.2) 1980-1999

Voor 1980.
Ploegje vrienden uit Ried en omgeving rijdt naar motortreffens.
o.a. Cor en Keimpe.


Cor ±1978 (foto ©or)

Zomer 1980

Hoe het ooit begon 
  
Bitelûkers MC Fryslân is opgericht op het molshooptreffen in 1980 als sub-club binnen MC Leeuwarden. Niets officieels.
Meer een initiatief van "De Rammer" die voor de zoveelste keer, wegens wanbetaling, geroyeerd was als MCL-lid. Wie destijds een Bitelûkers T-shirt had was "vriend" (leden waren er niet).

1980 Winterswijk?  
Veel prijzen voor grootste club gekregen op treffens. De bekers verdwenen richting "Rammer" die ze later op zijn eigen treffen weer weggaf.
Berucht zijn de treffens op de Kleine wielen bij Leeuwarden, het treffen op de wielerbaan in Wageningen en het treffen achter het Holt in Deinum.
In 1983 kwam er al iets meer structuur in de club onder leiding van de jongens uit Ried.
In aug dat jaar het eerste 1-daagse treffen: de bitelûkers barbq, bij de boerderij van de fam van der Ploeg.
In 1986 het eerste clubhuis in de garage naast het dorpscafe in Ried.
Het begon al een echte motorclub te worden. Leden op papier en elke 1e zaterdag in de maand club(vergader)avond.
In nov dat jaar officeele opening clubhuis. Sindsdien is er, elk jaar, op de laatste zaterdag in nov een feestavond. (nu Bitelûkers kampanje feest)
Paar jaar later clubhuis neergezet op plaats van mesthoop bij vd Ploeg op het erf.
Vanaf 1987 ook "echte" Bitelûkers treffens. Vier maal bij de boerderij.
Daarna twee maal op camping de poelpleats in Kollum, zes maal op camping oan'e swemmer Westergeest en de laatste jaren weer op de boerderij bij het clubhuis.
Treffen is altijd zo gepland dat het op de laatste zaterdag van april valt.
Nu zijn we een kleine club. We rijden zelf naar treffens in binnen en buitenland of toeren wat in de buurt.
In 2004 zijn we genoodzaakt het clubhuis te verplaatsen naar een andere locatie. Cor gaat verhuizen. De boerderij onderhouden geeft hem teveel werk.
Er wordt hard gewerkt om het clubhuis op een andere plaats weer op te bouwen. Hopelijk gaat dit allemaal lukken.
Vanaf dan is elke zondag middag vanaf ongeveer vijf uur het clubhuis weer open.
Dus kom eens langs zou ik zeggen. 
(Helaas is het nieuwe clubhuis er niet gekomen, zie ferhalen 2005-2007)

1981
Lieuwe Wassenaar , Keimpe Kooistra , Cor vd Ploeg (foto ©or)

1983
Dirk Brandsma, desttijds BMW Dealer in Dokkum, waar meerdere Bitelûkers hun motor kochten. Hier Cor met zijn Nieuwe R80RT 
(foto ©or)

1983 6-8 Juli FIM-rallye Melk Oosterijk
https://www.youtube.com/watch?v=xG7BlZNJnGI 

1983 FIM Rally Mek Oostenrijk

  


1984 Dacketräffen Virserum Zweden
Cor en Keimpe samen met leden van Route66 Ommen, MC Nørresundby DK, MC Virserum (fotos ©or)
  

1986 24-26 juli FIM-rallye Budapest Hongarije 
 (foto ©or)


1986? Virserum Zweden
Rode Guzzi van Fnug en BMW van Martin van MC Nørresundby (foto ©or)

16-11-1986 Bitelûkers op tv
in het VPRO programma jonge helden van Daan en Willem Ekkel een dik 6 minuten durende reportage van Carina Ellermers over motorrijders die in hun vrije tijd met elkaar gaan kamperen en feesten.
Vrouwlijk lid van MC-Haren?? op Honda CX500C wordt gevolgd naar treffen van Keirijders in Amersfoort. Clem, Corry, Cor, Sjoerd, Marga en Albert komen in beeld.

16-11-1986 Bitelûkers op tv in het VPRO programma jonge helden

orginele link van het hele 35 minuten durende programma.

screenshots van Cor, Marga & Clem, Albert, Sjoerd & Clem.

