Un jorn a Nova Iòrq
 
 

 Soi passat de l'autre costat de la mar. 

Aicil levat un fum d'aucèls que cridavan sus los còrses empudesits de peisses escampats ,   pels marins al  pòrt de pesca veisin,  e los coquilhatges voides, levat lo buf del vent e la butada de las ersas, levat  lo perfum d'iòda e la tuba cargada de pluèja.  N'i avia pas res.  Ren me tornava . Ren s'ameritava de  pausar un agach  atentiu  dins aquel ròdol. Mond frèsc e poirid.

Es aital que passèri de l'autre costat de la mar.

Quitavi pas de levar lo cap . Lo cap en re auria dicha la grand, la meme coma disiai ieu. Baste que totjorn fièr  de tu  siaguesses . Totjorn fièr de tu . Quna idèa.  Sens la vergonha de la mia lenga que mestreja mal o pas ,  coma òm mestrèja sa vida , qualques còps, sonque d'unas oras  que degun vei pas  . Ieu gaitavi lo cèl e las nivols que fasian la farandòla. Cumulus , nimbus , stratò cumulus.  Sus mai de dos kilòmèstre de naut. En pensada m'enauçavi ailamont al dessus de las nivols , onte trobavi lo solhèlh. En pensada solament . M'enauçava coma    un gigant  e pensavi . E d'un còp trapavi la tèrra a plenas mans , trapavi las femnas , las idèas , e  fasiai rire , soscar plorar oc plorar los qu'escotavan los discorses inagotables que m'èri impossible de tornar dire tant pareissian naturals , intelligents , minutas lindas d'un esperit lèugier que parlava coma un dieu, ambe los dieus.

Ailas cada alba me tornava lo malcòr , la gula de fusta . Cada alba grisa , mème quand las tampadas daissavan passar lo rajal del solèlh poderos de l'estiu. Alara m'estirava entre las  flassadas e los draps  amolonats , cercavi pas de dubrir los uèlhs tant l'idèa de la jornada longa que m'esperava tuava dins mon còr la pus pichona enveja de pausar lo pè sus la fusta pegoda del ponde , e de repetar los gestes menimos de la mia vida pala , grisa coma l'ombra que me seguissia tre  que pausavi los uèlhs sul monde . Lo desamor , lo vomit l'agre de la susor , la nolor de la pissa que passava jos la pòrta per me venir al nas. L'imòble  dempuèi bel temps s'èra desrevelhat . L'imòble , o sentissia plan  me mespresava per ma canha.  Lo monde tanben sentissia clarament que non èri pas un bon ciutadan. Consi dire que tot èra pas qu'una lutja piètra  alentorn d'un os envermat . Tot èra pas que semblanças, lutja acarnassida pel tota mena de poder , per plaser de crudeltat , per enveja d'eroisme de pacotilha . Ont èra l'onor vertadièr? Ont èran largèsa , umanitat , generositat, amor paratge  que ?

Qual aimavi ? Quala Aimar?  


retorn


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition