POEMAS de Chus Pato



La obra de Chus Pato (Galicia, 1955) se caracteriza por su radicalidad, el ejercicio de una experimentación demoledora de los discursos y lugares comunes heredados. Construye una escritura desbordante basada en la superación del concepto tradicional de poesía, acoge no solo diferentes tipos textuales, desde lo biográfico hasta el ensayismo filosófico, si no una polifonía de voces que van desde la de la propia poeta, a una pléyade de personajes imaginarios y reales que se manifiestan en múltiples subgéneros: fragmentos teatrales, entrevistas, programas radiofónicos, etcétera.


En su práctica literaria no están ausentes los contenidos genéricos y relativos al proceso de emancipación de Galicia. Sus poemas nacen de una no neutralidad, de una no naturalidad ante el lenguaje.

POEMAS INEDITOS QUE CHUS PATO PUXO NAS nosas MANS E QUE NÓS AGRADECEMOS INFINITAMENTE. SON UNS POEMAS DO LIBRO NO QUE TRABALLA, CARNE DE LEVIATÁN.



Un paxaro, unha dama, un león, unha aguia, un anxo, un corazón, un
horizonte

O paxaro baila todos os días a rompente
é un paxaro pero nada nel é diferente da escuma

algún día un corazón deixará de ser escuma

un corazón
cre que é verao
e é certo
todos os días son verao
todos os días pode mergullarse no mar Negro

a liña que debuxa
o paxaro
afástase e regresa
é un ritmo
(por iso dicimos que a casa do paxaro é un ritmo)
constrúe dous hemisferios simétricos
o ecuador é a rompente
e expándese en sentido horizontal
é un deseño lanceolado

este cerebro é a casa do corazón

é a folla dunha árbore
dun álamo
pero a folla levita sobre a galla

ninguén pedirá o bautismo
ninguén lembrará ao mesías

a casa do paxaro son o álamos



Eleusis


Isto
eu
aquí
agora
ti
hoxe
mañá
entón
o mesmo día
sempre

nada hai na voz nada

unha lingua de fogo que a todos e a cada unha pertence

pero quen di o idioma é a voz
non está
e volve


Claridade de xuízo


Entendo que a vida é o que vivimos: esta a túa a miña a nosa vida
entendo que un poema é pobreza si se mide coa vida
entendo que é pausa
que por un instante separa a vida de si
que pesa e fai balance
esguiza os sentidos
impropio
un vértice corpóreo
Entendo que é aceso ao intelecto
Así o entendo
que o poema indica a desconexión entre melodía e sentido
Entendo que un poema só se escribe con versos finais
Desfonda o idioma
desfonda a vida



Corazón


É tan lixeiro o espello que a súa decisión é voar
quere pensar un ceo:
alto altísimo celeste grande grandísimo
en contacto
unha grandeza
(é agora cando se nos revela un ínfimo cristal)
Nada disto pode escribirse:
o xesto que traza a liberdade e a liberdade dos límites
O espello bate
prega sobre si a musculatura
torce en hélice e finalmente volvese encartar
A grandeza
que non garda relación coa medida
pensase no corazón
“tes que termar das augas
a súa decisión é voar”
Nada se semella ao mundo
que é separado e desigual e outro
mundo único que é
Nunca remata nunca o inferno
e nunca é verdade
Como a sombra do ceo nas augas
e do bosque no ceo das augas
rítmico
como un día de néboa
É enxoito permanecer aquí
(un deserto abrasa calquera crenza e tamén a fortaleza abrasa )
é ceibe agudo estreito



de A PONTE DAS POLDRAS (ÉREBO)

Asistíanme as rimas dun principe encantado

a respiración dos seus versos

levar o corazon  a punto extenuado, case morto

e bailerar os pulmóns

na explosión do verso

única definicion que eu podo aceptar como  metáfora

o sentido abandonado

apatriado

-quero ser xinete

a queixa da súa boca

Pedinlle que me pintase unha tempestade

un trebón no velador

o bosque

as árbores

espidas

a luz

a luz da tormenta

na casula da landra

e os paxaros do inverno.

 

 

E o rio

impetuoso

e a voz

--estas son augas de esposas maldecidas

 

as electas de Barbazul

a corda de rubís

e os paxaros aniñados nos seus cabelos

 

un bafo nocivo a morte

e unha como manchas negras

 

o terror

a Sombra

 

érase unha vez a destrución

ata ser todos os espectros do terror

 

multiplicada pola luz

pálida

 

en negro

 

aparecida.

 

 

ALGUHA DAMA DE FORTUNA

 

---isto é un libro de aventuras

así é como eu lle chamaria, vállame Deus!, un libro de aventuras

Acabo de meter a Nación nun cofre de piratas

o plano no corazón

Podo xurar que malia ao inverno escoitei cantar a Primavera

a fotografia da nenez no labirinto de buxo

e os espellos de rocalla

a non ser que sexan revólveres o que oculta a súa voz

Diriase que non teño outra identidade que a dor que padecia

                         pola súa perda

e ningún outro Paradís.

 

 

NA CERNA

ara do sol

cátalogo das naos

nas cortes

nos cortellos

 

 

baleiro

claustra de todos os camiños

alén da orixe, alén de calquera romance de familia

vincúlasme

pois souben tecer túnicas que abrasaron os incendios

e carrozas de Dragón

 

 

contigo

nación

 

non-nación, no teu abismo

anónima

 

 

CÁVAME

recólleme nos sucos

trasplántame na Pedra

 

 

seis lirios, corazón e trevo, de camiño, no guéiser da

                  palabra

 

 

árbore

como pomba

na pa da escavadora

ascendido, nos seus fulgores

replantado

lonxe

 

 

ESTE É O RETRATO DUNHA MULLER, morta, pintado

        polo seu fillo que seguramente a amaba

e esta, na que agora entras, a casa na que esta muller

        viviu.

Unha actriz, coa a voz de todos os escenarios do planeta

recita, para nós, fragmentos en prosa desta muller

que posibelmente habitou estes lugares

e a Rosa

a Rosa que depositaron encol do seu ataúde

a Rosa que despois  desenterraron

 

a Rosa pode ter dous ou tres mil anos

chegar a medir 150 metros de altura e trinta de diámetro.

 

Ela, a muller que habitou nesta casa, amaba este xardín

a árbore do amor, a sequoia vermella

e aquí, e desde aquí, noméanos, pronuncia o noso nome

a Rosa

vermella

incólume

inmortal

intacta.

 

 

 

AUGA-PLANETA-MUNDO: soídade viva e as quebras.

Cando homes do norte cos seus cascos de corza boreal

Barca

Barca de Pedra

Barca-Pedra-Corazón, azul, gris, profunda

cara a nomes que non coñeces

levados

traídos, na forza do idioma.

 

 

Corazón

no éter.

 

 

E O PARAÍSO

igual que a avoa, que a cabra, a capela, o herbal

ascende

e as poldras, xa eguas de resplandor de luz, brancas

acóllense

acóllense nas augas

e beben estas augas

as mismas que ti pronuncias

e embriáganse coas as augas que hai, que non hai

no beón

 

 

que trenzas

que vén

ai, vén, ai o vén

o maio

a grande rima interna

de flores cuberta

 

que destrenzas

 

cara o máis dificil, que te sostén, que incubas, que

non

a ledicia

 

no beón

salvaxe.

 

 

         de HORDAS DE ESCRITURA

(TERMIDOR-episodio primeiro)

 

(“)

 

As lousas de mármore laranxa do campo de aviación no país en que apenas chove

 

(“)

 

Para alguén tan dificilmente suxeitábel, a ilusión da pertenza corporal, aínda por breves instantes, resultaba gratiifcante.

