Home‎ > ‎l'Observatoire‎ > ‎aVentouren - Giganten‎ > ‎

Hans Willemse Cannibale du Mont Ventoux

Na het rijden van de Cinglé (nr. 1978) was het tijd voor iets nieuws en omdat ik
wel van een uitdaging houd, heb ik besloten om een poging te wagen om de
ultieme tocht die door het NBG De Kale Berg wordt georganiseerd te gaan rijden.
De voorbereiding begint al in oktober 2008 met krachttraining en
moutainbiketochten in de Drunense duinen, korte wegtrainingen met hoge
trapfrequentie en langere duurtrainingen. Daarna de eerste lange klimtochten
o.a. AGR, Steven Rooks classic, fietsweek Barcelonnette, La Marmotte (ziek
uitgevallen), daarna 14 dagen betrekkelijke rust, waarin we enkele ritten rondom
en naar de Mont Ventoux gereden hebben en samen met mijn broer Peter de
routes forestières hebben verkend

En dan nu de grote dag, donderdag 16 juli 2009

    


Beklimming 1
Bedoin – Mont Ventoux

De eerste beklimming start om 00:01 in Bedoin, het is aardedonker en 25
graden. De volgauto zorgt voor voldoende verlichting en de klim gaat zeer
voorspoedig, na Chalet-Reynard rijd ik op een gegeven moment tussen de
wolken, dit geeft door de verlichting van de auto een zeer aparte sfeer met
mijn eigen schaduw als medefietser. Ik arriveer om 01:58 op de top even
een foto maken, lampjes op de fiets en weer weg. Afgedaald in 30 min. (topsnelheid 74 km/u)


    

    

Beklimming 2
Malaucène - Mont Ventoux

Ik vertrek daar weer om 02:49 deze klim vind ik vrij zwaar want 4 kilometer van
11- 12 % is pittig. Het is een heel aparte sfeer om midden in de nacht met alle
geluiden uit het struikgewas hier de berg op te fietsen. Om 05:15 ben ik weer op
de top, waar de nacht plaats maakt voor het ochtendgloren, even een foto
maken en om 05:22 als een speer weer naar Bedoin(28 min)

    

    

Beklimming 3
Bedoin – Route des Cèdres – Les Grand Pins – Tournant de l’Anglais - Mont Ventoux

Ik vertrek om 06:09 op weg naar de Route des Cèdres daar staat de MTB al
klaar, even wat bouillon drinken en wat eten, weer verder samen met mijn broer
Peter over het bospad naar Les Grand Pins en dan door naar Tournant de
l’Anglais, waar weer van fiets gewisseld wordt voor het laatste stukje naar de top
waar ik om 09:21 aankom. Deze beklimming liep nog volgens plan en alles ging
goed. Weer afgedaald naar Bedoin.

    

    

Beklimming 4
Bedoin- Route des Cèdres – Les Grand Pins – Route des Chamois - Plaine des Hermitants - Mont Ventoux

Om 10:00 vertrek ik weer naar de Route des Cèdres. Het is inmiddels al
behoorlijk warm aan het worden, aangekomen bij RC eerst wat gegeten.
Daarnaar weer op de MTB via Les Grand Pins en de Route des Chamois naar
Plaine des Hermitants . Deze beklimming is 16 km door het bos over een
keislagpad. Het is inmiddels bloedheet geworden, 38 graden en geen zuchtje
wind tussen de bomen, omdat dit pad vrij slecht is door losliggende keien, kuilen
en gaten moest ik regelmatig stoppen om te drinken.
Hier krijg ik te maken met de eerste tegenslag namelijk een lekke band. In de
laatste 8 km krijg ik ook nog een bloedneus.
Veel later dan gepland kom ik aan bij PH daar heb ik wat gegeten en uitgerust.
Daarna weer naar de top gefietst. Aankomst 15:29 even een foto maken en
afdalen naar Malaucène

    

    

    



Beklimming 5

Malaucène – Tournant de l’Anglais – Plaine des Hermitants - Mont Ventoux

Om 16:15 weer vertrokken uit Malaucène waar ik gezelschap kreeg van Bernard
Stiennon die wij al enkele jaren ontmoeten op de camping en tijdens “La
Marmotte”, deze zeer sympathieke Belg heeft mij goed door deze zware, hete
beklimming geholpen tot TA, snel van fiets gewisseld en samen met Peter naar
PH daar weer van fiets gewisseld om voor de 5de keer aan te komen op de top
van de Géant du Provence om 20.20. Daarna afdalen naar Sault.

    

    

    

Beklimming 6
Sault - Mont Ventoux

De afdaling naar Sault “loopt” niet zo lekker als de andere afdalingen en op het
laatste stukje is er nog een venijnig klimmetje naar het stadje. Voor de laatste
maal een stempel halen en klokken bij het Office du Tourisme en om 21.10 op
weg voor de laatste beklimming.
De kilometers wegen nu toch wel erg zwaar en als de avond valt en de
verlichting van de volgauto zorgt voor het nodige licht en met begeleiding van
mijn broer Peter, naderen we het einde van een bijzonder avontuur.
Na Chalet Reynard begint het flink te waaien, maar dit kan mij niet meer
weerhouden om om 23.40 voor de 6de keer de top van de Mont Ventoux te
bereiken. Moe maar voldaan dalen we af naar Bedoin, waar de rest van de
familie klaar staat met Champagne.

    

    



Ik ben er van overtuigd dat het onmogelijk is om een “Ėpreuve“ als deze in je
ééntje te volbrengen en daarom wil ik hier de mensen bedanken die het voor mij
mogelijk hebben gemaakt om “Cannibale du Mont Ventoux” te worden :

Mijn vader als chauffeur, masseur, verzorger
Mijn moeder voor het koken van de vele kilo’s pasta en de begeleiding onderweg
Mijn broer Peter tijdens de ritten door het bos en vanaf Sault
Peter en Marcella voor het verzorgen van de fietsen
Bernard Stiennon voor de steun bij de 5de klim vanuit Malaucène
Sjef voor de sportvoeding en adviezen.

    

    

    


Groeten van Hans Willemse


Comments