1987 Sturgis USA
Cor (ja het is echt Cor) met Miss Harley-Davidson (foto ©or)

1987 Oktober.  Route 66 Ommen, Treffen op Besthmenerberg. 

Filmpje van bijna 40 minuten op YOUTUBE:   

1987 Oktober Route66 treffen


Hieronder screenshots uit film.

 Jan en Joop?  Clem & Corrie  Jan en Klaas
 Jan en Klaas 
 Durk  Jan
 
 
Jan 
 
Jan 
 
Corrie, Dicky, Han, Durk, Clem
 
 Durk, Clem 
 Han, Durk, Clem 
 Corrie, Dicky 
 Jack 
 Jack
 
 Josefa, prijs grootste club binnenland 
 Cor, Jacob 
 Cor 
 Corrie, uit handen van Mannus: prijs voor verstwegkomende vrouw binnenland
 
 Corrie 
 Cor



April 1992
Bitelûkerstreffen
"The Clitt" treed op op het Bitelûkers treffen.
Voor hun de eerste keer op een treffen. Er zouden nog diverse optredens volgen.
In oktober volgde een optreden in Denemarken op het treffen van MC-Nørresundby/Baljefiskene

The Clitt Wartburg Gaat over een oostduits automerk, en de tekst slaat helemaal nergens op!
Muziek van de Live cd uit 1996.

The Clitt


The Clitt Romantic Motorsong Muziek van de Live cd uit 1996, en foto's van het optreden 1-11-2008 in de Tapperij in Franeker.
https://www.youtube.com/watch?v=cWt-UlNwGgM 

The Clitt romantic motorsong

De band zou later nog meerdere malen optreden op feesten van de Bitelûkers. (o.a. treffen 93)
Ook in Denemarken werd er nog opgetreden op het 10 jarig jubileum van MC-Nørresundby en op de Bruiloft van Uffe en Gritt.





Aug 1995
Dacketreffen Virserum Zweden
geen verhaal , alleen een foto

Cor (Bitelûkers) en Benny & Steven (route66 Ommen)
 
  
6/8 aug 1999
Dacketräffen Virserum Sverige
eerder verschenen in clubblad route66 Ommen 
  
Dacketreffen Virserum Zweden 6-8 aug 99
Omdat in Virserum duidelijk werd dat niemand van de leden van de Route een stukje over dit treffen wou schrijven, doe ik het als Bitelûker dan maar.
Vrijdag 16 juli een week voor de vakantie nieuwe voorband laten monteren, olie gepeild, ik ben er helemaal klaar voor.
Zaterdag17 juli, naar Barneveld naar de historische races. De trike schakelde al niet echt lekker, maar er was nog mee te rijden. De terugweg werd echter een heel ander verhaal met krassende en piepende geluiden uit de transmissie, schakelen met tussengas en dubble clutch, het leek wel een oude scania.
Zondag de boel maar weer uitelkaar gehaald (op 5 juni de versnellingsbak al vervangen) en tot de ontdekking gekomen dat de koppelingsplaat uitelkaar was gesprongen. Maandag om 17.00 u nieuwe koppelingsplaat gehaald en om 19.30 u reed de boel weer.
Zo nu kon ik met een gerust hart op vakantie.
Zaterdag 24 juli kwart over acht verscheen Willem ten tonele en kon de eerste etappe beginnen. Ons doel voor vandaag was Ost-Fiesland in noord Duitsland. Als echte fries moet je daar ook eens geweest zijn. We hadden ons voorgenomen om zo weinig mogelijk snelweg te nemen. De route voerde vanaf Leer omhoog langs de Duitse waddenkust. Via Wirdum (ligt ook vlakbij Leeuwarden) en Osten kwamen we bij Neuharlingersiel. Alleen om de naam wou ik hier ook ooit eens geweest zijn. Nou ik raad iedereen aan om hier niet naartoe te gaan. Het is gewoon een moderne badplaats met alle viswinkels, souvenirshops, moderne gebouwen een pier en een strand op een rijtje. Leuk voor Duitse jeugd misschien maar niets voor mij. Een dorp verder een camping opgezocht. Ook weer Duitse jeugd en caravantoeristen om ons heen. Goed, voor een nacht gaat dat nog en de volgende dag snel weer verder.
Zondag 25 juli. Via de pontjes over de Weser en Elbe omzeilden we Bremen en Hamburg. Verder langs de kust omhoog naar de Deense grens. Vanaf daar naar Kolding, klein stukje snelweg naar Funen en de eerste afslag er weer af richting Assens om zo door te rijden naar Helnæs een schiereilandje onder aan Funen. Hier was de zwager van mijn broer net naartoe verhuisd. Na een paar dagen op zee met een klein bootje en wat rondtoeren onder een stralende zon op zuid Funen (mooie slingerwegen door bossen en graanvelden) ging de reis op woensdag weer verder.
S¢ren en Willem bij veerboot B¢yden-Fynshav
 
