Contos premiados no I Certame de Narrativa

PRIMEIRO PREMIO CATEGORÍA  A

Un Misterio con Moita Arte

— … Paréceche ben, Saínza?... Saínza!... Saínza!!!

— Mmm…, eh? Que dicías?

Iso foi todo canto acertei responder. Por terceira vez en poucos minutos, a miña amiga Olaia sorprendérame sen lle facer ningún caso. Temendo a súa reacción, dirixín a mirada cara a ela para descubrir o que xa sospeitaba: a súa bonita cara chea de pencas amosaba unha expresión que non deixaba dúbida ningunha sobre o alporizada e desesperada que estaba nese momento.

— Non o podo crer! Dende logo es un caso perdido! Non tes remedio! –increpoume.

— Síntoo moito, en serio –intentei desculparme–. Pero xa sabes canto me aburren os museos, coas súas salas, todas iguais, cheas de cadros e de esculturas.

— Pois vas ter que aguantar, porque o traballo non o vou facer eu soa! –sentenciou; e polo ton que empregou, comprendín que lle puxera punto e final a aquela conversación.

Resignada, metín as mans nos petos e dispúxenme a continuar percorrendo, máis calada ca un morto, aquel Museo da Nosa Señora da Antiga, orgullo da nosa cidade de Monforte de Lemos; ou, polo menos, iso dicía a miña profesora de Ciencias Sociais, a quen non se lle ocorrera nada mellor que nos mandar elaborar unha guía sobre as obras de arte expostas naquel lugar. Como se as vacacións de Nadal fosen para traballar! Coa de cousas divertidas que podería estar facendo en vez de mirar e fotografar aquelas pinturas e estatuas que nada significaban para min… Afortunadamente, algo inesperado ía suceder que me demostraría o equivocada que estaba ao pensar daquel xeito.

Olaia repasaba atentamente as notas tomadas no seu caderno cando unha voz, bastante aguda para o meu gusto, anunciou por megafonía que tan só faltaban dez minutos para que pechase o museo. A sensación de alivio que experimentei ao saber que aquela “tortura”axiña remataría, foi esvaecéndose ao ver como o rostro da miña compañeira mudaba de cor, ao tempo que ela exclamaba:

— Meu Deus! Pero seremos parvas!... Vaites coas críticas de Arte que estamos feitas ti e mais eu!

— De que raios estás a falar? –preguntei, supoñendo que a súa resposta ía afastarme da saída, que xa divisaba ao fondo do corredor no que nos atopabamos.

— Esquecemos o cadro máis importante de todos: “A Aparición a San Lourenzo da Virxe co Neno” –explicou–. Non podemos marchar sen obter a información sobre esa obra de El Greco.

Sen agardar a miña máis que probable protesta, Olaia saíu disparada coma un foguete cara á sala onde se expoñía o devandito cadro. Aínda que durante uns segundos sentín a tentación de dar media volta e deixala alí soa, recapacitei e decidín seguila, pois coñecendo a súa fama de despistada non sería de estrañar que non escoitase o último aviso para abandonar o edificio e tivese que pasar a noite encerrada no museo.

Conseguín darlle alcance xusto no momento no que entraba nunha pequena habitación coa porta flanqueada por dous enormes xarróns que case derrubo. Mentres recuperaba os folgos tras a carreira, notei que as unllas da miña amiga se fundían na miña man.

— Estás tola? Por que me rabuñas? –berreille.

— Non…, non e-…-es…-tá! –tatexou Olaia.

Tardei uns instantes en reaccionar e comprender a que se refería. En realidade, soamente caín na conta cando ela sinalou co dedo índice unha das paredes do cuarto na que o único que se vía era unha gran pegada, típica dun espazo que se deixa libre despois de moito tempo de estar cuberto. Aínda trastornada pola impresión, continuou dicindo con voz entrecortada:

 

— Rou-…, roubárono!... Alguén…, alguén burlou aos gardas de seguridade e levou a pintura! –E volvéndose cara a min, engadiu–: Saínza, debemos avisar canto antes á Policía!

Alertar á Policía estando nós alí? Acaso ía perder a oportunidade de vivir unha aventura como aquela? Ademais, que había de malo en que dúas inocentes rapazas botasen unha ollada antes de que os outros notasen a falta do cadro? De todos os xeitos, se non descubriamos nada, sempre poderiamos dar o aviso máis tarde, ou en todo caso, desentendernos do asunto. Estaba decidido! Aquela sería a nosa estrea como detectives.

Debo admitir que non resultou doado convencer a Olaia para que colaborase comigo, pero tras case cinco minutos nos que o cualificativo máis suave que me dirixiu foi o de “desequilibrada mental”, acabou por aceptar participar na investigación do suceso.

