Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Guimarães, Dr. Afonso Henrigues


Italië 2 - 1 Bulgarije, 22 juni 2004.
Eindronde EK, toeschouwers; 16.002.

Scoreverloop;
45. (0-1) Petrov
48. (1-1) Perotta
90. (2-1) Cassano

De laatste wedstrijd in Poule C van EURO 2004 was er één van alles of niets voor Italië. Hierbij zouden ze ook nog afhankelijk zijn van het resultaat van de andere wedstrijd in deze groep; Zweden – Denemarken in Porto. Bulgarije was al uitgeschakeld. Daar wij al in Noord Portugal waren voor de wedstrijd die Nederland de volgende dag zou spelen in
Braga, leek het ons de gok waard om naar deze wedstrijd af te reizen. Na lange tijd in de file te hebben gestaan arriveerden we ruim voor aanvang in de middeleeuwse stad Guimarães. De stad gelegen ten noordoosten van Porto wordt wel de geboorteplaats van Portugal genoemd. Het schijnt dus een vrij historische stad te zijn. Wat ons echter met name opviel waren de Portugese vlaggen. Normale huizen zie je bijna niet in Guimarães, je ziet alleen maar flats, aan vrijwel ieder balkon was een Portugese vlag bevestigd. Welkom in het land van het futjebal! Bij het "Estadio Dr. Afonso Henriques" aangekomen werden ons al vrij snel van alle kanten kaarten aangeboden. We besloten echter nog even te wachten, de prijs zou waarschijnlijk snel zakken naarmate de aftrap naderde. Eerst maar even eten in de MacDonalds en daarna rap een kroegje opgezocht. Evenals in andere zuidelijke landen heb je in Portugal niet echt een kroegcultuur. Toch hadden we snel iets gevonden waar we onze dorst konden lessen. Opvallend in dit café was dat je nauwelijks Italianen of Bulgaren zag, de kroeg was bezet door Nederlanders, Britten, Duitsers, Tsjechen enzovoorts. Na enkele biertjes begon de tijd te dringen en besloten we richting stadion te lopen en ons op de zwarte markt te storten. Al gauw vonden we een Italiaan die 4 kaarten te koop had, precies het aantal dat wij nodig hadden. Voor 20 euro per stuk, terwijl de kaarten 55 euro hadden gekost, waren wij de trotse bezitters van de kaartjes. Weliswaar zaten we niet alle vier in hetzelfde vak. We hadden 2 kaarten voor de tribune achter het doel welke apart staat van de rest van het stadion, hier zaten ook de meest fanatieke Italianen. De andere 2 kaarten waren voor een vak bij de Bulgaarse fans.

Ongeveer een kwartier voor aanvang betraden we het Estadio Dr. Afonso Henriques. Het stadion van de Portugese eersteklasser Vitoria Guimarães is mooi geworden. Het heeft een grondige renovatie ondergaan. Drie tribunes zijn met elkaar verbonden, de tribune waar wij zaten wijkt af door zijn rechthoekige vorm. Het stadion heeft 30 in- en uitgangen en moet één van de veiligste stadions van dit EK zijn. De stoelen zijn grotendeels grijs en wit, erg stijlvol. Het stadion is gesitueerd in het centrum van de stad en heeft een capaciteit van 30.000 toeschouwers. Deze zaten er vanavond bij lange na niet, toch opmerkelijk voor een EK-wedstrijd van een grootmacht als Italië. De Italiaanse supporters waren overigens wel in de meerderheid vanavond. Wij zaten tussen het grootste en fanatiekste gedeelte van de aanhang van de Squadra Azzura. "Mama, gooi de spaghetti maar vast in het water, we komen er aan", dit was de tekst van een Italiaans spandoek. Hieruit bleek dat de meeste Italianen al niet zoveel veel vertrouwen meer hadden in hun elftal vol zilveren schoenen, gouden rugnummers en subtiele haarbandjes. Daarbij opgeteld het gedrag van verwende superster Totti in de wedstrijd tegen Denemarken, maakte dat het Italiaanse team het goed had bedorven bij de meeste mensen. Het aantal Bulgaarse supporters viel niet tegen als je in ogenschouw neemt dat de ploeg al was uitgeschakeld. De Bulgaarse spelers werden hartstochtelijk aangemoedigd tijdens dit duel. In het vak met Azzuri-ultras waarin wij zaten ging het ook aardig fanatiek toe. Het prachtige Italiaanse volkslied werd uit volle borst meegezongen, enkele tifosi begeleiden het zingen met het strekken van hun rechterarm. Dat sommige Italiaanse supporters extreem rechts georiënteerd zijn was al langer bekend.

De wedstrijd was in de beginfase vrij nerveus, Italië met een veldoverwicht, maar op slag van rust was het Bulgarije dat de score opende. Nadat Berbatov in het strafschopgebied onderuit werd gehaald, verzilverde Martin Petrov de strafschop. Een verrassende tussenstand dus. Na de rust bleef het onophoudelijk regenen, het was sowieso al een dag vol met regen, harde wind en zo’n 15/16 graden. Niet echt het klimaat wat we verwachten toen we ’s ochtends uit Nederland vertrokken. In de tweede helft begon Italië steeds meer aan te dringen. Vlak na rust scoorde Perrotta uit een scrimmage de gelijkmaker. Na het invallen van Vieri en de mededeling dat de stand bij Denemarken - Zweden 2-1 was geworden, ging Italië op zoek naar de winnende treffer. Het valt niet mee om zo te spelen als je gewoonlijk gewend bent het spel door de tegenstander te laten maken… In de 90e minuut resulteerde dit uiteindelijk in de verdiende 2-1 door Antonio Cassano. Cassano was in tegenstelling tot de Italiaanse fans schijnbaar niet op de hoogte van de nieuwe stand in Porto; 2-2. Hij bejubelde namelijk zijn doelpunt alsof Italië zojuist wereldkampioen was geworden. Toen hij van de stand hoorde zakte hij ineen en sloeg de handen voor zijn gezicht. Tranen van teleurstelling vermengden zich met de onophoudelijke neerslag uit de lucht. Wat een drama! Italië uitgeschakeld in de eerste ronde! Supporters konden het niet geloven, toch was extreme woede bij de supporters niet merkbaar. Waarschijnlijk hadden ze zich op voorhand al min of meer berust in hun lot. Voor ons als neutrale kijker, ondanks een duidelijke voorkeur voor Italië, was het echter een prachtige avond. Na afloop hebben we nog lang gezellig zitten babbelen met allerlei supporters uit allerlei windstreken in het centrum van Guimarães.













Comments