Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Edinburgh, Tynecastle


Hearts 1 – 2 Rangers, 23 augustus 2009.
Scottish Premier League (1), toeschouwers; 16.284.

Scoreverloop;
31. (1-0) Witteveen
63. (1-1) McCulloch
90. (1-2) Boyd

Na Meadowbank werd het tijd om naar Tynecastle te gaan. Daar stond om 12:45 uur de wedstrijd Hearts - Rangers op het programma. Volgens Mark de Vries was parkeren rond Tynecastle altijd een drama dus ik was extra extra op tijd. En het parkeren was geen probleem, al kan ik mij voorstellen dat het een probleem kan zijn in de drukke en smalle straten rondom Tynecastle.  Wel een probleempje was dat de autoriteiten uit voorzorg alle pubs op slot gedaan hadden. Dat kwam mij dit keer slecht uit. Want ik had een kleine twee uur voor de aftrap mijn kaartje al opgehaald, de buitenkant van Tynecastle vanuit alle hoeken gefotografeerd en het regende ook nog eens. Gelukkig was er nog een supportersbar open waar ik mijn krantje kon gaan lezen. Er werd bij de ingang wel erg moeilijk gedaan want het was members only om het volk van Rangers buiten te houden. Maar uiteindelijk mocht ik als introducé naar binnen. Ik had natuurlijk ook kunnen zeggen dat ik Mark de Vries heet. Normaal drink ik op zondagochtend nooit bier maar ik besloot dit keer toch maar een lekker pint te bestellen.

De weinig gastvrije ingang van de Wheatfield Stand.

De hoofdingang een paar uur voor de aftrap.

Maar uiteindelijk was ik, geheel tegen mijn gewoonte in, toch behoorlijk vroeg in het stadion. En dat was helemaal niet erg want Tynecastle is een fantastisch stadion. Weliswaar in de jaren '90 voor driekwart gemoderniseerd maar dat is toen heel goed gedaan. De drie nieuwe tribunes zijn weliswaar grotendeels gelijk aan elkaar maar ze staan echt dicht op het veld en zijn ook echt stijl. Leuk detail zijn de afbeeldingen van Hearts legends die je overal zit. Wel erg vreemd dat Mark de Vries er niet tussen hing. Hij debuteerde tegen Hibs en scoorde direct vier keer, wat moet je nog meer doen om een legend te worden? 

In de hoeken tussen de tribunes vakwerkkolommen welke de dakconstructies ondersteunen en ook gelijk fungeren als lichtmast. Eigenlijk is de verbouwing een variant op Deepdale, maar dan beter. Als vierde tribune de oude Main Stand uit 1914, een van weinige overgebleven tribunes die ontworpen zijn door de architect Archibald Leitch, wel of niet toevallig een fan van de Rangers. Maar ook deze oude tribune wordt bedreigd, er zijn namelijk plannen voor een nieuwe Main Stand op Tynecastle. Maar voorlopig worden die plannen steeds weer uitgesteld. Niet zo vreemd want de plannen zijn wel erg ambitieus. Een nieuwe Main Stand zou Tynecastle wel helemaal af maken. Al is die laatste opmerking wel zoiets als vloeken in de kerk want die tribune van Leitch mag natuurlijk nooit verdwijnen.

De receptie zit een mooi oud pandje.

Edinburgh Castle, zichtbaar vanaf Tynecastle.

Mijn plek voor vandaag was vlak achter het doel op de derde rij, zodat ik mooi op de foto zou komen bij een doelpunt. Helaas voor mij vielen alle drie doelpunten aan de andere kant. De mascottes op Tynecastle zijn familie van die in Morecambe. Ook helemaal hieperdepieper, geen moment rust en maar huppelen, zwaaien en arme kleine kindertjes knuffelen. Even rustig poseren komt niet voor in het woordenboek van die druktemakers. Toen Tynecastle bijna helemaal vol zat kon de wedstrijd beginnen. Ik hoopte op een wat minder eenzijdig duel dan mijn vorige bezoekjes aan de SPL. Toen won Celtic namelijk met twee vingers in de neus.  Vooraf vreesde ik het ergste want de Hearts zijn er in de zomer niet sterker op geworden en hadden een paar dagen eerder een flink pak slaag gekregen van Dinamo Zagreb. Het werd 4-0 in de voorronde van de Europa League of voor de ouderen; UEFA Cup.


