Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Livorno, Armando Picchi

Livorno 0 - 1 Fiorentina, 26 september 2009
Serie A (1), toeschouwers; 11.915

Scoreverloop;
75. (0-1) Jovetic (P)
 

Van het drieluik wedstrijden die we tijdens ons weekje Italië wilden bezoeken, baarde de wedstrijd Livorna-Fiorentina ons toch wel de meeste zorgen. De steden liggen niet ver bij elkaar vandaan, dus het zou voor de hand liggen dat het stadion redelijk vol zou lopen voor deze match. Dus kaarten regelen zou geen gemakkelijke opgave worden zo verwachtten we.

 

Vandaar dat we ons in de weken voorafgaand aan de wedstrijd zo breed mogelijk oriënteerden. Geen middel werd geschuwd om aan kaarten te geraken. Zo legden we contacten op hyves en facebook en stuurden we mailtjes naar de ticketingafdeling van Livorno. Helaas zonder resultaat. Bij Italiaanse clubs is het, zo leert onze ervaring, vrij gebruikelijk dat de kaartverkoop laat op gang komt. Ver voor de officiële kaartverkoop wordt je op het net intussen wel doodgegooid met aanbiedingen van commerciële ticketbureaus die woekerprijzen rekenen. Echter,100 euro betalen voor deze wedstrijd was voor ons geen optie. Ons geduld werd zwaar op de proef gesteld, 2 dagen voor we af zouden reizen naar Italië stond er op de Livorno website eindelijk een link naar het bureau wat de tickets voor hen verkoopt. In dit geval bookingshow.com. We besloten het erop te wagen, onze gegevens op de website te registreren en met de creditcard het ticket aan te schaffen. Met de telefonische hulp van een in Nederland wonende Italiaanse Fiorentina fan (die ons ook al van vele tips had voorzien voor onze Fiorentinatrip 3 dagen eerder), worstelenden we ons door het Italiaanse vragenscherm. Het bleek lastiger dan gedacht, maar op een gegeven moment leek het gelukt. Tenminste er was 40 euro van m’n creditcard afgeschreven. Het reciept wat we per e-mail toe kregen gestuurd kon ons echter niet helemaal geruststellen. Er stond bijvoorbeeld niet goed vermeld hoe we nu aan de kaarten moesten komen. Geen adres, alleen dat ze op konden worden gehaald bij een botthegini. Dat zou een winkel moeten zijn aldus Frederick, onze Italiaanse hulp. Maar waar die botthegini zou moeten zitten.. Wij hadden geen flauw idee..

Een email naar bookingshow leverde ook geen respons op, dus we zouden maar ter plaatse op onderzoek moeten gaan.

 

Gewapend met de uitdraai van het mailtje stapten we zaterdagochtend op de trein in Viareggio, via tussenstation Pisa arriveerden we zo rond 12 uur, zeven uur en drie kwartier voor de wedstrijd, in Livorno.

Sightseeing in de stad leverde ons de conclusie op dat Livorno niet echt een heel bijzondere stad was. Wel een grote haven en wat beelden, maar niet heel speciaal. Maar misschien waren we na ons bezoek aan Florence wel teveel verwend geraakt.

We doolden wat door de stad en deden allerlei terrasjes aan om onze dorst te lessen. Zo in het begin van de middag was het maar een dooie bedoening, weinig volk op straat.  

Piazza della Repubblica met standbeelden van groothertogen Ferdinand III en Leopold II

 Grachten in Livorno

 

In de stad zagen we al de nodige uitingen die het karakter van de plaatselijke voetbalclub verraadde, communistische tekens, antifa kreten en verwensingen aan het adres van de rechtse premier Berlusconi. Livorno Calcio AS staat bekend als een club met een extreem linkse aanhang.

Ik heb me laten vertellen dat in Livorno zo rond de jaren 20 de Italiaanse Communistische partij werd opgericht. Het partijgebouw zou zijn gevestigd in de wijk waar ook Stadio Armando Picchi, het stadion van Livorno, staat. Tot op de dag van vandaag is het communisme nog steeds stevig verankerd in de Toscaanse havenstad.

