Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Londen, Craven Cottage

FulhamTicket

Fulham 1 - 0 Everton, 4 november 2006.
Premier League (1), toeschouwers; 23.327.

Scoreverloop;
66. (1-0) Jensen

Na de verstoorde nachtrust in Tamworth begon de dag met een ontbijtje in een zaaltje achteraan de "Service". Het leek wel een saaie schoolkantine. Rond 8:00 uur zaten we weer in de auto en zetten we koers richting Londen. In plaats van de drukke M1 namen we nu eens de M40 richting het zuiden. Dat was een goede keuze, de M40 is een stuk rustiger en het landschap is ook mooier dan langs de M1. Aangekomen op de ring van Londen namen we de M4 richting het centrum van de stad. Na het passeren van de lichtmasten van Griffin Park gaat de M4 over in de A4 en wordt het steeds drukker op de weg. Bij de "Hammersmith Flyover" namen we de afslag naar de A219. Direct de auto geparkeerd in een zijstraat, het was toen 10:00 uur. De aftrap was om 12:45 uur en zo hadden we nog ruim de tijd voor de bekende rituelen. Het was nog een 20 minuten lopen naar "Craven Cottage", het stadion van Fulham. Schitterend gelegen aan de boorden van de Thames.

Bij Craven Cottage was het nog redelijk rustig op straat. We kochten een programma, brachten een bezoek aan de fanshop en maakten nog wat foto’s. De kaartjes hadden we al een paar weken eerder besteld via de website van Fulham. Ook nu was het weer genieten van de schitterende gevel van de tribune op Stevenage Road. We hadden echter met iemand afgesproken om rond 11:00 uur een biertje te drinken dus gingen we weer terug. Door het steegje aan de achterkant van de Hammersmith End kwamen we uit bij de Thames. Het voetpad langs de rivier bracht ons naar het afspreekpunt: "The Crabtree". Dit is een pub die precies bij de club Fulham past. Het is een keurig gelegenheid waar nette mensen rustig een drankje consumeren, en natuurlijk is het gelegen aan de Thames. We bestelden maar vast een paar pints en gingen lekker buiten zitten. Even later de binnenkomst van de andere drinkerbroeders zodat er nog meer pints besteld konden worden. Het zat daar heerlijk in het najaarszonnetje. Nadat we het over koetjes en kalfjes gehad hadden en nog een pint achterover hadden geslagen werd het inmiddels hoog tijd om weer richting Craven Cottage te gaan.

Na wederom een korte wandeling langs de oever van de Thames kwamen we weer aan op Stevenage Road. Het is opvallend dat bij Fulham alle turnstiles zich aan de Stevenage Road bevinden. Het was inmiddels al aardig druk geworden op Stevenage Road. We namen afscheid en gingen door de turnstiles van de Riverside Stand naar binnen. We zaten aan de lange zijde in het hoekvak direct naast het bezoekersvak. Qua sfeer een goede keuze, want de ongeveer 3.500 aanwezige fans van Everton lieten zich regelmatig goed horen. De sfeer onder de fans van Fulham was vrij timide. Wij zaten tussen de nouveau rich, toeristen en andere zitvleeskwekers die de wedstrijd voor kennisgeving aannamen. Al snel was het Tiesto-achtige deuntje alweer voorbij en stonden de spelers klaar om te beginnen. Om 12:45 uur liet Mr. Atkinson, de referee die middag, voor de eerste keer zijn fluitje werken. Het was Everton dat het meest gevaarlijk was in de beginfase van de wedstrijd. In de 13e minuut kwam de eerste goede kans voor Everton, maar het was Fulham doelman Niemi die met een acrobatische redding een schot van Andy Johnson wist te keren. Twee Minuten later maakte Andy Johnson een mooie duikeling, maar Mr. Atkinson zag er niets in en liet tot groot ongenoegen van Johnson door spelen. Everton had overduidelijk het meeste balbezit, maar kreeg vrijwel geen grote kansen en Fulham kwam er ook niet aan te pas. Het kwam zelden voor de goal van Howard in de eerst helft. Wel was er vlak voor rust nog een aardige scrimmage voor de goal van Howard, maar het vizier van McBride stond niet op scherp. Daardoor gingen de ploegen de rust in met een 0-0 stand.

In de tweede helft was het precies andersom. Fulham dat domineerde en Everton werd met de rug tegen de muur gedrukt. En dat leidde tot kansen, zo werd een goede voorzet van Jensen richting de hoek gekopt door Pearce, maar Howard ging gestrekt en tikte de bal uit de hoek. Een tien minuten later was het dan toch raak. Jensen ging zijn directe tegenstander voorbij, haalde uit en zag Carsley zijn schot schampen waardoor de bal buiten het bereik van doelman Howard in het net belandde. 1-0 voor Fulham. Na de 1-0 bracht manager David Moyes van Everton James Beattie nog in de ploeg, maar ook dat mocht niet baten. Fulham's verdediging hield goed stand en wist daarmee wederom met 1-0 van Everton te winnen op Craven Cottage.

Na afloop liepen we rustig terug naar de auto die nog in het zelfde straatje stond geparkeerd. Na vijf minuten zaten we alweer op de A4 richting "London Orbital". Ook op de anders altijd drukke snelweg bij Heathrow konden we goed doorrijden. We hadden nog zoveel tijd over dat we besloten uitgebreid te gaan dineren bij een wegrestaurant een 30 kilometer voor Dover. Pimmetje genoot voor de eerste keer van een culinair hoogstandje van "Wimpy" en ik nam een bord friet. Met op de achtergrond "Final Score" genoten we van ons voorlopig laatste uurtje in Engeland. Om 18:00 uur stonden we op de kade van Dover. Nog even een partijtje voetballen en daarna de boot op. Op de boot was het erg rustig. We namen nog een bakje koffie en lazen het programma van Fulham nog eens door. Na aankomst in Calais nog de altijd saaie rit door Frankrijk en Belgie. Het was weer een mooi voetbalweekend in Engeland!

Comments