Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Londen, the New Den (2)

Millwall 2 - 0 Hull City, 7 april 2012.
Championship (2), toeschouwers; 12.372.

Scoreverloop;
25. (1-0) Kane
81. (2-0) Keogh (P)

Ons bezoek aan Millwall betekende een kennismaking met Barry Kitchener. De beste man overleed een week eerder aan die verschrikkelijke ziekte en rond de wedstrijd tegen Hull City nam Millwall afscheid van één haar beste spelers ooit. Het was een waardig afscheid, maar dat is iets wat je wel aan Engelsen kan overlaten.

Barry Kitchener 1947 - 2012.

De karakteristieke kop van Kitchener sierde de cover van het programma en ook de inhoud was grotendeels gewijd aan zijn leven. Voor de wedstrijd werd een indrukwekkende minuut applaus in acht genomen. Dat had ik nog nooit gemaakt maar het was erg mooi. Hoewel een minuut stilte dat ook altijd is. Verder mocht de kleindochter van Kitchener fungeren als mascotte van Millwall. Wat apart was de zweverige panfluitmuziek die gedraaid werd tijdens de pauze. Ik kan mij eigenlijk niet voorstellen dat die stoere Barry Kitchener daar liefhebber van was. Rustgevend was het in ieder geval.

YouTube-video


De vlaggen hingen halfstok op the Den.

De 2-0 overwinning was een gepast afscheidscadeau van de spelers van Millwall. En daar viel weinig op aan te merken. Millwall had de punten dan ook broodnodig want de voorsprong op een degradatieplek was maar vier punten. Hull City ging lange tijd voor een plekje in de PO maar door deze vijfde nederlaag op rij verdwijnt dat steeds meer uit zicht.

Omdat wij toch een soort symphatie voor Hull City hebben namen we plaats in het bezoekersvak. Waar volgens officiele opgave 393 supporters van Hull City zaten. Zoals bekend zijn de fans van Millwall niet altijd even gastvrij maar het was allemaal erg ontspannen. Op het treinstation London Bridge liepen diverse mensen rond met shirtjes van Hull en bij de ingang van het vak was niks aan de hand. We zijn dan na afloop ook niet de kanerk geslagen door de vriendjes van Den Hoevenen.


Pub helaas gesloten.

In het stadion op de East Stand was een groep fans van Millwall drukker met de bezoekers dan met de wedstrijd. Het was een constante stroom van obscene gebaren en gezwaai maar er kwam weinig respons van de kant van Hull. Op een klein groepje na was de aanhang van Hull City sowieso vrij timide.

Het was een mooie reis naar South Bermondsley. De TomTom stuurde ons vanaf Northampton dwars door Londen heen. Meestal komen we met de auto niet verder dan de (veilige) buitenwijken. Het werd nu een route door druk stadsverkeer met veel tunnels, stoplichten, rotondes en viaducten. Het hele Olympische complex bij Stratford konden we vincken vanuit de auto en we gingen voor de eerste keer via de Blackwall tunnel onder de Theems door.


Schijnheilig handjes schudden voor de wedstrijd.

Uiteindelijk waren we pas vrij laat aanwezig bij het stadion en de pub waar ik vier jaar geleden ben geweest was gesloten. In “Arry’s Bar” achter de South Stand waren we niet welkom maar onder de tribune kon nog wel een biertje gedronken worden. De frietjes van “Milwall Café” zijn ook nog een vermelding waard. Slank, licht gekruid en goed doorgebakken. Eigenlijk een beetje als in Frankrijk, daarom zongen de fans van Hull “You’re so Southern, you’re pratically French”. Uiteindelijk valt alles op zijn plek. Een bezoekje aan Millwall blijft leuk. Net als de vorige keer ga ik zeggen dat ik er in de toekomst vast nog eens ga komen.



"Die van jou is zo groot"


YouTube-video




Comments