Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Udine, Friuli

Udinese 1 -0 Pescara, 21 oktober 2012.
Serie A (1), toeschouwers; 17.872.

Scoreverloop;
53. (1-0) Maicosuel


Eerste doel op deze heerlijk zonnige zondag was het vinden van het station in Brescia. Dat was bij daglicht toch een stuk eenvoudiger dan het vinden van het hotel de avond ervoor. Vanaf Brescia was het nog vier uur met de trein naar Udine. De reis ging in oostelijke richting via Verona, Vicenza (stadion gevinkt vanuit trein), Padova, Venetië-Mestre en Treviso.

Rond 12:00 uur reed de trein luid piepend en krakend Udine binnen. Een mooie provincie stad met een kleine 100.000 inwoners, daar kan je best een weekendje doorbrengen. Als je in de trein blijft zitten is de volgende halte Slovenië. De trots van de stad is natuurlijk “Udinese Calcio”, vroeger een club die heen en weer pendelde tussen Serie A en Serie B. Maar de laatste tien jaar is de club een vaste waarde in de (sub)top van de Serie A en speelt regelmatig Europees voetbal. Knappe prestatie want het achterland is beperkt.

Absolute ster van Udinese is aanvaller Antonio de Natale, inmiddels alweer 35 jaar maar nog steeds één van de beste aanvallers van de Serie A. Ook tegen Pescara liet hij het zien. Een doelpunt zat er niet in maar hij was constant aanspeelbaar, overal in de aanval aanwezig en verwende zijn ploegmaten met prima passes. Maar ook de verontwaardigde gebaartjes van een vedette als hij niet werd begrepen. De beginfase van de wedstrijd ging het nog gelijk op maar alles veranderde na de rode kaart van Danilo (Udinese).  Udinese schakelde een tandje bij en drukte Pescara in de verdediging. De 1-0 was logisch en eigenlijk kwam Pescara er niet meer aan te pas.

De opkomst van fans uit Pescara viel mij tegen, het is natuurlijk wel 600 kilometer maar honderd man was wel erg mager. Bij mij op de tribune nog wel een Pescara gezin. De vader was zich erg aan het profileren. Hij liep te paraderen in zijn Pescara-shirt en tijdens de warming-up was ie constant de aandacht aan het trekken van de spelers. Ik zat te wachten tot een lokale tifosi hem even goed de kanerk zou slaan maar dat gebeurde niet.

Het Stadio Friuli ligt een behoorlijk eind buiten het centrum van de stad en is omgeven door grote parkeerterreinen en een directe aansluiting op de Autostrada. Omdat het zo groots is opgezet lijkt het was Duits. Het stadion is wat verouderd maar zeker niet vervallen. Het deed me denken aan het Rosenau in Augsburg en het Olympia van München. Vooral door het verloop in hoogte van de tribunes. Het laagste punt is achter het doel en langzaam gaat het omhoog tot de top is bereikt ter hoogte van de middenlijn. En dan is er natuurlijk nog die karakteristieke prachtige boog. Die is de lange reis alleen al waard.

Merchandising in Udine.

Gevel van de hoofdtribune.

De briljante boog van Friuli.



Torens in stadions zijn altijd fapfap.

De mannetjes uit Pescara.

Kekke lichtmast.

De Ultras Udine in actie.

In 1980 was dit scoreboard futuristisch.

De mooie Curva die waarschijnlijk plat gaat.

En nog een spelmoment.
Comments