Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Dundee, Dens Park

Dundee 2 - 2 Dunfermline, 23 oktober 2010.
Scottish Division One (2), toeschouwers; 5.636.

Scoreverloop;
30. (0-1) Gibson (P)
33. (0-2) Gibson (P)
48. (1-2)
Griffiths
81. (2-2) Higgins


Pimmetje kreeg ergens halverwege de zomer via viavia.co.uk een aanbod om mee te gaan naar de Old Firm. Er zouden vier tickets klaarliggen, echter niet voor mij. Na enig overleg besloot ik toch maar mee te gaan. Ter plekke een kaartje scoren zou moeilijk worden maar niet onmogelijk volgens de kenners. Onze drie Belgische reisgenoten hadden een ingewikkeld reisschema bedacht waar ze op zaterdag heen en op maandag terug zouden vliegen met een tussenstop op Stanstead. Wij vertrokken op de late vrijdagmiddag vanaf Weeze naar Edinburgh. Weeze is in korte tijd uitgegroeid tot één van mijn favoriete vliegvelden; lekker compact, mooi aanbod aan vluchten en zelfs vanuit Friesland nog goed bereikbaar met de auto. Op Weeze kwamen we al de eerste fans van Celtic tegen, twee oudere kerels vol met grappen en grollen. Volgens hun was Bairds Bar de place-to-be in Glasgow. Op een regenachtig vliegveld in Edinburgh waren we snel door de douane en de bus bracht ons in een dik half uur naar Waverly Station. Na het inchecken in het hotel besloten we nog wat te gaan drinken in de stad. Bij het Playhouse theater vonden we een relaxte pub. Er kon lekker geloungd worden en er werden heerlijke Tennent pints geserveerd. Met Bristol City - QPR op de televisie en genoeg vrouwen om te keuren was het er prima toeven. We spraken nog even met de vriend van het snoepje van de avond. Hij beweerde keyboards te spelen in een bandje en uiteraard kwamen ze in december naar Nederland voor een aantal optredens. Onze namen staan nu reeds op de gastenlijst.

Voor de zaterdag stond Dundee - Dunfermline Athletic op het programma. Vanuit het hotel waren we in tien minuutjes weer op Waverly Station. De treinreis naar Dundee duurde een kleine 1,5 uur. Onderweg nog enige sightseeing. We reden over de beroemde "Forth Bridge" en zagen een flits van Starks Park, de thuishaven van Raith Rovers. In Dundee besloten we lopend naar het stadion te gaan, ondanks dat we de stappenteller dit keer thuis gelaten hadden. Volgens de FGG is het een verschrikkelijke klim naar Dens Park, zoiets als Alpe Huez maar dan in Dundee. Het is inderdaad steile klim maar na een half uurtje kwamen de lichtmasten al in beeld. En dat brengt altijd nieuwe krachten bij ons boven. Tijdens de klim erg veel Oostblokflats, Michiel-uit-de-Oostblokflat zou zich erg thuisvoelen in Dundee. Zoals bekend liggen de stadions van Dundee en Dundee United in dezelfde straat, zo konden we twee rondjes om een stadion lopen. Tannadice Park van Dunited was gelukkig dicht zodat we genoeg reden hebben om nog eens terug terug te keren naar Dundee.

Na de twee rondjes om de stadions was het nog ruim twee uur voor de aftrap. Genoeg tijd dus om nog even een pub te bezoeken. In de "Snug Bar" was het nog rustig maar had je een mooi uitzicht op Dens Park. De Tennent's smaakten ook hier weer best en op de tv konden we twee wedstrijden volgen; Spurs - Everton en Aberdeen - Hibernian. De pub was qua clubs helemaal neutraal, de aanwezige memorabilia was keurig verdeeld tussen de twee lokale clubs. Zo heb je elke zaterdag aanloop. Vooral de levensgrote foto van een derby uit de 80's zag er mooi uit. De bardames waren al wat ouder en maakten zich duidelijk een beetje zorgen over die twee jongens die helemaal vanuit Nederland naar Dundee waren gekomen. We kregen een paar sandwiches aangeboden en mochten onze tassen tijdens de wedstrijd achterlaten in de pub. Toen we later op de dag weer in de trein zaten bleek dat de dames nog een appel en rolletje snoep in onze tas hadden gestopt. We werden dus helemaal bemoederd.