Via de storebeltbro, Frederikssund en Helsingør-Helsingborg kwamen we aan in Zweden.
Tijdens de eerste kilometers in het Zweedse land maakte ik, voor het eerst deze vakantie, van nabij kennis met een insect. Een wesp meende dat mijn helm een veel betere plaats voor hem was, dan de vrije ruimte. Het beestje bleef net tussen mij brillestangetje en mijn slaap hangen en prikte er vrolijk op los. AU. Het gevolg was een half dichtzittend oog.
Ergens tussen Halmstad en Ljungby had mijn broer met het gezin een zomerhuisje gehuurd. De broer van Willem was daar ook met zijn gezin in een caravan. Hier arriveerden we rond zeven uur in de avond, precies op tijd om de aanval te openen op de Barbq. S’Avonds hernieuwde kennismaking met Zweedse insecten; muggen die heel erg hun best deden om je van de ene naar de andere stoel te slepen en je ondertussen lek prikten. Alle stink en smeermiddeltjes ten spijt ze bleven komen. Alleen Willem zijn sigaren hielden ze nog op enige afstand.
De volgende ochtend weer warm, dus na de koffie/ontbijt, zwemmen. Nu stonden er paarden naast het meertje met als gevolg, je kan het al bijna raden; weer muggen maar dan wel van het formaat olifant. Zodra er ook maar een stukje huid boven het water uitstak zat er zo’n grote paardenbijter op. Als je die te laat opmerkte en dan pas doodsloeg liet dit een plas bloed achter en een enorme bult. JEUK.
Na wat rondtoeren door de Zweedse bossen en bezoekjes aan rondomliggende dorpjes en natuurlijk veel zwemmen en vliegen meppen vervolgden we onze reis op zaterdag naar de motorcamping in Bankeryd bij Jönköping. Als vanouds weer geen moer te doen daar, maar s’avond met wat Duitsers en wat drank werd het toch nog wel gezellig. (ja zelfs met Duitsers). Inmiddels leek het wel of er een hittegolf in zuid Zweden was uitgebroken. Dus weer wat in de buurt rondtoeren, zwemmen, wat rondhangen en vliegen meppen. Het was zo warm dat zelf het water aan de oevers van het Väteren meer opgewarmd was tot 19 graden. Normaal wordt dit water niet warmer dat zo’n 14, 15 graden omdat dit meer zeer groot en diep is. Het was nu dus zeer aangenaam om verkoeling te zoeken in het water. (ook het uitzicht op Zweedse waternimfen was zeer aangenaam)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Domsand-strand/jachthaven Vätern-meer
 
 
 
Op dinsdag 3 aug naar Trollhattan gereden om de watervallen en de sluizen te zien. Echt wel de moeite waard. We hebben in Friesland ook wel sluizen, maar dit was toch wel even iets anders. Vier sluizen met elk een verval van zo’n vier meter. Daarnaast nog de oude sluizen (in totaal 11) die in de jaren 30 waren vervangen door de nieuwe. Het was boven de dertig graden dus alles rustig bekeken.
 
