Lo rei crudèl de Roqueta.M
 

retorn

 

Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

 Lo Rei crusèl.


Un còp èra un Rei crudèl, tan crudèl e mesfisant que de tot son pòble volguèt pas faire que de giboses. Los manits , entre qu'èran a la brecòla, los calià , plegats per sa malhla , li tòrcer lo carrastèl cap a l'endavaant, e , de setmana en setamana, li corbar l'esquina encra mai.

Redonds coma d'arquets, soon pòble èra pas que de mond de la tèsta clinada. Semblava totjorn que saludessen qualqu'un. Mas, e mai foguèsse pas present, saludavan pas que son Rei e lo saludavan tot lo sant clame del Jorn.

De tot son pòble lo Rei èra lo  sol que foguèsse drech. Era un bèl òme , grand, fòrt e garrut. E coma dins tot lo païs , òmes , femnas, maits, podiàn pas qu'espiar la terra , degun li tenià pas tèsta los uòlhs dins los uèlhs.

Mas , coma èran totes parièrs, degunse planhissià pas, que cresiàn que tota la terra èra bastida aital. E qu'èra escrich dins lo libre de l'eternitat que los dieus sols amb los reis podiàn aver l'esquina drecha.

Venguèt un jorn que los pòbles vesins s'avisèron d'aquela estranja costum. Se faguèt de manipòlis, d'entrevistas, de parlaments, de seminaris, de taulas redondas, e mai un parèlh de cairadas e una de tres ponchas en un païs nòu que volià trespassar los autres. E finiguèron per convidar lo Rei crudèl, lo Rei dels giboses, a venir davant totes espepissar un pauquet los dejòs e los alentorns d'aquèl curios mistèri.

Lo Rei crudèl, lo Rei dels giboses, venguèt a la Taula redonda , ufanos, mespresant e lo carrastèl plan estirat per mostrar qu'èra el d'estracha divenca. Mas a son entorn, totes se teniàn plan dreches , e degun gaitava pas la puncha de las gròlas.

Li remostrèron que, sol de totes los pòbles de la tèrra, lo pòble seu èra pas fach que de giboses. Qu'èra estonant e que, sens lo comandar, aviàn benlèu lo drech, u pauquet, pas tant per eles , mas per la consciénçia universala, tan tissosa, aquò se sab de ne cercar la rason. Que benlèu aquò venià de l'aiga o de l 'èr,  d'una rèba que passa(mas una rèba que durarià tant de temps  sai que serià pas una rèba), o s'èra pas , benlèu , un usatge vengut de la nuèch del temps, un quicòm folclòric per far dintrar d'esterlins a las caissas de l'ostalaria.  Lo Rei crudèl risolejava de plaser de los ausir aital far de biscontorns per ausar pas dire çò que pensavan.  Lo risolet li tibava las bocas, roginosas e tot escàs entredubèrtas sus de dents tan blancas coma la carn de l'ametlon. Sa barba negra s'espompissià e, coma, de l'uèlh, tot en escotant, fasià lo torn de la Taula redonda, òm vesià  beluguejar sus sa crona" los diamants en pèrlas finas" coma se ditz dins la cançon.

Aviàn finit que se calava encara. Esperèt un brieu sensque damocesse lo risolet crudèl. Puèi parlèt:

"O Reis , mos gents cosins, e mai vosautres , braves Presidents; lo bèl lagui qu'avètz per mon pòble me toca fins al fons del còr. Se la bona educacion qu'ai recebuda de mon grand m'empèchava pas de lagremejar, crese que n'aurià bramat coma una muòla. Mas vos vole amaisar vòstra conscéncia sanhosa . Non , braves amics, aquò's pas l'aiga , qu'es tan linda dins mon païs , ni mai l'èr, que se ven de luènh per lo beure, ni mi la rèba que s'en pas jamai dins aquel païs de Cocanha. Es pas ni mai una costuma d'un còp èra e lo folklòr i es pasper  res: mon  son pas d'aqueles farandolaires que jògan del pifre per melhor aparar l'escudèla. Autra es la vertat , ma vertat. Soi lo Rei. Aquò es ieu que governe. E, coma lo jorn benesit que m'an encoronat o ai aital decidit, ma vertat es venguda aquela de mon pòble , e ne vòu pas conòisser d'autra. Fasèm pas qu'un sol còr. Clinats davant son Rei, clinats demòran.

Mas , bèls Reis, mos cosins, e mai vosutres, braves Presidents, vos vòle far veire que soi pas de la mena d'aquels tirans que n'i a que dison. Podètz venir dins mon reiaume de lutz e de solèlh. I podètz mandar un escach de parlamentaris d'eleit. Podon venir quand vòldran. Faran acampar, en fòra de ma presenciaa, tot mon pòble , dins la plana davant lo Palais. Li dirètz que los que volon d'ara en davant se tener dreches , o pòdon far liurament, sens ges de ...

De seguir se volètz...

Max Roqueta l'escrivan major. 

Aquèla novèla a pas res de veire ame l'estat del nautre païs .