Quand moriguèt lo poèta AF
 

 Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

quimèra o pasCantalausa 

tresor de la langue d'oc 

 Poèta


Al sulh del portal d’una Tèrra acabada

Tre lo pòrgue passat d’un òrt enfestolit

Nos sem atropelats tala una molonada

De l’univèrs estrèch, d’un païs aflaquit.

Lo cortègi degalhat, ufanos dels pacans

Ausèron pas sonque, se sarrar las mans.

Caminèri dapasset , tot de negre vestit

Se calèron cridas, tintamaras,o paraulas

Chut l’Ataüc traversèt al païs d'Aliscans.

Sol a la pòrta, lo sèu can l’esperava.

Sens pensar de quitar, sa taca de solèlh

Es lo darrièr salud per nos trobar d’amassa ?

Per qual dire lo ben que nos pensam de tu.

Mentre que l’Ataüc craïnan sus lo gravàs

Nifla que l’èr tebès nòl una odor de mèlh

Entre qu’al cèl neblos vòlon de corbatas,

Venètz prècha l’aujòl sietatz vos a la taula !

Mas de qualas parlèt?

De barèna , de maubre, ombradas d’una crotz ?

Promessas, enganas, messorgas o cridas

Damne , ajatz pas paur,vos prègui,sarratz vos

Paraulas nibolosas que donan la pepida

Pas qu’a la copa beure sa gota d’amarun.

Un jorn, lèu parlarai d’un païs de mistèri.

Disia per s’espetar de rire ambe cadun

Primièra o seconda classa ;

E tot passa e tot lassa

La vida: ‘quò’s pas qu’un viatge pel cementèri.

Una Tèrra raspuda ficada de cipressièrs.

M’espanti de ressegar : «la vida qun mistèri ! »;

Alara que senhòrèja, lo monde rebrossièr

Dis qu’al còr bategant tindara lo revotge

Para me lo calumèl , galata me de vin roge

Escampar dusca’l cèl còdolets e caladas .

Caser los fruches madurs de l’estelada

Apialat a las lausas , per passat deman.

Ròsa roja a la boca , o ulhèt a la mans.

Mas te n’es anat …

Una cigala trissa son cant.

« qual s’enanèt uèi ? »

« Savi pas, un poèta se dis »

Respond un grèlh.

« qu’es aquel parladis ? »

« Paraula d’occitan »

« d’ oquitan ? »

« çò que dison… »

« oc… »

« A »

AF


Cada Matin ela se clina.

Cada matin ela se clina, amistadosa de l’escurina

De son envèja inagotabla, per onchar de potons crudèls

Las doas parpelhas de mos uèlhs,de paur de cridar la paur.

Cada matin la mòrt se passa, ven trigossar sus mas ancas

Son bruch d’òsses jos la pèl e mon ventre de blau marca

Cada matin qu’ela se clina gausi pas dubrir los uelhs

Ni sentir son perfum de cata, gostar la sang o la pervenca

A de sa boca m’assadolar.Dona, masca, femna deessa,

Al moment de cridar son cant, se ten amb sa noblessa

Al moment de cridar sa joia, sentissi de cristals de gibre

Me cracinar entre los dets ; ela se clina . Que venga fat !

Ela nuda coma la concubina, dins sa nolor d’eternitat.

Ela qu’es la concubina, al suèlh de l’ultima nuditat

Ela que coneissi sens o veire quand se sarra per m’abraçar

L’aimi sens desalenar ela vinç la mòrt criminèla

Lepròsa nègra de l’infèrn qu’ausa mon cridal pacan

Cantem la cançon trufarèla, que cantavem dempuèi bèl briu.

Al jove temps de l’alba frèsca ; al temps vièlh d’un bèl estiu

Ela se clina e me revèlha, per m’arrencar de mon somèlh

M’aparar de sa cachavièlha, per se far cridar son plaser

Cada matin qu’ela se clina per me tener de tremolar.

La mòrt pòd tapar las tempadas

Prendre mon vie a plèna man.

E lo rosegar sens flamba,

Tal un òs perdut per un can.

Ela se clina dins lo solèlh per beure al potz de la vida.

Per lo talent que tornarà, d’una alba grisa d’espavent.

Oppe.

E que lo crid se Diu o vòl, ne tinda dusc’als nivols!!!

 La Lenga Amudida.

La reina amudida

Los mots se pèrdon

Oc s’es perdut

En terra desconeguda

Venguèt lo mot mut e fat

Lo mot primier se n’es anat

Lo primièr de la longa tièira.

Ca en lai, sabi pas ont.

Volon pas cap biure a la font

Lo dison las pòts ponchudas

Qu’aqueste mond , me l’an raubat

Pòt contunhar l’ ora borruda .

Sens ma lenga soi un esclau.

Los mèstres jetèron la clau.

E la reina Clemença, falorda

Tremola nusa sul trepador.

Qual li passaria un vestit. ?

Al nord, an totjorn mentit.

Qual gausariá cantar l’Amor ?

Savi que ieù n’en soi pas dinne.

Ma renegada, fasètz un sinhe,

Que pause qualques mots garrèls

Coma se fasia als temps bèls

Quora florissian ta cabeladura,

Uei savi tròp çò que n’endura

Ausi pas que las « parla- duras »

Davant tu soi un maladrèch...

Ajas pas paur, soi coma un nen

Voldriai just chucar al teu sen

Los milas mots abandonnats.

Ni pel plaser, ni per argent,

Ni per jogar l’ase sabent,

Ni per la glòria d’un carnaval.

Virèt lo temps, cambièt lo temps.

S’es demesit lo meu ostal.

La neu esclafèt la teulada.

Lo cèl fa una missanta astrada

Avem jetat los mots vermèlhs

Per jogar la darrièra scèna.

Mitat Guinhòl, mitat Pagnòl.

Virèt lo vent, cambièt lo temps

Per far d’enfants, cal far l’amour

Per far l’amor cal s’enauçar.

Per s’enauçar caldria dels alas

Dels mots leugiers coma las plumas

De l’encra negra coma l’ebèn.

Caldria un papièr doç e caud.

Coma ta pel, coma la sang.

Nos caldria nos vestir de seda

E ausar cridar contr’al vent.

Desvergonhar nostre talent.

Virar lo temps, cambiar lo sòrt.

E abraçar la dòna bèla.

Aurai pas paur ma miga vièlha.

De potonar ton còrs rufat.

Ploratz pas bèla estavanida.

Per tu cremarai dins la nuèch

D’unas freulas aluquètas d’aur.

Que m’espintarai dins lo còr.

Sens daissar rajar las lagrèmas.

retorn