 

teríalle gustado dedicar gran parte da vida ao cultivo do pracer, de aí a idea de fundar, seguindo  o modelo dos monxes de Ménilmontant, dos falansterios fourieristas ou da cidade Nova Harmonia, bordeis ou haréns utópico-revolucionarios onde uha comunidade de mulleres e homes alcanzasen por vontade propia o ideal dunha fratría dos corpos

 

en xeral as escenas eroticas que imaxinaba tiñan matriz nestas Weltanschauung, así os amoríos cun aristocrata inglés, (era presentado nunha gaiola circense e dourada con lazo de agasallo)

ou cun cabaleiro do XV no Bravante (ergástulo, esplendor fisiolóxico, roupa esgazada, tebra)

 

atopaba banais e superfluos os xuizos dalgunha xente sobre Sade; na súa opinión a obra literaria do marqués (un dos seus autores de cabeceira) só podia ser comprendida como un inventario máis e como o intento por parte do escritor de facer soportábel a escura noite do mundo

 

a súa era unha intelixencia feroz, de acumuilación lenta (por distracción, falta de atención e preguiza) e ávida ante a linguaxe. Era quen de anticipar o combate amoroso pola resposta ante un texto, detectaba a perfección con que autor/a seria posibel e de ser así a quen lle gañaria, por quen sería vencida e ante quen se rendería. Diante dun corpo ou diante dunha escritura ficcional a súa reacción era idéntica, de tal maneira que poderia dicirse que dicirse que non distinguía entre o corpo e a escritura

 

Cecilia, voz: cúpula-Imperio

 

(toda unha vida nas barricadas)

------------------------------------------------------------------------------------------------

 

                     (Tebas)

Os soños de Mariana (Hrg) son curtos, pouco reparadores e de superficie. Unha voz elocuente trata de interesala no que acontece: fala cunha defunta, cunha pedra

 

Jekyll forma parte dea comision dun concurso poético; cando recibe os orixinais decátase de que un dos libros é da súa autoría; ao comezar a lectura ve que esa non é sua letra e que ningún dos textos foi escrito por el (1)

---------------------------------------------

(1) non é así, Jekyll descende as escaleiras (vive nun cuarto andar do nº 48 da rua da Habana) e efectivamente inicia o seu cotián paseo: colle por Cardeal Quevedo, enfía Santo Domingo, chega ä Praza do Ferro, onde se detén fronte á fonte barroca desprazada do mosteiro de Oseira (detense para se espir do gabán azul, herdado dun seu pai defunto) e continúa pola rúa da Paz, cruza pola Praza Maior ou ben pola da Magdalena e emboca o xardin do Posío; é dicir, repite unha e outra vez o mesmo percorrido que cando neno co seu proxenitor para visitar os paxaros, glicinias e tileiros e palmeiras do arrablade da sús cidade natal, experiencia que culmina ante o pasmo absoluto da cauda aberta en abano dos dous exemplares machos de pavo real que estáticos se ofrecen á súa vista no xardin.

 

(achegas do comisario)(2)

----------------------------------------------------

(2) o día preséntase moi aneboado, con refachos fortes do sur, case temporal. Con todo, baixo ata o peirao dos cataláns e demórome nas ruínas do muiño de mareas e na contemplacion da ria, cruzo a ponte e completo o itinerario polo lugar de Serres; apenas podo admirar a floración

de couselos nos valos de cachotería, nin os restos das barcas que podrecen nas augas. Regreso pola marmorería e a  cooperativa textil, non sen antes observar a tristisima estampa dos prisioneiros de guerra intolerablemente amoreados no edificio, hoxe insevibel, da factoria salgazoeira, habilitada como campo de condentración ou exterminio.

 

(jekyll, anotacións no seu diario)

 

 

Mariana, aterrorizada, le as noticias do xornal, vai en busca de diarios e axendas, comproba que o 3 de novembro se atopaba nas Antillas e que non puido presidir a comisión da sociedade “Amigos do país” que rexeitou a entrega dun zócolo ou altorrelevo aos exércitos vitoriosos como trofeo ou botín. Así a todo, alguén que se lle parece ata o punto de poder facerse pasar por ela preside o xurado.

 

…...................

….....................

O gabinete de Jekill é “unha lección de anatomia”, así a estancia máis recóndita do corpo materno esta abarrotada de señores sentados en bancadas, un forense e un cadáver

 

Nos ergástulos, encadeadas e practicamente sen movemento, as escravas do amor, réplicas de Mariana ata o infinito,

agardan ser chamadas para compracer con arte aos seus solícitos amantes; hoxe nun descoido sóltanse, rebentando as galerias subterraneas ou sumidoiros e tal leoas en celo, ou mellor, rizomas de armiño femias, precipítanse na superficie

 

Mariana nun paraño sénteas vir e perde o sentido, non sen antes lembrar o bautismo por aspersion en sangue de touro das fratrías adeptas a Mitra

 

ao borde da alucinacion catastrófica.

 

 

                  (os paxaros queriamolos ser e non nos gustan os prismaticos)

Lalín, 8 – 11

 

 Leva tres meses escribindo a súa morte, e non, non se podería dicir “a morte foille implantada no embrión”, máis ben “medraron xuntas / nun ventre”

 

 a miña pel, os meus ollos, a miña intelixencia

 

 é de supoñer que asistiron a aulas distintas, Ela non a sentiu, ou non soubo darlle nome ao que sentía... iría a un lugar onde lle aprenderían como xestionar unha factoría (tesoiras e fíos) tesoiras e alentos

 

 nun comezo pensou “un niño de vexetación escura onde poida durmir un soño (eterno-case) o máis afastada do logos”

 

 notouna

 

 a túa pel, os meus ollos, a túa intelixencia

 

 o día de defuntos rexistrou un alivio ao ver reflectida nun dos vidros da galería a cabaciña do pequeno do segundo e lembrouse na escuridade protectora, portando en brazos a meniña Atrópos, coma nunha pintura de La Tour

 

 as nubes insisten, pero Ela só sabe que as nubes se compoñen de auga e que cando as pingas pesan, precipítanse, e aínda isto poderá comprendelo despois, de momento non sabe por que o aire cálido contén máis humidade que o aire polar

 

 o medo é un dedo acusador, unha culpa, un xuízo

 

 Elizabete, con voz moi calma, explícalle que todas as casas da súa vida están en paz

 

 chegaría con abismar a vista nas páxinas do ceo, nas negras e fulxentes

 

 aceptar esta combustión íntima

 

 Responder é hospedar palabras

 

Recuérdame aquellos cielos,                     Vexo contigo estes ceos,

y aquellas dulces auroras,                    vexo estas brancas auroras,

y aquellas verdes campiñas,                     vexo estes campos froridos

y el arrullo de sus tórtolas                     onde se arrullan as pombas

 

 Janiwa. Janiw awitul quqanakäkiti, janiw janq’u pilpintunakäkisa, janirakiw ch’akhäkisa. ¡Janiw ukamäkiti! (Uñjasaw uñjtw sañaxa, jan uñjasax janiw uñjtw sañäkiti). Ukaw thakhixa, juyphins qaqawarans wara waranakan thakhipax uksar aksar pallq pallqawa, ¡ukhamaw thakhixa!

 

  ¡Sí que no! Ni abedules ni blancas mariposas ni huesos (viendo podemos decir que hemos visto, no viendo, no) — son caminos, son encrucijadas de estrellas, en la escarcha.

 

 corresponder é establecer un abrigo, se un niño, seriamos aves

  non sei que paxaro da grande cordilleira ou do Pacífico quererías ser, un choroy, unha aguia noviña?

 eu pediría ser Morgana

un corvo.

