Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Londen, White Hart Lane

SpursTicket

Tottenham Hotspur 3 – 1 Club Brugge, 2 november 2006.
UEFA Cup, toeschouwers; 35.716.

Scoreverloop;

13. (0-1) Salou
16. (1-1) Berbatov
61. (2-1) Keane    
71. (3-1) Berbatov

Je kon gerust spreken van cupkoorts bij de heren van Cheese & Union. Gelijk na de loting voor de 2e ronde van de UEFA Cup hadden we onze zinnen gezet op deze wedstrijd. We schreven ons in voor de georganiseerde bustrip van Blauw Zwart Limburg. Echter zoals verwacht overtrof de vraag het aanbod en uiteraard geld in deze situatie voorrang voor de vaste bezoekers. Jammer, maar geen reden om er dan helemaal van af te zien. We besloten dan ook om de overtocht te boeken zonder dat we tickets voor de wedstrijd hadden. Dan maar de zwarte markt op of wellicht iets regelen via de Spurs. Sowieso zouden we niet voor niets naar Engeland gaan, de wedstrijden van Burton Albion en Fulham hadden we al geblokt. Ongeveer 2 weken voor de match kwam de "Online Ticketsale" van de Spurs op gang. Tot onze grote vreugde konden we online bestellen en tot op de stoel nauwkeurig onze plaats bepalen. We kozen voor de "West Stand, Lower Tier, vak 9", direct naast the "Away section", waar de Bruggesupporters zouden zitten. Dat de prijzen in Engeland de pan uit rijzen is algemeen bekend, toch moesten we even slikken toen bleek dat de tickets 61 Pound each waren. Een recordprijs in de C&U geschiedenis. Toch hadden we het er graag voor over.

Vroeg op de donderdagochtend vertrokken we richting Calais waar we de boot van 11:00 uur zouden nemen. Hoe dichter we Calais naderden hoe meer bussen met Bruggefans. Zoals we al wisten heeft Brugge fanclubs in het hele land. Volgens de Supportersfederatie zijn het er 60 verspreid over het hele land. We zagen bussen uit onder andere Willebroek, Ieper en Maldegem. Ruim op tijd arriveerden we bij de terminal, nadat de douane zonder kleerscheuren was gepasseerd settelden we ons aan boord. Op de ferry van Calais naar Dover is voldoende te doen om de 2 uur vaartijd door te komen. Er zijn winkels, barretjes, gokhallen en luxe restaurants. Wij besloten, naar goed Nederlands gebruik, in het loungegedeelte te gaan zitten en onze eigen eet- en drinkwaar te consumeren. Aan boord waren enkele honderden fans van Brugge, niet overheersend, maar je kon er niet om heen. Naar mate de reis vorderde werden ze, waarschijnlijk door de vele pints, ietwat luidruchtiger. Het was een gezellige bedoening aan boord, we kwamen al helemaal in de juiste stemming. Snel kwamen de krijtrotsen van Engeland in zicht en gingen we weer naar het cardeck. Het uitchecken ging als een speer en zo rond 12:00 uur local time reden we op Engelse bodem. Het eerste doel was ons hotel, Travelodge Harlow, iets ten noorden van Londen. Zonder oponthoud passeerden we de ring van Londen en via een provincieweggetje kwamen we bij het hotel. Bij een Travelodge zijn er nooit verrassingen, het is degelijkheid voor een lage prijs. Als de incheckdame er dan ook nog appetijtelijk uitziet, weet je dat je de komende nacht in goede handen bent. Na de ballast in de hotelkamer te hebben gedropt en de Heinies onder water te hebben gedompeld werd het tijd om richting Spurs te gaan.


We hadden alle goedbedoelde adviezen om in Londen vooral niet met eigen vervoer te reizen in de wind geslagen. Met het stratenboek op schoot wurmden we ons door de drukte van Noord Londen. We reden we in één keer goed, al snel zagen we "White Hart Lane". Een 4,5 uur voor de kick off was er genoeg ruimte voor streetparking. We parkeerden dus vlakbij het stadion. Toen we uitstapten bleek dat de volgende straat als naam "Vicarage Road had. Toch leuk om te vertellen dat je auto op Vicarage Road (naam stadion Watford) stond om Spurs thuis te zien spelen. Dit om verwarring te scheppen. White Hart Lane is gelegen in de wijk Tottenham. De bewoners zou je kunnen typeren als "lower class", oftewel het is gewoon één van de slechtere buurten. Echt zo’n heerlijke pauperbuurt waar wij graag komen, hier liggen vaak de leukste grounds en clubs. Het schijnt dat er in Tottenham een behoorlijke populatie aan joden huist of huisde. Dit is de reden dat Tottenham Hotspur in Engeland bekend staat als jodenclub. Net als bij dat clubje uit Duivendrecht is het ook van de laatste jaren dat de fans deze naam als geuzennaam zien. Een fenomeen wat je in Nederland ook met de "boerenclubs" ziet, van scheldnaam tot geuzennaam. Zo staan de Spursfans dus bekend als de "Yid Army".