Entregámonos de tal forma ás nosas pescudas que apenas advertimos que se fixera noite. Tampouco nos importou demasiado quedar soas no museo cando este pechou, a pesar de ser conscientes de que iso significaría estar castigadas durante varias semanas, ou quizais de por vida, en canto os nosos pais soubesen da nosa nova afección a esclarecer misterios.

Levabamos un bo anaco de tempo inspeccionando palmo a palmo a sala e os corredores próximos na procura dalgunha pista, cando escoitamos un ruído xordo, semellante ao que produce un obxecto moi pesado ao caer ao chan. Inmediatamente entendemos o significado daquel estrondo procedente do soto: os ladróns aínda estaban no edificio. Tremendo coma unha folla verde, dirixinme ás escaleiras que daban acceso aos andares inferiores. Pero, entón, unha man agarroume polo ombreiro e vinme obrigada a parar en seco.

— Onde vas? –preguntou a miña amiga con expresión aterrada–. Supoño que non pensarás en serio que imos baixar aí soas, verdade? –unha vez máis, a súa característica prudencia convertíase nunha amoladura que intentaba frear a miña iniciativa.

— E que suxires que fagamos? Non pretenderás que quedemos de brazos cruzados mentres eses delincuentes levan a súa por riba! –Os nervios fixeran que o meu ton se alzase máis do debido, polo que acougando engadín–: Olaia, sei perfectamente que isto pode ser perigoso, pero nós somos as únicas persoas que podemos evitar que o cadro caia en mans duns desalmados. Pensa en que sería deste museo sen esa pintura de El Greco.

Aquelas palabras obraron un milagre, pois bastaron para que aquela sensata e medrosa rapaza mudase de actitude. Sen dicir nada, apartoume a un lado e comezou a descender con determinación os chanzos que levaban ao soto. Guiándonos polas voces que continuabamos escoitando chegamos ata unha gran porta de carballo e, pegando os nosos oídos á mesma, puidemos distinguir parte dunha conversación:

— Non fagas iso! –exclamou un home que parecía bastante alterado. E proseguiu igual de irritado–: Primeiro estás a piques de esnaquizar o cadro tirándoo ao chan e agora case o rachas coa lanceta!

— Perdoa, pero separar o lenzo do marco está a resultar máis complicado do que eu imaxinaba –desculpouse outro, aínda que rosmando.

— Queredes deixarvos de lerias e apurar? –berrou un terceiro, facendo calar aos seus colegas–. Traballando a este ritmo non acabaremos antes de que o Señor Fiorini e a súa xente cheguen á cidade e xa sabedes como se poñen eses italianos cando algo os contraría!

De súpeto as pezas encaixaron e comprendín todo o que estaba a suceder. Aqueles tres malfeitores non eran máis que uns simples ladróns encargados de facerlle o traballo sucio ao verdadeiro criminal, un mafioso que pronto viría a Monforte acompañado dos seus secuaces para apoderarse da nosa máis querida obra de arte e, logo, vendela por unha chea de cartos a algún coleccionista millonario sen escrúpulos. Tras contarlle a Olaia as miñas deducións, a esta faltoulle tempo para dicir:

— Por favor, Saínza, avisemos á Policía –rogoume presa do pánico–. Creo que xa está ben de xogar a ser Sherlock Holmes e o doctor Watson, non si?

Coma sempre ela tiña a razón e aquela situación víñanos demasiado grande, de modo que subimos sixilosamente ao vestíbulo e dende alí chamamos polo meu móbil ao 091. Non era un 28 de decembro, pero con todo tardamos un bo pedazo en convencer á axente que nos atendeu por teléfono de que non eramos dúas adolescentes tratando de gastar unha broma pesada. Dez minutos despois de colgar, un par de coches patrulla aparcaban na parte dianteira do edificio e varios homes uniformados entraban no museo forzando a pechadura da porta principal. Aqueles policías ordenáronnos que permanecésemos en silencio, agachadas detrás do mostrador de información, mentres eles se dirixían ao soto para coller coas mans no allo aos delincuentes que nós descubriramos.

Non sei canto tempo estariamos así, engruñadas e sen dicir unha soa palabra, pero o certo é que aqueles instantes se nos fixeron eternos. Comezabamos a temer o peor e ata barallabamos a posibilidade de saír fuxindo. Foi entón cando sentimos pasos nas escaleiras e, atrevéndonos a mirar, comprobamos que os axentes subían cos ladróns. Non obstante, había algo que non cadraba: en lugar de traelos esposados e obrigalos a camiñar diante, todos viñan en grupo, charlando e rindo coma bos amigos. Realmente, non podía dar creto ao que vían os meus ollos! Acaso aqueles valedores da lei e da orde se deixaran subornar e ían permitir que uns sicarios da Mafia italiana roubasen o cadro? E, ademais, que ía ser da miña amiga e de min? Era evidente que aqueles criminais non deixarían testemuñas que contasen o sucedido aquela noite, polo que, seguramente, nos pegarían un tiro ou nos botarían ao río atadas a un bloque de cemento, tal e como vira facer nalgunha película do cine negro.