 

 

   A miña lingua nativa é o fascismo

a imposibilidade do fascismo para dicir os nomes do real,

 

Perturbación

 

Orixe.                                                              CHUS PATO (De ‘Fascínio’

 

 

i

En la otra orilla, donde se está a solas con el tiempo y el yo es un innumerable que multiplica y se descentra

 

ya que esta narradora (la de Termidor) —que ni siquiera tiene nombre y a quien la autora no ha renovado el contrato por inadecuada e inconsistente— no puede permitirse el lujo de no ser osmótica aunque sí usa gabardina.

 

El relato es autobiográfico en la medida en que las palabras que lo componen son biografía

 

la ferocidad escribe poéticas naturalizantes;  su ralentí opiáceo, geométricas.

ii

La tensión emocional es considerable. Pide un trago de J.B. Se volatiliza (la localizamos por el destello de las botas, pero el rastro se hace impreciso). Ni la más ínfima parte de la más pequeña medida de distancia entre ella misma y el entorno: veladores de ambigú, charlas y sobre todo la fusión con el receptáculo negro que es propiamente un teatro. Las palabras, los trechos sintácticos, le reverberan en los tímpanos, le colman el vientre. Si esto —cinematográfico— que ahora mismo ve es prótesis del sueño,  ¿qué suerte de tecnología es el poema?.

iii

Por él, por Edipo, por su cutis de alabastro, por sus ojos verdes como un Nilo, por su cuerpo apoyado en las amuras, por los sones de su armónica olvidó la fe jurada ante la razón, la confianza en el progreso. No fue entonces cuando aprendió las virtudes del dildo y la equivalencia de los cuerpos.

iv

Y tú, que no harás nunca coincidir los nombres y los objetos.

 

v

Porque no recuerda, anota. Glosa coágulos (en la piel).

 

Altai, Iablonovi, Stanovoi (montañas)

Dafur, Kimberley (mesetas)

Orinoco, Mekong (deltas)

Challeger (fosa)

Obi, Yeniséi, Amur, Huang-Ho

(ríos)

 

vi

Y el delta, esa lengua de tierra, plena de luz, que avanza

 

 

— * —

 

La voz era pánico

y deseaba, insistía, tener hábito(s) en el poema

………………

 

pero no todo puede ser transportado (no la voz, desde luego)

 

el espíritu que invade al bardo, entre los brezos yertos

 

y porque llueve, los habitantes del poema han de abrir sus paraguas // sacan lo que llevan dentro y le buscan acomodo afuera

 

[sólo porque tú depositas la mirada sobre el texto, puedo empezar con las soluciones]

 

esto es lo que consigue Caballero Amable, hacer que seres alienados se presenten ante el mundo, y muy a su pesar, como personas libres

 

pero sólo la voz empasta las tres historias

la voz que la escritura no cobija

 

así pues, un poeta es un ser anciano.

 

Más que entrar el mundo dentro del poema

verter la escritura. Como una lava leve y transparente, muselina

 

tanto cielo

tanta primavera

 

ya ves, esto es un acto político: torcer la voluntad a quienes obedecen

 

pero falta el contexto.

 

¡Y qué decir de los soportes!, cuando ya el papel no aguanta y sólo se concibe una pared y la proyección de letras digitales (seguramente en un museo o en los paneles de la autopista) o esas mismas frases que envuelven como cintas luminosas los cuerpos de los viandantes que dialogan sobre el vuelo de las aves o los bucles de milanos que se mimetizan con los árboles cuando extienden sus alas como un nido

 

la teoría es esa violencia ética de lo intangible

 

y está el problema del yo, ¿cuántos?, y de las situaciones

 

prefiero mi pánico a entrar en librerías, excluyéndote a ti, que me abandonas en cualquier lugar, sin dinero, o dentro del coche sin freno de mano. Visitamos una ciudad para recordar los edificios de las ciudades

 

los sueños no son teoría, y ahora tenemos que quedarnos aquí porque tú no quieres despertar, en este palacete de urbanización privada, con muchos otros y otras de nuestra condición; esta noche nuestros asesinos están borrachos o encerrados en el váter

 

de una vez por todas nada hermético, ni críptico (que nosotros nunca escribimos) y ponlo ya en órbita, con todos nuestros espléndidos matorrales y carquesias

Y fíjate como se torna dulce la verdad, cuando descalza te mantienes ¿ingrávida? en la placenta de los alisos

 

**

 

las sinopsis vuelven, la inquietante floración de abril.

 

                                                                    — * —

 

Lo que importa no es lo que pude sentir sino la existencia real de la casa y que en ella habitan los sueños; la mayoría son capítulos, tramos de novelas: algún asesinato de resolución difícil, los disparos del vicecónsul en Lahore, los volcanes de Lowry… se desarrollan como fenómenos atmosféricos, envolventes, y pese a su pertenencia a la literatura no emiten sonidos, más bien epifanías lumínicas de pigmentación pura como las instalaciones de Anis Kapur

 

cuando llegué esperaba encontrar a mis hermanas y hermanos de salud. No, la casa no está deshabitada, entre nosotros todo fue un vendaval de sangre y tótem

 

hay otras perspectivas, desde luego

 

*

Si en el edificio no voy a encontrar nunca a los hermanos y hermanas de influencia, si puedo entrar y salir, vivir su desolación antártica, si conozco sus sueños, ¿qué paso es el siguiente?

 

si tengo acceso a lo generado cuando la construcción cierra sus párpados, ¿soy yo esta casa?

 

pero cuando yo reconocía los sueños estaba en las inmediaciones, en los arrabales

 

indago y expongo la dirección clandestina del mapa

 

de jovencita acompañé repetidamente a un hombre a las películas de Sam Pekinpah. Yo detestaba esas películas

 

la dirección clandestina viene a ser el gozo de los verdugos

 

de la unión conyugal por ejemplo

 

claro que el poema no va a manifestar la actividad oculta de sus células

 

que estallan en los cielos como una aurora boreal

 

o la fisión de un átomo

 

**

 

Pese a lo dicho, el cielo nocturno continúa inquietándome

 

si substituyo las figuras astrales que mediante líneas imaginarias trazo para orientarme por las pinturas de las cavernas, y los animales de las cavernas por el presente / proyecto en incesante transformación la cópula de los antepasad*s, de tal manera que los sueños serían el Hades y toda iniciación nocturna un viaje chamánico

 

lo que estalla es el animal, su pérdida es el lenguaje

rompe en lo celeste y en la nada, en los ojos, cuando los ojos ven dentro de los ojos

estalla en el verdor

 

de la caverna al cielo, del cielo a la caverna, de la caverna al vientre

 

le llamamos primavera

 

***

 

quien duerme torna al edén y a la sombra, contempla su desmembración, el excremento que unge a la palabra. (astro)

 

lo mismo que la madre, presuponiéndole a la bebé comprensión, le habla, así se nos dirige el poema

 

de vientre en vientre, en todos y cada uno de las antepasadas, cuando sólo conocía el ritmo del corazón y el pulmón no había sido desgarrado por el aire

 

mucho antes de que nacieses, es  tu cielo de diamantes

 

escribo

 

****

cuando soñamos, los parajes en trepidante y súbita transformación son siempre primavera e invierno. Perséfone secciona el Hades

 

evocar el jardín, la luminosidad en la plenitud del invierno/ no sólo Eurídice, sino los genitales que se ajustan, la pareja cercada por la especie, brutalmente ajena al logos

 

todas las noches, cuando el lenguaje cierra los ojos, desciende a los ínferos. Allí, junto a un río de corriente mansa, en un bosque, el cuerpo de Orfeo es desmembrado por el éxtasis

