Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Blackburn, Ewood Park


Blackburn Rovers 1 - 0 Birmingham City, 22 maart 2000.
Division One (2), toeschouwers; 18.096.
 
Scoreverloop;
90. (1-0)  Dunn

Als ik dit stukje schrijf is het maart 2009. En is het dus alweer negen jaar geleden dat we de trip naar Wolverhampton en Blackburn ondernamen. De eerste keer met de eigen auto naar Engeland. Tegenwoordig een routineklusje maar toen een gigantische onderneming. Op de tweede dag verwerkten we alle indrukken van de eerste dag en kregen we alweer wat praatjes. Het linksrijden begon ook al te wennen en we toerden door Liverpool met het raampje open, een peukje in de linkerhand en een blikje cola in de rechterhand. Hoe we de auto bestuurden weet ik niet meer. Af en toe een luid claxonerende local maar verder ging het allemaal prima. In Liverpool hadden we een rondleiding op Anfield en keken we nog even bij een gesloten Goodison Park. Voorafgaande aan de rondleiding onze eerste kennismaking met een Engelse snackbar, "the Happy Wok", daar zijn we later nog een paar keer geweest. Vreemd want de fish en chips was vetter dan vet en we stonden na een paar happen al te kokhalzen.


Na Liverpool zetten we koers naar Blackburn voor de wedstrijd Blackburn Rovers - Birmingham City. We kochten een kaartje voor de "oude" tribune aan de lange zijde. Tegenwoordig slaan we als "ervaren" groundhoppers de clubshop vaak over maar in 2000 waren we nog jong en onbedorven en werd elke clubshop grondig geinspecteerd en werd overal wat gekocht. Nog wat schuchter werd een pub bezocht. Ik was nog niet zo gewoon met het Engelse bier en dronk enkel een flesje Budweiser. We schrokken nog wel even toen de politie in de pub kwam kijken, maar dat was maar een routinebezoekje. Het flesje Budweiser hakte er blijkbaar toch aardig in want toen we de pub verlieten liepen we straal de verkeerde kant op. Na twintig meter bemerkten we onze fout en keerden om. De uitsmijter bij de pub kon er wel om lachen.
 
We zagen een boeiende wedstrijd met af en toe flink wat sfeer. De wedstrijd werd in de allerlaatste minuut beslist door een afstandsschot van David Dunn. Voor ons op de tribune zat een enorme brulboei die alles en iedereen luidkeels van deskundig commentaar voorzag. Dat vonden wij prachtig en nu nog steeds eigenlijk. Uiteraard moest ons thuisfront meegenieten van onze avonturen in Blackburn en belden we tijdens de wedstrijd naar huis. Dat was de brulboei niet ontgaan. Na het laatste fluitsignaal stond de brulboei op, gaf ons een hand en zei in zwaar dialect "Come again!".


Comments