Aterrorizadas e incapaces de mover ningún músculo, Olaia e eu agardamos a que chegasen onde nós estabamos. Entre gargalladas, mandáronnos saír do noso escondedoiro e, unha vez ao descuberto, non nos dispararon, senón que nos explicaron que todo fora un gran malentendido. En efecto, os tres homes que tomaramos por ladróns eran uns empregados do museo aos que o seu director encomendara desenmarcar urxentemente o cadro de El Greco e preparalo para que un prestixioso restaurador de obras de arte italiano, o Señor Fiorini, famoso polo seu mal carácter, o puidese levar consigo e reparalo no seu obradoiro, aproveitando unha viaxe que el e algúns dos seus aprendices ían facer proximamente á nosa cidade.

Non podedes imaxinar a cara de idiotas que se nos quedou a Olaia e a min ao escoitar esas palabras. A miña fantasía e as miñas ganas de vivir unha aventura transformaran unha aburrida tarde de inverno nunha apaixonante historia de misterio, intriga e ata asasinatos, que case nos acaba por matar de verdade co medo.

Pero aínda faltaba o máis arrepiante de todo: volver á casa e contarlles aos nosos pais a nosa metedura de pata. Afortunadamente, os axentes de Policía ofrecéronse a acompañarnos e conseguiron que as nosas familias acabasen tomando a situación con bo humor, especialmente tras saber que nós estabamos ben e que o museo non ía interpoñer ningunha demanda. No tocante ao castigo, creo que a humillación sufrida aquel día foi suficiente; con todo, fixéronnos prometer que abandonariamos definitivamente as nosas inclinacións detectivescas, o cal aceptamos de bo grao, pois a experiencia vivida aquelas vacacións bastara para facernos comprender que existen moitas afeccións das que unha persoa pode gozar sen necesidade de perseguir a posibles delincuentes.

                                                                                                (Aldara OTERO)

 




2º PREMIO CATEGORÍA  A


         De Antananarivo  

a   Vladivostok

 

Capítulo 1

Hai moito tempo, sobre o 56.789, un home negro de Antananarivo, chamado Mori, aburrido de coidar os tripófalos e de xogar cos seus onígaros, fixo a equipaxe (sen esquecer o seu Iphon 66 e a súa play station 78) colleu a súa mascota preferida, o chucamela sexta evolución, e co seu aerodeslizador marchou para Mozambique. Botou cinco días para chegar, pero alí fixo grandes progresos comerciais cos seus famosos gretynoselups e coas actuacións do chucamela que lle deron tal cantidade de diñeiro que puido ficar alí uns días, pero no seu súper-hotel de 789654123 estrelas atopou o maior perigo e desastre da época os botóns dos hoteis .  

Debido a varias desventuras con estes estraños seres, eran desprezados en todo o mundo: por exemplo, Fran de Libia queixábase de que se a un botóns de ascensor lle pedías que subise baixaba e viceversa,.

Mori tamén tivo problemas cos botóns nos seus diversos hoteis de Mozambique : 

 -Mozambique Palace: un botóns ao que  lle pedías unha toalla traíache uns espaguetes e se lle pedías espaguetes traíache cereais.

 -Relax mozambicano: un de todos os malos botóns do hotel ordenaba as habitacións meténdoo todo no minibar.

 Ao final decidiu marchar atravesando a sabana até Ndejamena .

Atravesando a sabana tivo un encontro cunha enorme manda de poliwubras e  salvounas do ataque dun lopitruje fero e atroz.

Nun bosque de secoullas atacárono un unentreso dentes de metralleta, un bertilosinero, unha sertapuk, un hertyplas e un joplaedon cos que tivo que loitar, pero case morre e tivo que curarlle ao seu chucamela para poder actuar.

Capítulo 2       

En Ndjamena, os gretynoselups non tiveron tanta fama aínda que as actuacións do chucamela, polas marabillosas acrobacias, foron o centro de atención durante as dúas semanas que estivo alí. Nunha delas vendeu as entradas a prezo de ouro de vintecatro quilates e foi cando o teatro estivo máis cheo. Ademais foi a mellor actuación porque o ser fixo catro chumbalagatos cara atrás con rulo de trescentos sesenta graos, pasou polo aro de lume, contou chistes de escachar coa risa e mesmo improvisou unha actuación con monopatín e os ndjamenarinos non aguantaban co abraiados que estaban. Pero claro, non todo podían ser cousas boas nos hoteis, evidentemente había botóns (conteivos que os botóns eran xa odiados cando eran nenos- chivatos, chapóns, etc.- as compañías hoteleiras observan os colexios e deciden quen vai ser botóns) como por exemplo o do Soles Africanos que efectivamente recollía a roupa sucia das habitacións e deixábaa ao pé da porta e os do Las Vegas Centro de África que lavaban os baños, desatascaban os retretes e o que saía de alí púñano de xabón de mans e de crema suavizante.