 

la pantalla sobre la que nos proyectamos es inconclusa como las aguas; dentro del tambor viven los animales, los antepasados que se aparean y sueñan en la primavera y todas las noches la voz que fascinados aprendemos de la madre es desmenuzada por la embriaguez de la cópula

 

soy Eurídice y Orfeo que señalan el norte, la polarización, los astros. Ellos disgregan lo social, la lengua materna, juegan en un jardín, copulan

 

*

ayer, un alga verde y densa en la corriente era cobra, drákar, un rizo de animalidad, Medusa, Orfeo, Eurídice

 

— * —

 

Este recorrido comienza con una carta que nunca llegué a escribir. Mi sombra aguardaba que desde la piedra algún faraón se encarnase y confiaba encontrar entendimiento para un diálogo contigo. Con todo, ninguna directriz de la Historia podría llegar hasta mí, estaría ya al otro lado del abismo, como abstracción y diferencia

 

y volvía una y otra vez sobre la figura del musulmán en los campos

 

sobre esa exclusión doble, la del animal y la exclusión del logos

 

es una mirada sin márgenes

 

aunque el cuerpo cede ante la muerte, resiste cuando la razón se agota

 

significa que el corazón debe ser equivalente en peso —o más ligero— a la pluma de Osiris

 

*

de noche, a causa de su blancura y relieve, la flor del trifolium repens el trébol común hace visibles los campos, es trépano para los campos.

 

Te contaré esta escena

en el recibidor, amplio y brillante tras las reformas, le presenté a María, Ana, Marta e Iria a Paco. Ellas avanzaban hacia nosotros desde el servicio. Por un instante fueron como la fotografía en el año 52 de mi madre y sus amigas: eran la inteligencia, la belleza y la posibilidad o imposibilidad de reproducción en la especie. Las vi, huyendo en su repetición, eternas.

 

— * —

 

el delirio es público y son tres: un fotógrafo, un pintor y un escritor mayor. descalza y con sueño pregunto que hacen allí los tres; el pintor me pasa una manta por los hombros, yo le enlazo los brazos al cuello en un gesto de sumisión infantil y me lleva de vuelta al lecho. Hacia las tres comemos; en ese intervalo el fotógrafo ha tenido tiempo de explicarle al escritor que la relación del pintor conmigo es fruto de una pasión violenta e inadmisible que tuvo como episodio cimero un intento de asesinato, con todo persistíamos en vernos, especialmente en estado de agotamiento y extenuación, amparado en una especie de demencia o retiro de la razón.

 

la abstracción, como usted sabe -prosiguió el fotógrafo- no admite ser representada; esto es lo que ella implica para él, un estado da inteligencia inconcebible, un estado actual del signo.

 

— * —

 

(de  NÍNIVE)

A CASA ILUMINADA

 

COMO SE AÍ
nesa nau
estiveran escritas as palabras
as que ocultan o significado
as que pronuncio
Estou aí
na infinita engranaxe de perpiaño
no telon que oculta os ceos
na ondaxe
As palabras están nos ollos de Adosinda
no interior dos seus ollos
de Adosinda

fóra
hortas
unha árbore de froita
espida
amnésica

terdarei moito rempo en comprender que o meu matrimonio se derruba

Adosinda escribirá sobre os carburos

sobre a silicose
sobre os carburos

Perpetua dalará dos Doors
dos suicidas

pronto non serei senón sombra da cidade
da Alameda a Belvís

de Belvís a Arzúa
os meus pasos
desaforados


Adosinda loe o poema de Gilgamesh
descoñece a obra das poetisas sumerias
a obra de Enkeheduanna
de Nin-Shatapab
de Shibtu
de Kirum
escribe:
"a morte é o graal que da miña espiña pende"
os versos para Georg Trakl
"sorrin as biudeiras
negro é a suor que mece os insomnios da mapoula"

nese tempo longuísimo que é o imposíbel retorno con David
esa imposibilidade que dura xusto o tempo que Adosinda inviste nunha pasaxe
cara ao inferno

Venecia formara parte dese horror

así me recorda Inés
no absoluto  terror das miñas lágrimas

Adosinda escribe sobre a inexistencia de Odiseo
escoito a Monteverdi
o labirinto son as relacións patriarcais
as relacións ue fan posíbel a Antigona
que fan inaudíbeis as profecias de Casandra

toda a traxedia ática non é senón un remorso

entón Gúdula e`plicarame polo miúdo como seducir a David

os ollos de Carlota mirándome
esixíndome que remate dunha vez
que me divorcie

naquel verso no que despedimos a Perpetua

nun ferry
da Transmediterránea
os zapatos brancos de Perpetua
a nosa firma
a túa

o invento foi desesperado

comenzou entón a miña obsesión por Oriente Medio
pola estirpe dos Lusignac
polos reis de Xerusalen
por Pafos
por Antioquía

anos máis tarde cando Adosinda escriba a paixón de Heloísa por Abelardo
e cando Celina
a fotógrafa
filme esa paixón por Abelardo
lerei para David as primeiras páxinas dun libro
o enterro do Mariscal
o mellor gerreiro de Inglaterra

así é que novamente quedei embarazada

nacín con Saínza ás dez e media da noite
do catorce de outubro

Saínza é a verdera autora dos versos de Adosinda Eriz

Saínza é a miña ósmose
o lugar onde recoñocerme
o Paradiso
que era difícil
realmente difícil pasar alí o Nadal
entón aconteceu aquilo entorno ao teléfono
unha chamada telefónica

e pensei que todos nós
todos os que presenciaramos aquela intensa traxedia
a traxedia de Gúdula e David levabamos esa marca
a marca desa aniquilación
dese tempo ardido
e pensei que eses cinco anos
anos pasados no seo desa familia
forón os únicos felices
e esa felicidade, a culpa pola súa perda era o que desolaba a miña vida
como unha enfernidade que todos nós padeciamos
soños de abandono
soños nos que todo, sen que se puidese saber porque se bifurcaba

pensei logo nunha chama reflectida no espello
nunha chama que ela mesma era o espello
e que as miñas maos podían atravesala
porque todo en nós fora consumido polas vicisitudes que tiveramos que vivir
e que eran o eco daquela situación feliz
que nos foramos así devorados
reducidos a brasa
a cinza
emerxía aquela ferida e tornábase irrealidade a vida
soño e confusión o estar desperta
e realidade aquela outra vida abandonada
os cinco anos do meu matrimonio con David
a vida transcorrida naqueles  cinco anos
na casa de Gúdula e David
O que me atormentaba non era en si a dor nin o seu agromar
sinón a inversión entre os soños e o diurno
que os soños ocupasen a miña conciencia do real
e o real o lugar dos soños
Como se aquel amor fose eterno
se confundira coa eternidade
coa eternidade do sufrimento

como nun bosque a eternidade
e ese era o país das lágrimas
da serenidade
o camiño da morte
da razón
do suicidio

a casa iluminada
a casa onde se celebran festas
a casa de Gúdula e David

-a penas si sei se esta desgracia é miña ou tamén o teu destino

Adosinda recordara os traxes
os elegantísimos traxes de Inés
a maxistral escritora de relatos
a meller do Comite Central

no pequeno museo de Vassareli
en Aix
de Provence.