De omgeving doet verder vrij troosteloos aan, een rondje rond het stadion is snel gemaakt. De "East Stand" lijkt nog het meest op een oude fabriek. Veel steen en weinig versiering. De North Stand ziet er echter iets frisser en moderner uit. In de fanshop zoals meestal voornamelijk kleding. De bij ons favoriete "Stadion postcards" waren ook hier niet verkrijgbaar. De enige aankoop werd het "Official Matchday Programme" en we vervolgden ons rondje. Aan de hoofdentree van White Hart Lane is duidelijk de meeste aandacht besteedt. Het typisch Britse toegangshek, het bord "Welcome to Tottenham Hotspur", de glazen gevel en de dure auto’s op de parking zorgen voor de "classy" uitstraling. Op de hoek van de "Bill Nicholson Way", de straat die naar de hoofdentree leidt, vind je aan een gevel, behalve een camera van CCTV, ook een klok met daarop de haan staand op een bal, het logo van de Spurs. Een 3 uur voor de match was het nog erg rustig. Nog geen Bruggesupporter gezien. Wel andere Vlamingen, de landverraders van de "Flemish Spurs". Zij supporterden deze wedstrijd tegen hun landgenoten. Elke thuiswedstrijd zet deze fanclub een bus in. Op deze dag zullen er een aantal geweest zijn met "mixed feelings", Brugge is toch dé club van Vlaanderen. Inmiddels hadden we het wel gezien rond het stadion en werd het tijd voor een pint. Met onze Belgische vrienden hadden we afgesproken in de "Elmhurst".

We hadden weinig keus want dit was volgens de autoriteiten de enige pub waar Bruggefans welkom waren. De richtlijnen waren sowieso erg streng, zo bleek uit het document wat Bruggefans ons hadden doorgestuurd. Het volgende stond erin;
- Indien iemand alcohol vast heeft in de buurt van het stadion, wordt deze persoon opgepakt en zal deze buiten een fikse boete betalen ook nog eens de wedstrijd niet zien ! En als klap op de vuurpijl nemen ze uwe alcohol af !
- Indien iemand wenst Londen centrum in te trekken is dit geheel op eigen risico en komt de supportersclub in GEEN geval tussen bij mogelijke arrestaties, conflicten..
- Het hangt van de goedwil van deze politiemensen af of jullie het centrum in kunnen trekken of niet. In ieder geval is de Elmhurst open voor de Clubsupporters.
- Arrestaties volgen bij volgende: In bezit van messen, wapens, scherpe voorwerpen, vuurwerk of Bengaals vuur, ongeregeldheden in de buurt van stadion of wie weet waar nog allemaal, racistische uitlatingen, DRONKEN rondlopen in de straten van Tottenham of DRONKEN het stadion binnen willen gaan.
Neem deze richlijnen zeker door want ze lachen der in Engeland niet mee. Denk eraan dat ze de suporters in Engeland het zwaarst aanpakken in de portemonnee door fikse boetes op te leggen, buiten de arrestatie om !

Lang leve de Voetbalwet! Gelukkig vallen de C&U boys onder de categorie "modelsupporters", dus maakten wij ons geen zorgen.

Gelegen op een paar straten van White Hart Lane ligt de genoemde pub. We waren er vroeg, maar verwachten toch al een overvolle pub. 2.000 Bruggefans waarvoor 1 pub beschikbaar is, dat moest wel wachtrijen en hutjemutjetaferelen opleveren. Groot was onze verrassing dan toen we de pub binnengingen er slechts een handjevol Bruggelingen aanwezig waren. Plenty ruimte, dus we settelden ons aan een tafeltje. Nog geen spoor van de BZ Limburg clan, eerst maar eens inpilzen. Al snel werd het voller in de pub. Uit sms-verkeer bleek dat onze Belgische vrienden in aantocht waren. Ze waren al vroeg in Londen gearriveerd en hadden nog een rondleiding in het "Emirates" gehad. Toen ze binnenkwamen, was zoals altijd de begroeting weer hartelijk. Altijd top om elkaar weer te zien. Ze hadden onderweg ook nog een nieuwe kameraad ontmoet, het was niet Spongebob maar "Spursbob". Bob was begin 50 en had alles al eens meegemaakt in zijn leven. Op Nederlanders had hij het niet zo. Waarom werd niet duidelijk. Wellicht had hij traumatische ervaringen opgedaan in het half jaar dat hij in Makkum had gewoond. Na het biertje wat we hem gaven kwam hij wat meer los. Hij vertelde over de haat tegen the Arse en het leven in Tottenham. Het werd steeds gezelliger in de pub, regelmatig werden er Bruggesongs aangeheven, de stemming zat er goed in! Een klein uur voor de wedstrijd gingen we met Bob en de BZL boys richting stadion. Bob stond er op dat we met hem mee gingen naar een Spurs-pub. Het werd de "Bell and Hare", een obscuur kroegje met de entree door een nauwe steeg. De bewaking wilde ons tegenhouden, "No awayfans allowed!" Echter Bob’s woorden deden wonderen, als we ons onopvallend zouden gedragen was het geen probleem.

