CLEMENCA
 

 Veire tanben


Ostal Bodou

Ostal Roqueta.M 

Ostal Mistral 

Ostal Calelhon 

Ostal Manciet 

casal nòstre

 

 

Taban

cardabela 

ostal d'occitania tolosenc

F BRUN

Calandreta mureth

POC

Jacme 

IDECO(crompar de libres)

Radio Occitania 

paratge

Trobadours 

Nord Vivarais

Jean Duvernoy et l'inquisition

quimèra o pasCantalausa 

tresor de la langue d'oc 

 A la sorga frèsca al fond del valat,

Tre l'alba lèvada dins l'aire gelat,
Los aucèls que gaitan sens la devinhar,
I a pas que lo pastre a se desuèlhar.
Qu' a la quitia vila que faria son tren,
Sens que cap de monde li trova d'engenh
Praquò qu'un còp pause son agach estranh
Per que lo monde quite de far son caganh
Plegada sonque dins son buf d'argent.
Per sa pèl nusa voldriam tornar jovent.
Tornamai èstre nen per se sarrar al sen
De borrilhs davalon en amagant mos pas.
De que serviria de trapar las plumas .
Que volan dins los rais del solèlh levant.
Deman fara bel temps , aura pas cap d'alena
Per teisser de ren , a sos vestits de reina,
Qu'un aucèl vengue pas la velar, de son ala.
Sai qu'un matin divenc que me faria reia



Auèi que nòstra lenga es pas que l'ombra de çò que foguèt un còp èra, D'unes òmes braves an volgut l'aparar del vièlhum e de l'oblid. L'an escricha a l'article 75 , al paragrafe 3 de l'alinéa 2 del tresen capitol de la ochenta pagina , que dubris un nòta de bas d'envètg ambe las remarcas , vergonhosas a l'estampaire   , fuèlhet mobil   que se pòd destacar , per escriure quicòm  se l'envètja vos ven , ont tot simplament gredonar se per astre n'avem ren jos la man per o far , pel cas onte seriatz a las rendas als comuns.
Mas çò que saviatz pas nòstres aparaires corajos, es qu'entre que França s'asinhalava al monde , coma de costuma, tal l' astre cobesut  de la democracia , dels drèches de l'òme e qualques còps de la femna, e ben qualques cercaires israelians, de l'universitat de Tel Aviv , en furgant la terra sus l'iscla de Citèra , trobèron una citara , e un parelh de crotales( de mena de campanetas)  .  Pareis de ren , veire. 
Quand l'un del saventas alisèt lo margue de la citara , sautèt com'un cabrit, tal un falord. Son companh l'agachèt de la coa de l'uèlh en se disent que lo paure , sai qu'èra madur per la retirada(plaça als joves) .  Mas l'autre mormolhejèt quicòm en mostrant la citara.   Lo companh auçèt las espatlas d'un gèst fataliste e toquèt el tanben. E tanben faguèt la cabriòla coma un gusaras . E coma quitèt pas de tener lo margue , quitèt pus de dansar.  
A la fin tombèt estavanit .
Al revèlh, diguèt a l'autre que lo cresia al darrièr badalh: e ben paure qu'èri estat dansar coma jamai , ambe una joinessa , t'a prometi   que savia i far  la mandra. La filha se sonava Kleminssa Hysaurias , que lo tipe que s'i coneissia plan en ortografa  , per que venia de França , un païs que parla de mai en mai Anglès, mas qu'i coneis fòrça lo biais de tot emmesclar del punt de vist de l'ortografa. ( qu'uei, es pas de creire que i a en a que volon pas cap escriure dins lor lenga, françèsa,  per causa que trova qu'es pas lor lenga) Brèu  quand tornèt entre los viudants diguèt que la filha se sonava Isaure e qu'èra una rusadeta que li virèt la sang.
Quitèt la companhia  e refusèt d'aqui enlà de  contunhar son mestièr de grata-merda coma diguèt.
 Un matin partiguèt dins la montanha . Aquò's dos jorns pus tard que descubriguèron la despareguda de la citara . Las recercas per lo ( e la)  trovar  foguèron vanas.  Ren, ni mai ni fotre mai. 
Los autres se'n tornèron a Tel Aviv e lo daissèron ambe los grègis que se trufavon  de tota aquela còla de calucs, a las colhas pendantas.  Triste  de dire.
Enfin un jorn lo vejèron correr coma un conilh, al long de la pista de l'aeròpòrt, ambe la citara a la man . E dansava nud lo pauret.  Lo trapèron coma un parpalhòl al fialat. Sosriguèt bestiament .  
Que per astre un òme ausiguèt sas paraulas , totjorn çà mème:
-" o Clemença me fara crevar de plaser.... O Clemença me farà crevar de plaser. O que sias goluda...."
Se calèt l'infirmièr maltès , mas me las diguèt a ièu que viatjava  coma tota la tropelada de toristalha qu'emerda lo monde entièr l' estiu e l'ivern . 
Sul còp me diguèri ièu tanben qu'èra una pèrda per las scienças , puèi que lo tipe pareissia fotralament uros, puèi qu'avia degut veire quicòm de plan polid. Enfin un jorn  me prenguèt l'envèja urgenta d'escotar lo cant de Clemença, pas qu'un còp.  
Es aital que vendrà cabord ressegava la maire.  Es aital qu'o venguèri... 
 E dempuèi es ièu que furga dins lo clapas de l'iscla. 
Aqui dessus , esboçèri  lo pantais  doç que m'arriba de far pels chèstres a l'ombra d'un olivièr, dins la nolor de la farigola... 
Mas vos  cal saupre, que i a pas sonque de plaça per dos, sus aquel isclèta assucada de calorassa.



Oda a Omar Khayam.