 

 

 

    * CHUS PATO (A petición de l@s habitantes de la isla, la benquerida poeta gallega nos ha enviado estos cinco poemas –un avance de su nuevo libro ‘Hordas de escritura’, recién publicado en ed. Xerais–, con traducción de Iris Cochón)

 

 

o meu corazón segue un ritmo veloz tal astro, mellor sería ocuparse dos xeranios, alieníxenas

-entra

tócaos, tapizan a cela, úteros-Paulísipo, áureos, coma vellóns. Aquí escoitarás falar, todo esto sobre da capacidade reproductora das femias da especie biolóxica e non tan biolóxica, modélica para outras tantas formas, tamén o estado

-) queda claro? porque debe quedar claro; a saber: que NINGUNHA MADRE-NATUREZA agarda para nós. E tampouco a NÓS-defuntos, que ningún de nós poderá xa máis nunca disolverse en ningunha MADRE-natureza. ÉTER. Agás algún de nós (retardatarios)

COMO METÁFORAS

ETERNAMENTE

AGRARIAS

elixes o vieiro máis triste

unha paisaxe verde: glacée

así rematan os outonos

porque nós brincamos sen rede, para eso tomamos "lección de abismos"

Debo ser amable

buscar accións que me fagan sorrir

Así sobrevivimos:

ti e mais eu, meu alien favorito

fóra da matriz

 

ao igual que grandes Ursos-brancos sobre os témpanos de Groelandia

m-Talá

 

mi corazón sigue un ritmo veloz, cual astro, mejor sería ocuparse de los geranios, alienígenas

-entra

tócalas, tapizan la celda, úteros-Paulísipo, áureos, como vellones. Aquí oirás hablar, todo esto sobre la capacidad reproductora de las hembras de la especie biológica y no tan biológica, modélica para otras tantas formas

-¿queda claro? Porque debe quedar claro; a saber: que NINGUNA MADRE-NATURALEZA aguarda para nosotros. Y tampoco a NOSOTROS-difuntos, que ninguno de nosotros podrá ya jamás disolverse en ninguna MADRE-naturaleza. ÉTER. Salvo alguno de nosotros (retardatarios)

COMO METÁFORAS

ETERNAMENTE

AGRARIAS

eliges la senda más triste

un paisaje verde: glacée

así acaban los otoños

porque saltamos sin red, para eso tomamos "lecciones de abismo"

Debo ser amable

buscar acciones que me hagan sonreír

Así sobrevivimos

tú y yo, mi alien favorito

fuera de la matriz

 

al igual que grandes Osos-blancos sobre los témpanos de Groenlandia

m-Talá

 



PORQUE NON É SÓ O IDIOMA O QUE ESTÁ AMEAZADO

 

SENÓN A NOSA PROPIA CAPACIDADE LINGÜÍSTICA, sexa cal sexa o idioma que falemos

 

A LINGUA É PRODUCCIÓN, a lingua produce, produce COMUNICACIÓN

PRODUCE PENSAMENTO, PRODUCE CAPACIDADE POÉTICA, produce ganancia e beneficio, PRODÚCENOS como HUMANOS, prodúcenos como FELICIDADE

 

A lingua é PRODUCCIÓN, de aí os intentos do CAPITAL por PRIVATIZAR a lingua, por deixarnos SEN PALABRAS

 

--------------------------------------------------

 

A LINGUA, calquera LINGUA NO CAPITAL, tende ao esvaecemento, tende a converterse en algo que se consume. En algo que xa non PRODUCIMOS os falantes, senón o CAPITAL, no seu intento de privatizarnos, PRODUCE PARA NÓS

 

---------------------------------

 

No CAPITAL os creadores da Lingua, os falantes, pasan a ser CONSUMIDORES; a Lingua, calquera Lingua no Capital, pasa a ser un producto de consumo, o mesmo que calquera outra MERCADORÍA

 

-----------------------

 

LINGUA-SERVIDUME LINGÜÍSTICA

KAPITAL-KILLER

ASASINA

(con Paco Sampedro)

m-Talá

 

 

PORQUE NO ES SÓLO EL IDIOMA EL QUE ESTÁ AMENAZADO

 

SINO NUESTRA PROPIA CAPACIDAD LINGÜÍSTICA, sea cual sea el

idioma que hablemos

 

LA LENGUA ES PRODUCCIÓN, la lengua produce, produce COMUNICACIÓN

PRODUCE PENSAMIENTO, PRODUCE CAPACIDAD POÉTICA,

produce ganancia y beneficio, NOS PRODUCE como HUMANOS,

nos produce como FELICIDAD.

 

La lengua es PRODUCCIÓN, de ahí los intentos del CAPITAL por PRIVATIZAR

la lengua, por dejarnos SIN PALABRAS

 

--------------------------------------------------

 

LA LENGUA, cualquier LENGUA EN EL CAPITAL, tiende a desvanecerse,

tiende a convertirse en algo que se consume. En algo que ya no

PRODUCIMOS los hablantes, sino que el CAPITAL, en su intento de

privatizarnos, PRODUCE PARA NOSOTROS

 

---------------------------------

 

En el CAPITAL los creadores de la Lengua, los hablantes, pasan a ser

CONSUMIDORES; la Lengua, cualquier Lengua en el Capital, pasa a ser un

producto de consumo, lo mismo que cualquier otra MERCANCÍA

 

-----------------------

 

LENGUA-SERVIDUMBRE LINGÜÍSTICA

KAPITAL-KILLER

ASESINA

(con Paco Sampedro)

m-Talá

 

______________________________________________

 

é o Nilo e é Cleopatra (Elisabeth Taylor) e é sublime, pero as palmeiras, a pequena doca de madeira, están rodeadas de amieiros, pálidos coma meniños mortos, e de carballos. Pero é o Nilo e unha imaxina as cheas e os limos tan fértiles e o comezo da escritura e os cultivos. Quizais eles estean tamén fartos dos oasis. E unha imaxina os templos. Pero o río é un río que baixa a cachón; un dos ríos duna nación lonxana, tumultuosa

 

porque ese cisne non debera estar aí, na poza, rentes dun amago de dique e as grandes pedras. É cando algo non debería estar aí pero aparece, como na Grecia arcaica un deus. Como perlas na boca (non os teus dentes, perlas). Perlas, na boca

 

coral nos labios; tes que velo, un abano de coral, celosías nos labios

 

de calquera xeito os seus labios eran magníficos

e diríase que tiñan coral

(ata arrincarlle o sangue)

Xuro que nunca volverei pasar fame. Poesía escarlata

 

 

péchase o corpo para ser lagoa; no éxtase centos de rostros de buda neno, en procesión, traspasaron a alcoba

 

**malia a escasa distancia alguén (varón) preto dos soportais da Praza Maior insiste en acompañarme. Circulamos a unha velocidade extrema sorteando todo tipo de obstáculos (Bombai, Calcuta, en todo caso por unha cidade non occidental). Regresamos ao punto de partida

funciona como metáfora do traballo poético: @ rapsodo ocupa a cadeira do copiloto (ningúen conduce o automóbil) a musa matemática vai atrás, protexida do vento pola tapa do maleteiro, impulsa o transporte

 

os soños non deixan un rastro contiguo no desexo inmediato do corpo

(inédito)

 

 

se cierra el cuerpo para ser laguna; en el éxtasis cientos de rostros de buda niño, en procesión, traspasaron la alcoba

 

**pese a la escasa distancia alguien (varón) junto a los soportales de la Plaza Mayor insiste en acompañarme. Circulamos a una velocidad extrema sorteando todo tipo de obstáculos (Bombay, Calcuta, en todo caso por una ciudad no occidental). Regresamos al punto de partida

 

funciona como metáfora del quehacer poético: @ rapsoda ocupa el asiento del copiloto (nadie conduce el automóvil) la musa matemática va detrás, protegida del viento por la tapa del maletero, impulsa el transporte

 

los sueños no dejan un rastro contiguo en el deseo inmediato del cuerpo

 

 

a batalla non a ves porque sucede lonxe, en Eritrea

a pintura é enorme, tres ou catro veces maior que os cortinados dun teatro de ópera. A nai, unha das catro nais do rapaz, vai falar e efectivamente fala. Nada, nalgún lugar simbólico o fungo transfigúrase en doncela

- míralle a capotiña e o manto lepiota

intúeslle o corpo, esvelto e atigrado; o tacto, frío. Como xeado é nos cogomelos cando atardece. E sorprendente e feliz porque podes retirar a mao e enluvar os dedos ou quecelos nos teus petos. Seguramente é muda.

