Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Swansea, Vetch Field

Swansea City 1 - 2 Carlisle United, 3 april 2004.
Division Three (4), toeschouwers; 5.238.

Scoreverloop;
15. (1-0) Connor
26. (1-1) Farrel     (P)
60. (1-2) Duffield
 
De NOS documentaire "That Final Day" over Swansea City en Exeter City die werd uitgezonden in juni 2003 maakte veel indruk op ons. Later kwamen ook nog berichten dat er elders in Swansea een nieuw stadion in aanbouw was. Goede reden om zo snel mogelijk een thuiswedstrijd van Swansea City op "the Vetch Field" te gaan zien. De keuze viel op een zaterdagmiddagwedstrijd tegen Carlisle United. Met op vrijdagavond Southend United - Scunthorpe United en op de zondag Liverpool - Blackburn Rovers hadden we een afwisselend programma en zagen we ook nog wat van Engeland.

De Vetch Field is een uniek stadion wat in deze moderne tijden nooit meer gebouwd zal worden. De locatie is in diverse opzichten bijzonder te noemen, zo ligt de zee ligt op een steenworp afstand. Verder ligt het stadion aan alle kanten ingeklemd tussen woonhuizen, een gevangenis en een militaire kazerne. De club kan letterlijk geen kant op. Maar dit heeft wel zijn charme, zo kijk je vanaf de East Stand, dat is die rare dubbeldekker, zo in de achtertuinen met wasgoed van de huisjes aan William Street.


 
 
We arriveerden rond 13:00 uur in een zonnig Swansea. Behalve dichtbij de zee ligt de Vetch Field ook vlakbij het stadscentrum. Dus amper gratis streetparking. Na wat rondjes door het centrum vonden we in een parkeergarage een plekje voor onze Punto. Het centrum van Swansea lijkt overigens vol te staan met lelijke gebouwen, de betonmaffia heeft daar in de jaren '70 goede zaken gedaan. Onze stadiongids adviseerde als leuke pub de "Swansea Jack". Helaas stond deze te koop en was ook nog eens gesloten. Iets dichter bij het stadion vonden we de "Clarence Inn". Een wat oude pub met veel stoere locals. Met de "Grand National" op de telly was het er goed toeven. De pints waren wederom geen straf.

Tegenover de pub stond de clubshop van Swansea City, knusjes gesitueerd op de begane grond van een woonhuis. Een aardige dame probeerde ons loten aan te smeren. Hoofdprijs was een seizoenkaart van Swansea City, altijd fijn als je in Nederland woont. Ik heb een paar maanden later nog een e-mail gestuurd achter de uitslag van de verloting te komen. Helaas geen prijs, wel hilariteit op de kantoren van Swansea City over het feit dat iemand uit Nederland thuis loten had liggen. We besloten op de staantribune aan de lange zijde te gaan staan, "the North Bank". Het was "pay-at-the-turnstile", dus geen kaartje voor ons plakboek. Ondertussen was het begonnen met regenen en waaide er een frisse zeewind door het stadion. Toch stonden we heerlijk tussen de locals.

Carlisle United was de competitie ongekend dramatisch begonnen. Na 21 wedstrijden ergens halverwege december had de club nog maar 5 punten verzameld en leek degradatie naar de Conference reeds een feit. Hierna begon de club aan een heroïsche inhaalrace. Een veilige plaats op de ranglijst kwam nu zelfs in zicht. Swansea City begon de competitie wel goed maar leek zelfs deelname aan de play-offs te verspelen. Voor beide clubs was een overwinning dus bittere noodzaak.

De eerste helft was Swansea de betere ploeg. Een voorzet vanaf de rechterkant werd bij de tweede paal fraai binnen gekopt. Door een wat makkelijk gegeven penalty kwam Carlisle United op gelijke hoogte. In de pauze was de nood bij ons weer hoog. Het toiletgebouw was een donker en smerig hol achter de tribune. Maar we kwamen er weer uit en er was nog voldoende tijd voor een cheeseburger en een biertje.

Na de pauze werd het spel van Swansea steeds zwakker. Ook local hero Lee Trundle speelde zwak. Hij was dit seizoen de smaakmaker in de de succesvolle FA Cup deelname van Swansea. Hij scoorde in vier achtereenvolgende ronden. Maar wij zagen maar bij vlagen zijn klasse. De 1-2 voor de gasten was een schitterend doelpunt; aan de rechterkant werd een voorzet in ene keer op de slog genomen. Na deze 1-2 bleef Carlisle vrij eenvoudig overeind. Een 100-125 fans van Carlisle United hadden de lange reis naar Swansea gemaakt, een autorit van 550 kilometer. Ze werden beloond met een overwinning en mochten blijven hopen op lijfsbehoud.

De fans van Swansea city waren met name in de eerste helft lekker aan het zingen en hadden een afwisselend repertoire met onder andere het niet zo orginele "Swansea till I die". De tweede helft werd het zingen wat minder en het mopperen harder. Wel werd Carlisle met de yell "Same old English, always cheating" nog even duidelijk gemaakt dat ze in Wales waren.
 
Tegen het einde van de wedstrijd begon het harder te regenen, we waren blij dat er een dak op North Bank zat. Desondanks werden we toch nog zeiknat omdat het na de wedstrijd ook nog regende en het dan toch een stukje lopen is naar het centrum. Toch een fantastische middag in Swansea en ook nog ons wedstrijddebuut in Wales.
Comments