 
 
 
Daarna naar de waterval gereden. Deze is twee maal per week in werking als men de deuren boven bij het stuwmeer openzet. Wij waren er uiteraard op de verkeerde dag, maar de rotspartijen en kleine stroompjes waren ook indrukwekkend. We hadden geen puf meer om het Saab museum, dat hier ook in de buurt is, te bekijken. Veel te warm, dus maar weer rijden om af te koelen.
Op woensdag 4 aug naar Virserum.
Dit is de mooiste treffenlocatie die ik ken. Vanaf de weg rij je anderhalve meter naar beneden langs het clubhuis. De kelders zitten derhalve op de achterkant weer gelijkvloers met de rest van het terrein. Van hieruit wordt de drank verkoop dan ook geregeld. Netjes onder een afdak tegen eventuele regen. Aan de andere kant van het terrein ligt een meertje van ± 1 meter diep. Vlak bij het water een hoek met bomen. Al jaren onze vaste kampeerplek.
Rond een uur of twee kwamen we op het treffenterrein aan. De treffenopbouwers vertrokken net naar huis om te eten. Dit leek ons ook een goed idee dus eerst naar de supermarkt aan de overkant van de weg, inkopen doen, eten en de tent opzetten. Inmiddels kwamen de zweden ook weer terug. Praatje gemaakt met de bekende koppen. Vliesan stond net bij ons om te vragen of er nog meer uit Nederland zouden komen toen Mannus, Steven, Hannie en Erik arriveerden. Ze waren al enige dagen in Zweden in Olafström alwaar ze op de camping hadden gestaan waar ze vorig jaar ook noodgedwongen waren geweest na problemen met een van de motoren (volgens onbetrouwbare bronnen de honda van Erik)
Ze waren goed voorbereid op vakantie gegaan. Luxe tenten (zelfs Erik) werden opgezet in rijen van 2. Koffie werd gezet van echte koffie in een termo-kan. (geen nescafe) En ergens tussen de kampeerartikelen kwam zelfs een heus jacht tevoorschijn.
Das Boot oftewel Vosz’njacht. Een opblaasbootje voor 1 persoon tot 60 kilo. Meteen uitproberen. Het meer in, op de achterkant van het bootje gaan zitten, achterovervallen en drijven onder de blauwe lucht in water van rond de 22 graden. Oh, oh wat weer heerlijk onbenullig. Mannus, die ik nog nooit in het water had gezien (hij houdt niet zo van zwemmen) lag nu als de Prince du Lignac rond te dobberen op zijn prive-jacht, maar dan zonder al die homo’s om hem heen. Veel lol voor een paar centen.
Met dit bootje werd toch maar weer eens bewezen dat we allemaal niet zwaarder waren dan 60 kilo want bij iedereen die er in ging zitten bleef het drijven.

