A - Testament Vej‎ > ‎1 Samuel‎ > ‎

1 Samuel 2

1 Samuel

2

Cantich d’Anna

1Apress ëd lòn Anna a l’ha pregà parèj:

“Mè cheur a s’arlegra ant ël Signor! Nosgnor a l’ha rendume fòrta. Adess i sai lòn ch’i l’hai da dije ai mè nemis. I son contenta përchè Nosgnor a l’ha salvame. 2A-i é gnun ch’a sìa sant tanme Nosgnor! Gnun a l’é Dé fòra che Chiel. 3Dì pì nen csì tante paròle d’arogansa; ch’a seurto pì nen da vòstra boca d’insolense! Nosgnor a sa bin lòn ch’i l’eve fàit, a sarà Chiel ël giudes ëd vòstre assion! 4L’arch ëd coj ch’as chërdìo fòrt a l’é s-ciapasse, e coj che anans a s’antrapavo, a son vnì fòrt. 5Coj ch’ anans a l’avìo la pansa pien-a, adess a patìsso la fam, e coj ch’a meuirìo ‘d fam adess a son sodisfàit. La fomna ch’a l’era stéril adess a l’ha set fieuj, e cola ch’ anans a l’avìa tante masnà, adess a ven màire. 6A l’é Nosgnor ch’a fà vive o ch’a fà meuire; a fà calé giù j’un ant ël pais dij mòrt, e d’àutri a-j na tira fòra. 7A l’é Nosgnor ch’a dà povertà o richëssa, ch’a tira giù e ch’a tira sù. 8A tira sù ij pover da la póer e ij bzognos da la dëscàira dla mnìs. Peui a-j fà setesse an tra ij prinsi, e a-j buta ant ij pòst d’onor. A l’é Nosgnor ch’a ten sù le fondamente dla tèra e ansima a l’ha sistemaje ‘l mond. 9Chiel a guernarà ij sò fedej, ma coj ch’a son gram chiel a-j fà sparì ant ël top. Coj ch’as fido mach ëd soe fòrse a podran nen avèj ëd bon ésit. 10Coj ch’a combato contra Nosgnor a saran fàit a tòch. Chiel a tron-a dà l’àut dij céj; a giùdica ‘l mond da ‘n cap a l’àutr e a acòrda la vitòria a Sò rè a àussa la front ëd col ch’a l’ha consacrà con d’oeli”,

11Peui Eli a l’é tornass-ne a Rama, soa ca. Ël fiolin a servìa ‘l Signor an giutand[1] ël sacerdòt Eli.

Ij fieuj d’Eli

12Ora, ij fieuj d’Eli a j’ero ‘d plandronass ch’a l’avìo gnun rispet për Nosgnor o për j’òbligh ch’a l’avìo coma ‘d sacerdòt pr’ ël pòpol. 13Quand che quejdun a smonìa ‘n sacrifissi, ij fieuj d’Eli a-i mandavo un servitor con un forcon a tre ponte. Antant che la carn a cheusìa, 14ël servitor a la ficava ant la marmìta e a pretendìa che tut lòn ch’a l’avrìa anfilsà a fussa dàit ai fieuj d’Eli. Tùit j’israelita ch’a vënìo a Silo për rende l’adorassion a Nosgnor a j’ero tratà parèj. 15Pes ancora! Anans che ‘l sacerdòt a brusèissa për Nosgnor ël gras dla bestia, a vënìa ‘l servitor e a pretendìa ch’a-j fussa dàita dla carn crùa parèj ch’a fussa dovrà për rostì. 16Se col òm a l’avèissa dit: “Ciap-ne lòn ch’i veule, ma prima ‘l gras a l’ha da esse brusà”, ël servitor a l’avrìa rësponduje: “Nò, damla adess, o i tla ciaprai për fòrsa!”. 17Ël pecà dij fieuj d’Eli a l’era motobin grev a j’euj ‘d Nosgnor, përchè a tratavo sensa rispet ij sacrifissi ch’a j’ero smonà.

18Samuel, contut, combin ch’a fussa mach un fiolin, a servìa Nosgnor. A l’andasìa vestì con na tunica ‘d lin tanme cola d’un sacerdòt. 19Minca ann soa mare a antërsìa na mantlin-a e a-j la portava quand ch’a vnisìa con sò marì pr’ ij sacrifissi. 20Eli, peuj, a dasìa na benedission a Elcana e a soa fomna, and disend parèj: “Che Nosgnor av daga d’àutri fieuj ch’a pijo ‘l pòst ëd col ch’i l’eve dalo a Nosgnor: ch’a sìa vòstra arcompensa”. Antlora as na tornavo a sò pòpol ëd lor. 21E Nosgnor a l’ha daje la grassia, a Anna, ëd fé vnì al mond tre fieuj e doi fije. Antant Samuel a chërsìa a la presensa dël Signor.