Dens Park.

Mooie entrance.

Links Tannadice Park, rechts Dens Park.

Dens Park is een prachtig stadion. Achter de doelen staan twee (bijna) identieke moderne stands, waarvan één geheel voor de bezoekende club is gereserveerd. Dat is de Bob Shankly Stand, inderdaad de wat minder bekende broer van Bill. "Welke twee broers hebben elk een tribune naar hun vernoemd?" is hierbij een nieuwe trivia voor de pubquiz. Pronkstuk is natuurlijk de Main Stand, een van de weinig overgebleven tribunes ontworpen door onze favoriete architect Archibald Leitch. We hebben ze nu bijna allemaal gevinckt. Meest opvallende aspect is de knik in de tribune, deze volgt hier keurig de vorm van de straat. Jammer is dat de oude paddock slechts gedeeltelijk is volgepropt met stoeltjes, nu is de linkerkant leeg. Leukste tribune is de South Stand aan de overkant. Deze zijde bestaat voor 1/3 uit oude terracing die niet meer gebruikt wordt. Verder is er een oude overkapping met daaronder stoeltjes die rechtstreeks op het oude beton geschroefd zijn. De overkapping is veel groter dan ik vooraf dacht. Ook zit er veel fanatiek volk, tijdens de wedstirijd kwam er flink wat lawaai vandaan.

Dundee verkeerde in zware financiele problemen. Tijdens het vorige seizoen had de club zwaar geinvesteerd in spelers om snel weer terug te keren naar de hoogste Schotse afdeling, de SPL. Dat mislukte en later  kwam alsnog de kater. Een paar weken voor ons bezoek was de club "'In adminstration" gegaan, een soort surseance van betaling maar dan anders. De curator was zijn werkzaamheden begonnen met het ontslaan van de manager, de halve selectie en enkele andere personeelsleden. Tegen koploper Dunfermline moest Dundee dan ook aantreden met een uitgedunde selectie. Een dubieuze Italiaanse advocaat of een supporterstrust zijn de belangrijkste kandidaten om de nieuwe eigenaar te worden van de club. Uiteraard waren er inmiddels allerlei acties gestart om geld in te zamelen voor de club. Ook waren er diverse fans aanwezig van andere clubs dan Dundee en Dunfermline. Sowieso was de gate van bijna 6.000 erg netjes.

Toen de wedstrijd, die pas kon beginnen nadat ik op de foto ben gegaan met de sympathieke mascotte van Dundee. Dunfermline Athletic is samen met streekgenoot Raith Rovers het gehele seizoen al de koploper in de Schotse 2e divisie. Maar heel veel was daar tijdens de wedstrijd niet van te merken, het ging aardig gelijk op. Lekker hoog tempo en veel ballen die met een mooie curve richting strafschopgebied worden gepompt. Maar toch kwamen de bezoekers op een comfortabele voorsprong. Vlak achter elkaar werden er makkelijk twee penaltys gegeven en beide werden foutloos door Will Gibson benut. Het zal niemand verbazen dat de scheidsrechter de gebeten hond was, vooral omdat even later een paar overtredingen op een speler van Dundee niet bestraft werden. Schots voetbalpubliek staat toch al bekend om het groffe taalgebruik maar nu bereikte het gevloek en gescheld grote hoogtes. Het oude vrouwtje achter mij op de tribune bleef er bijna in. Ideaal uitstapje om je kinderen mee te nemen en die waren er dan ook genoeg op Dens Park.

De opvangplek voor hoppers ver van huis.

Pleintje met oude turnstiles.