De oude stand van Archibald Leitch, van 1914, dus al 95 jaar oud.


Overzicht van Tynecastle.

Het werd gelukkig een zeer boeiende wedstrijd. Vanaf het begin ging Hearts er stevig in en de Rangers deden vrolijk mee. Ook Rangers middenvelder Kevin Thomson want hij ging in de 13e minuut lelijk door op zijn tegenstander. Een terecht rode kaart was zijn verdiende loon. Na een half uur viel de 1-0, David Witteveen schoot van dichtbij binnen. Een saaie middag kon het al niet meer worden.  Zwakste speler bij Hearts  was met voorsprong spits Christian Nade, die mag de veters van Mark de Vries nog niet eens vastmaken. Nade had helemaal niks in te brengen het centrale duo achterin van de Rangers. Uit frustratie beging hij een zeer opzichtige lompe overtreding waarvoor ie geel kreeg. Na een half uur werd hij en het publiek uit zijn lijden verlost door middel van een wissel.

In de tweede helft nog aardig wat kansen voor Hearts, maar precisie en de klasse van Mark de Vries ontbraken. Langzamerhand nam Rangers, ondanks een man minder, het heft in handen en begon meer en meer druk te zetten. De kansen kwamen en het was wachten op een doelpunt. Lee McCulloch maakt de gelijkmaker. Daarna bleef Ranger dominant met af en toe, via een uitbraak, de kansjes voor Hearts. Uiteindelijk leek het 1-1 te blijven. Echter in de blessuretijd kregen de Rangers een strafschop. Kris Boyd, nota bene net ingevallen, schoot het buitenkansje onberispelijk binnen. Pandemonium op de tribune met fans van de Rangers, die waren echt bovengemiddeld blij, daar was niks plichtmatigs aan.

Er is op Tynecastle nog maar net ruimte voor de fotograaf.


De Gorgie Road Stand, daar mocht ik zitten.

De sfeer tijdens de wedstrijd vond ik echt super, al was dat zeker een gevolg van de spannende wedstrijd. Ondanks dat beide clubs van oorsprong een protestants karakter hebben kreeg ik niet de indruk dat beide supportersgroepen erg close met elkaar zijn. Het was weer een hoop zwaaien, obscene gebaren, wijzen en dergelijke. Maar ja lekker onvriendelijk is altijd goed voor de sfeer. Wat mij ook weer opviel hoe anders de "Britse" sfeer is ten opzichte van wat ik de laatste jaren gewend ben in Duitsland. Daar is het erg monotoon en voorspelbaar. Nou en dat was het op Tynecastle vooral niet. Het was af en toe even stil, dan beging een speler een overtreding en opeens overal weer een hels geloei en gevloek. Vooral dat laatste kunnen Schotten erg goed. Het zingen was ook een rit met een rollercoaster. Periodes van stilte werden afgewisseld door massaal gezang. Vooral als de kleine 4.000 man van Rangers begonnen was dat indrukwekkend. Ik heb geen sektarische liedjes gehoord. Maar dan geef ik ook gelijk toe dat ik thuis nooit naar sektarische liedjes luister en ze als zodanig ook niet zal herkennen in het stadion.

Het viel me hier ook weer op hoe snel de spelers na het affluiten weer in de kleedkamers zitten. Ze geven elkaar en het arbritale rio een handje en dan hup snel naar binnen. Een paar spelers van Rangers bedankten nog hun fans maar niemand van Hearts deed iets richting publiek. Mark de Vries zou zeker het publiek bedankt hebben voor hun support. Maar verder was dit mijn beste Schotse wedstrijd tot nu toe. Stadion, omgeving, wedstrijd, sfeer, het klopte allemaal deze dag.  Het duurde nog lang voordat al het verkeer weg was maar toen kon ik op mijn gemakje terug naar het vliegveld.


Wedstrijdmomentje.



Roseburn Stand, helemaal vol met Rangers.

Comments