A - Testament Vej‎ > ‎Salm‎ > ‎

Salm 42

42

Coma la cerva a susta ‘d rij d’eva

L’autor a ‘arcorda coma ch’a l’era bel d’andé an procession con ij fedej ëd Nosgnor anvers al Templ an mes a ‘d cant ëd gòj, ma adess a lamenta d’esse an esili ant na tèra foresta andoa ch’ij sò nemis a lo pijo mach an gir për soa fej.

42:1 Për ël diretor dël còro. Un salm dij fieuj ëd Còre. Tant ‘me la cerva a susta ‘d rìj d’eva, parèj mia ànima a sosta Ti, ò Dé mè. 42:2 I son assià ‘d Ti, dël Dé ch’a l’é mia vita1. Quand ch’a sarà-lo ch’i podrai vëdde Nosgnor an facia2? 42:3 Dì e neuit i mangio3 mach ëd lerme, damentre ch’ij mè nemis am pijo ‘n gir e am diso: “Dova ch’a l’é mai tò Dé?”. 42:4 An sagna ‘l cheur mach a penseje coma ch’a l’era bel dë sté an compagnìa dij tò fedej ch’as n’andavo an procession anvers la ca ‘d Nosgnor e ch’a cantavo ‘d gòj e d’arconossensa an mes ai son ëd na granda selebrassion! 42:5 Përchè mai adess costa tristëssa, ò ànima mia? Përchè mai costa comossion? Spera an Nosgnor! I artornarai a laudé Nosgnor, ch’a l’é ‘l mè Salvator e ‘l mè Dé! 42:6 Pròpi adess ch’i l’hai lassame andé, i m’arcordrai ëd Ti, fin-a dal Mont Hermon, ch’a l’é bin da leugn, la sorgiss dël Giordan, dla tèra dël Mont Missàr. 42:7 I sento l’arbeuje dël mar an tempesta ch’a s’anfuria dzura ‘d mi, soe onde furiose ch’a së sbato contra ‘d mi, 42:8 Contut, minca dì Nosgnor a arvërsa sò amor an mè cheur e i sai ch’am vnirà mai a manché. Parèj ant la neuit i canto soe canson e i àusso mie preghiere a Nosgnor, ch’am dà la vita. 42:9 I diso a Nosgnor, mia ròca: “Përchè has-to dësmentiate ‘d mi? Përché hai-ne d’andé ‘n gir ant ël deul, crasà dai mè nemis? 42:10 Soe schergne ‘d lor am ës-ciapo j’oss. Lor a diso: “Andoa ch’a sarà mai tò Dé?”. 42:11 Përchè mai tuta sta tristëssa, ànima mia? Përchè mai costa comossion? Spera an Nosgnor! I artornarai a laudé Nosgnor, ch’a l’é ‘l mè Salvator e ‘l mè Dé!

Nòte

1 O “ël Dé ch’a viv”.

2 O “sté dnans a Chiel”.

3 O “ëd lerme a son mè pan”.



À à È è É é Ì ì Ò ò Ó ó Ù ù Ë ë
Comments