Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Portsmouth, Fratton Park


Portsmouth 2 – 2 Blackburn Rovers, 8 april 2006.
Premier League (1), toeschouwers; 20.048.

Scoreverloop;

31. (0-1) Bellamy
40. (1-1) LuaLua
61. (1-2) Bellamy
77. (2-2) Todorov

Wanneer je met fans van Engels voetbal over Portsmouth praat, merk je dat veel mensen een zwak hebben voor deze club. Is het de sfeer, het kleine stadion of de rol van underdog? Vandaag zouden we het eindelijk zelf ervaren. De reis naar Portsmouth, of voor intimi "Pompey", stond op het programma. Het was vroeg opstaan en de reis ging deze keer via de Eurotunnel. De C&U brigade werd aangevuld met Armand. Hij wilde graag zijn nieuwe Ford Mondeo inrijden. Graag verleende C&U haar medewerking aan dit experiment. Na een korte ruzie over wie naast Armand voorin mocht zitten begon de reis.


De bijrijder hoefde niet te navigeren. Armand had de beschikking over de duurste versie van TomTom, compleet met straten in heel Europa. Een prachtig systeem, een zwoele vrouwenstem (we dachten dat vrouwen niet kaart konden lezen) zou ons door Nederland, België, Frankrijk, Engeland en Wales leiden. Op routine cruisde Armand door het donkere Nederlandse landschap. Tot aan de Eurotunnel werden we enkel opgeschrikt door een automobilist die zijn auto op de kop had geparkeerd op de linkerbaan van de snelweg. Hij stond er zelf naast te bellen. Je moet er niet aan denken wat er zou zijn gebeurd als wij op de linkerbaan hadden gereden. Dan was het waarschijnlijk einde verhaal voor C&U geweest. Aangezien wij nuchtere Noorderlingen zijn, waren we het voorval snel vergeten.

Ruim op tijd bereikten we Calais. We hadden nog tijd over voor het boarden. Deze tijd werd besteed om te plassen en om ponden te bemachtigen. Wonder boven wonder hoefden we niet het hokje van de douane in. Een nieuwe auto doet wonderen. Daarna was het wachten. We gingen met de bal de spieren losmaken. We bleken technisch goed onderlegd, soepeltjes speelden we mekaar de bal toe. Af en toe een frivoliteitje, maar we bleven altijd de bal de baas. Al snel begonnen de auto’s weer te rijden, sein om ook maar op het dooie gemakje de auto op te zoeken. Na Dover, of is het nou Folkestone, reed het vrij vlot naar Pompey. Op Engels grondgebied werd besloten dat het inmiddels biertijd was geworden, het was tenslotte ook al 10:00 uur in de ochtend. Eigenlijk had de chauffeur ook best een biertje kunnen nemen, TomTom deed toch al het werk. Nog voor 12:00 uur bereikten we de havenstad Portsmouth. Vooral bekend om zijn marinehavens waar diverse oude oorlogsschepen liggen. Strakgespannen zaten we te turen, een altijd terugkerend spelletje is wie het eerst de lichtmasten ziet. Dit keer was het uw reporter die de C&U bokaal won.


Schuin tegenover "the Shepherds Croock" vonden we een parkeerplaats. In de FGG stond het volgende over deze pub; "Should be avoided by awayfans". En dat zijn de pubs zijn die wij altijd zoeken… Echter nu nog niet, de reisleiding had andere plannen. C&U had al haar charmes in de strijd gegooid om een rondleiding te regelen. Resultaat van dit geslijm was dat er twee positieve reacties kwamen van Pompeykant. We konden dus twee rondleidingen doen, één met de clubhistoricus en één met de chef beveiliging. Terwijl we Fratton Park naderden zagen we de prachtige entree. Het leek wel een Oostenrijks chalet, in ieder geval erg stijlvol. Fratton Park is de oudste ground in het Premiership en de kleinste. Het stadion stamt uit 1899, uiteraard heeft het in de loop der jaren de nodige aanpassingen ondergaan. Maar het is duidelijk verouderd. Er ligt ook nog Oranjehistorie; in 1948 speelde Nederland er tegen Ierland.