Ao marchar de alí tivo que cruzar o deserto do Sahara para chegar a Marrocos e alí entrar en Europa.

No Sahara unha bandada de trinodilos asasinos atacou a unha manda tryloserpas carnívoros porque tentaban asasinar a un grupo degrotilopodos astrelipoyinos porque querían unirse ao conxunto de ritoplaneros que comían carne que lles daba Mori.

Antes de chegar a Marrocos enterouse de que era de boa educación levar turbante así que volveu correndo a Antananarivo, pediulle á nai o dun disfraz antigo e volveu para Marrocos.

Ao entrar na cidade o primeiro que fixo foi buscar un lugar onde durmir e como non había hoteis non había botóns molestos e para celebralo en Marrocos non traballaba.


Capítulo 3

En Marrocos colleu pensión completa nunha casa, e como pasaba todo o día nela a xogar co chucamela acabou por namorarse dunha musulmana de ollos verdes, azuis, marróns, negros, vermellos, rosas, granates, etc., unhas curvas de infarto e un pelo rubio (si, pelo: négase a levar Velo) preciosisisisisisisisisisisisisisisisisisisisisisisisisisisisisisissisimo se me permiten o comentario.

Un día invitouna a saír. A muller, que tamén lle botara un ollo, aceptou amabelmente. No cine produciron cambios de saliva non aceptábeis para a

súa idade debido a que tiñan corenta e tres anos; ademais non era o momento, xa que estaban a ver “De Antananarivo a Vladivostok” cualificada como a mellor película do mundo e co premio Julio e ademais o libro vendeuse máis que o resto dos libros xuntos.

Pero ao que iamos, Mori propúxolle ir con el a Vladivostok e ela aceptou alegremente e marcharon para Europa.

En Viena xa tiñan un fillo de oito anos que participaba co chucamela nas actuacións que facían por Europa.


Capítulo 4

Cando chegaron a Vladivostok tiñan:

-Dous xemelgos de tres anos.

-Unha filla de dez.

-Un rapaz e unha rapaza de dezaseis estudando en Marrocos e

-Un mozo de vinte e tres estudando en Antananarivo .

Así que despois de trinta e seis anos Mori chegou a Vladivostok e alí casou coa musulmana; durante a viaxe tivera seis fillos e varias loitas con animais e eses desprezábeis botóns aos que estaba disposto a derrotar para se liberar deles a base de armas nucleares mesturadas con peidos de lopiyureuqitaxelojuretypedo para non ter que aturalos máis !juas, juas, juas,juas!

Respecto aos gretynoselups que vendía toda a familia, eran unha fortuna: todo o mundo quería gretynoselups. Ademais tiñan as actuacións do chucamela que eran cada vez máis famosas polo que a familia estaba forrándose, vivía nun pazo, tiñan criados e as súas diversións favoritas eran xogos do tipo “tiro ao botóns”, “práctica de boxeo con botóns inmobilizado” e, o favorito de todos, “tortura ao botóns”.

E foron felices e comeron avestruz (que é iso de rematar sempre igual?)

                                                                  Brais Gómez Martín


1º PREMIO CATEGORÍA B


Exipto, un misterio permanente

 

    

 

     O meu nome é Hatshepsut, antiga raíña ou faraona de Exipto. Para acceder ó trono

 

tiven que esforzarme e loitar moito; ningunha muller antes ca min conseguira reinar

 

sobre os exipcios. Verás,  pese a ser a filla primoxénita do meu pai, Thutmosis I, a

 

tradición, por chamalo dalgunha maneira, de que só eran faraóns os homes, fixo que

 

un irmán meu herdara o poder. Para conseguir algo de poder sobre os nosos

 

súbditos, vinme obrigada a casar con el, nesa época os matrimonios de conveniencia

 

 non só estaban permitidos; tamén estaban ben vistos. Desafortunadamente para todos

 

aqueles partidarios do rei, este morreu pouco despois da súa coroación; pero co tempo

 

suficiente para ter un fillo cunha das súas esposas secundarias, e, aínda que este non

 

tivo a formación precisa para ser o seu sucesor, estudaba para ser sacerdote, a todo o

 

mundo lle parecía ben que outra vez eu saíse perdendo. Pero eu non estaba disposta a

 

permitilo, entre que non tiña a educación necesaria e que era demasiado novo, logrei

 

facerme un oco e conseguir algúns partidarios que apoiaran a miña causa pese a ser, o

 

que todo o mundo consideraba un problema, unha muller. Pasou algo de tempo e

 

conseguino; pero os nosos costumes, dos que non me sinto nada orgullosa,

 

obrigábanme, entre outras cousas, a levar barba e a ser coñecida como: O Faraón

 

Hatshepsut, Rei de Exipto. En fin, podes imaxinar, que para que o pobo me aceptase,

 

ata tiven que inventar o mito de que os nosos deuses desexaban que eu os gobernase.

