuniversiteit Groningen. Ook studeerde hij volkenrecht aan de universiteit van Genève.

Hij was werkzaam bij de NCRV en presenteerde daar in de jaren zeventig onder meer de populaire natuurquiz Ja, natuurlijk. Dit programma trok destijds gemiddeld 3.5 miljoen kijkers per aflevering.

Stokhuyzen presenteerde voor de NCRV behalve Ja, Natuurlijk ook programma's als Tweekamp, Herkent u deze melodie en Herkent u deze tijd. Het televisiewerk was altijd een bijbaan voor hem, Stokhuyzen was sinds 1966 werkzaam als econoom bij IBM. Toen hij in 1983 promotie kreeg naar de functie van manager Sales Promotion, verdween hij van de televisie.

Recent werkte Stokhuyzen voor omroep MAX. Ook sprak hij voor Nederlandstalige versies van tekenfilms de stem in van Winnie de Poeh. Hij was 'the approved character voice', wat inhield dat binnen het Nederlandse taalgebied hij de enige persoon was die deze stem mocht inspreken.

Hij was ook politiek actief. Namens de VVD zat hij tot 2002 in de gemeenteraad van Voorburg.

In 2008 sprak hij de herdenkingsrede uit bij de jaarlijkse Indië-herdenking.

Begin 2009 overleed Kick Stokhuyzen op 78-jarige leeftijd aan een hersenbloeding. Tot aan zijn dood had hij een relatie met de actrice Annet Nieuwenhuyzen, die hij tijdens zijn studententijd had leren kennen



Neil Armstrong

Neil Alden Armstrong (Wapakoneta (Ohio), 5 augustus 1930) is een voormalig Amerikaans testpiloot en astronaut. Hij zette op 21 juli 1969 om 02.56.20 u (UTC) als eerste mens voet op de maan, 15 minuten later gevolgd door Buzz Aldr

Armstrong heeft gediend in de Koreaanse Oorlog als gevechtspiloot voor de U.S. Navy (Marine). Hij studeerde aan de Purdue-universiteit en behaalde het diploma van luchtvaartkundig ingenieur in 1955. Later werd hij testpiloot voor de NASA en bestuurde zeven maal het X-15-vliegtuig, dat het snelheidsrecord in de lucht vestigde en tot 70 kilometer hoogte kwam. In 1962 werd hij door de NASA geselecteerd als astronaut.

Hij was de commandant van de Gemini 8-missie, die in 1966 als eerste een koppeling tussen twee ruimtevaartuigen bewerkstelligde. Hij was tevens de commandant van het vervangingsteam voor de Apollo 8-missie.

In 1969 was hij de commandant van de Apollo 11-missie die een voor het eerst een poging ondernam om op de maan te landen. Tijdens de eigenlijke missie nam hij twee minuten en 21 seconden voor de landing de besturing over van de maanlandingsmodule Eagle omdat de automatische landing dreigde plaats te vinden in een gebied met veel kleine kraters en "rotsblokken zo groot als Volkswagens", en zette hem neer in een vlak gebied, enkele honderden meters verder.[1] Enkele uren later stapte hij uit de maanlander.

Toen hij de eerste voet op de maanbodem zette, sprak hij de zin:
"That's one small step for man, one giant leap for mankind."

Deze zin werd daarmee één van de beroemdste versprekingen in de geschiedenis. Oorspronkelijk had Armstrong bedoeld te zeggen "That's one small step for a man, one giant leap for mankind". In de opwinding van het moment vergat hij echter het lidwoord 'a', zodat zijn beroemde uitspraak kwam te luiden: "That's one small step for man, one giant leap for mankind." Semantisch gezien is deze zin echter onzinnig, aangezien man dezelfde betekenis heeft als mankind (nl. de mensheid). Direct na zijn terugkeer op aarde heeft Armstrong openlijk toegegeven dat hij zich jammerlijk versproken had.

Nadien is overigens beweerd, dat Armstrong de 'a' in "for a man" wel degelijk zou hebben uitgesproken, maar bijzonder kort; en dat door de slechte kwaliteit van de geluidsverbinding de zin verstoord werd doorgegeven aan de aarde. Er bestaat een analyse met moderne computertechnieken van de betreffende geluidsopnamen, die deze versie lijkt te ondersteunen.[2] Aan de juistheid van deze analyse wordt echter algemeen getwijfeld. Bovendien strookt de uitkomst niet met de eigen opmerkingen van Armstrong over de gang van zaken.