Fratton Park zal volgens voorzitter Milan Mandric binnenkort een grondige verbouwing ondergaan. Het veld zal 90° worden gedraaid. De Northstand wordt gesloopt en 40 yards naar achteren worden vervangen door een nieuwe tribune. De "Fratton End" wordt uitgebreid en zal de nieuwe Main Stand worden. De capaciteit wordt zo een 28.000. Het kost een £ 23 miljoen en zou rond 2007 klaar moeten zijn. Vooralsnog blijft het bij plannen. We keken eerst nog even in de fanshop, deze stelde niet veel voor. We kochten (nog) niks, eerst maar de rondleiding.


We melden ons een uur te vroeg bij de receptie. In ons beste Steenkool Engels probeerden we uit te leggen waarvoor we kwamen. De receptionist begreep ons pas toen we de uitdraai van de e-mail toonden. De beveiligingschef werd opgeroepen om ons rond te leiden. In no-time kwam hij aangelopen. Waarschijnlijk had hij zich al weken op onze komst verheugd. Het bleek een echte Engelse gentleman, helaas zijn we zijn naam vergeten. Hij werkte al tien jaar bij Pompey. We accepteerden hem, maar eigenlijk hadden we liever een oud-speler of clubhistoricus als gastheer. Hij was wel erg enthousiast. Alle deuren werden voor ons geopend en hij vertelde een aantal leuke anekdotes. Zo heeft de helaas kortgeleden gestorven George Best zijn zoon Milan vernoemd naar de huidige voorzitter, Milan Mandric. Ze kenden mekaar uit de tijd dat Georgie in Amerika speelde.


Het kloppend hart van Fratton Park is zonder twijfel de "South Stand". Deze in 1925 door engineer Archibald Leitch ontworpen stand ademt één en al historie uit. Binnen zijn de bussinessruimten typisch Brits; carpet met clublogo, historische foto’s en overal die weeïge geur van Ham and Eggs. Pronkstuk in de trophyroom is de "League One Trophee" uit 2003. Hoogtepunt van de tour is volgens onze guide de kleedkamer, maar wij gaan toch meer voor de tribunes. Om niet onbeleefd te zijn gaan we op de foto in de dressingroom. En waar moet je dan gaan zitten voor een leuke foto? Het team van Harry Redknapp telt niet de allergrootste sterren. Dan maar op de plaats van Mendes, hij scoorde onlangs op fraaie wijze de winnende goal tegen Man City. Als gloryhunter ga je dan daar zitten.

Onze gastheer blijkt een enorme popularis te zijn, hij groet en maakt met iedereen een praatje. Overal worden we voorgesteld. De complete "groundstaff" kent ons inmiddels. Daarna mogen we eindelijk naar buiten om het stadion van binnen te zien. Het is een erg knus stadion met 4 losse tribunes. Als ware Japanners fotograferen we de vier tribunes. Terwijl C&U de "Fratton End" beklimt wordt Armand voorgesteld aan een ex-Schots international die ook nog bij Milan heeft gespeeld, dus de huiskamervraag… Lucky bastard!!! De Fratton End is tevens het domein van de bekendste supporter van Pompey. Iedereen die wel eens MOTD kijkt kent deze man. Getooid met pruik, armen vol met tattoos en een blauwe tuinbroek moedigt hij trommelend zijn club aan. We waren best wel impressed door de gastvrijheid en het stadion. Tenslotte worden we nog uitgedaagd om de uitslag te voorspellen. 1-0 en doelpunt LuaLua roep ik, nu zijn we vrienden voor het leven. Hoe gezellig het ook was, aan alles komt een eind dus ook aan deze rondleiding. Met de belofte dat we foto’s opsturen naar het programmablad nemen we afscheid.



