Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Genua, Luigi Ferraris

Sampdoria 1 – 1 Cagliari, 10 maart 2007.
Serie A (1), toeschouwers; 17.259.

Scoreverloop;

40. (1-0) Palombo
64. (1-1) Suazo

Eindelijk was het dan zover; mijn 1e trip naar de Serie A van Italië. Pimmetje was al eens in Milaan en Brescia geweest en mocht daar graag over verhalen. Maar nu ging ik het zelf ervaren. Met behulp van drie wekkers stapte ik tijdig uit bed en stapte een half uur later in mijn auto. In recordtijd was ik bij het luxueuze appartement van Pimmetje waar de koffie al pruttelde. Onze reisgenoten Jeff en Michiel-uit-de-Oostblokflat hadden echter wat problemen met opstaan en zo gingen we met enige vertraging naar Schiphol. We passeerden echter ruim op tijd de incheckbalie van Easyjet en hadden zo nog tijd voor een bakje koffie, Michiel en Jeff rookten nog snel een paar sigaretjes weg. De vlucht naar vliegveld Milaan Malpensa verliep probleemloos al was er enig geklaag over pijnlijke oren en de kwaliteit van de stewardessen. Op Malpensa kochten we bij een supermarktje een voorraad vocht en een heerlijk stokbroodje met kaas en ham. Daarna ging het met de "Malpensa Express" richting het treinstation "Milano Centrale". Een busreis van ruim een uur.

De droog gevallen rivier bij het stadion.

In Milaan kochten we eerst de treintickets richting Genua. Het duurde nog een uur voordat de trein vertrok zodat we op het grote plein naast het station konden genieten van het prachtige voorjaarsweer. Het gezelschap was minder prachtig, het genoemde plein is de verzamelplek van alle junkies, zwervers en ander gajes uit Milaan. Het uur was snel voorbij en in het indrukwekkende Milanese station vonden we de trein richting Genua. De Italiaanse spoorwegen hanteren redelijke prijzen, voor de etappe Milaan – Genua betaalden wij € 15,50 per persoon. Het landschap zuidelijk van Milaan is vlak en vrij saai. Pas in de buurt van Genua werd het wat heuvelachtiger en ruiger. Via een aantal tunnels reden we Genua binnen, we stapten uit op het station "Genova Brignole". Van daaruit ging het lopende richting "Sampdoria Point", de fanshop in een nette winkelstraat. Door de gebeurtenissen rond de wedstrijd Catania – Palermo begin februari en de daarop volgende maatregelen waren er een hoop onduidelijkheden voor ons over kaartverkoop. Maar volgens een e-mail van Sampdoria was het mogelijk om voor de wedstrijd tickets te kopen in de "Sampdoria Point". Dat lukte en opgelucht zochten we een kroegje op voor een biertje.

In het kroegje zaten fans van Genua naar een live-uitzending te kijken van de wedstrijd Arezzo – Genua in de "Serie B". Zo kwamen wij al een beetje in de stemming, al hadden wij meer aandacht voor de charmante serveerster met een meer dan mooi figuur. Het bier werd geserveerd samen met manden vol zoute chips zodat wij nog meer dorst kregen. Na een uurtje ging het met een taxi naar ons jeugdhotel. Het centrum van Genua is gelegen op een vlak stuk land aan zee, de buitenwijken liggen op de heuvels die vlak buiten het centrum beginnen. Het werd dus een mooie rit over steile en smalle weggetjes bergopwaarts. We waren heel erg blij dat we geen auto gehuurd hadden, we waren ongetwijfeld hopeloos verdwaald. Na het inchecken bracht dezelfde taxi ons naar het stadion van Genua, het "Luigi Ferraris" ook bekend onder de naam "Marassi" naar de wijk waarin het ligt. Het was al 18:00 uur geweest en van al dat gereis hadden we erge honger gekregen. We gingen dus maar op zoek naar een eettentje. Omdat Italianen veel later dan ons aan het avondeten beginnen waren de meeste restaurantjes nog gesloten. Maar na enig zoeken vonden we een schuur waar we welkom waren. Het werd een ware cultuurshock. Koffie wordt in Italië geserveerd in een klein kopje met daarin een dun laagje koffie en de lokale specialiteit, een pizza met room, vis, olijven met pit en heel veel paprika, smaakt heel anders dan de pizza uit het diepvriesvak bij de AH. Gelukkig smaakt het bier ook in Italië erg goed.




De "Distinti", onze tribune.