 

Iso non impediu que entre os habitantes  xurdisen algúns inimigos que fixeron todo o

 

posible  para rematar comigo. Finalmente conseguírono. Fun considerada desaparecida

 

e substituída polo meu fillastro do que xa che falara; con todo, atoparon o meu corpo e

 

 déronme un enterro digno de calquera rei anterior, momificáronme e enterráronme

 

nunha tumba do Val dos Reis, tras 22 anos de reinado.

 

 O núcleo da historia comeza agora no ano 2007. Farta xa de que historias coma a miña

 

se conten dende o punto de vista do que intenta chegar ó tesouro da cámara funeraria

 

sen importar o feito de que nela, unha persoa; ou incluso animais (gatos, crocodilos,

 

hipopótamos), descansen nela decidín relatar esta experiencia tal e como eu o vivín. Así

 

pois, ala vai:

 

            Tras días, meses, anos, séculos e milenios pechada nun sarcófago de varias capas

 

e con tempo de sobra para reflexionar sobre o que fixera na vida, a morte tornábase un

 

tanto aburrida, sen nada que facer salvo axeitar as vendaxes, maldicir os que me

 

mataran, contar practicamente ata o infinito e cousas dese estilo. Nós non podemos

 

saír a dar unha voltiña coma a xente da vosa era pensa que facemos e asustar os turistas,

 

que máis quixera eu, atopámonos pechadas a cal e canto sen ningunha posibilidade de

 

esterricar as pernas. A verdade, ser momia é un tanto aburrido, polo menos

 

acompañábame a miña querida gata Bastet, tamén momificada, que pese a que se

 

atopaba no mesmo estado ca min, pasaba todo o día miañando e bufando para asustar os

 

ratos que se acercaban e fuxían coma se os levase o demo sen saber moi ben onde se

 

atopada a besta que lles impedía roer as paredes de por alí. Aínda que Bastet servía para

 

distraerme  un anaco, demasiado cedo para o meu gusto  cansaba e o silencio volvía a

 

ser total, unha monotonía do máis predicible e cansa.

 

            Porén, a miña estadía nesa paz obrigada, viuse fortemente interrompida

 

cando uns europeos comezaron a incordiar intentando penetrar nos cuartos máis

 

profundos da miña sepultura. Contra o que pensedes, cando eu morrín,  os reis xa non se

 

enterraban nas famosas pirámides por ser demasiado vistosas e funcionar como un

 

sinal luminoso para aqueles o suficientemente desesperados como para arriscar a súa

 

vida para conseguir unha boa fortuna. Non, na miña época preferiamos unha tumba

 

cunha ubicación secreta onde fose moi difícil atoparnos. Pero a natureza é imparable, e

 

co paso dos anos, a rocha foise erosionando, deixando ó descuberto algunhas pistas

 

importantes que permitían a aqueles, que soubesen onde mirar e como  interpretalas

 

axeitadamente, encontrarnos con facilidade.

 

            Retomando o relato, os europeos parecían expertos nisto de atopar restos

 

arqueolóxicos e con suma facilidade chegaron ata min. Só unha trampa se activou que

 

eu soubese, e estou  case segura porque o sentido auditivo das momias está fortemente

 

desenrolado. Pois ben, non se podían contentar co feito de esquivar as nosas artimañas

 

para impedirlles o paso, non, tamén tiñan que roubar todo o ouro e cousas de valor.

 

Falaban moito das cousas que ían atopando e do importante que estes achados ían ser

 

para o museo. E a min que me importaban os seus museos, todo aquilo era meu.

 

Ademais iso non foi todo, non tiveron de abondo con roubar aquelas pezas de valor

 

incalculable senón que tiveron que abrir o sepulcro e para  maior agravio dicir:

 

“ é unha muller, non estamos no túmulo de ningún faraón, trabucámonos”. 

