Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Glasgow, Parkhead

Celtic 1 - 3 Rangers, 24 oktober 2010.
Scottish Premier League (1), toeschouwers; 58.874

Scoreverloop;
45. (1-0) Hooper
49. (1-1) Loovens      (e.d.)
55. (1-2) Miller
67. (1-3)
Miller           (P)

Na een heerlijk nachtje slapen in het vage hotel werd ik wakker op de grote dag. De grote vraag was Old Firm of niet? Pimmetje en de drie Belgen sliepen elders in Glasgow en om 11:00 uur zou het mannetje komen met de kaartjes. Dan pas zou duidelijk worden of er nog een kaartje voor mij beschikbaar was. Het mannetje was een bouwvakker en één van de Belgen was hem ergens in België aan een hotelbar tegengekomen. De bouwvakker kon wel wat regelen qua tickets en zo vonden wij ons terug in Glasgow. Ik besloot om sowieso vroeg naar Parkhead te gaan om daar te proberen een kaartje te scoren. Zo was ik niet volledig afhankelijk van de bouwvakker.

Vanaf het hotel was het ruim een uur lopen naar Parkhead. Het was een heerlijke wandeling door een waterkoud en stil Glasgow. Een paar uur eerder nog het decor van het bekende Britse uitgaansleven. Op de Gallowgate was het ook nog rustig, de Bairds Bar kon nu mooi op de foto gezet worden. Het zou ook rustig blijven op de Gallowgate deze ochtend want de pubs bleven dicht tot aan de aftrap. Van Bairds Bar was het zeker nog een half uur stappen naar Parkhead, wat vrij afgelegen ligt aan de oostkant van Glasgow. Het is kale vlakte met als eenzaam baken het imposante bouwwerk Parkhead.

Parkhead op de kale vlakte.

Lisbon Lions stand.

Om half tien was het nog bijna uitgestorven maar langzamerhand werd het steeds drukker. Ook de groep Japanners was aanwezig. Overal vragen naar een "Spare" maar er was helemaal niks. Er waren zelfs geen zwarthandelaren te vinden en dat terwijl ik heel wat rondjes om het stadion heb gelopen, de omgeveving van Parkhead kan ik inmiddels wel dromen. Zoals verwacht waren de bussen van de supportersverenigingen de enige reële kans. Daar viel nog wel wat te halen. Maar toen ik daar bezig was bussen te kapen kwam het telefoontje dat de boys met de bouwvakker in aantocht waren.

Operatie bus werd gestaakt en richting ingang stadion. De bouwvakker had nog twee vrienden meegenomen; een oude kerel met een kunstgebit en een jonge gast uit Falkirk. De bouwvakker had inderdaad de juiste connectie want we konden zo doorlopen naar een sponsorruimte. De Tennent's kwamen er al weer aan en we kregen een vreemde hamburger voorgezet. Al snel werd duidelijk dat er geen tribunekaart voor mij beschikbaar was, maar er zou ergens nog wel een plekje voor mij zijn. De tijd tikte vrolijk verder en ik werd toch wel een beetje zenuwachtig want erg concreet werd het allemaal niet. De bouwvakker, het kunstgebit en Falkirkie maakten zich helemaal niet druk. Die waren enkel voor de drank op Parkhead, de Old Firm interesseerde hun maar matig.

Genoeg prullaria te koop.

Vanaf de Jock Stein Stand.

Uiteindelijk zou er een paar etages hoger nog een sponsorruimte zijn met een rij stoelen achter glas waar ik dan wel mocht zitten. Het was dan wel een meer exclusieve lounge waar wel een strikte dresscode van toepassing was. Dus met mijn jeans en sportschoenen was het geen optie. De bouwvakker stelde voor dat ik zijn pak wel kon lenen. Heel vriendelijk aangeboden maar hij was echter een paar maten slanker dan mij dus dat ging nooit passen. Maar nood breekt wetten dus dan volgt nu het gênante gedeelte van dit verhaal. De bouwvakker en ik gingen gezamenlijk naar het herentoilet om van jeans/pantalon te wisselen. Vraag niet hoe maar ik kreeg de pantalon aan. De combinatie van sportschoenen onder een pantalon was geen gezicht maar bij Celtic was het acceptabel voor de dresscoders.

Inmiddels was de sponsorruimte bijna leeg en via de beeldschermen was duidelijk dat de wedstrijd bijna ging beginnen. De connectie van de bouwvakker had plots nog een andere pantalon voor mij geregeld. Die was een paar maten groter en zo kon ik nog gewoon ademhalen. Na de tweede ronde omkleden op het herentoilet, nu wel gescheiden, kon eindelijk de klim naar boven beginnen. Via veel trappen en gangen kwamen we aan in de exclusieve sponsorlounge. Deze was vlak onder de tweede ring ter hoogte van de middellijn met dus een voortreffelijk uitzicht op het veld. Recht tegenover mij zaten Michel Platini en Walter Smith op het ereterras. De zakenmensen zaten dus allemaal buiten maar binnen was nog een rij stoelen achter glas voor personeel en ander gepeupel zonder ticket. In het begin kwam er bijna geen geluid van buiten. Iets later gingen de boxen/luchtroosters open en kwam het lawaai met volle teugen naar binnen. Vlak bij mij was een deur die toegang gaf tot de seats buiten en die deur stond gelukkig meer open dan dicht. Zo kon ik nog genoeg sfeer proeven. Dus geen reden tot klagen zeker omdat ik nog steeds geen cent had uitgegeven.


Spandoeken in de rust.

