Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Viareggio, Stadio Comunale dei Pini

 
 
 
 
F.C. Esperia Viareggio 1 – 0 U.S. Pergocrema, 27 september 2009.

Serie C2 (4), toeschouwers; 747.

 

Scoreverloop;
29. (1-0) Martucci

 

In Noord Toscane ligt de populaire badplaats Viareggio. Het stadje met ongeveer 60.000 inwoners was eerder dit jaar wereldnieuws vanwege een treinongeval. Op het station ontplofte namelijk in juni dit jaar een goederentrein die LPG vervoerde. De explosie veroorzaakte een enorme explosie waardoor er tientallen huizen en auto’s in brand vlogen. Bij deze ramp kwamen 31 mensen om het leven. Wij hadden Viareggio voor 3 dagen als vakantieplaats uitgekozen, als onderdeel van een weekje Italië. Toen we op vrijdags aankwamen wisten we nog niet zeker of we de wedstrijd de zondag erop zouden bezoeken, er waren namelijk ook nog enkele andere opties. Daarom besloten we in ieder geval eerst maar eens een kijkje te nemen bij het stadion.

 

Het Stadio Comunale dei Pini is niet ver gelegen vanaf het strand, je ziet de lichtmasten al vrij snel opdoemen. Toen we bij het stadion aankwamen bleek net de training aan de gang te zijn. We raakten niet echt onder de indruk van de training die werd afgewerkt. Blijkbaar verwachtte de trainer van Viareggio dat de komende wedstrijd een waar kaartenfestival zou worden. Hij speelde namelijk een partijvorm van 11 tegen 5...  De training kon ons niet echt bekoren dus liepen we een rondje door en om het stadion. En dat zag er allemaal best leuk uit. Het stadion bestaat uit een redelijke hoofdtribune en een onoverdekte staantribune, achter beide doelen zijn geen tribunes. Zoals bij veel Italiaanse stadions ontbreekt in “Dei Pini” (naar later bleek, een verwijzing naar het dennenbos) ook de sintelbaan niet. Het complex is geheel rondom afgesloten door beschilderde muren. Aan creativiteit geen gebrek hier.

 
Het stadion ligt dus aan de rand van een dennenbos, de bomen omzomen het geheel. Sta je op de onoverdekte tribune, dan zie je rechts van je boven de gebouwen de masten van zeilboten uitsteken. In Viareggio heb je namelijk een bloeiende jachtbouwsector, de afgelopen dagen hadden we al de mooiste kapitale jachten gezien.. Vlakbij het stadion ligt een enorme jachtwerf a la Royal Huisman Shipyards in Vollenhove.

 

Vlakbij de hoofdingang vind je Bar Stadio, hier besloten we een drankje te nuttigen. Het werd ons goedkoopste biertje van de hele vakantie, een flesje Becks kostte hier slechts € 2,50, een stuk lager als de € 6,50 die we een dag eerder neertelden op het terras in Florence.. Ondanks de aanwezigheid van een aantal irritante handtastelijke Italiaanse pubers lieten we ons het koude pilsje goed smaken.

 

De zondag erop hadden we toch maar besloten in Viareggio te blijven. Het plan was om naar Parma te gaan, maar dat was zo’n 3 uren treinen. Daar hadden we niet zoveel trek in, de avond ervoor bij Livorno-Fiorentina was het toch behoorlijk laat geworden. Daarom met kort broekje en badslippers aan op naar Esperia Viareggio. Esperia Viareggio komt uit in de Serie C-2, het 4e niveau in Italië. De tegenstander van vandaag was Pergocrema, een club uit de buurt van Milaan. Op voorhand wisten we weinig van beide clubs, uit het programmablad maakten we op dat Viareggio 14e en Pergocrema 7e stonden. Viareggio kon de punten dus wel gebruiken.

 

De serie C-2 bestaat voornamelijk uit onbekende clubs, bekendste clubs zijn Cremonese, Perugia en Seedorfs’ Monza. Toen we het stadion naderden besloten we eerst maar eens neer te strijken op het terras van Bar Stadio. De lokale Ultras, genaamd de Ultras Viareggio Fighters (UVF) bleken hier ook te zitten. Al snel kwamen twee Ultras op ons af. Het St. Pauli shirtje van Michiel van de Oostblokflat trok blijkbaar hun nieuwsgierigheid. Al snel raakten we aan de praat. 1 van beide mannen bleek de leider van de UVF te zijn. Zijn vragen liet hij vertalen door de andere UVF-er die redelijk Engels sprak. Uiteraard dachten ze dat we Duitsers waren. Dit misverstand hielpen we snel uit de wereld.