Ray Charles
Ray Charles Robinson (Albany (Georgia), 23 september 1930 – Beverly Hills (Californië), 10 juni 2004) was een blinde Amerikaanse zanger en pianist, en een groot vertolker van de moderne blues en de rhythm-and-blues.

In de jaren 50 ontwikkelde hij deze muziek verder door de introductie van elementen uit de kerkelijke gospelmuziek, waar het vrouwenkoor een prominente rol speelt. Zo stond Ray Charles, meestal begeleid door een groep zangeressen (de Raelettes), aan de wieg van de soul met nummers als I got a woman, The night time is the right time en What'd I Say. Legendarisch is de uitvoering van laatstgenoemd nummer tijdens een openluchtconcert in Atlanta, Georgia in 1959. Dat optreden was een hoogtepunt in zijn loopbaan.

In 1960 volgde een radicale verandering van stijl: violen en popsongs deden hun intrede. De blues en rhythm-and-blues hadden afgedaan. Ray Charles scoorde enkele megahits met Hit the road Jack en I can't stop loving you, en zijn vertolking van Georgia on my mind maakte die song tot een evergreen. Notoir is zijn nummer Busted dat hij schreef nadat hij een jaar in de gevangenis gezeten had voor het bezit van heroïne.

Ray Charles stierf op 10 juni 2004 op 73-jarige leeftijd, ten gevolge van leverkanker, in zijn huis te Beverly Hills, Californië, in bijzijn van familie en vrienden.

Over het leven van Charles is een film gemaakt met in de hoofdrol Jamie Foxx: Ray (2004).



Steve McQueen
Terence Steve McQueen (Beech Grove (Indiana), 24 maart 1930 – Ciudad Juárez (Mexico), 7 november 1980) was een Amerikaans filmacteur.

McQueen werd geboren in een voorstad van Indianapolis. Zijn kinderjaren bracht hij door op de boerderij van zijn oom in Missouri, daar zijn vader het huis verliet toen hij slechts zes maanden oud was. Zijn moeder volgde diens voorbeeld korte tijd later. Als tiener vertrok hij naar Los Angeles, waar hij zich aansloot bij een bende. Toen hij opgepakt werd na een poging tot diefstal belandde hij in een verbeteringsgesticht, de Chino Reform School. Hij zat er anderhalf jaar en werd er weer op het rechte pad gebracht. Later stichtte hij een fonds voor die school en liet haar zelfs 200.000 dollar na. In 1947 ging hij bij de marine, wat hem meermaals in conflict bracht met zijn superieuren. Toch kreeg hij drie jaar later eervol ontslag wegens heldhaftig gedrag. Dan volgde er een reeks van 12 ambachten en 13 ongelukken: bouwwerven, olievelden, houthakker in Canada en zelfs koerier in New York.
 
 Steve McQueen in The Great St. Louis Bank Robbery

McQueen schreef zich in bij een paar bekende acteursscholen en zijn gedrevenheid leverde hem een beurs op van de beroemde Actors Studio. Gevolgd door een hoofdrol op Broadway en ook in een televisiereeks. Al met al was zijn filmcarrière vrij kort; 27 films en zijn laatste waren alle flops. In de jaren '60 was hij de best betaalde acteur van zijn generatie, met een gemiddelde gage van 5 miljoen dollar.

Op persoonlijk vlak was Steve McQueen zoals hij meestal op het witte doek was: viriel, nukkig, licht paranoïde, getormenteerd. Hij was bezeten door snelheid en wist dan ook regelmatig zeer goede prestaties neer te zetten in nationale en internationale autoraces. Hij was ook een goed schutter en een liefhebber van oosterse vechtsporten. Hij had een zwarte band 9e dan in Tae Kwan Do. Met Chuck Norris was hij één van de dragers van de lijkkist van Bruce Lee. Maar Steve McQueen was ook verslaafd aan LSD en cocaïne.