De Calelhon Mèstre en gai saber

O vièlh Omar Kayyam, meravilhos trobaire.

d'une tèrra luenhtana e d'un temps avalit,.

quora , dins l'òrt en flor, venias a jorn falit.

cantar lo vin , la gau e l'amor fadejaire,.


Te figuravas pas que ta libra cançon,.

la cançon de ton còr, amorosa e leugièra,.

trobaria dins mila ans un frairenal resson,.

amar e doç relais dins una arma estrangièra..


Soi venguda ambe tu , dins l'òrt comol de lum,.

per culir doçament ambe de mans fervorosas,.

las flors de voluptat , las ròsas ardorosas,.

las alenar , e me pintar de lor perfum..


Mas pòtas an volgut tastar lo vin que crama,.

lo vin fòrt del plaser emplenant ton gobèl,.

veire se sentissiai aquel gauch subrebèl.

a ne poder enfin repasimar mon arma..


Mas la flor del rosièr plan viste se passis,.

la copa del plaser , se tròba lèu virada,.

e lo gauch sensual al terrenc paradis,.

dura, com' lo matin , lo temps d'una aubièrada..


Tant guerdonat per Cupidon, ò vièlh Omar,.

ton paure còr uman , cal que sempre consire,.

e crèsi qu'as beugut lo desesper amar.

dins la gòt de Bacus que lèvas ambe un rire..


"Pan es mòrt! Pan es mòrt! " l'as ausit aquel clam.

que dins lo ser antic emplenèt lo campèstre.

Tas mesolas an tressalit , Omar Khayyam,.

e, l'esperit trebol, cèrcas un autre Mèstre..


Assetat a l'abroa d'aquel gorg celestial,.

ont fura ton agach saberut d'astronome,.

sens poder definir, lo Secret eternal,.

en jurant, as cridat ton torment de paure òme..


Trobaire , bèl temps a, la generosa mòrt,.

en desliurant ton esperit li botèt d'alas,.

e durbiguèt per el las pòrtas d'aquel òrt.

ont florisson las solas ròsas imortalas..


Mas l'afogat torment que rosiguèt ton còr,.

ta Musa l'escampèt en flors de poesia,.

e me plai d'alucar mon Raive a ton lum d'òr..

en levant ambe tu la Copa d'ambrosïa..


Solament , dabant de beure a ton gòt ardoros,.

l'embrianganta licor de voluptat pagana,.

li jitèri dedins l'anèl misterios,.

l'anel d'òr de mon gauch e de ma Fe crestiana..


Aital aurai poscut , ò bel encantador,.

ausir ton planh d'amor , d'umana desirença ,.

e respondre a ton cant liric de trobador,.

tot en gardant al còr la diusenca esperença..


Tanben , aqueste ser , d'estelas mirgalhat,.

d'abòrd qu'un rossinhòl dins la nuèch esmoguda,.

en nòtas de cristal canta sos "Rubayyat",.

al òrt moste e florit soleta soi venguda.


Pensativa , asetada al l'abròa del camin,.

ont la Luna a pausat son pèd nus sus la mosa,.

e l'òrle lumenos de sa rauba de lin,.

a mon còr consiros ta remembrença doça..


Mon arma bateganta al ritme armonios.

de l'amoros reclam de ta lira luenhtana,.

Omar Khayyam per tu , dins la ser ardorosa,.

lèvi , com una Copa , una ròsa occitana. 


Calelhon una granda poetèssa oblidada.
 
Ara qu'ensatjem de remontar dins lo temps per trobar los aujòls de Clemença Isaura e de far l'aubre genealogica.
Mas qu'es pas aisit.
Ai trobat un escrich de sembla gascon , de las arquius vaticanas que mòstri tal qu'ac trobèt.


Aci ua aujòla de Clemença Isauriatra que i vivia dins Henicia.
Prauba era que passèt un camin sens peiras.
Se maridèt dab lo hrair a Mitridate II , el medish re re re re re re re grand d'un Nicolaièvitch , un Magiar que capitèt de vener rei emperador de la tribu soada television franca , un pòble meishant venut del Nòrd que pantaishava pas que de minjar's tot davant el, la quitia èrba . Mas qu'ei pas lo subjet.

Per aquò far , montèron un fiquièr , escalprat sus tèrra cuèita ,que se sonava Edoitge e que fèt que saben totes lei que dison mau dins son esquina.
Coma èran maites e maites lo rei emperador te hèt èscampar hòra e hèra , un hotralet d'òmenòt , responsable de la securitat dins Còrsa.
Per causa que de hilhs de puta èran entrats en çò d'un ami seu per empescar de bastir ua casa mei grana.
Que, vivant; amenatjas't , d'èstre polid senon te van hicat dab los autes . Mefi: Que vas gahar la mòrt hòla ! .
Adara es qu'entenom dehòra un arrueit deus grans?
Non ; qu'em completament al cap de l'aflaquiment. E i a arren de far. Pòble crebat, budèls estripats al so.
Praube qu'ei lhèu òra gascona e occitana!
 
Clemença Isaure èra una brava filha que vivia avenguda del Pont Nòu , prèp de l'ostal actual d'Assessat , una polida carrièra dins l'esprit dels poètas.
Un artiste la pintrèt alara que parlava ambe una vesina, e que fasia qu'un geste comun de la vida d'una femna d'un còp èra. Levat qu'ela èra tanben femna d'un trobador.
A l'época Clemença èra cansada e pron vièlha. Mas que se tenia drècha. Qu'avia agut mai de uèch enfants. E òc , qu'es pas de creire als temps d'auèi.
Mas me pensi qu'es pas aisit de trobar çò que volia dire, mas que cadun pòd devinhar, çò que mostrava o tenia , quand lo pintre la suspringuèt...

retorn