Startpagina‎ > ‎Verslagen‎ > ‎

Birmingham, St. Andrews

Birmingham City 0- 2 Wimbledon, 19 januari 2002.
Division One (2), toeschouwers; 17.766. 
 
Scoreverloop;
80. (0-1)  Hughes
90. (0-2)  Agyemang
 
Birmingham City was een club die al lange tijd hoog op onze verlanglijst stond.  Op deze zaterdag gingen we dan eindelijk op weg naar "Brum".  Qua grootte de 2e stad van Engeland en ook de geboortestad van Ozzy en zijn vrienden van Black Sabbath. Tijdens een plaspauze langs de M1 had C&U bijna onderling ruzie nadat de ene helft de andere helft zijn auto begon te slopen. Desondanks bereikten we zonder ongelukken Birmingham. De richting naar het stadion stond goed aangegeven op de drukke wegen rond het stadscentrum. We parkeerden de auto (betaald) op het terrein van een kerk met uitzicht op het stadion. Lopend gingen we verder, snel kwamen we een fanzineverkoper tegen. Dat was mooi want wij houden van fanzines! De verkoper was een neger die luidkeels zijn waar probeerde te verkopen. Wij hadden nog niet eerder meegemaakt dat een neger fanzines verkocht. Voetbal is qua fans toch een blanke aangelegenheid in Engeland. Wel wisten we dat bij de H.K. van Birmingham wat donkere jongens zaten….  De beste man verkocht "the Zulu", een fanzine met een hoop gemopper en het oogt (gelukkig) niet al te professioneel.
 
De hoofdingang van de Main Stand in 70's stijl.
  
Doorkijkje in het gezellige buurtje achter de Main Stand.
 
Na het kopen van de kaartjes bezochten we de fanshop. Hier stond iedereen met open mond naar een video te kijken van de Leaguecupfinal tegen Liverpool in 2001. Het aanbod in de fanshop bestond uit de bekende "casual" kleding en allerlei overbodige souvenirs. Hier waren we dus snel klaar. We liepen nog een rondje om het stadion, het buurtje achter de hoofdtribune was erg verpauperd met diverse dichtgetimmerde huizen. Naar het schijnt was de omgeving van het stadion vroeger nog veel meer een achterbuurt dan tegenwoordig. We kwamen uit bij één van weinige pubs in de omgeving. Dit was de "Royal George", helaas stond er op de deur dat het "members only" was. We keken de "bouncer" maar eens lief aan. Omdat we van die aardige gasten waren en niet uit Londen kwamen waren we welkom om een biertje te drinken. Dat laatste ging probleemloos. De stamgasten hadden helaas geen behoefte aan een praatje met ons. Na de pints liepen we naar de "turnstile" van ons vak. Voor de hoofdingang van het stadion stond een dikke Bentley ongegeneerd op de stoep geparkeerd. Wellicht was dit de auto van de flamboyante clubeigenaar David Sullivan. Een wat "louche" type in foute pakken die een fortuin vergaarde in de porno-industrie.   
 
De Skyline van Birmingham met de Bentley op de stoep. 
 
We konden om de Bentley heen en betraden het stadion. St.Andrews is een schitterend stadion zeker voor een club die in de "First division" speelt.  Aan de lange zijde staat de oudste tribune, de "Main Stand". Wij zaten hier tegenover op de "Spion Kop Stand", een nieuwe zittribune die één geheel vormt met de "Tilton Road Stand" voor ons aan de rechterkant achter het doel. Mooiste tribune is de nieuwe "Railway Stand" aan de linker korte  zijde. De tribune is minder diep dan de twee andere nieuwe tribunes, waarschijnlijk komt dit door de spoorlijn welke er vlak achterlangs loop. Om toch een behoorlijke capaciteit te creëren is de "Railway Stand" erg hoog en steil. Voor de wedstrijd was er een irritante DJ die probeerde het publiek op te zwepen. Erg irritant dergelijke brulboeien. Een fenomeen wat helaas steeds vaker voor komt bij voetbalwedstrijden in Europa. Wij mogen dan een soort groundhoppers zijn, maar manager Steve Bruce van Birmingham is een soort "clubhopper". In zijn korte carrière als manager was hij al in dienst van Sheffield United, Wigan Athletic, Huddersfield Town, Crystal Palace en nu al weer een maand Birmingham City. We zijn benieuwd hoe lang hij het volhoud op St.Andrews. Maar onder leiding van Bruce steeg Birmingham wel van de 12e plaats naar de 7e plaats. Birmingham was duidelijk favoriet tegenover Wimbledon op de 15e plaats.

Toen de eerder genoemde DJ klaar was met zijn gebral kwamen de spelers het veld op voor de aftrap. Als intro was er een mooie discodreun, namelijk "Feel it" van Tampera. In de eerste helft was Wimbledon de betere ploeg. Maar beide ploegen kregen enkele goede kansen, maar helaas geen doelpunt. Bekende speler bij Wimbledon is David Connolly die eerder in Nederland bij Feyenoord en Excelsior speelde. Tijdens de pauze was er weer een primeur voor C&U. Voor de eerste keer werd er een "pie" gegeten, smaakte prima dus voor herhaling vatbaat. In de 61e minuut kreeg de thuisploeg een strafschop na een overtreding op Geoff "the Horse" Horsfield. Helaas werd de strafschop gemist door Mooney waardoor een 0-0 uitslag dreigde. In de 80e minuut echter maakte Michael Hughes met een afstandsschot de 0-1. Hierna kreeg Birmingham nog een paar kansjes maar vlak voor tijd werd het toch nog 0-2. Een teleurstellend resultaat, zo ook de sfeer in het stadion. De "Bluenoses" hebben de reputatie behoorlijk fanatiek te zijn. Bij vlagen werd er goed gezongen maar er waren ook periodes van stilte. Wel leuk was de reactie van het thuispubliek als een wisselspeler van Wimbledon het veld opkwam. Massaal werd de yell "Who r ya ?? Who r ya ??" gescandeerd.  
 
De nieuwe Railway Stand, het bewijs dat nieuwe tribunes best mooi kunnen zijn.
  
Het personeel van de ambulance was ook aanwezig.
  
In het vak met Wimbledon was het de gehele wedstrijd onrustig.  Gedurende de tweede helft dreigde het uit de hand te lopen. Fans wilde richting veld en enkelen werden snel afgevoerd door stewards.  Reden van de onrust waren de gepubliceerde plannen om de club Wimbledon te verhuizen van Londen naar Milton Keynes, dit na eerdere plannen richting o.a. Dublin in Ierland. De fans waren het uiteraard niet eens met deze belachelijke plannen. Ze voerden al het gehele seizoen actie tegen het bestuur van de club. Na de wedstrijd maakten we nog enkele foto’s van het bijna lege stadion en toen liepen we terug naar de auto. In de omgeving van onze parkeerplaats zagen we enkele auto’s staan waarvan de ruiten waren ingeslagen. Gelukkig was onze auto onbeschadigd en konden we ons hotel gaan opzoeken.  Ondanks het verlies hadden we een leuke middag op St. Andrews !
 
Tilton Road Stand by night.
Comments