En nog steeds lopen we voor op schema. Tijd om een tweede bezoek aan de fanshop (wat vroeger een pub was..) te brengen. Er worden inkopen gedaan waarbij het thuisfront niet wordt vergeten. Je kunt om Fratton Park heenlopen zonder veel omwegen en de buitenkant is heerlijk verloederd. Op Specks Lane achter de Trustader Stand of "Milton End", waar wij tijdens de wedstrijd zitten, is een houten wand met allerlei Pompey gerelateerde schilderingen. We zien portretten van o.a. clubheld Jimmy Dickinson (speelde 834 wedstrijden voor Pompey en 48 England appearances), Alan Knight en uit onze tijd; Teddy Sheringham. Verderop werd de graffiti wat anders van toon. Zo was er duidelijke boodschap aan Harry Redknapp te lezen; "Harry Redknapp, scummer cunt, once a scummer always a scummer, wanker don’t come back". Daar was geen woord Frans bij. Op zich begrijpelijk, gezien zijn uitstapje naar aartsrivaal Southampton. Maar volgens de kenners was Harry "a man with a secret mission in Sutton". Met Harry degradeerde Southampton namelijk.


Wanneer we aankomen achter de Fratton End wrijven wij ons eens goed in de ogen. Zien we het goed? Ja het staat er toch echt: "Free Pies", het is de "Barclaycard Pie Van". Helaas voor Armand is the Chicken Balti Pie op, dit is volgens de kenners de lekkerste. De pies vallen niet bij iedereen goed in de smaak, maar het gratis maakt een hoop goed. De vraag "Who ate all the pies?" kon nu eindelijk beantwoord worden en het was niet Wayne Rooney maar de webmaster van C&U. De uitdeler van de pies vertelde dat ze elke week bij een andere PL-ground staan, volgende week was Man United aan de beurt.



Na al deze rituelen was het eindelijk tijd voor ons pubbezoek, zoals eerder vermeld was onze keuze gevallen op "the Shepherds Croock". Het was nog erg rustig in de pub. Omdat het mooi weer was, besloten we op de picknickbankjes voor de pub te gaan zitten. Tijdens het bestellen van de pints werd de aandacht afgeleid door de blonde dame achter de bar. Wat een stoot! Hoe ze de pints tapte, brrr. In zo’n beetje alle pubs rond de stadions in Engeland waar ik geweest ben tref je dit soort foute, fatale vrouwen, erg vervelend. Nog geprobeerd om met de telefoon een foto van haar te maken, maar deze mislukte door de beslagen lens. De Stella’s smaakten prima ,met het voorjaarszonnetje erbij was het uiterst prettig op het terras. De tijd vloog voorbij. In een "Take away" iets verderop genoten we van ranzig voedsel. Ruim op tijd beklommen we de trappen van Fratton Park. Zoals in elk Engels stadion was het twintig minuten voor kick-off nog erg rustig, iedereen komt op het laatste moment. Het gaf ons de tijd en ruimte om op de foto te gaan met de Pompey mascotte; de Engelse uitvoering van Kokkie (van Peppie en ….). Kokkie hield een bord omhoog met de tekst "Play up Pompey" (de lijfspreuk bij Portsmouth). Als een kind zo trots was Kokkie om met ons op de foto te mogen.



Genoeg geouwehoerd, er stond een belangrijke wedstrijd voor beide ploegen op het programma. Portsmouth stond voor het duel op de 19e plaats, alleen Sunderland deed het slechter. Het was bezig aan een goede reeks, de 3 voorgaande wedstrijden werden gewonnen. Samen met West Bromwich Albion en Birmingham City strijd Portsmouth om de 17e plaats, de nummers 18, 19 en 20 degraderen. Een ontzettend spannende strijd; West Bromwich Albion en Pompey hebben 27 punten en Birmingham City 28. Bij Pompey spreken ze al over "Harry Houdini", verwijzend naar de altijd ontsnappende boeienkoning. Blackburn staat in de subtop, niet ver van een Champions League spot. Het is bezig aan een prima seizoen, Blackburn heeft goede spelers als Bellamy, Bentley, Emerton en Tugay maar ook beroepsprovocateurs als Savage en Dickov. Vooraf een prachtig affiche! De wedstrijd maakt onze verwachtingen volledig waar.