 

 

 

Een tijdje geleden stond er een artikel in de VI over aanvoerder Lucarelli, een overtuigd communist. Toen hij eens voor Jong Italië scoorde trok hij z’n shirt uit en liet vol trots het shirt eronder zien met daarop de beeltenis van zijn idool Che Guevara. Dit leidde tot woedende reacties in de pers en bij de voetbalbond. Voor Livorno was hij een held en dat is hij nog steeds! Op zijn onderarm heeft hij een tatoeage met het embleem van Livorno en hij staat een deel van zijn salaris af om een communistischee krant te financieren.

De voorzitter van Livorno, Aldo Spinelli, is ook een geval apart, hij behandelt trainers als waren het wegwerpartikelen. Vorig seizoen, het seizoen waarin Livorno promoveerde naar de Serie A, ontsloeg hij 1 dag voor het competitie einde zijn trainer. Hiermee wilde hij een schokeffect creëren met het oog op de play-offs, hij stelde assistent coach Gennaro Ruotola aan. Het schokeffect bleef niet uit, Livorno promoveerde via een overwinning op Brescia naar de Serie A. Tot op heden is Ruotola nog steeds in diens als trainer, de vraag is echter voor hoelang, want Livorno was voor de wedstrijd van vandaag terug te vinden op de één na laatste plaats in de Serie A.

 

Al met al kun je zeggen dat Livorno een vreemde eend in de bijt is in het mondiale voetballandschap en zeker de moeite waard is eens te bezoeken.

 

Zo rond half 6 besloten we maar eens richting stadion te gaan. Een taxichauffeur werd bereid gevonden om ons naar het stadion te brengen.

Op dit tijdstip, zo’n 3 uur voor de wedstrijd, was het logischerwijs nog erg rustig rond het stadion. Ideaal om in alle rust een rondje te doen.

 

Stadio Armando Picchi is gelegen in een wijk met voornamelijk woonkazernes, collega reiziger Michiel van de Oostblokflat voelde zich hier dan ook al snel thuis. De buitenkant van het stadion geeft een behoorlijk uitgeleefde indruk. De supporters van Livorno, die fervent tegenstander zijn van alles wat met het moderne voetbal te maken heeft worden hier wat dat betreft op hun wenken bediend. De muren van het stadion kenmerken zich door afgebladerde verf en vooral veel graffiti. Ook hier weer veel verwijzingen naar de ultralinkse sympathieën van de club. Het doet me denken aan het stadion van Brescia wat ik 7 jaar geleden bezocht, persoonlijk hou ik wel van dit soort stadions. Het geeft een eigen identiteit aan de club.  

 

Het stadion stamt overigens uit 1935 en werd bij de opening vernoemd naar de oudste dochter van Mussolini. De benaming was destijds “Stadio Edda Ciano Mussolini”. Na de oorlog wijzigden den de Yanks de naam van het stadion in “Yankee Stadium”. Toen de Italianen het zelf weer voor het zeggen kregen, veranderden ze weer snel die naam in “Stadio di Ardenza”, een verwijzing naar de naam van de wijk waarin het stadion is gelegen.

In 2000 vond de laatste naamsverandering plaats en kreeg het stadion de huidige naam, “Stadio Comunale Armando Picchi”. Vernoemd naar de in Livorno geboren ex voetballer en ex trainer van Livorno, Armando Picchi.

 

Tijdens ons rondje stadion zagen we bij de ingang van de Curva Nord al een redelijke groep tifosi staan. Ze waren in de weer met een groot doek en wachten blijkbaar tot ze erin mochten. Rond het stadion overig geen spoor van kassahokjes, tenzij dichtgemetselde exemplaren ook meetellen, die zagen we namelijk wel. Wat tickets betreft werden we dus nog even in spanning gehouden.

 

Omdat het nog vroeg was, gingen we op zoek naar een kroeg. Zoals we al eerder in Italië gemerkt hadden, was ook hier geen kroegcultuur. In de directe omtrek van het stadion was geen kroeg te vinden. Wel stond er een soort snackkeet bij het stadion waar je een biertje kon kopen. De eigenaren van de tent hadden weinig oog voor klanten, in de schaduw achter de keet waren zij in alle rust aan het kaarten. Met frisse tegenzin onderbraken ze hun kaartspel om voor ons een flesje Becks te serveren.

Wij namen plaats op de plastic terrasstoelen en genoten van het uitzicht wat “Stadio Armando Picchi” ons bood. Het zat erg lekker, maar wat ons minder lekker zat, was het feit dat we nog steeds onze tickets niet hadden. Gelukkig melden intussen de eerste stewards zich bij het stadion en konden we hen om advies vragen.