Later op de middag kwamen Henk W, John en Gea ook aan. Ze hadden het hele stuk vanaf Wielen in een keer gereden. Dat is toch zo’n 950 KM inclusief twee bootovertochten van anderhalf uur en twintig minuten. Gea klaagde ernstig over nogal pijnlijk zitvlees. Nu had ze daar nogal veel van dus kon ik me goed voorstellen dat er ook heel wat te klagen viel. Ook John was niet geheel te spreken over het comfort van zijn Kawasaki en dacht er serieus over om een andere motor te kopen voor de lange afstanden. Henk had alleen klachten over de wegligging van zijn nieuwe Kawa, Maar na een korte analyse moest het euvel waarschijnlijk in de grote plunjebaal en de fantastische zijkoffers worden gezocht. Koop je een motor van dertig ruggen en dan zet je er een paar tweedehands leren koffertjes op die mijn broer vroeger ook op zijn eerste Jawa had.
Gea en John waren ook voorbereid op mooi zomerweer. Uit de plunjebaal kwamen twee plastic kinderluchtbedjes met een afbeelding van de Tasmanian Devil. Snel opblazen en het water in. Daar kwam ik al snel tot de ontdekking dat deze bedjes inderdaad voor kinderen bestemd zijn en niet voor mijn persoontje van ± 90 kg. Maar na twintig keer eraf gelazerd te zijn lukte het dan toch, met behulp van twee personen die het bed op zijn plaats hielden, op er op te blijven liggen. Nu vooral niet bewegen want voor je het wist lag je er weer onder. Alle inspanningen werden beloond, ik lag als op een waterbed rond te dobberen waarbij de zon lekker op mijn rug brandde. Dit was pas echt vakantie.
Gea dobberde op het andere luchtbed en John stond te twijfelen op de steiger of hij het water in zou of toch maar niet. Willem had intussen het bootje van Mannus overgenomen en dreef ergens midden op het meer. Net een stel kleine kinderen.
Na al dit spelevaren hadden we een gigantische honger en werd het dus tijd om te eten. Er werd door Steven en Henk voor een tafel gezorgd in de vorm van een kabelhaspel. Volgens ons was dezelfde haspel als vorig jaar. Toen hadden we erg ons best gedaan om hem te vullen met allerhande afval en nu rammelde hij nog net zo als toen hij destijds werd weggezet. Met behulp van twee gasbranders, een benzine brander en enkele barbecues werd er een maaltijd voor acht personen in elkaar gedraaid. Na het eten werd het hoog nodig tijd om de bar te bezoeken. Het zelfde ritueel als elk jaar hier. Met zijn allen wat Zweedse kronen lappen bier kopen “koud” laten zetten en zo een hele avond lekker dom zuipen zonder moeilijk te doen met geld. Nu zul je je misschien afvragen waarom koud tussen aanhalingstekens staat. Nu voor iemand die hier vaker is geweest is het wel duidelijk: zweden zuipen gewoon lauw bier. Wij weten dit en laten dus bier in een koelkast zetten. Zweden snappen niet dat wat je als laatste in de koelkast zet er niet als eerste er weer uit moet halen want bier dat net vijf minuten in een koelkast staat is nog niet koud. Goed na een cursus bierkoelen en de koelgraad van de koelkast opgevoerd te hebben werd het iets beter. En beter en nog beter en te goed: bevroren bier. De oplossing 1 blik koud bier en 1 blik lauw bier mengen in twee halve liters glazen en je had weer redelijk drinkbaar gerstenat. Jammergenoeg bleef het het hele weekend een zootje met het lauwe kouwe bevroren bier. Maar goed als het bier niet meer smaakt is er altijd nog cola met whisky.
Op donderdag 5 augustus hetzelfde als op woensdag. Wakker worden, een stevig ontbijt nuttigen en dan was het ook alweer twaalf uur. Opstarttijd. Voorzichtig beginnen met een wiskey. Wat zwemmen en ronddobberen op de luchtbedden en in het bootje en wachten op de dingen die gaan komen. Dat waren een Harley met de Tûnslang en een BMW met Martin. Er werd weer gelapt en er werden inkopen gedaan in de supermarkt. Na een halfuur kwamen de inkopers terug met een winkelwagen vol etenswaar. Maar goed dat Hanny ook mee was geweest want er zaten zelf gezonde dingen zoals meloenen, bananen, fruityuogert en dergelijke in. Het werd dus weer een feestmaal met veel “pyt i panna” (gekruide aardappelblokjes met ui en stukjes spek of vlees), Grote lappen vlees op de barbecue en meloen na. Na het eten was de vrouwelijke inbreng ook te merken er werd opgeruimd en afgewassen. Iets wat er voorgaande jaren wel eens bij bleef.
Intussen liep het treffenterrein al aardig vol voor een donderdag avond. In de buurt van de bar stond ook al weer redelijk wat volk dus daar ook maar weer eens kijken. En ja hoor; weer lauw bier. Het nieuwe barpersoneel weer uitgelegd dat we graag koud bier wilden hebben. Zelf de koelkast maar weer gevuld en maar hopen dat het beter werd. Nu konden er twee dingen aan de hand zijn. Of de koelkast koelt te langzaam of wij zuipen te snel.
