Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Madrid, Estadio Teresa Rivero

Rayo Vallecano 1 - 0 Espanyol, 16 oktober 2011.
Primera Division (1), toeschouwers; 11.000.

Scoreverloop;
56. (0-1) Romaric

Deze zondag moest ik al weer relatief vroeg uit de veren. De wedstrijd van vandaag, Rayo Vallecano-Espanyol stond namelijk al om 12 uur ‘s middags geprogrammeerd. Daarom pakte ik deze ochtend om half 10 alweer de metro van station Usera richting Portazgo.


Wanneer je station Portazgo uitloopt kun je het stadion niet missen, het ligt er direct naast. Toen ik zo’n 2 uur voor de aftrap bij het stadion aankwam, was het nog erg rustig. Behalve de policia die een oogje in het zeil hield was er nog maar weinig volk. Daarom eerst maar het gebruikelijke rondje rond het stadion gemaakt.

Over het stadion: Estadio Teresa Rivero is vernoemd naar de eerste vrouwelijke president van een voetbalclub in Spanje, Teresa Rivero dus. Naar wat ik begreep is zij inmiddels geen voorzitter meer. Het lijkt ook alsof de club de oude benaming van het stadion weer in ere heeft hersteld. Bij de grote toegangspoort van het stadion zijn namelijk de letters Teresa Rivero verwijderd. Er staat nu alleen nog Campo de Futbal de Vallecas. Maar misschien interpreteer ik dit onjuist, daarom hou ik voor het verslag de oorspronkelijke naam maar aan..


Het stadion is in 1972 in gebruik genomen, hiervoor speelden ze in het Campo de Vallecas, dit stadion is in 2008 gesloopt. De naam van het nieuwe stadion werd Estadio Nueva Vallecas, dit werd later dus gewijzigd in Estadio Teresa River (en nu getuige de naam op de gevel wellicht weer Campo de Vallecas?).

Het stadion ligt midden in een woonwijk, gesitueerd aan de rand van de Madrileense wijk Vallecas. Vallecas was tot 1950 een onafhankelijke gemeente van Madrid. Momenteel is het de grootste wijk van Madrid. Van oudsher is het een behoorlijk op zichzelf staande wijk. De bewoners voelen zich meer Vallecanos dan Madrileen. Rond het stadion zag je in de stalletjes daarom ook sjaaltjes met teksten als “Anti Madridista“. In de volksmond wordt de wijk wel klein Rusland genoemd, de Communistische partij heeft hier veel aanhangers. Wat dat betreft lijkt heeft het wel wat gelijkenissen met het Italiaanse Livorno, waar wij in 2009 waren.

De woonwijk waarin het stadion ligt oogt behoorlijk uitgeleefd. Het is een aaneenschakeling van rechthoekige woonblokken. Naar goed zuid europees gebruikt werd in vele gevallen de ruimte tussen 2 woonblokken gebruikt om de schone was te laten drogen. Heerlijk om op een rustige zondagochtend doorheen te dwalen, even weg van het Madrid uit de vakantiefolder! Ook dit is Madrid!


Na stiekem onder het oog van de policia op een muurtje te zijn geklommen om te genieten van het uitzicht op Teresa Rivero werd het tijd om een wedstrijdticket aan te schaffen.

Ook bij Rayo Vallecano hanteert men stevige prijzen. Het goedkoopste beschikbare kaartje kostte maar liefst 35 euro! Tickets voor achter het doel waren niet beschikbaar, wellicht waren deze goedkoper geweest. Gelukkig kreeg ik voor die 35 euro wel een prima zitplaats op de “Tribuna Alta De Lateral” aan de lange zijde.

Rond het stadion had ik tot dit moment nog geen enkele supporter van Espanyol gesignaleerd, echter ze bleken er wel te zijn vandaag. Ik zat er namelijk vlak naast. Naar schatting waren het er toch wel zo’n 200. Onder de supporters opvallend veel vrouwen en kinderen, het leek alsof velen er een familie uitje van hadden gemaakt. In het stadion heb je niet echt een zichtbaar uitvak, de Espanyolfans werden slechts door een handjevol agenten gescheiden van de rest van het stadion. Hekken waren vanmiddag ook absoluut niet nodig, de Espanyolfans leken weinig kwaad in de zin te hebben. Zelfs toen de Bukaneros (de Ultras van Rayo) “Puta Espanyol” begonnen te zingen kwam er weinig tot geen reactie. Al met al een sfeer die paste bij de dag (zondag), tijdstip (12 uur) en de temperatuur (dik over de 20 graden) van vandaag.