De wedstrijd leek met een ruststand van 0-2 gespeeld. Echter Dundee gaf het nog niet op en stroopte voor de tweede helft de mouwen nog eens op. Het was lang niet altijd goed maar ze bleven wel gaan.  De 1-2 viel al vlak na de pauze, Leigh Griffith werd vrijgespeeld voor de keeper en maakte beheerst het doelpunt. De thuisploeg en publiek geloofde er weer helemaal in. Prima sfeer tijdens de wedstrijd, vooral op de eerder genoemde South Stand redelijk wat gezang, op onze tribune vooral veel aanmoedigingen. Op het moment dat het offensief van Dundee over leek kwam dan toch de gelijkmaker. Sean Higgins kopte de 2-2 binnen. Toen ging het wel even goed los op de tribunes. Op de South Stand werden ze helemaal gek en het hele zootje vloog naar beneden om het doelpunt te vieren met de spelers, diverse mensen vlogen uit blijdschap het veld op. We hoopten nog even op de 3-2 maar Dunfermline sleepte het punt binnen. Mooie opsteker voor de club. Je merkte dat de club en de mensen dit wel even konden gebruiken in deze moeilijke tijd.

Wij haalden onze tassen weer op in de kroeg en namen afscheid van onze interim-moeders. Terug naar het station ging het nu bergafwaarts, we waren dan ook snel weer op het station van Dundee. Via Perth en Stirling treinden we naar Glasgow. In de trein zat een vrouw tegenover ons met vijf lege blikken bier op het tafeltje. Een wat vaag type met mooie ogen maar een erg slecht gebit. Ze was praatziek want in vijf minuten wisten wij haar hele levensverhaal. Toen kwamen ook nog de verhalen over haar emigratie van Perth naar Dundee. Ze had verschrikkelijke heimwee naar Perth en was blij deze avond haar vrienden in Perth weer eens te ontmoeten. Ze bleef maar door tetteren en vroeg vijf keer wat wij in Glasgow gingen doen. Maar mensen die veel praten luisteren vaak slecht. Zij ook, want toen we het station van Perth binnen reden begreep ze eindelijk dat de Old Firm ons doel was. Dat was geen goed idee want in Glasgow was het allemaal scum volgens haar. Perth schijnt wel een leuk stadje te zijn, zo schijnt Mel Gibson er gewoond te hebben. We hebben plechtig beloofd om ooit nog eens een bezoek aan Perth te brengen.

De tribune met knik.

Symphatieke mascotte met punkkapsel.

Directors box, daar zitten normaal slechte boekhouders.

In Glasgow waren de Belgen inmiddels ook gearriveerd, ze zaten in de hotelbar netjes te wachten met een Carlsbergke als gezelschap. Ondertussen had ik nog steeds geen zekerheid over een kaartje voor de Old Firm. Het advies was om eens te kijken in de Brazen Head, een Ierse pub in het zuiden van de stad. Met een taxi waren we er in tien minuutjes. Echter een flinke rij voor de ingang en een portier in de stress. Niemand mocht er nog bij want het zou binnen stampjevol zijn. Volgens mij viel het wel mee, maar dan gaan we de volgende keer wel naar de Brazen Head. Nieuwe taxi en die bracht ons naar de Gallowgate voor Baird's Bar. De Gallowgate is de lange straat van het centrum richting Celtic Park.  Aan het begin staan diverse kroegjes en het is duidelijk Celtic territory. Baird's Bar hangt letterlijk helemaal vol met Celtic memorabilia. De Belgen werd erg onrustig toen ze een vaantje zagen van Anderslecht, maar een sjaaltje van Club deed ze kalmeren. De tap was buiten gebruik dus het was flesjes bier only. Leuke types liepen er rond, vooral de vrouw met grote borsten zonder bh vonden wij wel het bekijken waard. Al was ze wel wat ordinair want de hele bar moest zien dat ze dikke tieten heeft, jammer hoor... Later in het centrum nog in een hippe nachtclub geweest maar die tent vond ik wat minder, al waren de vrouwen wel dressed to kill. De volgende dag zou het weer vroeg worden dus op tijd naar bed...

Het was een lange dag geweest dus het slapen ging prima, genoeg stof om over te dromen. Hopelijk overleefd Dundee de financiele crisis, want het is zeker een symphatieke club. Over een paar jaar zou ik graag nog eens een wedstrijd zien op Tannadice Park en dan is de derby tegen de buurman wel een mooie gelegenheid. Dan laten we ons uiteraard weer lekker bemoederen in de Snug Bar. Gevinckt; Dundee, voor de volgende keer; Raith Rovers, Brazen Head, Perth en Tannadice Park.


Rechts de gammele South Stand.

Spelersopkomst met Tannadice op de achtergrond.

Dunfermline in de aanval.
Comments