 

Se non fose porque nalgún tempo fun do máis civilizada, xuro que non faría nin o

 

máis mínimo esforzo para evitar saltar sobre eles e desfacelos en pedazos. Como se

 

atreven a dicir iso? Incluso moitos anos despois do meu falecemento, sería posible que a

 

civilización fose incapaz de asimilar o feito de que eu, unha muller fose faraona do

 

antigo Exipto? Tanto tempo, e nese aspecto dos dereitos do home e da muller non

 

cambiaran en ningún aspecto. Menos mal que na miña estadía no museo, despois de

 

toda a aventura que aínda non rematei de contar, aprendín que as mulleres si que poden

 

ser raíñas, a pesar de  que en moitos países, se os reis actuais teñen algún fillo, este pasa

 

a ser o seu sucesor aínda que a súa filla primoxénita sexa unha muller. Non é que

 

estivese completamente de acordo, pero polo menos xa era un pequeno paso cara

 

a diante.

 

            O caso é que me deixaron alí, non é que me agradase a súa compaña, pero non

 

podía soportar o feito de que non me prestasen máis atención porque pensaban que

 

só era unha simple nodriza ou unha esposa calquera dun antigo faraón. Acaso non

 

apreciaban o material utilizado para a fabricación do meu sarcófago? Non vían que era

 

ouro puro? E que me din da postura dos meus brazos cruzados sobre o peito que era

 

símbolo de poder e realeza? Cheguei á conclusión de que non coñecían a metade dos

 

segredos do Exipto dos faraóns. Despois disto, abandonaron a miña cámara funeraria e

 

proseguiron uns cantos meses facendo escavacións. Atoparon moitas tumbas máis e con

 

outras catro, nas que as momias eramos mulleres, chegaron á mesma conclusión  que

 

coa miña. Debo dicir que só fallaron no meu caso pois as outras eran raíñas e nodrizas.

 

Tal vez non entendedes a diferencia entre raíñas e faraonas. A diferencia é sinxela, unha

 

faraona tamén é unha raíña, pero unha raíña non ten que ser faraona; é dicir, a esposa

 

dun rei é simplemente unha raíña, pero eu que gobernei enteiramente Exipto sen un

 

marido son tamén unha faraona. Espero que o compredésedes.

 

            Cando estaban a piques de marchar, decidiron facerme unha última visita; entón

 

descubriron algo que se lles pasara por alto a primeira vez, os célebres vasos canopes

 

coñecidos por conter as vísceras dos faraóns. Nese intre, comezaron a sospeitar que a

 

momia do sarcófago non era unha momia calquera e entre que os xeroglíficos dos vasos

 

puñan o meu nome, Hatshepsut, e que nun deles había unha peza dental que encaixaba

 

perfectamente na miña mandíbula, tiveran o descaro de retirarme as vendaxes da cara

 

para comprobalo, estaban practicamente seguros da miña identidade. Pero, para

 

confirmalo  trasladaron ó Val dos Reis unha máquina de resonancia. É curioso o

 

que se aprende nun museo sobre como identifican as momias. Tivéronme alí dúas

 

horas analizando sabe Ra o que. Afortunadamente non dubidaron máis sobre  quen

 

era a momia e xa non me fixeron máis probas. É moi molesto o son da máquina; sobre

 

todo, se o tes que soportar durante dúas horas sen que ninguén che proporcione tapóns

 

para as orellas.

 

            Despois disto, xa non me devolveron ó que foi o meu fogar durante varios

 

milenios. Transportáronme ó museo e aí aínda estou hoxe. Os meus descubridores aínda

 

non cren a sorte que tiveron, porque seguramente despois de Tutankamón, Ramsés II  e

 

Tutmosis III, a miña tumba é a máis ricamente decorada dentro das dos faraóns.

 

Ademais, na miña honra existe un templo, o máis importante do antigo Exipto, e tamén

 

unha esfinxe co meu rostro. Por que pouco se lles escapaba este tesouro simplemente

 

polo feito de que a momia era unha muller; en fin, sen comentarios.  Nas seguintes

 

semanas fixeron un exame exhaustivo de todas as pezas atopadas. Tamén se lle volveu a

 

prestar unha especial atención ós monumentos erixidos durante o meu mandato para

 

comparar os estilos arquitectónicos cos doutros faraóns. Para rematar, só queda engadir

 

que Exipto é unha fonte importante da historia da civilización humana, e que toda a

 

xente debería coñecer (incluída a miña tumba, xa non me importa que a visiten,

 

o coñecemento é importante).

 

 Estoulle moi agradecida á xente que dedica a súa vida á investigación e anímoa a

 

seguir, pois aínda quedan outras moitas momias por atopar e máis misterios aínda por

 

comprender.

 

 

 

(Cintia Cabada Malvar)

 


2º PREMIO CATEGORÍA B


O  MEU  ÚNICO  FOGAR

      Naquela noite de tormenta a escuridade era penetrante menos cando algún lóstrego iluminaba o ceo. A chuvia torrencial golpeaba sen descanso a mansión “deshabitada” e os seus arredores; unha vasta extensión de terra encharcada cunhas cantas árbores sen follas.