 

We werden verwezen naar een straat iets buiten het stadion. Op de vraag of we hier met onze bookingshow tickets terecht konden moest de steward ons het antwoord schuldig blijven. We besloten het er maar op te wagen. Toen we aankwamen bij de kassahokjes stond er slechts een bescheiden rij. We zouden snel weten waar we aan toe waren, zo dachten we. Dit viel helaas tegen. Al snel hadden we door dat er iets aan de hand was. Het ticketing-systeem lag plat. De man achter de kassa deed zo te zien erg zijn best om het systeem aan de praat te krijgen, maar het lukte hem maar niet. Het bleek een algehele storing te zijn, bij alle kassahokjes het zelfde probleem. We konden niets anders doen als afwachten. Naast ons in de rij verscheen een man met dezelfde print van bookingshow als ons. Dit gaf ons wat meer vertrouwen. Toen er zo’n driekwartier verstreken waren, meldde zich een man met de vraag of zijn tickets, die hij vooraf al besteld had, wellicht niet al klaar lagen. En ja hoor, ze lagen keurig netjes klaar. De verkoper vroeg of er meer mensen waren die tickets vooraf besteld hadden. Ik wist niet hoe snel ik me richting kassahokje moest wurmen. Toen ik mijn naam noemde, bleken de wonderen de wereld nog niet uit, er lag keurig een enveloppe met daarop mijn naam met daarin 2 tickets voor de Curva Nord klaar.. Had die man dat niet eerder kunnen zeggen.. Of had ik assertiever moeten zijn.. Nou ja hoe dan ook, er viel een last van onze schouders, we zouden binnen komen vandaag.

 

Toen we terug liepen naar het stadion, bleek alles aan onze kant afgesloten te zijn. We werden een behoorlijk end omgeleid en kwamen weer aan op de plek waar het vanmiddag begon.

Inmiddels was het al behoorlijk wat drukker geworden rond het stadion. We sloten ons aan bij een grote groep Livornofans die druk bezig waren met lallen en bier drinken. Hun bier kochten ze in een buurtwinkeltje vlakbij, wij besloten hun voorbeeld te volgen, kochten een flesje Heineken en genoten van de opmerkelijke types. Qua uiterlijk vertoon was het niet zo extreem als we eerder gezien hadden bij St. Pauli (die overigens nauwe vriendschapsbanden met Livorno onderhouden), maar toch wel veel langharige types, Che Guevara shirts en mensen in CCCP shirts. Ons vooroordeel werd hiermee meteen bevestigd. Echt contact maken lukte niet, de taal is toch wel een grote barrière, er zijn maar weinig Italianen die het Engels enigszins beheersen.

 

Toen een grote groep in beweging kwam om naar het stadion te gaan, gingen wij ook maar die kant op. Vrij vlot kwamen we door de controle en zo bevonden we ons op de Curva Nord. De Curva Nord is het domein van de meest fanatieke fans van Livorno. Zij noemen zichzelf de Brigata Autonome.

 

Het stadion is typisch Italiaans. Rond het veld een sintelbaan en verder beton, heel veel beton. Op de hoofdtribune hebben ze op het beton nog zitjes zonder leuning bevestigd, in Curva Nord alleen beton. Slechts een klein gedeelte van het stadion is overdekt. Het uitvak waar vandaag onze vrienden uit Florence plaats zouden nemen ligt pal tegenover ons op de Curva Sud. Het uitvak is met aan weerszijden hoge hekken afgescheiden van de rest van het stadion. Het vak was zo’n half uur voor de wedstrijd al helemaal volgelopen. Terwijl we nog maar nauwelijks bekomen waren van alle nieuwe indrukken die we opdeden, hoorden we een hoop gejoel van achter het stadion vandaan komen.

 

Wat bleek, buiten het stadion was de wachtrij inmiddels behoorlijk opgelopen. Een stuk of 60 Ultras bleek niet bereid te wachten en klom onder het oog van de Caribiniere over de hekken. Om de verwarring compleet te maken staken Ultras, die inmiddels al binnen waren bengalos af om een rookgordijn op te trekken. Niet iedereen stelde dit op prijs, een aantal mensen ging verhaal halen bij de Caribinieri. Waarschijnlijk waren zij in de verdrukking geraakt door de chaos en vroegen zij zich af waarom er niet werd opgetreden. De Caribinieri schenen het allemaal wel best te vinden.

