ผักพื้นเมือง(ภาคอีสาน)

ผักพื้นเมืองที่นิยมรับประทาน

          ผักแพว  ต้นและใบ
มีกลิ่นหอมใบอ่อนนำมารับประทาน
กับลาบและก้อยต่างๆ
ผักแพว

ผักก้านจอง

          ผักก้านจองภาคกลางเรียก
บอนจีนหรือตาลปัตรฤาษีนิยมใช้ช่อ
และยอดอ่อนมารับประทานกับลาบ  ส้มตำ  และอาหารรสจัดต่างๆ 


           หน่อกระชาย  นิยมใช้เป็น
ผักสดจิ้มน้ำพริกต่างๆ อีกทั้งช่วย
เพิ่มกลิ่นของน้ำพริกให้หอมยิ่งขึ้น
อีกด้วย

หน่อกระชาย

หน่อไม้รวก

           หน่อไม้รวก  เป็นหน่อไม้
ที่ขึ้นในป่า  เวลารับประทานต้อง
นำมาเผาหรือลวกให้สุกก่อน


          ใบย่านาง  นิยมนำมาคั้นน้ำ
แล้วใช้เป็นส่วนผสมของแกง
หน่อไม้ใบย่านาง  หรือต้มกับ
หน่อไม้รวกเพื่อทำซุบหน่อไม้

ใบย่านาง

ผักชีน้ำ

          ผักชีน้ำ  เรียกอีกอย่าง  
ผักชีล้อม  มีลักษณะคล้ายใบ
ขึ้นฉ่าย แต่ลำต้นและใบเล็กกว่า
กลิ่นต่างกัน  นิยมรับประทานสดๆ  จิ้มน้ำพริก  หรือรับประทานแกล้ม
กับลาบและก้อยต่างๆ 


          ผักกูดน้ำ  เป็นทั้งผัก
พื้นบ้านของภาคเหนือจะนำไป
ลวกสุก  หรือทำเป็นผักต้มราด
หัวกะทิ รับประทานกับน้ำพริกต่างๆ  หรือใส่ในแกงส้มและแกงจืด ไม่นิยม
รับประทานสด

ผักกูดน้ำ

 
ผักแขยง

          ผักแขยง  ใช้เป็นผักสด
รับประทานกับน้ำพริกและแจ่วต่าง ๆ 
หรือใส่ในแกงเพื่อลดกลิ่นคาว
ของเนื้อสัตว์

แหล่งอ้างอิง

 


Comments