In december 1979 werd bij hem longkanker vastgesteld, veroorzaakt door asbest. Maar hij hield dit geheim tot een maand voor zijn dood. In januari 1980 kreeg hij een hartaanval, kort na zijn huwelijk met zijn derde echtgenote. Eind 1980 overleed hij op 50-jarige leeftijd in Mexico aan een hartaanval, minder dan een dag na een succesvolle operatie waarbij tumoren zijn verwijderd uit zijn rechterlong.

Hij was getrouwd met Neile Adams van 2 november 1956 tot 26 april 1972, met wie hij twee kinderen kreeg. Zijn tweede vrouw was Ali MacGraw van 1973 tot 1978 en zijn laatste vrouw was Barbara Minty van 16 januari 1980 tot zijn dood (7 november van dat jaar).




Film


All Quiet on the Western Front

All Quiet on the Western Front is een Amerikaanse film uit 1930 geregisseerd door Lewis Milestone. De film is gebaseerd op het boek Van het westelijk front geen nieuws van Erich Maria Remarque. De film was een grote filmhit en won de Oscars voor beste film en regie. Er werd in 1937 een vervolgfilm van gemaakt genaamd The Road Back en in 1979 maakte Delbert Mann een remake van de film.

Aan het begin van de Eerste Wereldoorlog, wordt een groepje Duitse scholieren waaronder Paul Baumer, omgepraat door hun leraar om het vaderland te dienen. Eerst denken ze dat het een spannend avontuur zal worden, maar al gauw verandert dat. Ze zien de gruwelijke werkelijkheid van het oorlogvoeren, en het beeld van 'de vijand' en 'goed en kwaad' vervaagt. Paul ziet zijn klasgenoten een voor een sterven.












Der blaue Engel

Der blaue Engel is een Duitse zwart-wit speelfilm uit 1930, geregisseerd door Josef von Sternberg.

Het scenario is gebaseerd op de roman Professor Unrat oder Das Ende eines Tyrannen (1905) van Heinrich Mann. Hoofdrolspeelster Marlene Dietrich zingt in deze film haar bekendste lied: Ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt, und sonst... gar nichts.
 De Nederlandse acteur Roland Varno heeft een bijrol als de student Lohmann.

Een leraar Engels komt door toedoen van een leerling in de verderfelijke nachtclub Der Blaue Engel. Zijn scholieren worden verleid door de mooie Lola-Lola en hij wil dat er een eind aan komt, maar zelf blijft hij ook niet geheel ongecompromitteerd.












Our Blushing Brides
Our Blushing Brides, in Nederland uitgebracht onder de titel Moderne bruidjes[3], is een film uit 1930 onder regie van Harry Beaumont. De film herenigde actrice Joan Crawford met Anita Page en Dorothy Sebastian.

De film werd bij de filmkeuring op 17 november 1931 niet toegelaten omdat de film lichtzinnig, dubbelzinnig en prikkelend zou zijn en "vrouwenjagers en ontkleeding" bevat. Bij de twee keuring op 12 januari 1932 werd de film wel toegelaten met een oordeel van "18 jaar en ouder". De toelichting hierbij was: "meisjes jagen op mannen en zijn op weelde belust"

Gerry, Connie en Franky zijn drie meisjes die in een winkel werken en bij elkaar in huis wonen in New York. Ze beleven alle drie zo hun romantische affaires met de nodige hoogte en dieptepunten. Gerry is de verstandige van hen, terwijl de andere twee trachten rijke mannen aan de haak te slaan, in het bijzonder de zonen van de eigenaar van de winkel waar ze werken.











Westfront 1918
Westfront 1918 is een Duitse oorlogsfilm uit 1930 onder regie van Georg Wilhelm Pabst.

Een groep Duitse soldaten krijgt tijdens WOI verlof. Ze proberen hun ellende te vergeten door uit te gaan in een klein Frans dorp vlakbij het front. Helaas wordt ook hun verlof overschaduwd door oorlogsperikelen.





















Muziek




















Magazines



                               





                              






                              








Reclame



           

 

                                             



                                            




                                       




                                            




                                                   




                                           




                                    




                                     



                                      




                                   




                                          




                                      




                                                





Comments