Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Sora, Claudio Tomei

Sora Calcio 3 - 0 Cavese 1919, 3 maart 2019.

Eccellenza Lazio Girone B (5), toeschouwers:


Scoreverloop;

17. (1-0) Cano    (P)
53. (2-0) Cano

62. (3-0) Antonini


 In het vliegtuig naar Rome las ik een quote van Wilfred de Jong: “Je helden moet je niet ontmoeten”. En dat terwijl wij hadden afgesproken met Koen Brack in Sora. Nu gaat het te ver om Koen Brack een held te noemen. Maar hij hoort wel thuis in het rijtje van mannen als Mark de Vries, Richard Elzinga, Sandor en Fred Grim. Meer dan prima voetballers voor Cambuur, benaderbaar voor de fans en oprecht betrokken bij de club. “One of us” zouden ze in Engeland zeggen. Na de historische nacompetitie van 2009 zocht Koen Brack het avontuur in Italië. In de jaren die volgden werd hij de Nederlander die bij het grootste aantal verschillende Italiaanse clubs heeft gespeeld, met name in het midden van het land. Ik noem er een paar: Sulmona, Atessa Val di Sangro, Cassino, Arzachena, Fortis Trani, Maccarese Giada en nu is hij, 37 jaar jong, aangeland bij Sora. De wedstrijd in Sora lag zowel geografisch als qua tijd precies halverwege onze andere wedstrijden in Rome en Napels.


Bij clubs als Sora is een filiaal van Bar Stadio onvermijdelijk. Op het terras waren de lokale Ultras aan het indrinken. Na een wederzijdse knik gingen wij, zoals het hoort in Italië, aan de bar staand koffie drinken. Even later gingen de Ultras met veel drukte en zonnebrillen naar binnen voor de lunch. Het moment om, met vriend Moretti, het terras over te nemen. We konden direct weer gaan staan want Koen Brack kwam binnen voor een cappuccino. Handjes schudden en er werd bijgepraat over de sportieve crises bij Cambuur, de liesblessure van Koen en de rollercoaster aan wedstrijden tegen Zwolle en Roda JC in 2009. Op de achtergrond werd het gesprek, inclusief fotomoment, nauwlettend gevolgd door de Ultras. Er werd netjes gewacht tot het was beëindigd. Een delegatie kwam langs voor een kennismakingsgesprek. We werden geïnformeerd over de rijke historie van Sora 1907 en dat de rivaal (Frosinone) werd voorgetrokken door de hogere regionale machten. Onze interesse in het Ultra gebeuren werd nadrukkelijk gepeild maar daar moesten we negatief op antwoorden. Het aanbod van een fles bier konden we niet afslaan, dat zou een belediging zijn.


Koen had voor ons de kaartjes geregeld. Maar bij de entree had niemand ooit van Koen Brack gehoord, laat staan van zijn "amici" uit Ollanda. Steward, carabinieri en kassamedewerker keken ons met grote ogen aan, uiteindelijk bleek de steward een verfrommeld briefje in zijn jaszak te hebben waarop onze namen waren genoteerd. Sora Calcio heeft een ruim verleden in Serie C & D maar werd na financiële problemen opgeheven in de zomer van 2015. Na heroprichting wordt er dit seizoen gespeeld in de Eccellenza, het hoogste provinciale niveau in Italië, het is niveau 5 op de voetbalpiramide. Heel boeiend was de wedstrijd niet, het werd interessant toen de wissels van Sora rond de 60e minuut aan de warming-up begonnen. Koen Brack maakte er serieus werk van. Een kwartier voor het einde werd er door de trainer van Sora gewisseld en Koen Brack nam zijn vertrouwde plek in het centrum van de verdediging in. Hij was druk met coachen, kopte twee ballen weg en een keer werd een bal rücksichtslos weggepeerd richting Frosinone. Koen Brack kan probleemloos nog een paar seizoenen door in Serie D of Eccellenza. Dat zien we wel graag bij een club met een gaar stadion. We zouden na afloop van de wedstrijd Koen nog een handje geven maar in verband met de verkeersdrukte in Napels besloten we direct te vertrekken. Nogmaals excuses Koen, voor het snelle vertrek maar bedankt voor de gastvrijheid!


Met vriend Moretti op het terras van Bar Stadio.

Een warm welkom bij Sora Calcio.

In de catacomben aandacht voor de historie van Sora Calcio 1907.

Speciaal voor de Watergatehopper een foto met graffiti.

De gladiatoren betreden het veld.

Onze Ultravrienden in actie.

Hoofdtribune van het Stadio Claudio Tomei.

Koen Brack zag dat het goed was.

De architect van deze flats moet wel geïnspireerd zijn door Maurits Escher.

De Apennijnen zorgen voor een prachtige achtergrond van het stadion.

Voor de allerlaatste keer: Stadio Claudio Tomei.
Comments