In de tuin van de pub kon je blikken bier kopen, hier maakten we dankbaar gebruik van. Na het biertje namen we afscheid van BZL, Bobby en de rest. Omdat we in de homesection zaten, waren we toch enigszins bevreesd voor de controle. Ik had de rits van mijn jas goed dichtgetrokken, zodat ze het Bruggeshirt eronder niet konden zien. Het viel allemaal mee. In ons vak, "West Stand Lower", bleken Belgen en Engelsen door elkaar te zitten. Bovenin, waar wij zaten, was het zelfs twee rijen dik Blauw Zwart fans. We konden ons dus volledig uiten. We hadden een prachtig plekje met achter ons geen mensen, dus als we gingen staan had niemand er last van. White Hart Lane stroomde langzaam vol. We waren behoorlijk onder de indruk van het stadion en de ambiance. WHL wordt al sinds 1899 bespeeld. In de loop der jaren is er logischerwijs een hoop veranderd. Tegenwoordig is de capaciteit ruim 36.000 toeschouwers, het record is van 1937 tegen Sunderland; 75.038. Blikvanger is het koperen beeld van de haan die bovenop de "East Stand" over de toeschouwers waakt. De heldere blauwe stoeltjes en dat de tribunes naar goed Engels gebruik dicht op het veld zitten maken het stadion erg sfeervol. Aan de supporters van beide clubs kon je merken dat het een bijzondere avond ging worden. De fans van de Spurs zijn de laatste jaren niet erg verwend geweest met Europese avonden. De meeste mensen in Nederland zullen Spurs met name kennen van de wedstrijden tegen Feyenoord. Tijdens de wedstrijd in 1974 maakte Nederland voor het eerst kennis gemaakt met "the English Disease", oftewel het Hooliganisme. Tijdens deze Uefacupfinale ontstonden er in de Kuip enorme vechtpartijen, dit was nog nooit vertoond in ons land. Later zouden de teams elkaar nog tweemaal ontmoeten op Europees niveau.

Dit jaar spelen de Spurs voor het eerst sinds 1999 weer Europees. In de prijzenkast van de Noord Londense club prijken 2 landstitels, 8 FA Cups, 3 League Cups, 1 Europa Cup 2 en 2 UEFA Cups. Toevallig werd tijdens deze avond de dvd gepresenteerd van de UEFA Cup Finale van 1984 tegen? Juist ja, aartsrivaal van Club Brugge, Anderlecht. Opvallend in de historie is dat Tottenham Hotspur bijna altijd een prijs wint als het jaar eindigt op 1. Dit was zo sinds 1951, maar helaas werd deze traditie in 2001 niet voortgezet. Bekende spelers van Tottenham zijn onder andere Jimmy Greaves, Gary Lineker, Glenn Hoddle en Paul Gascoigne. Dit seizoen zijn zowel de Spurs als Brugge niet echt in vorm.Toch haalden beiden vrij gemakkelijk de 2e ronde van de UEFA Cup. Tottenham versloeg Slavia Praag en Brugge versloeg "Angstgegners" Suduva en MFK Ruzomberok. Sinds enige jaren kent de UEFA Cup een poulesysteem. In de poule van Brugge en Spurs zitten verder Bayer Leverkusen, Besiktas en Dinamo Boekarest. De 1e wedstrijd werd door Tottenham tegen Besiktas gewonnen, Brugge kwam niet verder dan een gelijkspel tegen Leverkusen. Deze avond de 2e ronde! Vanaf het begin zat de sfeer er bij beide supporterskampen goed in! Het ook al bij ons bezoek aan Everton – Tottenham Hotspur gehoorde Yid Army, Yid Army klonk ook nu erg intimiderend. Brugge deed er niet voor onder en al snel was het één en al lawaai zoals je het alleen in Groot Brittannië kan, schitterend! Avondwedstrijden hebben toch altijd iets speciaals en als het dan ook nog een Europees topduel betreft is de sfeer zoals de Engelsen zeggen "electric"! Beide supportersgroepen zijn hongerig naar Europees succes. De wedstrijd dan, vooraf is Tottenham de favoriet. Manager Martin Jol heeft de beschikking over enorm veel talent. Vooral vleugelaanvaller Aaron Lennon is de laatste tijd in vorm.