Het was nog tien minuten lopen naar het stadion. Bij het bezoekersvak zat een groep fans van Cagliari rustig te keuvelen. Die opgeklopte verhalen in de pers over het geweld rond het voetbal in Italië zijn dus duidelijk onzin. Langs de rivier hing een spandoek van zeker 50 meter lang. Volgens onze vertaling stond er een tekst op van "Vrijheid voor de fans". Het was lekker druk op straat en na enig omlopen kwamen we aan bij onze ingang. Het Luigi Ferraris, volledig gerenoveerd voor het WK van 1990, ligt in een dichtbebouwde flatwijk. Het is erg apart van buiten met zijn rechte vormen en rode gevel. Aansluitend de vierkante lichtmasten waaraan het dak hangt. Het stadion is duidelijk van invloed geweest op Deepdale in Preston en het Rat Verlegh in Breda. Vooral binnen valt het op dat het slecht onderhouden is. Op de stoeltjes zaten nog de stickers van het WK 1990. Wij zaten aan de lange zijde, de "Distinti". Er liepen wel wat stewards rond maar die deden niet zoveel. Je kon overal gaan zitten. Op de korte zijde, de "Gradinate Sud", waren helemaal geen stewards te bekennen. Blijkbaar hebben de "Ultra’s" nog genoeg macht.

Vooraf had ik vooral veel verwacht van de sfeer tijdens de wedstrijd. Dat viel vies tegen de 1e helft. Veel fans in Italië hebben na de gebeurtenissen in Catania de kant van de fans van Catania gekozen en zich uitgesproken tegen politie en overheid. Als protest tegen allerlei beperkende maatregelen was het de eerste helft stil in het stadion, er klonk enkel af en toe een fluitconcertje. Ook waren alle spandoeken niet uitgerold. Leuk hoor een dergelijke protestactie maar waarom net tijdens mijn debuut in de Serie A? De stilte sloeg over op de spelers en zo zagen we een beter Cagliari waar vooral de donkere spits Suazo opviel. Sampdoria kwam echter vlak voor de pauze tegen de verhoudingen in op 1 -0 door een halve omhaal van buiten het strafschopgebied van Angelo Palombo. Tegen het einde van de eerste helft kwamen de fans in beweging. Langzaam begonnen ze te zingen. Tijdens de pauze werden de spandoeken uitgerold en overal werden de vlaggen in stelling gebracht. Toen de tweede helft begon zat de sfeer er goed in. De "Gradinate Sud" was nu een zee van vlaggen, een schitterend gezicht. Ook het gezang was indrukwekkend, het kwam vooral vanaf de tweede ring. De wedstrijd was gelijk een stuk beter. Al had het repertoire iets afwisselender mogen zijn. Cagliari kwam dankzij "onze man" Suazo op gelijke hoogte, hij wist vanachter zijn man de bal in het doel te krijgen. Zoals Van Basten de 1 -2 scoorde in 1988 in Hamburg. Het gezang ging de gehele tweede helft bijna constant door, gelukkig want daar waren we mede voor gekomen!


De fantastische hoeken van het Luigi Ferraris.

Na de wedstrijd liepen we met de meute mee richting centrum; voetgangers, scooters en auto’s wurmden zich met veel lawaai door de smalle straatjes. We kwamen weer uit bij Brignole en gingen op zoek naar een leuke tent voor de nodige biertjes. Bruine cafés of danstenten kwamen we niet tegen in Genua. Het waren allemaal goed verlichte tentjes waar de Italianen aan een tafeltje met een glaasje wijn druk aan het praten waren. Gelukkig was er volop bier te krijgen en genoeg Italiaanse vrouwen die de moeite waard waren om te bekijken. Uiteindelijk kwamen we in dezelfde tent uit waar we eerder chips hadden zitten schransen. Dezelfde charmante serveerster was nog steeds aan het werk. Ze vertelde dat ze uit Napels kwam en dat Napels een veel leukere stad is dan Genua. Dat geloven wij graag en we hebben haar beloofd dat we de volgende keer naar Napoli gaan kijken. Uiteraard wilde ze graag met ons op de foto. Terug bij Brignole viel het zwaar tegen om een taxi te krijgen. Maar uiteindelijk slaagden we en het werd weer een wilde rit de berg op richting ons hotelletje. De taxichauffeur was gek op inhalen, vooral als vanaf de andere kant er een bus aankwam rijden. Het was een lange maar geslaagde dag dus vielen we snel in slaap.


In de pauze kwamen de vlaggen tevoorschijn.
Comments