     O coche aparcou na entrada, enterrando as súas rodas na lama, e apagou os focos. Un rapaz novo saíu do automóbil e, para evitar mollarse demasiado, entrou correndo  no soportal da mansión. O seu nome era Héctor, e tiña vinte anos. Ninguén no pobo podería entender a razón pola que alguén querería ir a aquel lugar, pero a curiosidade vencérao. Existían rumores de que naquela mansión vivía un vampiro, e quería comprobalo.

     Unha moza baixou do coche. Era Xulia, a irmá de Héctor, que se vira involucrada naquilo moi ao seu pesar.

     Os dous xuntos empurraron o portalón, medio podre, que cubría a duras penas a entrada. Acenderon unhas lanternas, e entraron. Aínda que as súas luces eran potentes, avanzaron lentamente e en tensión.

    O recibidor estaba cheo de po, e non se vía máis ca unha escaleira ao fondo e as sombras espectrais que as súas propias lanternas proxectaban nas paredes de pintura desgastada.

     Héctor e Xulia dirixíronse cara a ela agudizando o oído para captar o máis mínimo movemento.  Mais só se escoitaban as súas propias pisadas.

     Xa estaban próximos ao primeiro chanzo cando Xulia esvarou e caeu boca arriba. Fóra culpa das súas botas enlamadas. Héctor axudoulle a erguerse mentres volvía a luz da súa lanterna cara a súa irmá. Despois volveu enfocar as escaleiras. E viron ao vampiro. A súa cute, branca e esmorecida, víase amarelenta á luz das lanternas. Tiña os ollos inxectados en sangue, e o cabelo alborotado. Ao ver as caras de terror de Héctor e Xulia, o vampiro sorriu. Os seus canteiros, brancos e brillantes, daban a sensación de estar preparados para fincarse no pescozo dos dous irmáns, que retrocederon aterrados.

Xulia volveu esvarar e bateu coa súa propia lanterna na cabeza, perdendo o coñecemento.

     O vampiro lanzouse contra eles, e Héctor, presa do pánico, botouse contra el, derribouno, e subiu os chanzos rotos e poeirentos sen mirar atrás nin unha vez.

     Chegou a un corredor e entrou na primeira habitación que atopou. Tiña o aspecto dun antigo cuarto de rapaza, coas paredes rosas e unha camiña con dosel. Pero parecía que pasaran séculos dende que se usara por última vez, xa que as sabas estaban rotas, o dosel tiña manchas (probablemente de sangue) e todo tiña unha grosa capa de po.

     Héctor mirou nunha das paredes un antigo armario  e, sen dubidalo, escondeuse entre abrigos e vestidos rachados e vellos. Botouse a chorar, cheo de remordementos por non quedar abaixo axudando á súa irmá en vez de fuxir, pero fixérao por instinto. Os seus saloucos quedaron afogados pola tormenta. Finalmente quedou durmido.

     Pasou unha mala noite, dividida entre soños inquedos e vixilia. Unha vez máis espertou e, sen saber con certeza se pasaran quince minutos ou cinco horas, abriu lentamente a porta do armario.Uns cantos raios de sol coábanse entre as nubes e entraban polas fiestras sucias deixando o cuarto levemente iluminado. Xa amencera. Saíu do armario amodiño e mirando cara a todos lados, incluído o teito, pero alí só había teas de araña e mofo. Saíu ao corredor suxeitando a lanterna como se fose unha arma, e baixou as escaleiras.

    No chan había un espazo con forma humana que non tiña po.  Era a única constancia de que alí a súa irmá sufrira, probablemente, o ataque do vampiro. Héctor localizou a lanterna de Xulia nunha esquina, pero nin rastro dela. Colleuna e advertiu que tiña un chisco de sangue. Supuxo que o vampiro a salpicara mentres chuchaba o líquido corporal da súa irmá. Non lle resultou difícil imaxinar a escena, nin tampouco agradable.

     Héctor fixouse en que marcadas no po, aparte das súas pegadas, quedaran tamén as do vampiro. Nun primeiro momento pensou en liscar de alí o máis rápido que as súas pernas lle permitisen e ir buscar axuda, pero recapacitou e pensou que xa fora covarde dabondo. Non podía abandonar á súa irmá.

     Seguiu as pegadas procurando ser o máis silencioso posible, mais a súa respiración axitada pola adrenalina que corría naqueles intres polas súas veas convertía esta tarefa nalgo case imposible e delatábao.

     Volveu subir ao segundo piso, sempre tras aquelas marcas no po. Estas levárono ata unha porta antiga de cor escura. Parecía de boa calidade, porque a humidade e as térmites aínda non puideran con ela. Apoiou a orella na madeira desgastada polo tempo tratando de oír algo.