Onze bebrilde landgenoot Edgar Davids zat op de bank, ex-Feyenoorder Hossam Ghaly stond echter wel in de basis. Brugge startte in de meest logische opstelling. Een weekend eerder werd Moeskroen eenvoudig met 5-1 aan de kant gezet. De enige verandering was dat Ibrahim Salou speelde in plaats van Koen Daerden, die thuis was gebleven bij zijn hoogzwangere vrouw. Verder dacht Emilio Ferrera "Never change a winning team". Brugge begon goed en Englebert kreeg al snel een goede kans, echter doelman Robinson, "Misses" Robinson voor intimi na zijn enorme misser enige weken terug tegen Kroatië, had een goede reflex. Even later was het wel raak, Salou draaide zich mooi vrij en krulde de bal prachtig in de goal. Euforische toestanden in het Bruggevak en gedeeltes van de naastgelegen vakken. Het "You’re not singing anymore" schalde plagerig door het stadion. Ook in ons vak volop vreugde en zingen, dit tot ongenoegen van de stewards. Naar goed Engels gebruik waren de taken hier weer goed verdeeld. De anti-rook-steward hield in de gaten of er niet stiekem werd gerookt, in het stadion gold een algeheel rookverbod, echter onze buurman rookte tijdens de wedstrijd een half pakje weg. Verder was er de "Sit down-steward", hij zal na afloop pijn in de armen hebben gehad vanwege de "Sit-down" gebaren die hij constant moest maken. Maar ook de NSB-steward ontbrak niet. Dit mannetje hield alles en iedereen in de gaten en tipte de hoofdsteward dat onze buren wel erg enthousiast waren. De hoofdsteward kwam een officiële waarschuwing geven en controleerde de tickets. Als dank kreeg een NSB-steward een aai over zijn bol.

Wij konden maar kort van de voorsprong genieten. Dimitar Berbatov maakte prachtig gelijk. Een doorgekopte vrije trap nam hij fantastisch op de slof. Nu was het voor de Spursfans tijd voor revanche. Het "Who are ya" en "You’re not singing anymore" daalde nu over de Brugse hoofden neer. Die lieten zich niet van de wijs brengen en gingen door met sfeer maken. Het was nog steeds één en al noise in het stadion! Tegen het einde van de 1e helft mocht Edgar Davids warm lopen. De Brugse fans reageerden hierop met "Er staat een paard op het veld, het is Edgar Davids". Tijdens de rust was drinken of eten halen onbegonnen werk, de rijen waren te groot. Tijdens deze match, waarvoor we 61 pond betaalden, moet je je tijd niet verdoen met in de rij staan. Bij de toiletten ontstond nog een opstootje tussen Bruggelingen en een Spursfan die zich al eerder provocerend had gedragen. Het werd in de kiem gesmoord.

Tijdens de 2e helft bleef Tottenham, net als grotendeels de 1e helft, de meest aanvallende ploeg. Brugge stond onder zware druk. In de 61e minuut bezweek Brugge, Robbie Keane was de dader. Hij werd vrij gespeeld en rondde droog af in de benedenhoek. Nu zou het erg moeilijk worden, Brugge kon niet meer de kracht opbrengen om de gelijkmaker te forceren. Het was 10 minuten later uitblinker Berbatov die met een kopbal het vonnis over Brugge velde, 3-1. Het aloude principe "Tottenham hoefde niet meer en Brugge kon niet meer" was van toepassing. De fans van Bruges leken er niet om te malen en bleven de ploeg aanmoedigen. Tot het eindsignaal moest Davids blijven warm lopen, hij kwam er niet meer in. Met het eindsignaal kwam er een einde aan een sfeervolle match, voetballend niet altijd top, maar een wedstrijd om niet gauw te vergeten. Na afloop stroomde het stadion in recordtempo leeg. De stewards begonnen met de "Sweeping", het controleren van de stoeltjes en iedereen eruit sweepen. Wij waren echter op de perstribune beland en genoten nog een 20 minuten van de "cooling down" van de spelers op het lege White Hart Lane. Bij het verlaten bleek alles al op slot, maar gelukkig was er nog een steward met een sleutel. Voordat we Londen uit waren, was het een uur verder, maar dat mocht de pret niet drukken. We waren het erover eens dat deze dag behoorde tot de hoogtepunten van 6 jaar buitenlands wedstrijden.
Comments