22Ora Eli a l’era motobin vej. A savìa bin lòn che la gent a disìa ‘d tut lòn ch’ij sò fieuj a fasìo a la gent d’Israel. Chiel a savìa, pr’ esempi, lòn ch’ij sò fieuj a fasìo con le giovnëtte ch’a giutavo a l’intrada dël santuari. 23Eli a-j disìa: “Am ven-o sèmper a j’orìje le lamente ch’a fà la gent d’Israel contra ‘d vojàutri për tut ël mal chi-j feve. Përchè seguiteve a fé ‘d pecà parèj? 24Për piasì, fé pì nen dë ste ròbe, mè fieuj. Le neuve ch’am rivo a son nen bon-e; vojàutri i feve fé ‘d pecà al pòpol d’Israel. 25Se quejdun a comët ëd pecà contra n’àutr, Nosgnor a peul fé da mediator për coj ch’a son colpèivol. Ma se quejdun a comët ëd pecà contra Nosgnor, chi podrìa-lo mai fé da mediator?”. Contut, ij fieuj d’Eli a scotavo nen sò pare. Antlora Nosgnor a l’ha pijà la decision ëd feje meuire.

26Antramentre, ël fiolin Samuel as fasìa grand e a chërsìa nen mach an autëssa, ma ‘dcò ant ël favor ëd Nosgnor e con ël pòpol.

Castigh ëd la famija d’Eli

27Un dì, n’òm ëd Dé a l’é andàit a trové Eli e a l’ha dije: “Nosgnor am manda a portete sto mëssagi-sì: ‘I l’hai arvelame ai tò antich quand ch’i j’ere dë s-ciav ëd Faraon ant l’Egit. 28I l’hai sernù Aaron, tò antich, da ‘n tra tute le tribù d’Israel, përchè a më smonèissa ‘d sacrifissi an sù mè autar, për brusé d’ancens, e për porté soa ròba ‘d sacerdòt quand ch’am sërvìa. Mi i l’hai peui acordà a soa famija na part dl’oferte dj’israelita. 29Përchè, donca, i trateve sensa considerassion ij sacrifissi e j’àutri don ch’i l’hai comandave ‘d smon-e an përpetuo? Përché onores-to da pì ij tò fieuj che mi medésim e i-j permëtte che lor as pijo ‘l mej dl’oferte dël mè pòpol Israel? 30Mi, ël Signor, Dé d’Israel, i l’avìa promëttù che coj ëd tò ram ëd la tribù ‘d Levi a sarìo stàit për sèmper ij mè sacerdòt. Contut, i darai d’onor a coj ch’am dan ëd onor, e mi i manifestrai mè dëspress a tuti coj ch’am dëspresio’. Sossì a dis Nosgnor. 31A vnirà ‘l dì che mi i farai ven-e a la fin toa famija, e a serviran pì nen coma ‘d sacerdòt. Tùit ij mèmber ëd toa famija a meuireran prima dël temp. Gnun ëd lor a rivrà a d’esse vej. 32Ti ‘t vardëras con gelosìa quand ch’i arvërsarai ‘d prosperità an sël pòpol d’Israel, ma gnun dij mèmber ëd toa famija a vivrà longh. 33Ij pòchi dij tò ch’i mantenrai al servissi ‘d mè autar a dzorvivran, ma mach përchè ij sò euj a ven-o bòrgno e ch’ij sò cheur a së s-ciapo, e ch’ij sò fieuj ëd lor a meuiro ‘d na mòrt violenta. 34E për dete na preuva che lòn ch’it diso a l’é vera, i farai ch’ij tò doi fieuj, Ofnì e Finàs a meuiro ant l’istess dì!

35Peuj i farai seurte fòra un sacerdòt fedel ch’am servirà e ch’as comportrà second ij desideri ‘d mè cheur; mi i rendrai stàbil soa famija, e lor a saran dij sacerdòt pr’ ij rè ch’i l’hai consacrà për sèmper. 36Antlora tuti coj ch’a dzorvivran ëd toa famija as prosterneran dëdnans a chiel, e a-j ciamran ch’a-j daga da mangé e ‘d sòld. Lor a diran: ‘Për piasì, dane un travaj da sacerdòt përchè i l’abio pro da mangé’”.

Nòte

  1. O “a j’òrdin ëd”.
Comments