 

 

 

Nu liep de Curva snel vol, we besloten ook maar een plekje te zoeken in het midden, niet ver van de Capo’s en de trommel. De stemming zat er gelijk goed in.

 

De wedstrijd van vandaag ging dus tussen de nummer 5 en de nummer 19 van de Serie A. Fiorentina had afgelopen woensdag best wel een goeie indruk op ons achter gelaten. Vandaag zouden we ze dus voor de 2e keer in 3 dagen in actie zien. In tegenstelling tot afgelopen woensdag was Mutu er vandaag bij Fiorentina wel bij. Talent Jovetic, die afgelopen woensdag nog scoorde moest op de bank beginnen. Tot onze vreugde stond vandaag de Peruviaan Vargas ook weer in de basis, hij had op ons grote indruk gemaakt met zijn rushes en schoten afgelopen woensdag. Na afgelopen woensdag was er het nodige gebeurd bij La Viola. Voorzitter della Vala was zelfs opgestapt, hij was de kritiek op zijn aankoopbeleid zo zat dat hij er de brui aan gaf.

 

Bij Livorno kenden we alleen aanvoerder Lucarelli, verder voor ons alleen onbekende goden.

Vooraf verwachten we, vanwege het derbykarakter, toch wel een uitverkocht huis. Dit bleek iets te optimistisch, naar later bleek bevolkten zo’n 12.000 toeschouwers de tribunes van Armando Picchi.

De Curva Nord en het uitvak zaten echter stampvol, dus aan sfeer zou het ons niet ontbreken deze avond.

 

Voordat de wedstrijd begon werd er een minuut aandacht besteedt aan het overlijden van een zekere Mario Bianchi. Voor hem hing er ook een levensgroot spandoek in de Curva. Omdat het voor Italianen moeilijk is een minuut hun mond te houden, werd er een minuut applaus gehouden in plaats van een minuut stilte. De minuut werd gevolgd door een vocale ode van de Curva Nord aan Mario.

 

Bij aanvang van de wedstrijd werd er behoorlijk wat bengaals vuurwerk aangestoken en hartstochtelijk gezongen door de Tifosi. Ondanks dat Livorno en Fiorentina niet echt gezworen vijanden zijn (Florence, de stad van de kunst is immers ook voornamelijk politiek links georiënteerd), klonken er vanuit de Curva Nord toch de nodige verwensingen richting de tegenstander van vandaag. Het Viola Merda zou talrijke keren te horen zijn vandaag.

Ongetwijfeld hadden de Fiorentinafans hun antwoord klaar, echter helaas voor ons was dit vanwege de grote afstand tussen ons vak en het uitvak niet echt goed hoorbaar.

 

Terwijl er op het veld werd afgetrapt, had de brandweer zijn handen vol aan de fakkels die op de sintelbaan werden gegooid. De waterbak op de atletiekbaan die normaal gesproken wordt gebruikt voor de steeple chase deed nu dienst als blusbak. De sfeer zat er prima in. Wij stonden midden tussen de fanatiekste fans en dat beviel ons prima!

 

De beginfase werd er voornamelijk afgetast door beide teams. Echt spectaculair was het allemaal nog niet. Het eerste schot kwam van Adrian Mutu, die rakelings langs het doel van Livornokeeper de Lucia schoot. Aan het eind van de eerste helft kreeg ook Livorno 2 goeie kansen. Eerst via Dario Knezevic die, terwijl Fiorentina keeper Frey al in geslagen positie was op een verdediger schoot en later via een schot van Pulzerri dat fantastisch door Frey werd gepareerd.

 

Al met al bracht ons de eerste helft qua voetbal weinig spectaculairs. Echter op de tribune genoeg afleiding. Om ons heen zagen we meer en meer mensen met blikjes bier. In het begin waren we in de veronderstelling dat de tifosi de blikjes mee naar binnen hadden gesmokkeld. Echter opvallend was dat ze allemaal van onderaan de tribune aan kwamen lopen met volle blikken.

Een goede reden voor ons om dit mysterie op te lossen. Onze verbazing was erg groot toen we onderaan de tribune bij het hek een jongen en een meisje druk in de weer zagen met het verkopen van blikken bier, flessen water en frisdrank. De handel werd niet verkocht vanuit een kiosk, nee er stonden 2 winkelkarren gevuld met drinkwaren. De blikken werden niet uitgeschonken in plastic glazen, men kon de blikken zo meenemen. Heel opmerkelijk.