 
Voor de wedstrijd van vandaag werden pamfletten uitgereikt. De mannen legden ons uit wat de strekking was. Het bleek een protestactie te zijn tegen het overdreven politie optreden en de aankomende verandering in de ticketverkoop. Vanaf komend seizoen wordt het namelijk vrijwel onmogelijk om zonder clubkaart een wedstrijd te bezoeken. De reden van de invoering van de persoonsgebonden clubkaart zou het toenemende voetbalgeweld in met name de lagere divisies zijn. Deze Ultras vonden dit nogal overdreven, ze gaven een voorbeeld van de hetze die gevoerd werd tegen hen. Vorig seizoen werden ze tijdens een uitwedstrijd waar ze met zo’n 70 man naartoe waren gegaan, opgewacht door een politiemacht van meer dan 200 agenten! Inderdaad nogal overdreven. Vanaf volgend seizoen zouden supporters heel gemakkelijk de toegang tot het stadion kunnen worden ontzegd. Als je gezicht de politie niet aanstond zouden ze je al kunnen weigeren beweerden ze.

Als protest hiertegen riepen ze supporters op om pas de 2e helft het stadion te betreden. Wij besloten solidair met hen te zijn. Wel kochten we alvast een ticket, van de UVF begrepen we dat ze op de lange onoverdekte zaten. Bij de kassa moesten we uiteraard ons paspoort laten zien, onze namen leiden tot een hoop gegiebel bij de dames van de verkoop. Maar toen ze onze gegevens uiteindelijk in de computer hadden verwerkt, kregen we ons ticket! De bedoeling was dat onze voor- en achternaam op het ticket vermeld werden. In mijn geval klopte dat niet helemaal, m’n twee voornamen werden afgedrukt, maar een kniesoor die daar oplet. Terug aangekomen bij de bar bleek dat de actie niet een enorm succes was. Vanuit het stadion hoorden we de nodige geluiden en rondom de bar zaten misschien zo’n 40 man die aan de boycot gehoor gaven. Onderling leek er ook wat discussie te ontstaan. Tegen half vier (kwartier voor rust) kregen we dan ook het teken van de leider dat we naar binnen konden, men kon blijkbaar niet langer wachten.

 

Voordat we naar binnen konden, dienden we ons tot 2 keer toe te legitimeren. Onze buitenlandse paspoorten leiden bij de stewards en de agenten (die ons fouilleerden) tot gefronste wenkbrauwen. Eenieder werd grondig gefouilleerd, aanstekers bijvoorbeeld werden direct in beslag genomen. Iets wat later op de tribune goed te merken was. Daar zag je namelijk niemand roken, tot een meisje een sigaret op stak met lucifers. De één na de andere roker zag je met mekaar het vuur verspreiden d.m.v. “peukje neuken”. Een komisch gezicht. Nadat we door de controle heen waren gingen we direct richting tribune. Dit bleek niet helemaal de bedoeling van de Ultras, zij bleven namelijk achter het doel bij het hek staan wachten tot de 2e helft. Wij vonden echter dat we solidair genoeg geweest waren en betraden de tribune. Terwijl we richting tribune liepen viel de 1-0 voor Viareggio, helaas zagen we alleen de vreugdetaferelen, hoe het doelpunt tot stand is gekomen zou ik u niet kunnen vertellen.

 
Onze tribune was lang niet vol. Ik schat zo’n 2 a 300 man bevolkten onze tribune. Vanuit Pergocrema was helemaal niets meegekomen.

De beleving van de aanwezigen was aandoenlijk. Het voetbal op het veld was niet echt hoogstaand. Scheidsrechterlijke beslissingen werden continue betwist. De voor ons onverstaanbare rake opmerkingen richting arbiter gingen maar door. Waar je in Nederland nogal eens ziet dat schreeuwers met hun opmerkingen de lachers op hun hand krijgen, was dat hier niet het geval. Men was bloedserieus. Toen het rust werd, troffen we onze vrienden van de UVF weer. Ze namen het ons blijkbaar niet kwalijk dat we alvast de tribune waren opgegaan. Ze nodigden ons uit om de wedstrijd in hun vak te gaan bekijken. Bij de ingang van het vak wees de leider ons op een gedenkplaatje. Dit gedenkplaatje was geplaatst ter nagedachtenis van een overleden vriend van hun. Hoe hij aan zijn eind was gekomen werd ons niet geheel duidelijk.