Willem kreeg na een overvloedige maaltijd en lauwe biertjes last van krampjes. Fijn even naar een Dixi. Lekker benauwd als ze een hele dag in de velle zon hebben gestaan. Ik heb altijd geleerd nooit achterom te kijken als je van zo’n ding afstapt want dat ziet er niet smakelijk uit. Toen Willem weer uit zijn benauwde positie kwam deed hij zijn achternaam eer aan hij zag Groen van ellende en kotste meteen een knappe pizza naast de Dixi. Hij had dus wel achterom gekeken. Afijn na wat vloeken en schelden op de gore bende in het hokje, luste hij wel weer een biertje. Zo ging ook deze avond weer voorbij onder het genot van een hapje en een drankje en een stukje muziek van twee troubadours die een repertoire hadden van liedjes die elke band zonder al te veel moeite kan spelen. Voor Mannus was het weer echt genieten van “countryroads take me home” en vooral van “sweet home Alabama”. Als de zangers even stopten voor een welverdiende pauze (want ze deden echt hun best en hadden de sfeer er leuk in zitten) kwam er muziek uit de cd speler. Zoals alles op dit treffen was dat ook weer piekfijn voorelkaar. Een dure cd wisselaar met twintig cd’s en de hele dag hoor je één en dezelfde cd. Als je genoeg drank ophebt merk je dat op de lange duur niet eens meer. Al met al weer een gezellige avond.
Vrijdag weer opstaan, eten zwemmen, rondje lopen en maar weer opstarten. Het wordt bijna eentonig, maar we hadden vakantie en dus moet je je vooral niet druk maken.
De fotograaf van de plaatselijke krant kwam weer een foto maken en een praatje maken. Het resultaat zou de volgende dag in de krant komen.
In de loop van de middag/avond arriveerden Dirkjan, Jan (Dirckxs), Kees en Sonja, Egon, en Raymond en Klarien. Nu waren we met een ploeg van 14 man/vrouw sterk van de Route, 3 Bitelûkers en een Deen die van beide lid is. Verder werd het ook alsmaar drukker op het treffenveld. Veel choppers met onmogelijk lange voorvorken, goldwings met nog meer plastic dan een gemiddeld zeiljacht en meer lichtjes dan een gemiddeld cruiseschip maar wat misschien wel de meeste indruk maakte was een wat oudere heer op een eigenbouw dieselmotor. Een suzukiframe, een 1 cilinder diesel motortje (met de hand aanslingeren), een engelse versnellingsbak, een vijf liter jerrycan op de bovenste framebuis als tank, een isolatiedeken (normaal voor spouwmuren) als buddyseat, een hondehok van gaas van ± 50 bij 50 cm achterop, daaronder naast het achterwiel een reserve jerrycan, op het stuur een windmolentje om extra stroom op te wekken en last but not least een blik (van veger en blik) als ketting beschermer van de primaire aandrijving. Zelden een beter voorbeeld gezien van een ratbike.
Naast hem stond als schril kontrast een dame van dik in de zestig op een blinkende Harley electraglide. Na al dit spannends te hebben bekeken werd het weer tijd om iets aan ons vochtpijl te doen, want met warm weer moet je wel voldoende drinken. En zo belanden we ook deze dag weer aan de bar maar nu met een prima spelende Deense band als muzikaal kabaal. Als de band pauze had was het weer de beurt aan de troubadours. Om twaalf uur werd hun optreden wreed verstoord door een stelletje gekken uit Ommen en omstreken die keihard lang zal die leven begonnen te zingen. Dirkjan was jarig. De zangers haakten hierop in en speelden alle Zweedse verjaardagsliedjes die ze kenden. Hier moest uiteraard op gedronken worden (hie ha ho). Het werd al weer een beetje licht toen ik naar mijn tent stuiterde voor de hoognodige nachtrust. Hier aangekomen zag ik dat Dirkjan zijn tent en motor versierd waren met ballonnen en slingers.
Zaterdag. De dag van lullige spelletjes.
Nadat er inkopen waren gedaan werd er gebruncht. Nu eerst naar een pinautomaat want de bodem van de schatkist kwam in zicht. Voor de bank stond een lange rij, en voor de automaat een echte dikke domme Zweedse TRUT. Met hoofdletters ja. Pasje erin, code intoetsen, fout, fout nog een keer fout, pasje weg. De bank in, pasje terug, opnieuw proberen, en ja hoor pasje weer weg. Weer de bank in. Pasje terug. Aardige bankdame helpen, pincode intikken en weer geen geld maar wel weer pasje weg. En dan zo ongeloveloos dom kijken met een gezicht van ik weet echt niet wat ik fout doe. Pasje weer uit de bank gehaald en gelukkig opgerot, zonder geld. Intussen stond er een rij van een man of vijftien te zweten in de Zweedse zon. Gelukkig ging alles verder zonder problemen en konden we met een volle portemonnee terug naar het treffen. Intussen was er een krant bezorgd. Steven stond in vol ornaat op de foto en in het begeleidende verhaaltje prees hij de locatie en vertelde hij dat we hier altijd graag kwamen vooral omdat het bier zo lekker koud was. Hoezo sarcastisch?