 

De Curva Nord deed ons nog het meest aan een (communistisch) vrijstaatje denken. Hier regeerde de wet van de Ultras zo leek het. Geen stewards, geen officiële horecapunten, volop vuurwerk aanwezig, Ultras die voor de wedstrijd over de hekken klimmen terwijl de politie op een afstandje toekijkt. Heel apart, maar erg amusant!

 

De rust werd door de stadionspeaker volledig benut om zijn boodschappen de wereld in te sturen. Vanuit de krakende installatie blaatte hij maar door, hij was geen tien seconden stil.

 

In de 2e helft besloten we wat lager in de Curva te gaan staan zo stonden we mooi dicht bij de winkelkar en hadden we een prachtig uitzicht op de Curva met haar opmerkelijke bewoners.

 

Zo konden we aan het begin van de tweede helft goed zien dat de supporters een spandoek met een Italiaanse tekst omhoog hielden, we hadden het vermoeden dat deze tekst iets van doen had met het opstappen van de voorzitter van Fiorentina.

 

De tweede helft startte met een aanvallend Livorno dat nu in onze richting speelde. Het kreeg de eerste 2 kansen, maar toch was het Fiorentina dat langzaam maar zeker het initiatief pakte. Het wisselbeleid van Fiorentinatrainer Prandelli leek zijn vruchten af te werpen. Fiorentina kwam beter in de wedstrijd. Zo rond een kwartier voor tijd vergreep een verdediger van Livorno zich in het strafschopgebied aan Fiorentina aanvaller Gillardino. De scheidsrechter gaf hiervoor een penalty. Wij konden niet goed beoordelen of dit terecht was, de rest van de Curva kon dit blijkbaar wel en was eensluidend in hun oordeel, ze waren bestolen! Onterechte penalty! De bekers vlogen door de lucht en supporters koelden hun woede tegen de hekken.

 

De ingevallen Jovetic bleef echter koel in de heksenketel en schoot de strafschop feilloos binnen. Fiorentina nam de leiding!

 

Met nog een kwartier te spelen werd het een moeilijk verhaal voor Livorno, maar ze gaven zich niet zomaar gewonnen. Een verrassend schot van Lucarelli, kon door Sebastien Frey ternauwernood over de lat kon worden getikt. Zo’n 5 minuten voor tijd volgde een omstreden moment. Invaller Andres Javier werd in de mangel genomen door de Fiorentinaverdedigers De Silvestri en Dainelli. De hele Curva schreeuwde om een penalty. De scheidsrechter gaf Dainelli zijn tweede gele kaart en legde de bal buiten het strafschopgebied. De Curva was nu echt te klein. Wederom vlogen er allerlei voorwerpen de sintelbaan op en de tifosi kunnen hun emotie nauwelijks de baas. De toegekende vrije trap werd vervolgens verprutst en Livorno stevende af op een pijnlijke thuisnederlaag tegen de Toscaanse rivalen.

 

Gemoederen lopen op

 

 

Livornofans zijn nog steeds niet echt bedaard

Als de scheidsrechter voor het einde van de wedstrijd blaast, zijn de gemoederen nog steeds verhit. Een vader komt met zijn zoontje op zijn arm aan het hek nog even zijn beklag doen. Hij zet zijn zoontje even op de grond, tovert een vuurpijl uit zijn jas, steekt em aan en gooit em zo ver mogelijk richting het veld. Als dit geen Italiaanse passie is..

 

We genieten nog even van de emoties en het verdriet om ons heen en zoeken dan de uitgang op.

 

Buiten het stadion is het één en al chaos met vooral veel scooters. Michiel wordt nog aangesproken door een scooterrijder. Hij wijst ons de weg naar het station. Michiels St. Pauli shirt valt blijkbaar in de smaak bij deze jongeman. Zoals gezegd zijn St. Pauli en Livorno vrienden. De scooterrijder geeft Michiel zijn Livornosjaaltje kado. Michiel is als een kind zo blij, zijn dag kan niet meer stuk.

 

Omdat de wandeling naar het station zo’n 4 kilometer blijkt te zijn, besloten we uiteindelijk onderweg maar een taxi te bellen. Zo komen we ruim op tijd aan op Stazione Livorno.

 

Het was weer mooi geweest! Livorno is een absolute aanrader voor iedere groundhopper!

 



Livorno - Fiorentina


 
 


 














 


Comments