Só o nome perfecto de Deus, o nome de Antonin Artaud onde alguén ispe a pedra. Grandes lenzos de chuvia cara dentro, a moitos quilómetros, profundos de follas moi húmidas e mortas e porque chegas tarde escachas nos ourizos onde dormen nenos con tiara solar e se bambean e unha das catro nais vai falar e efectivamente fala nesta alcoba dedicada a Stern porque estamos dentro, no grimorio dun poeta, e conta Xulia Moesa cómo tivo que camiñar sobre o esterco vintecinco metros de distancia para buscar unha peciña da muxideira que se lle perdera, e contemplan todos, a moitos quilómetros de profundidade, as páxinas da Ultratumba conxeladas por mor da couza, por lle sandar o mal, e respiran e hai que vestir a pedra

 

 

o que nunca chegaremos a desvelar é se estamos dentro ou non, se a lágrima é de acibeche ou de basalto, se dentro están as tres magas danzarinas, se lograremos algunha vez abrir o túnel. A pedra condénsase coma nun rito ciguri. Sinala entón as iniciais, as iniciais brancas e as iniciais vermellas, do sol-macho real, do sol-femia, real. Nunca chegaremos a saber se os nosos nervios son emanacións do sol, se a páxina é parasitaria das secrecións do meu cerebro

 

os nosos nervios radiantes de azafrán nas letras do betilo

 

sobre todo cando as perdas son tan violentas e próximas

 

 

Veracruz, maio, 1947

 

 

 

Certo, é posíbel estar namorado dun obús

é posibel estar namorado da vulva dunha egua

e contemplar como de vagar as vacas se envelenan.

É posíbel afirmar que o sexo dunha trincheira é mais longo

que o sexo da mais longa das serpes

porque tamén as trincheiras falan

no idioma no que falou Morgana.

É posíbel dicir que as moscas

as do inimigo

tratan de impedir a chegada dunha carta

a túa.

Que Pio X é o home máis moderno do teu século

e disfrazar un tristísimo emigrante con traxe dun lord morto.

Detesto o poder destas palabras.

Hai pouco que estou aquí

Balbuceo

 

Cierto, es posible estar enamorado de un obús

es posible estar enamorado de la vulva de una yegua

y contemplar cómo las vacas se envenenan despacio.

Es posible afirmar que el sexo de una trinchera es más largo

que el sexo de la más larga de las sierpes

porque también las trincheras hablan

en el idioma en el que habló Morgana.

Es posible decir que las moscas

las de enemigo

tratan de impedir la llegada de una carta

la tuya.

Que Pío X es el hombre más moderno de tu siglo

y disfrazar a un tristísimo emigrante con el traje de un lord [ ][][]muerto.

 

Detesto el poder de estas palabras.

Hace poco que estoy aquí

Balbuceo

 

 

 

Chus Pato, Nacer é unha república de árbores. Cumio, 2010.

(versión: J.L.G.T.

 

 

 

Louise Labbé é un verso

Louise Labbé é unha biblioteca

a biblioteca está abismada

Louise Labbé é un porto, o porto está abismado

Louise é un retrato con feitura oval

 

poetisa sol, poetisa buzo

 

a biblioteca non ten libros, está microfilmada

a catedral navega, ten periscopio

ten cimborio

 

a princesa non ten ningún corcel, a princesiña ten un boi

non quer casar, non quer ser esposa do ancián rei dos hunos

non quer ser esposa do vello rei dos ávaros

 

"o meu pobo é  máis antigo que todos os pobos da terra"

dixo el, prefigurándolle a morte

 

-¿que é unha cidade, que é unha rúa, que é un século?

-seino, seino, contestoulle a princesiña

 

dixo el, negro, máis negro que a negrura da noite

dixo el, o forasteiro

 

o sol ten lepra

o sol oculta o rostro

o sol é un xinete Sármata

o sol é un dos 50 contra Ponthus, cabaleiro de Kalaikia,

as redes son púrpura, escarlata, o sol é un Imán

o sol é un compañeiro enmascarado.

Imposible que eu conciba o mar como un teito

loureiro arde, estraquea no solsticio

bébeda, a eternidade da miña carne

azulina

 

ela tiña un laúde, ela tanxía un harpa

 

flúen docemente as augas

enguirlándase a terra con flores de cor sen par

divírtense ninfas

graciosa é a traza dos seus pés na herba

 

ela di que o sol viaxa a cotío desde o Cáucaso ata as Hespérides

que guerrean os partos, que aborrece torneos, xogos e máscaras

 

ela recita en francés un verso de Catulo

afirma que os ceos están en harmonía

que el louvou a perfección das súas trenzas

 

fala dos negros escuadróns etíopes

enarbora lanza, empuña hasta, esporea e riza o seu cabalo

compárase a Bradamante, ou a Marfisa, irmán de Roger, a egrexia

 

"Ven cando menos un día, vestido de loito

e acércate á miña tumba..."

 

en Keer Is, na Limia, en Samotracia

 

odio a tranquilidade

detesto a linguaxe da pureza

 

arbait macht frei

Zenón, cruel Zenón, Zenón de Elea

os Colts:

Na Biblioteca.

 

(do poemario Fascinio)

 

 

 

e agora o panóptico é unha ruína

 

non importa porque a paisaxe podo imaxinala como decida

se un deserto será un tell

se ten vexetación, as glicinias instalaranse no edificio

se na Antártida, será unha fantasmagoría de xeo

 

algunhas xentes (obreiras, tolos, escolares, poetas) continúan a vivir aí; descoñecen que xa

ninguén os vixía

 

que en tempos de fartura, os sistemas de dominio xa non se ocupan das poboacións, nin

sequera cómpre alimentalas

 

ten que ver co que dicías, que "o capital é analfabeto"

 

debo afastarme:

 

saír da bioloxía, permanecer no corpo

 

 

y ahora el panóptico es una ruína

no importa porque el paisaje puedo imaginarlo como decida

si un desierto será un tell

si tiene vegetación, las glicinias se instalarán en el edificio

si en la Antártida, será una fantasmagoría de hielo

algunas gentes (obreras, locos, escolares, poetas) continúan viviendo ahí; ignoran que ya nadie los vigila

que en tiempos de abundancia los sistemas de dominio ya no se ocupan de la población, ni siquiera es preciso alimentarla

tiene que ver con lo que decías, que "el capital es analfabeto"

debo alejarme:

salir de la Biología, permanecer en el cuerpo

                                                                                      (traducción de Iris Cochón)

 

-lo que usted escribe ¿es representativo?

-nada representa, produce

-¿busca un significado?

-nada significa, funciona

“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

-¿se trata de una lengua metafísica?

-no, se trata de una lengua transcendental

-¿ideológica?

-no, matérica

-¿edípica?

-no, esquizofrénica

-¿imaginaria?

-no, no se trata de un idioma imaginario, se trata de una lengua no figurativa

-¿simbólica?

- no, real

-¿estructural?

-no, maquínica

-¿molar, gregaria?

-no, molecular, micropsíquica e microlóxica

-¿expresiva?