Tijd voor Kanowedstrijd. Altijd goed voor hilariteit. Steven en John vormden een team met Hanny en Gea. Eerst de dames maar peddelen, die vallen wel om, dan hoeven wij niet meer, was de gedachte van de heren. Dit liep evenwel anders. De dames kwamen, weliswaar niet als snelste, maar wel droog terug bij de steiger. Intussen hadden ze snode plannen gesmeed. Nu de beurt aan de heren. Ze werden netjes in de kano geholpen door de dames. Toen ze goed en wel zaten verwachte Steven dat ze wel een zetje mee zouden krijgen. Dit liep even anders. De dames gaven een klein rukje aan de linkerkant van de boot, waardoor de heren aan de rechterkant in het water belanden. Een bulderend gelach steeg op van de kant. Gea en Hanny moesten zich snel uit de voeten maken want ze waren ineens helemaal niet meer zo populair bij John en Steven. De wedstrijd kanovaren was duidelijk in het water gevallen voor de Route. Dan maar de bierdrinkwedstrijd proberen. Ook hier waren Gea en Hanny weer van de partij. Gea had de afgelopen dagen erg haar best gedaan om een Zweeds drinkliedje in te studeren en dat stond ze nu in een microfoon te blèren zodat het hele dorp mee kon genieten. Het zingen was een succes, het bierdrinken iets minder. Dit werd gewonnen door de vrouw van de tattoo artiest. (laten we het daar verder maar niet over hebben, maar wie er geweest is weet wat ik bedoel) Nu was het de beurt aan de touwtrekkers. Drie tegen drie op blote voeten. Dirkjan (ik schat 115 kg), Willem (130 kg) en Raymond (dik 2 meter) hadden geen moeite met de lichte Zweedse en Deense teams. Elke pull werd binnen vijf seconden beslist in het voordeel van Nederland. Bij de laatste pull nam Willem niet eens meer de moeite om achteruit te lopen. Met één hand aan het touw een wilde ruk naar achteren geven was voldoende om de tegenpartij omver te laten tuimelen.
Intussen waren Martin, Egon en Pontus aan het vissen op het meer. Een dag eerder had Martin ook al een snoek gevangen. Die verdween meteen in aluminiumfolie op de barbecue en werd daarna met smaak weggewerkt. Ook nu kwamen ze terug met een snoek van meer dan een meter. Deze werd echter in de vriezer in het clubhuis gelegd voor slechtere tijden. ?? een vriezer in het clubhuis?? Waarom hadden we dan nog steeds lauw bier?? Rare jongens die Zweden.
Tijdens het eten riep Erik ineens:”Jan je kalasnikov staat in de fik”. Het bleek dat mijn wandelkruk iets te dicht bij een barbq had gestaan waardoor de plastic beugel aan de bovenkant bezig was te veranderen in een vormloos geheel. Nadat hij iets was afgekoeld heb ik hem weer een beetje in model gedrukt en zie daar weer zo goed als nieuw.
Even later was er de prijsuitreiking We hadden een beker voor de club met de meeste kilometers of zo. Een goede aanleiding om toch vooral weer wat te gaan drinken.
De band die deze avond speelde was een stuk minder dan de band van gisteren. Maar ook dat is traditie hier. Vrijdag een goeie band, zaterdag is iedereen toch zo laveloos dat het niet uitmaakt wat er speelt.
Er zat dus weer niets anders op dan wat aan de bar te hangen. Later op de avond volgde er een striptease. Dit viel tegen. Ze hield krampachtig haar handen en een handdoek voor de plaatsen die je eigenlijk bij zoiets wel wilt zien. Hierna kon ik de videocamera wel weer opbergen. Nu kreeg ik ook last van al het eten en drinken, en was een bezoek aan een Dixi echt noodzakelijk. Gelukkig was het donker zodat je niet zo erg zag wat er allemaal in dreef. Net toen ik “lekker” zat hoorde ik iemand omroepen dat de striptease danseres nog een keer zou optreden. Afknijpen, snel de camera weer halen en weer filmen. (ook dit is een traditie. De film belandt nog wel weer in het clubhuis van Route 66)
Staand tussen dronken zweden en zelf ook niet meer echt stabiel was Kees zo vriendelijk om als steun te dienen zodat alles toch weer goed op de film kwam. Deze keer onthulde de dame wel alles maar ze was wel heel rap van het toneel verdwenen. We waren het er over eens, we hadden wel eens betere striptease gezien. Hierna speelde de band nog enkele sets. Wat er verder gebeurd is, is bij mij blanco op de film. Ik ben wel netjes in mijn tent beland maar hoe?
Zondag. Geen zonnige dag. Het volk verdween langzamerhand allemaal weer naar huis. Enkele routisten pakten in en gingen richting huis. De bedoeling was om bij Kopenhagen een camping te zoeken maar ze belanden bij Yellow thuis. De rest die bleef zag de lucht steeds grijzer worden. Het begon te regen en het hield ook niet meer op. We hadden ook geen zin om zelf eten te maken dus werd het een loopje naar de pizzaria. Een zweed die de hele dag al irritant om ons heen hing liep ook mee. Toen we het restaurant binnenstapten verdween hij gelukkig even uit beeld. Wel kwam even later Vleugelmoertje binnen. Een treffenganger met enorme flaporen. Hij wilde geen eten maar starköl (bier met 5% alcohol) dit had de Italiaan niet maar het duurde wel even voordat flip met de flaporen dit doorhad. Mannus had niet genoeg aan de pizza en zo werd er op de wandeling terug nog even een snackbar aan gedaan voor een broodje hamburger. s’Avonds werd er tv gekeken in het clubhuis Emil en Rowan Atkinson live. Lekkere humor om even bij te komen van een enerverend weekend. Later nog wat nagezeten aan de bar. Bier uit de koelkast achter de bar. Deze was het hele weekend niet gebruikt. Je snapt die zweden soms echt niet. Het werd niet echt laat deze avond.
Alles weer opgepakt, klaar voor de verdere reis
Dirk-Jan en Steven van Route66
 