 
Toen de tweede helft begon, stonden de Ultras met een groepje van 30/40 man bij elkaar en kon het zingen beginnen. Onze vriend bleek de Capo te zijn, van onder in het vak gaf hij de liederen aan. Een megafoon was niet nodig. Er werd zeer gedisciplineerd gezongen, niemand verzaakte. Regelmatig hoorden we de kreet; “Sulejmani, sulejmani”. We hadden echter niet met fans van Ajax speler Sulejmani te maken, de kreet stond waarschijnlijk voor: Allemaal, allemaal, of alle handen. Hier waren we niet zeker van. Van begin tot eind zongen de Ultras door. De rest van de tribune bleek niet bereid in te haken. Wel jammer op zich.

 

De Ultras boden ons een welkome afleiding van hetgeen er op het veld gebeurde. Pergocrema, in het geel-blauw spelend was de betere ploeg. Viareggio kwam er nauwelijks uit. Toch wist Pergocrema de kansen niet te benutten. Zo stevende de wedstrijd af op een nipte overwinning voor de thuisploeg. Na afloop bedankten de spelers van Viareggio uitgebreid de Ultras, de rest van de tifosi kwamen er bekaaid af. Wij zochten intussen de uitgang en dronken nog een biertje bij Bar Stadio. We bedankten de UVF en keerden terug naar het centrum van het stadje. Onze eerste kennismaking met de lagere regionen van het Italiaanse voetbal was goed bevallen. De algehele ambiance in het stadion en de kwaliteit van het voetbal vielen wat tegen, echter de beleving van de kleine groep Ultras maakte veel goed!

 

‎‏‎‎‎‎‎‎‏‏‎‏‏‏‏‎‎‎‏‎‎‏‎‎‎‏‏‏‏‏‎‎‏‎‎‎‏‏‎‏‏‏‎‏‎‏‏‏‎‎‏‎‎‎‏‎‏‎‏‎‎‏‏‏‏‎‏‎‏‏‎‏‎‎‎‏‎‏‏‎‎‏‏‎‎‎‎‎‎‏‏‏‎YouTube-video‎‏‎‎‏‎

 

‎‏‎‎‎‎‎‎‏‏‎‏‏‏‏‎‎‎‏‎‎‏‎‎‎‏‏‏‏‏‎‎‏‎‎‎‏‏‎‏‏‏‎‏‎‏‏‏‎‎‏‎‎‎‏‎‏‎‏‎‎‏‏‏‏‎‏‎‏‏‎‏‎‎‎‏‎‏‏‎‎‏‏‎‎‎‎‎‎‏‏‏‎YouTube-video‎‏‎‎‏‎

 

‎‏‎‎‎‎‎‎‏‏‎‏‏‏‏‎‎‎‏‎‎‏‎‎‎‏‏‏‏‏‎‎‏‎‎‎‏‏‎‏‏‏‎‏‎‏‏‏‎‎‏‎‎‎‏‎‏‎‏‎‎‏‏‏‏‎‏‎‏‏‎‏‎‎‎‏‎‏‏‎‎‏‏‎‎‎‎‎‎‏‏‏‎YouTube-video‎‏‎‎‏‎

‎‏‎‎‎‎‎‎‏‏‎‏‏‏‏‎‎‎‏‎‎‏‎‎‎‏‏‏‏‏‎‎‏‎‎‎‏‏‎‏‏‏‎‏‎‏‏‏‎‎‏‎‎‎‏‎‏‎‏‎‎‏‏‏‏‎‏‎‏‏‎‏‎‎‎‏‎‏‏‎‎‏‏‎‎‎‎‎‎‏‏‏‎YouTube-video‎‏‎‎‏‎

 
Bar Stadio.
 
Zicht vanaf Bar Stadio.

Stadio Comunale dei Pini, hoofdingang.

Kassahokken bij Esperia Viareggio.

Blik vanaf de hoofdingang.

Blik op de lange onoverdekte zijde.

Beschilderde tribunes.

Wedstrijdshot.

De protestactie duurt voort.
 
Druktemakers op de lange zijde.

Vrije trap Pergocrema.
 
In de rust kunnen we genieten van de "kunst" die alom aanwezig is rond het stadion.

Gedenkteken voor een gevallen Ultra.

2e helft, protestactie voorbij en zingen maar!
 
Comments