-productiva

                                                                                     (traducción de Iris Cochón)

 

 

 

o exterior do poema: a súa estatura, a cor dos seus ollos, o sexo ao que pertence; cándo

come, durme, camiña

é diferente a cando dicimos: pensamento, eu, conciencia?

 

existe un interior/exterior do poema?

 

todas estas palabras (intelecto, mente, razón... ) pertencen ao interior?

é privada a lingua que o poeta utiliza cando configura

o interior do poema?

existe un exterior?

 

é privado?

a linguaxe é un labirinto de camiños

un tráfico

**

unha voz interna, escoitamos esa voz particular; agardamos ordes, agardamos instruccións

desa voz interior

pero unha voz adentrada componse de todos os textos escritos, lidos por eses ollos-voz, de

todo o que levamos falado, de todo o que non é verbal (audible)

agardamos ordes, é así como escribimos?

dicimos é un poema inspirado

escoitamos a súa voz (a do poeta)

agardamos ordes, instruccións desa voz reclusa, inspirada, do poeta

damos gracias á deidade por esta concordancia entre o símbolo e a cousa, entre a linguaxe

e as cousas

 

**

alguén máis ca min podería sentir esta dor?

é privada a linguaxe na que expresamos os nosos sentimentos?

é privada a lingua na que escribo?

os cisnes, non están

vai demasiada calor

 

 

 

eu non coincide. O poema non é un xogo privilexiado da linguaxe

non sei se son ou non compatible co bosque

 

 

yo no coincide. El poema no es un juego privilegiado del lenguaje

no se si soy o no compatible con el bosque

 

 

 

 

anticorrosiva, a pequena desaparecida que eu fun no bosque ten un certo control sobre a

miña mesa de escritura

anticorrosiva, la pequeña desaparecida que he sido en el bosque tiene un cierto control

sobre mi mesa de escritura

 

 

esta frase

 

... a partir do espíritu da música

impídeme (e non porque reflexione sobre ela, senón como un vivinte /físico/

obstáculo ou valo transparente, de fermosura)

continuar

e detén o tempo

faino de imposible medición e progreso

 

e caen as murallas de Xericó

 

onde "música" debe interpretarse "espíritu da abundancia"

 

 

 

-¿é vostede unha persoa que escribe para outras persoas?

-non, non son unha persoa que escriba para outras persoas

-entón ¿para quen escribe?

-escribo porque a linguaxe se me impón

-¿cómo aos demais?

-non como a todos os demais, moitos entre os demais non producen linguaxe

-esa obriga ¿é un xeito de apareamento?

-non, pode ser tan só un galanteo; en todo caso linguaxe, autora e lector son os tres suxeitos e igualmente necesarios ¿escóitasme lector?

-preséntaselle como un acto amoroso?

-como unha paixón máis ben, como se ofrece un edificio, unha acción moral, un padecemento, unha dor

-a súa inclinación ¿é correspondida?

-na mediada do meu talento

-escribe pois para todos

-para todos non, para algúns, para aquelas que decidan acompañarme na aventura

-pero exactamente ¿cómo triunfa este agrado?

-como o señor de Nemours prevaleceu ante o seu amor, é decir como o empeño máis violento, menos natural e mellor fundado do mundo

 

 

(Percy Bysshe Shelley: algúns dos seus pesonaxes deciden trasladar a súa voz a este "buque sen dríadas")

 

 

DEMOGROGÓN: ¿ti ouviches? ¡xa lle vale a esta tía! vén de reducir a poesía romántico-sublime a un repertorio de consignas e logo afirma que as empresas son o paradigma dos concursos de palabras

ESPÍRITU DE ASIA: ela fala da construcción dunha ponte; desde os cataclismos a outro lugar, un vilar que non existe, que só o poema imaxina, unha desutopia

DEMOGORGON: pero os "poetas" (paradisíaco-ágrafos, naturais) seguen a crear fermosísimos poemas

PROMETEA MULTITÚDINA: a eles non lles estoupa a monstruosidade do ser, a beleza do ser no corpo, nas palabras

IONE-OCEÁNIDA: ela non fala de "creación", nin dun abismarse ante unha natureza sinxelamente desmesurada; ante un número sinxelamente infinito, nin da angustia ante a sospeita de que a imaxinación non poida cubrir o salto

DEMOGORGÓN: ¿e os sindicatos? os seus líderes sosteñen que o movemento obreiro xa non existe e que a política de estado e loita obreira son o mesmo

ESPÍRITU DE ASIA: os sindicatos, na súa maior parte, son empresas, torneos televisivos

DEMOGORGÓN: poderiamos excavar galerías subterráneas

IONE-OCEÁNIDA: ela aprendeu máis, sabe que ten que conducir Transportes de superficie

                                                                                    (fin da segunda escena)

 

 

pero os meus ósos non se atopan en oposición ontolóxica coa miña carne

a aceda terra da miña sonosfera nai devora obscenamente o meu alegre esqueleto

 

                                                                                     (sobre a dor e aprendizaxe do espacio)

 

 

Poema 1

 

Desdeñosos cisnes, como icebergs

 

Co mar as naus, a maré inexplicable, os cetáceos estraños

as cósmicas reflexións dos filósofos no xardín aberto ás Cícladas

as profetisas do océano

os barcos ata Armórica, Cornualla, Gales, Irlanda, Escocia

a epigrafía das Burgas

os mosteiros nestorianos, os cupresos de Salustio

a elegancia dun pórtico nunha paisaxe erma

o negro sangue que avermella no cárcere de Tréveris

a doutrina dos Eons: Eucrocia, Prócula, Urbica, Hipatia, Trahamunda, Exeria

Os miñotos peixes con letras e cifras de presaxio

o imperio do terror, a final desesperanza romántica

o corazón de Bruce, o rei

BE TOM ATRON SAMBIANA, ATRON DE LABRO

o refluxo dun ecuador brasileiro, congolés, indostánico, malaio

a metamorfose de Adonis-Atis

o baile das damas

a política

a ciencia

as Investiduras

a Dieta imperial

a tiara das tres coroas.

Do Gulf-Stream as rápidas correntes

e as feras sirtes e as ásperas rompentes

 

Así é como eu imaxino o paradiso

o paradiso é un lugar murado

no paradiso éntrase por ósmose

no paradiso están as pombas e a rede que serve para atrapar as pombas

hai vexetación

pode ser un ermo

un libro

un camiño

 nacer, nácese sempre en terra estrana

 

entón o astro é dous

Terreal

cadrado

catro

 

                                                                                  (homenaxe a Ramón Otero Pedraio                                                                                          para Xosé Luis Méndez Ferrín)    (m-Talá)

 

 

 

Poema 2

 

A voz era pánico

e desexaba, insistía, ter hábito(s) no poema

.........................

 

pero non todo pode ser transportado (non a voz, desde logo)

 

si o espírito que invade ao bardo, entre as uces irtas

 

e porque chove, os habitantes do poema teñen que abrir os seus paraugas // sacan o que levan dentro e búscanlle acomodo fóra

 

[só porque ti pousas a mirada no texto, podo comezar coas solucións]

 

isto é o que consegue Cabaleiro Amábel, facer que seres alienados se presenten ante o mundo, e moi ao seu pesar, como persoas ceibes

 

pero só a voz empasta as tres historias

a voz que a escritura non acubilla

 

así pois, un poeta é un ser ancián.

 

Máis que entrar o mundo dentro do poema

botar por fóra a escritura, como unha lava lene e transparente, muselina

 

tanto ceo

tanta primavera

 

ves, isto é un acto político: torcerlles a vontade aos que obedecen

 

pero falta o contexto.

