Vogelpoep

De hoofdmoot van mijn werk als methodoloog bestaat uit het lezen van wetenschappelijke artikelen. Soms vind ik wat daarin staat onzin en dan verzin ik iets beters. Dat schrijf ik op in een stukje en dat stuur ik naar een wetenschappelijk tijdschrift.

Dat je met zoiets geld kunt verdienen is wat mij betreft een van de grote raadselen van de moderne tijd, maar dan wel een waar ik heel dankbaar voor ben. Toch heeft mijn werk ook nadelen. De macht der gewoonte bepaalt dat ik niet alleen over wetenschappelijke artikelen, maar in het algemeen een beetje een muggenzifter ben. Dat is beroepsdeformatie. In een discussie met mij moet je niet opmerken dat iets wetenschappelijk aangetoond is, want dan heb je de poppen aan het dansen. Dan wil ik meteen weten hoe dat onderzoek dan in elkaar zat en hoe het gesteld is met de validiteit van de gebruikte meetinstrumenten. Op zich een legitieme vraag, maar niet erg sociaal ten opzichte van mijn gesprekspartner, die gewoon een leuk verhaal wilde vertellen en helemaal niet zat te wachten op een onverwacht bezoekje van de methodologische inquisitie.

Soms interfereert mijn werk ook met andere aktiviteiten, zoals het luisteren naar popmuziek. Als het gaat om logica lopen popmuzikanten de kantjes er vanaf. In November Rain bijvoorbeeld zingt Axl Rose 'nothing lasts forever in the cold november rain'. Nogal wiedes, denk ik dan, want tegen de tijd dat we een klein eindje richting forever zijn opgeschoten is die november rain allang december rain geworden. Of neem Harrie Jekkers, in het liedje Oh Oh Den Haag. Jekkers zou naar eigen zeggen 'met niemand willen ruilen / meteen gaan huilen / als ik geen Hagenees zou zijn'. Maar als Harrie Jekkers niet in Den Haag maar in Oost-Knollendam geboren was, dan zou hij volgens mij helemaal niet zijn gaan huilen. Dan zou hij het nummer Oh Oh Oost-Knollendam geschreven hebben.

Heb ik eenmaal zoiets opgemerkt, dan kan ik nooit meer normaal naar een liedje luisteren. Die ene zin trekt dan alle aandacht naar zich toe, als vogelpoep op een schilderij. Zulke opmerkzaamheden zijn besmettelijk, en ik durf daarom te wedden dat u nu ook nooit meer naar Harrie Jekkers kan luisteren zonder op die zin te gaan zitten wachten. Als u dat soort kleinigheden vervelend vindt, dan kunt u beter geen wetenschappelijke opleiding gaan volgen. Want als het met die opleiding een beetje meezit dan zult u gaandeweg ontdekken dat er zelfs in de wetenschap vrijwel geen schilderijen zijn waar niet een heel klein vogelpoepje op zit.