Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Gelsenkirchen, Parkstadion

Schalke ´04 0 – 0 Hertha BSC, 28 februari 1999.
1.Bundesliga (1), toeschouwers; 41.100.

De Nederlandse spelers en de wonderbaarlijke wederopstanding met als hoogtepunt de UEFA-cup winst in 1997 maakte van de volksclub Schalke 04 een populaire club. Plus het feit dat Gelsenkirchen vlak over de grens ligt. Dit deed een lokale touroperator besluiten een busreis te organiseren. Op zondagochtend tijdig vertrokken met een volle bus. De reis verliep voorspoedig en om ongeveer 15:30 uur kwamen we aan op het immense parkeerterrein van het Parkstadion. Daar de wedstrijd om 17:30 uur begon hadden we ruim de tijd om de omgeving te verkennen.

Na in een fankiosk een Schalke-sjaaltje te hebben aangeschaft, een blik te hebben geworpen op het nog lege stadion besloten we één van de vele biertentjes te bezoeken. Verder was er rondom het stadion niet veel te doen. Opvallend was dat de Schalke- en de Herthafans gebroederlijk door elkaar liepen. Later ervaren wij dat dit in Duitsland de normaalste zaak van de wereld was. Maar toen keken we er nog wat vreemd tegenaan. Wel keek op de achtergrond een grote politiemacht toe, wellicht dat hier al een preventieve werking vanuit ging.



Na ons eerste biertje maakten we kennis met het begrip statiegeld op plastic bierglazen. We wilden een nieuw rondje halen en de lege glazen in de prullenbak gooien. Door een vriendelijk Schalkesupporter werden we erop gewezen dat er DM 1,- statiegeld op een glas zat. Het is een goed idee, het scheelt in ieder geval veel rotzooi. Inmiddels was het bijna 17:30 uur geworden en besloten we ons plaatsje op te zoeken. In het vak aangekomen zagen we direct een aantal bekenden gezichten, voor onze bus waren 2 rijen gereserveerd. Onze zitplaats was aan de lange zijde tegenover de hoofdtribune en dan aan de kant van het uitvak. Met viltstift waren de nummers op de houten bankjes geschreven.

Het stadion was met 41.100 toeschouwers goed gevuld, het stadion leek zelfs uitverkocht. Volgens onze schatting waren er een 750 Herthasupporters. Met name op de Nordkurve zat de stemming er goed in. Af en toe deed onze tribune ook mee met de aanmoedigingen, echter verder dan Schalke, Schalke kwamen ze niet. De moeilijke liedjes liet men graag over aan de Nordkurve. Na het beginsignaal gingen we er eens goed voor zitten. Met 2 Nederlanders in de basis (De Kock en van Burik) en een aantal spelers die door de Europcup bekend waren geworden (Eigenrauch, Reck en Buskens) waren de verwachtingen hooggespannen. Helaas werd dit geen moment waargemaakt. In een ontzettend slecht duel bleef de stand zoals het begon; 0-0. Enigszins teleurgesteld over de wedstrijd besloten we de bus weer op te zoeken. Door de drukte waren we onze medepassagiers uit het oog verloren.


Aangekomen bij de plaats waar de bus was gestopt en waar hij ons ook weer zou ophalen waren er veel bussen maar niet de onze. Verbaasd, maar nog niet ongerust besloten we verder te zoeken. Politieagenten en stewards gevraagd naar onze bus maar niemand wist iets. Vervolgens alle parkeerterreinen afgezocht maar nergens onze bus. De parkeerterreinen werden almaar leger en de wedstrijd was ook al bijna 2 uur verleden tijd. Het was ons duidelijk dat we de bus wel konden vergeten. We hadden geen mobieltje, dus iets regelen met het thuisfront of de busmaatschappij was ook moeilijk. Inmiddels was het al tegen tienen en onmogelijk om met de trein thuis te komen. Er zat niets anders op dan een taxi regelen, dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Rondom het stadion was geen taxi te bekennen.

We besloten bij de hoofdingang te proberen een taxi te bellen of wellicht was er een Nederlandse speler die ons een lift kon geven. Behalve een aantal bratwurstverkopers die hun spullen bijeenpakte was het uitgestorven. We besloten brutaalweg het stadion in te lopen maar ook hier was geen mens te bekennen. Het gaf ons de kans om de perskamer, zakenclub en de fysioruimten te bekijken. Echter dit was niet waar we voor kwamen. Uiteindelijk vonden we buiten een Turkse taxichauffeur die bereid was ons naar Nederland te brengen. Voorwaarde was dat zijn broer ook mee ging. Deze broer moest van huis opgehaald worden. Dat taxichauffeurs in Duitsland niet veel verdienen bleek snel, het was namelijk een ongelofelijke bende in de wijk waarin ze woonden.



We verbaasden ons nog dat de broer achter het stuur kroop en de oorspronkelijke chauffeur in de kattenbak, maar toen kon de reis aanvangen. Begeleid door knalharde Turkse muziek zetten we koers naar Arnhem. Beide mannen gingen voor het eerst naar Nederland en dit was goed te merken. Net over de grens vroeg de chauffeur; Wie schnell darf mann hier fahren? We antwoorden; Hundertzwanzig. Midden op de snelweg trapte de chauffeur op de rem en schreeuwde; Was, Zwanzig?. Maar goed we kwamen aan in Arnhem en voor DM 300,- zaten we weer in Nederland. Vanuit Arnhem verder met de trein en het laatste stuk naar huis nog een taxiritje. Al met al een duur uitstapje die we ons nog lang zullen heugen.
Comments