2 augustus 99 einde Dacketräffen
Maandag de boel weer bij elkaar gepakt. Regenkleding aan want het regende zo nu en dan.
Willem en ik gingen op weg richting Göteborg. De rest zou nog een paar dagen in zweden rondtoeren. Na een vlotte rit zonder al te veel regen kwamen we bij de veerboten aan. Kaartje kopen. De stad even in, wachten tot een halfuur voor vertrek en dan de boot op. Toen we de haven uitvoeren begon de zon weer te schijnen. Een prachtig gezicht de stad in het licht gezien vanaf het water met donkere wolken op de achtergrond. Na een vlotte oversteek en een kort ritje in Denemarken kwamen we tegen halfelf bij mijn broer in Aalborg aan.
Een paar dagen wat rondtoeren. De zonsverduistering nog gezien. Oude gereedschapsfabriek bekeken. Enzovoort. En zo werd het vrijdag tijd voor de terugreis. Weer de tweebaanswegen genomen over Viborg, Herning richting Esbjerg en zo naar de Duitse grens. Langs de waddenkust verder naar beneden. Pontje over de Elbe en opzoek naar een camping. Op een gegeven moment had ik mijn knipperlicht naar links en wees er een pijltje met MC Suïcide naar rechts. Achter mij hoorde ik Willem roepen:”der moate wy hinne”. Knipperlicht naar rechts en de bordjes volgen. Zo kwamen we midden in de bossen en maïsvelden terecht op een treffen. Er was te eten te drinken en een plaats om je tent op te zetten. Dit was heel wat beter dan een familie camping. Ik was nog nooit op een Duits treffen geweest en eerlijk is eerlijk het viel beslist niet tegen. Gezellig biertje drinken, hapje eten, praatje maken met Ost-Friesen uit Hage, adressen uitwisselen enz.
De volgende ochtend nog net op tijd om de tent droog op te pakken. Tijdens ons ontbijt begon het te regenen en het zou die dag ook niet meer droog worden. Na en klamme rit kwamen we rond halfvier in Leeuwarden aan. Dit was het einde van een geslaagde vakantie.
Want hoe lauw het bier ook is, hoe smerig de Dixi’s zijn en hoe waardeloos de muziek ook is, toch blijven we elk jaar weer naar Virserum gaan. Volgend jaar weer.

Jan W Dusselaar (MC de Bitelûkers)
 
 



 
September 1999
Biker meets triker
Trike en motortreffen bij clubhuis MC Barneveld.