Het stadion van Rayo heeft een capaciteit van 14.708 toeschouwers. Aan beide lange zijdes vind je 2 identieke tribunes. Beide tribunes zijn overdekt en bestaan uit 2 ringen.

De korte zijde is het domein van de Ultras van Rayo Vallecano, de Bukaneros.

Om deze fangroepering kun je bij Rayo Vallecano niet heen. Zij zijn erg nadrukkelijk in het stadion aanwezig met hun gezang en tifo acties. Op internet vind je prachtige filmpjes en foto’s van deze groep. Dit leidde bij mij tot hooggespannen verwachtingen voor het duel van vanmiddag.

Boven de tribune van de Bukanerso wapperen 21 vlaggen, dit zijn de vlaggen van alle tegenstanders in de Primera division dit seizoen! Aan de achterkant heb je een prachtig uitzicht over de stad!

Aan de andere korte zijde bevindt zich geen tribune maar een soort afscheidingswand. Deze wand is voorzien van reclame aan de ene kant terwijl een klein deel aan de andere kant is beschildert met fictieve supporters. Het deed mij denken aan het oude Highbury van Arsenal, waar in de jaren 90 tijdens de verbouwing van de North Bank ook zo’n soort wand was. Boven de wanden torent een drietal flats uit. Vanachter hun ramen hebben de bewoners een prima uitzicht op het veld.

De wedstrijd van vanmiddag was een onvervalste 6 puntenduel. Zowel Rayo als Espanyol stond na 6 duels op 6 punten. Espanyol is een stabiele eerste klasser, Rayo was vorig seizoen gepromoveerd naar het hoogste niveau. Alles leek vandaag aanwezig voor een spannende pot “at lunchtime“.

Rayo Vallecano speelde vandaag in haar prachtige thuisshirts, oftewel in het witte shirt met diagonale rode baan. Het shirt hebben ze te danken aan de voormalig Argentijnse topclub River Plate dat in de jaren 50 een vriendschappelijk wedstrijd tegen Real Madrid speelde (en won). River Plate mocht voorafgaand aan deze wedstrijd trainen in het stadion van Rayo en tevens speelden ze een onderling potje. Als dank voor de gastvrijheid stuurde River een aantal weken later een doos vol met shirts via de post naar Vallecano. Vanaf dat moment is Rayo in de River Plate shirts gaan spelen. En tot op heden is dat nog immer zo. Ook wel grappig is dat Rayo, bliksem betekent. Al met al een bijzondere club.

De shirts die Espanyol droeg vandaag vond ik persoonlijk ook erg stijlvol, hemelsblauw gecombineerd met zwart. Maar goed, geen modeshow vandaag, want er moest worden gevoetbald.

Voor de wedstrijd van vanmiddag was het stadion inmiddels toch redelijk volgelopen, al was het lang niet uitverkocht. Met name de tribune waar ik zat was echter wel zeer goed bezet. Dit doorkruiste mijn plannen om iets meer richting de tribune van de Bukaneros te gaan zitten. Met name aan de voor mij rechterkant zat het namelijk behoorlijk vol. Het zou lastig zijn daar een plekje te vinden, daarom maar blijven zitten waar ik zat.

Het leuke aan het stadion van Rayo is dat de spelerstunnel aan de korte kant zit. Na de warming up verdwenen beide teams apart de tunnel in. De Bukaneros, die vlak bij de tunnel zitten begeleiden de eigen ploeg met applaus van het veld. Espanyol kreeg een iets andere behandeling. Massaal werd “puta espanyol” ingezet, dat moet toch behoorlijk intimiderend over komen lijkt me. De stemming zat er dus goed in, ondanks het vroege tijdstip waren de supporters in ieder geval op tijd wakker!

Op de tribune bleek ik vandaag niet de enige toerist te zijn, iets voor mij op de tribune dit keer geen zonnepit kauwende Spanjaarden, maar een groep Schotten. Zij waren de afgelopen dinsdag bij de EK kwalificatiewedstrijd Spanje-Schotland (1-0) in Allicante geweest en blijven hangen in Spanje. Later raakte ik met ze aan de praat en nodigden ze me uit om bij hen te komen zitten. Wel zo gezellig!

