Loisa Paulin

Louisa l'albigèsa. 

 

 Es nascuda dins una familia pacana de l'Albigès, en1888 a Realmont, Louisa Paulin venguèt professor a l'Escòla Majora de Tula. Tornèt en 1930 en Albi e deuguèt prendre una retirada subte en 1932. Devià morir dins son vilatge natal après de longs patirasses , alara qu'avia gaireben perdut la vista en 1944.

Tre 1928  L.Paulin avià donat de textes françès a la La Vie Limousine. Son retorn  al païs Albigès e sa retirada van li donar de lesèrs que li permettran de prendre consciençia de sas qualitats. Escriu totjorn en françès  e sos poèmes li valgon d'èstre coneguda per d'unes païses estrangièrs. Poesia simple , volontarament despolhada, apurada,  , fasent mantuns còps apèl a las comptinas popularias coma tanlèu a la granda cultura musicala de l'autor.


Lo poèta occitan.

En 1940 parèis Sorgas seguit de La Ronda dels Mòrts 1941 e de Fresca 1942 . La majora part de l'obra françèsa e occitana devria esser amassada dins Rythmes et Cadences  1947 puèi ame mantuns inedichs dins Poèmes 1969.

Sorgas es dedicat a Antonin Perbòsc ? Aquò's d'efeit per las graçias de l'Escola Occitana que Louisa Paulin tornèt trovar sa lenga e la fiertat occitana. Mas porta de son costat una solide cultura literaria, una conaissença aremarcabla de la musica ( de Bach coma de Sibelius), un gost fòrça delicat  e una experiençia segura del mestièr de poeta. Aquò explica la capitada excepcionala de son obra , lo ton tot novèl qu'arriba a donar a de tèmas  mai d'unes còps gatats per la pompa felibrenca. Se Perbosc ajèt una influençia sus ela , aquò foguèt de li donar consciencia de la dignitat  de sa lenga, foguè tanben , benlèu de li mostrar per :" Lo Libre dels Auzels" , qunas capitadas podria menar lo renèc de tota retorica.

 Louisa Paulin canta ela tanben los aucèls, los aubres, e las plantas, mas la ont Perbosc contava , ela perlonga la meditacion dusca'l sòmi.:

Bona pluèja d'auton,

Mena-nos a l'ostal.

Lo meu faudal es plen de fòlas brancas:

alucarem un fuòc brandal,

anem, mena-nos a l'ostal!

Davant l'alada dançarèla,

la flairor canina del fum

espertarà dins nòtra memorança

una benaurança

sebelida al fons de las sèlvas perdudas

dins lo trebolum 

 Torna trobar espontanèument lo ton de la brècairòla popularia:

Direm pas a la nòstra Nena

Que i a tant d'estelas al cèl:

Voldrià pas mai clucar los uèlhs!

'queste simplicitat de ton , aquesta aisença permetèt a Louisa Paulin de renovelar d'a fons a cima lo tèma de la crosada contra los Albigèsses: Fresca de la confession de son autor dèu mai que mai al Magnificat de Josep-Sebastian Bach. I trovem tanben dins lo dire de remembranças fòlkoricas:

Qualqu'un sospira , Menina,

Qualqu'un plora aaval.

Dins lo fum, qualqu'un camina

Al torn de l'ostal...

--Son los paures Mòrts , nenòta,

Que 'l ser de Totsants

Fan lo torn de la vilòta

Vai... son pas maissants.

 Lo malastre dels temps , la venguda de las tropas d'ocupacion alemandas , permes al poèta de religar lo passat al present dins Violonaire d'Infèrn 1943 . Aital çò qu'es pas per d'unes que luòcs comuns , torna prendre vida e fòrça dins un vertadièr cant de resitençia.

Tard venguda a la poesia occitan , Louisa Paulin donèt qualques cants dels  pus lindes de son temps.

 


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

 

 

retorn