De sfeer was geweldig zoals we vaak op tv hadden gezien. De toeschouwers maakten erg veel lawaai. Massaal werd er gezongen en het viel nauwelijks stil. De trommel en bel deden wat on-Engels aan evenals de liederen, een hoog "jalala" gehalte. Maar daardoor niet minder leuk, integendeel. De meegereisde Blackburnfans zaten op dezelfde tribune als ons. Behalve bij de doelpunten hebben we ze niet gehoord. Het meeste lawaai komt van de Frattond End, hoewel de North Stand er weinig voor onder deed. Ook bij ons werd er meegeleefd. Achter ons zat een groepje opgeschoten jongens die erg hun best deden om liederen in te zetten. Zo nu en dan met succes. Hoogtepunt van het zangrepertoire was het liedje tegen Paul Dickov. Als hij weer irritant was, zong het hele stadion "Fuck off Dickov, Dickov Fuck off", dit op de melodie van "Play up Pompey". Wij deden uiteraard fanatiek mee.


Het tempo zat direct goed in de wedstrijd. Na een half uur liep enfant terrible Bellamy vanaf de middenlijn naar het doel en roste de bal vanaf links in het kruis. Wat een goal! De gelijkmaker liet niet lang op zich wachten, ook deze treffer was fraai. LuaLua (was er niet door iemand voorspeld dat hij zou gaan scoren?) schoof de bal laag in de hoek. Ondanks zijn belofte om zijn doelpunten iets ingetogener te gaan vieren, in verband met blessures, gooide hij er toch weer een driedubbele flikflak uit. De wedstrijd bleef op en neer gaan en wij werden roder en roder van de zon. In de rust kregen we een voorstelling van mini majorettes. Armand had een praktisch probleem, hij wilde in de rust even naar het toilet in de rust. Laat dat "even" maar weg. Erg leuk die oude stadions, maar praktisch is anders. Achter onze stand was het enorm krap. Zowel voor eten/drinken als richting wc kwamen de mensen in de file. Ook erg onveilig, gelukkig zijn Engelsen gedisciplineerd. Je moet er niet aan denken dat iedereen naar goed Nederlands gebruik begint te duwen. Gelukkig was Armand op tijd terug voor de tweede helft. Ook dat werd een spektakelstuk. Wederom kwamen de Rovers door een prachtig doelpunt van Bellamy op voorsprong. Ditmaal schoot hij de bal aan onze kant vanuit de draai hoog in het doel. Blackburn leek de wedstrijd in handen te hebben, maar toch bleef "Harry Redknapp’s Blue Army" de aanval zoeken. Deze yell had ik dit jaar nog niet eerder gehoord, het hoogverraad van Harry is hem blijkbaar nog niet helemaal vergeven.



Een kwartier voor tijd viel de verdiende gelijkmaker uit een kopbal van de Bulgaar Todorov. Een verdiende uitslag. Wij waren in ieder geval ontzettend tevreden over dit middagje "Pompey"! Het enige wat we gemist hebben was het zingen van "We are staying up, we are staying up". Op ons gemak liepen we terug naar de auto, wij hadden het leuk gehad en waren erg benieuwd of de TomTom zich ook had vermaakt. Dat bleek snel, want uit nijdigheid stuurde hij ons rechtstreeks de file in, de ultieme wraak van TomTom. Na nog een paar uurtjes in de auto te hebben gezeten en een vrouwelijke politieagent in de stress te hebben laten schieten vonden we ons hotelletje aan de M6. Bijna kinderbedtijd, maar eerst nog maar even MOTD kijken. Uiteindelijk vielen we in slaap bij de slaapverwekkende wedstrijd Charlton-Everton.


Comments