     Ao principio só logrou escoitar os latexos do seu corazón desbocado, pero logo pareceulle que soaban voces ao outro lado. Voces. Máis dunha. Agarrou a súa lanterna coas mans suadas ata que os cotelos adquiriron un ton branco. Respirou profundamente, en parte para acougar e en parte para buscar dentro de si mesmo o valor suficiente para abrir a porta.

     Agarrou o pomo oxidado cunha man. Pensou que o mellor era entrar rápido para coller aos donos daquelas voces, que soaban desfiguradas a través da grosa porta, por sorpresa. Xirouno rapidamente e abriu de golpe. Tiña pensado entrar dun salto coa lanterna en alto disposto a darlle a alguén na cabeza, pero os seus membros agarrotáronse e negáronse a obedecelo. Quedou no limiar como un paspán.

    A súa irmá alzou os ollos da cunca de leite e mirouno con sorpresa. Máis sorprendido quedou el ao vela alí, sentada nunha mesa cun mantel de cadros, e cunha cunca entre as mans. Non comprendía o que estaba ocorrendo. Había outra persoa sentada enfronte de Xulia, un home de mediana idade cunha mirada bondadosa. Héctor recoñeceuno sen dar crédito: era Miguel, o empregado da gasolineira, aquel co que conversaba tan a miúdo mentres enchía o depósito do coche.

     Xulia tiña unha venda ao redor da cabeza. Os dous cruzaron unha mirada.

     —Xa era hora de que apareceses, covarde! —reprendeuno a súa irmá. Héctor seguía alí parado, confuso. Mirouna sen comprender o que quería dicir. Estaba como bloqueado, como se o seu cerebro xa non quixese recibir máis información.

     —Pasa, home, pasa. Non poñas esa cara de susto —dixo afablemente o home da gasolineira—. Senta connosco.

     Héctor entrou forzando ás súas pernas a dar un paso tras outro cara a diante, cando en realidade o que quería era retroceder. Sentou como un autómata e quedou mirando para Miguel.

     —Que ocorre? Estou soñando? Que fas ti aquí? Onde están as mordeduras que debería haber no pescozo de Xulia? Onde está o vampiro?  —murmurou mirando alternativamente a Xulia e ao home.

     —Non hai ningún vampiro, Héctor —dixo a súa irmá agarrando con cariño a man do rapaz. El agradeceu o contacto, pero seguía sen entender nada.

     —Claro que hai un vampiro. Ti víchelo tan ben coma min. Como podes dicir agora que non?

     —Eu son o vampiro —cortouno o home ollándoo tranquilamente—. É dicir, eu disfrázome e finxo ser un vampiro. Non hai ningún monstro nesta mansión.

     —Pero... por que? Ademais, onte atacáchesnos. Eu mirei como te lanzabas contra nós.

     —Non, parvo! —exclamou Xulia—. Mirou que eu batera na cabeza e achegouse a axudarnos. Pero ti empurráchelo e marchaches escaleiras arriba.

     —Non quería facervos dano. Só asustarvos para que marchásedes. Verás, cando era máis novo, eu traballaba no cine. Tiña un éxito tremendo, e gañaba cartos a barullo. Pero era novo, como xa dixen, e tamén gastaba moitísimo. Subido ao poleiro, a miña insensatez levoume a pedir un crédito ao banco, pero quedei sen branca cando unha película miña non tivo case ningún público. As portas foron  pechándoseme ata que xa ninguén quixo contratarme e quedei no paro. O único que puiden atopar foi o traballo na gasolineira pero co que gaño  non me dá case para chegar a fin de mes. Como non podía pagar o que debía, o banco quixo embargarme esta mansión. Pero é o meu único fogar. Non quero vivir na rúa, e o diñeiro non me chega para alugar nin un ático. Pensei que se a xente en xeral, e o banco en concreto, crían que nesta mansión vivía un vampiro, afastaríanse dela e non quererían embargarma. Tras darlle este aspecto de abandono, coa miña experiencia no cine non me foi difícil caracterizarme de vampiro. Uns dentes postizos, un pouco de maquillaxe...

     —Vaia, nunca se me ocorrería —murmurou Héctor cun forte suspiro. Escoitara a explicación coa boca aberta, pero por sorte o seu cerebro foi quen de procesalo.

     —Contaredes o meu segredo? —preguntou Miguel. Os dous negaron coa cabeza ao mesmo tempo. Poderían gardar o segredo. De pronto, Xulia riu e sinalou ao seu irmán.

     —Onte tiñas unha cara de medo...! —Héctor non replicou, porque era certo. Limitouse a sorrir e a servirse unha cunca de café.

 

                                                                 (  Sara Vidal García  )