Zowel Rangers als Celtic waren nog zonder puntverlies voorafgaand aan deze Old Firm, beide hadden acht keer gewonnen. Rangers had wel de beste indruk gemaakt door een redelijke campagne in de Champions League. Celtic ging eerst onderuit tegen Sporting Braga en daarna volgde de afgang in Utrecht waar ik zelf nog getuige van mocht zijn. De wedstrijd begon met een paar stevig overtredingen en in een poging de boel onder controle te houden werden er direct een paar gele kaarten genoteerd. De beginfase zag ook gelijk een paar kansjes voor de gasten. Naarmate de eerste helft vorderde kwam Celtic beter in de wedstrijd en werden ze gevaarlijker. Pandemonium in de blessuretijd toen Gary Hooper na een hoekschop de 1-0 maakte.

Het kunstgebit ging in de pauze weer naar beneden want hij had weer dorst gekregen. Hij vroeg of ik meeging maar ik wimpelde het verzoek vriendelijk af. Ik zag het al gebeuren dat ik na de pauze niet meer terug kon komen. Overijverige stewards zijn er overal en ik had helemaal niks qua kaartje of uitnodiging. Als illegale bezoeker bleef ik lekker zitten waar ik zat. Zelfs het afgieten van de aardappelen stelde ik uit tot na de wedstrijd. In de tweede helft ging het helemaal mis voor Celtic. Rangers zette aan en door een eigen doelpunt van Glenn Loovens werd het al snel weer 1-1. Kenny Miller maakte de 1-2 en uit een zeer omstreden strafschop ook nog de 1-3. Celtic probeerde nog wel wat maar Rangers speelde de wedstrijd professioneel uit. Na de 1-3 werd het toch pijnlijk stil aan de zijde van Celtic. Gelukkig waren er nog wel de 8.000+ fans van Rangers, die waren nu wel eindelijk goed te horen. De zakenmensen op de dure seats leefde behoorlijk fanatiek mee. De fucks, cunts en andere schuttingtaal vlogen, standaard in Schotland, weer vrolijk in het rond. Verder waren de obscene handgebaren ook populair. Eenmaal binnen gingen de dassen weer recht en was iedereen weer netjes en beleefd.

Als je goed kijkt zie je veel te veel lege stoeltjes.


Na de wedstrijd kwam ik uit in een grote sponsorruimte waar het buffet inmiddels klaar stond. Iets later kwamen Pimmetje en de drie Belgen ook binnen, zij zaten tijdens de wedstrijd op de tweede ring korte zijde . We gingen aan een grote tafel zitten die al snel vol stond met Tennent's. De Schotten ging voor de mix van whiskey en Irn-Bru, maar daar heb ik mij maar niet aan gewaagd. Bij ons aan tafel vier advocaten uit de buurt van Middlesbrough die ook een weekendje in Glasgow waren. Het was erug gezellig aan de tafel en de advocaten kregen ook steeds meer praatjes en Tennentjes bleven maar komen. Al snel was het twee uur na de wedstrijd. Dat betekend bij Celtic dat de boel dicht gaat, we wisten het nog even te rekken maar rond 17:30 uur stonden we toch echt weer buiten.

We besloten nog maar even een ander kroegje te zoeken want de bouwvakker en aanhang moesten wachten op de BOB. Vlak achter Parkhead vonden we de Oak Bar, dat zag er lekker obscuur uit. De mannen uit Middlesbrough waren al binnen geweest en kwamen lallend naar buiten. Die gasten begonnen al aardig ladderzat te worden, de meest nuchtere duwde de andere drie in een taxi en begon een heel verhaal tegen mij af te steken. Begrijpen deed ik het niet, hij had het over een surrealistisch decor wat te vinden was in de Oak Bar. Ik vond het wel mooi en zetten hem bij zijn maten in de taxi en tot laterz!

Maar de Oak Bar was van binnen wel erg obscuur. Behalve verbleekte lambrisering heel erg kaal en leeg, wel een tap en een jukebox. Er waren vier vrouwen die eruit zagen alsof ze rechtstreeks uit de rehab kwamen, na vijf minuten had ééntje bij een Belg al duidelijk gemaakt dat ze wel behoefte aan sex met hem had. Rond de vier vrouwen hingen twee gemuteerde dwergen rond die enkel wartaal uitkraamden. Verder nog een levend lijk die eigenlijk voor de Rangers was. Dan was er nog een barman met een rode drankhases. Het meest normale was de tap waar Tennent's uit kwam.

Jock Stein na de wedstrijd.


De Falkirkie had al meer dan genoeg Irn-Bru met whiskey opgedronken en begon een langdradig betoog over de overwinning van Falkirk tegen Ajax een paar jaar terug. Ook beweerde hij dat Falkirk ongeslagen was in oefenwedstrijden tegen Europese clubs. Toen ik vertelde dat Cambuur ook nog eens had geoefend tegen Falkirk kwam er helemaal geen einde aan zijn verhaal. Belg II had het wel gehad in de Oak Bar en ging op zoek naar een taxi. Maar de taxi's hadden geen zin in de Oak Bar en reden allemaal door. Zo zaten we nog zeker twee uur vast in de Oak Bar met onze Tennent's en die rare vrouwen. Het surrealistische decor waar de advocaat uit Middlesbrough over vertelde was mij inmiddels wel duidelijk geworden.

Maar alles is eindig en dus ook ons verblijf in de Oak Bar. Weer terug in het hotel namen we nog een laatste Tennent's en rond middernacht lagen we alweer op onze bedjes. Volgende ochtend relaxed terug naar Edinburgh Airport waar Ryanair ons netjes terug bracht naar Weeze. In het vliegtuig konden we nog kennismaken met de familie van Jos Hooiveld, van hem weten we nu echt alles. Het was een prachtig weekendje Schotland geworden. Heel veel beleefd en gedronken, ik heb thuis drie weken nodig gehad om alles te verwerken.
Comments