De wedstrijd zou niet een onvergetelijke worden, echter de ambiance maakte het meer dan de moeite waard.

De Espanyolfans links naast ons waren niet echt creatief aangelegd zo leek het, veel verder dan “Espanyol, Espanyol” kwamen ze niet. De Bukaneros daarentegen zongen de hele wedstrijd hartstochtelijk door. Met name het middelste gedeelte van de tribune achter de goal was erg fanatiek. Veel vlag en sjaalvertoon en veel verschillende liederen uit volle borst gezongen. Ook werden af en toe grote spandoeken voorzien van voor mij onleesbare Spaanse teksten omhoog gehouden. Bij de wisselgezangen werden de 3 andere tribunes niet vergeten, erg gaaf die wisselgzangen tussen 3 tribunes! Op onze tribune was men ook best fanatiek, maar het zingen lieten ze toch grotendeels over aan de Bukaneros.

De wedstrijd was de eerste helft weinig spectaculair. De grootste kans was voor Espanyol via de qua uiterlijk opvallendste speler en voormalig Spaans international Sergio Garcia. Hij stuitte echter op de keeper van Rayo. Het enige wat Rayo Vallecano hier tegenover kon stellen waren 2 redelijk gevaarlijke vrije trappen.


Al met al geen eerste helft om over naar huis te schrijven.

In de rust maar even nader kennis gemaakt met de Schotten. Een gezelschap van zo’n 10 personen dat eigenlijk weer bestond uit 4 groepen. Toevallig waren ze mekaar vanochtend tegen gekomen en hadden ze besloten bij elkaar te gaan zitten. 1 van hen droeg zelfs een traditionele Schotse kilt. Hij bleek in Southampton te wonen, maar in Schotland te zijn geboren, een aardige kerel. Met discussies over Jan Poortvliet, Mark Wotte en dergelijke ging de rust snel voorbij.

De wedstrijd schreeuwde om een doelpunt, dan zou er wel wat meer actie komen zo hoopten we. Aan de inzet van de spelers lag het niet, echter het bleef voornamelijk een slag op het middenveld. Het lang verwachte doelpunt viel dan eindelijk in de 55e minuut, helaas voor de Rayo fans aan de verkeerde kant. Het was de Ivoriaan Romaric, die als zovele Ivorianen ontdekt werd in Beveren, die tekende voor de openingstreffer. Hij knalde na een aanval door het midden de bal droog in de linker benedenhoek.

Naast ons barste een feestje los bij de meegereisde Espanyolfans. Voor de Bukaneros was dit het sein om er vocaal nog maar eens een schepje bovenop te gooien.

We gingen er maar eens goed voor zitten, nu zou de wedstrijd vast wat opener worden. Echter al snel werd duidelijk dat Espanyol de wedstrijd niet meer uit handen zou geven. Er kwamen nog wel wat kleine kansen, echter de score veranderde niet meer. 1-0 werd dus de eindstand.

Na afloop heb ik met de Schotten nog een biertje genuttigd op een terras vlakbij het stadion. Ik had hier wel even tijd voor, want pas om 17 uur hoefde ik in Leganes te zijn voor de volgende match.

Het werd een gezellige boel. Het hoogtepunt kwam toen de Schotten hun mega vlag gingen tonen aan de rest van de cafébezoekers. Op de vlag stond Foos Yir Doos, Schots voor “how are you” liet ik me vertellen. Het volledige terras begon “Foos Yir Doos” te scanderen en een aantal Spanjaarden wilden op de foto met de vlag. Helemaal hilarisch werd het toen de Schot met de kilt op veler verzoek zijn kilt omhoog deed. Nu konden de Schotten helemaal niet meer stuk bij de Rayofans.

 


Voor mij werd het tijd om afscheid te nemen, het was inmiddels drie uur en ik had immers nog een afspraak in Leganes twee uren later.

Al met al had ik me prima vermaakt bij Rayo, leuke club, leuk stadion en leuke supporters. Absoluut een aanrader voor mensen die Madrid aandoen!
 
 

Compilatie Rayo-Espanyol by Cheese and Union

 



 
 
 






 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comments