  

E que dicir dos soportes!, cando xa o papel non atura e só é concibíbel unha parede e a

proxección de letras dixitais (seguramente nun museo ou nos paneis da autoestrada) ou

esas mesmas frases envolvendo como cintas luminosas os corpos dos viandantes que

dialogan sobre o voar das aves ou os bucles dos miñatos que se mimetizan coas árbores

cando estenden as ás coma un niño

 

a teoría é esa violencia ética do intanxíbel

 

e está o problema do eu, cantos?, e das situacións

 

prefiro o meu pánico a entrar nas librerías, excluíndote a ti, que me abandonas en calquera

lugar, sen cartos, ou dentro do coche sen freo de man. Visitamos unha cidade para lembrar

os edificios das cidades

 

os soños non son teoría, e agora temos que quedar aquí porque ti non queres espertar,

neste palacete de urbanización privada, con outros moitos e moitas da nosa condición; esta

noite os nosos asasinos están bébedos ou pechados no váter.

 

dunha vez por todas nada hermético, nin críptico (que nunca nosoutros escribimos) e pono

xa en órbita, con todos os nosos espléndidos  matos e carqueixas.

                                   (inédito)

 

 

Poema 3

 

PORQUE NON É SÓ O IDIOMA O QUE ESTÁ AMEAZADO

SENÓN A NOSA PROPIA CAPACIDADE LINGÜÍSTICA, sexa cal sexa

o idioma que falemos

 

A LINGUA É PRODUCCIÓN, a lingua produce, produce COMUNICACIÓN

PRODUCE PENSAMENTO, PRODUCE CAPACIDADE POÉTICA,

produce ganancia e beneficio, PRODÚCENOS como HUMANOS,

prodúcenos como FELICIDADE

 

A lingua é PRODUCCIÓN, de aí os intentos do CAPITAL por PRIVATIZAR

a lingua, por deixarnos SEN PALABRAS

 

_____________________________

 

A LINGUA, calquera LINGUA NO CAPITAL, tende ao esvaecemento,

tende a converterse en algo que se consume. En algo que xa non

PRODUCIMOS os falantes, senón que o CAPITAL, no seu intento de

privatizarnos, PRODUCE PARA NÓS

_____________________________

 

No CAPITAL os creadores da Lingua, os falantes, pasan a ser

 

CONSUMIDORES; a Lingua, calquera Lingua no Capital, pasa a ser un

producto de consumo, o mesmo que calquera outra MERCADORÍA

 

_____________________________

 

LINGUA-SERVIDUME LINGÜÍSTICA

KAPITAL-KILLER

ASASINA

 

                                                                                  (con Paco Sampedro)

                                                                                                                                   (m-Talá)

 

 

Poema 4

 

Ese alguén que acompaña a Cambria a cortar o pelo son eu

 

mentres peitean a miña nai enredo, gústame o arrecendo químico das permanentes, os

tubos para moldear e tamén, as lacas, o espello negro que serve como anuncio -As dúas

irmás-, como un reiseñor e unha andoriña (non cantan)

 

        [só un instante

 

        non poder dicir nunca nada sobre os ceos, nada sobre a chuvia, nunca sobre un

        rostro

        ceo pétreo-veloz

 

        entrar desde as montañas?

 

elixo un corte igual ao dunha nena-modelo-fotográfica e creo firmemente que me

converterei ou serei transformada nela

 

cando acaban visualizo o meu rostro, un rostro que nunca poderá ser outro; é o rostro de

alguén que nunca poderá coincidir co seu nome

 

esa idea “ningunha face poderá nunca...”  é 40 anos posterior e constata que antes de falar

fomos unha especie sen lingua

 

son, entón e para sempre, a estraña que acompaña a Cambria e que inmediatamente, ao

situarse fronte ao espello, nunha perruquería, vai ter un rostro

 

quen sabe que non mudará e que escasamente coincide con ningún nome, sabe da morte

 

este rostro é un eu montaña

 

*

E continua alzando as maos, pequenas que revoan áxiles expresivas cos seus aneis de

esmeralda e brillantes e na mocidade unha rosa de Franza.

                                                                                               (inédito)

 

 

Poema 5

 

- o que vostede escribe é representativo?

- nada representa, produce

- busca un significado?

- nada significa, funciona

………………………

 

- trátase dunha lingua metafísica?

- non, trátase dunha lingua transcendental

- ideolóxica?

- non, matérica

- edípica?

- non, esquizofrénica

- imaxinaria?

- non, non se trata dun idioma imaxinario, trátase dunha lingua non

figurativa

- simbólica?

- non, é real

- estructural?

- non, maquínica

-molar, gregaria?

- non, molecular, micropsíquica e microlóxica

- expresiva?

- productiva

                                                                              (Charenton)

 

Poema 6

 

Que na Arca ía todo canto hoxe podes ver

—e a Quimera?

tamén o leopardo de moitas as

e as árbores floridas

—e cantabas?

cantaban as olas á fertilidade

amparando os ceos

nas tellas

nos tellados

cantaba Delfina Eydé apañando o corvo no centeo

cantaba co abrigo novo

pelando améndoas

sachando nas cebolas

—e Elías?

cantaba Elías:

“eu estaba na cas

a de Laro, e vinos, aos maquis

e detrás íalles a Garda Civil, e eles abriron as gabardinas

sacáronlles de metralleta e

tracatracatrá tracatracatrá”

e a Esfinxe recitaba enigmas e violaba os mozos agonizantes,

antes hipnotizábaos

e estaba Helena, a destrutora de naos

e Penelopea

e unha muller que dicía ser provedora de lunares azuis da raíña das illas de

Derek Walcott

e unha anciá, moi minguadiña

e esta estaba dentro dunha botella, e tiña un xardín, moi en desorde

e nas árbores, pendurados de pinzas da roupa, de plástico, translúcidas, os oráculos

e dicía que cada quen collese o seu

que ela xa non atendía

e ao seu carón medraban a mandrágora e o fiúncho

e unha ponla dourada

e alí era a Boca

a Furna dos Avernos

e tiña un galo

vestido de militar

e o galo dicía

—quero ..............

............................................................................................................................................

—e había Circo?

....................................................

que todo é na Burata dos Infernos

—había.                                                                              

 

                                                                                                          (A ponte das poldras)

 

 

Poema 7

 

pregúntome se nesta frase caben todos os teixos da cidade libre de París, todas as miñas reflexións acerca da linguaxe  a palabra que pecha o edificio lingüístico é a mesma que se abre ao dominio do vento  foi entón posible cruzar non un senón dous, tres, infinitos arcos da vella, cada portal e a froita; desexaba pronunciar para ti: ónice, dicirche que Camille esculpiu  Le vague  e tres figuriñas en bronce; non saberemos nunca se as augas son  fertilidade, deriva. Soñei cos vertedoiros, coa libido do rei ou máis ben coa ausencia de libido no rei, fronte ao estanque; sobre a carencia absoluta de desexo, nunha arte que carece de paixón e só dispón do cálculo e da estética do cálculo para trazar as liñas mestras do seu oficio. As augas, como unha arquitectura para albergar civilizacións ¡miña irmá! Babel é tempo e Afrodita. Quixen un Ganges de palabras e ¡que terrible a trenza que ten por empuñadura única a miña mao e por emblema o vento! É como espertar dun soño, do corpo, da lingua.

 

                                                                                                          (m-Talá)

 

Poema 8

 

 o importante é a perda, todas as outras veces que tiraches. Benjamin explícao moi ben

 cria que era Mallarmé

 de Mallarmé é a metáfora, o razoamento de Benjamin

 ¿e se gañas?

 está o repóquer

 ¿e se volves gañar?

 entón... cómpre variar o xogo… ou cambiar de mesa

 

                                                                                                                                                                                                                                                       (Charenton)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Comments